Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018

Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς




  • Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
    σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
    ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
    καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;
    Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
    νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
    ταμεῖο δίχως χρήματα
    καὶ δόξης τόσα μνήματα;

    Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
    καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
    κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
    τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

    * * *

    Κλέφτες φτωχοὶ καὶ ἄρχοντες μὲ ἅμαξες καὶ ἄτια,
    κλέφτες χωρὶς μία πῆχυ γῆ καὶ κλέφτες μὲ παλάτια,
    ὁ ἕνας κλέβει ὄρνιθες καὶ σκάφες γιὰ ψωμὶ
    ὁ ἄλλος τὸ ἔθνος σύσσωμο γιὰ πλούτη καὶ τιμή.

    * * *

    Ὅλα σ᾿ αὐτὴ τὴ γῆ μασκαρευτῆκαν
    ὀνείρατα, ἐλπίδες καὶ σκοποί,
    οἱ μοῦρες μας μουτσοῦνες ἐγινῆκαν
    δὲν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

    * * *

    Ὁ Ἕλληνας δυὸ δίκαια ἀσκεῖ πανελευθέρως,
    συνέρχεσθαί τε καὶ οὐρεῖν εἰς ὅποιο θέλει μέρος.

    * * *

    Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!
    σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

    * * *

    Γι᾿ αὐτὸ τὸ κράτος, ποὺ τιμᾶ τὰ ξέστρωτα γαϊδούρια,
    σικτὶρ στὰ χρόνια τὰ παλιά, σικτὶρ καὶ στὰ καινούργια!

    * * *

    Καὶ τῶν σοφῶν οἱ λόγοι θαρρῶ πὼς εἶναι ψώρα,
    πιστὸς εἰς ὅ,τι λέγει κανένας δὲν ἐφάνη...
    αὐτὸς ὁ πλάνος κόσμος καὶ πάντοτε καὶ τώρα,
    δὲν κάνει ὅ,τι λέγει, δὲν λέγει ὅ,τι κάνει.

    * * *

    Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαῖο,
    ὕφος τοῦ γόη, ψευτομοιραῖο.
    Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
    λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
    Σπαθὶ ἀντίληψη, μυαλὸ ξεφτέρι,
    κάτι μισόμαθε κι ὅλα τὰ ξέρει.
    Κι ἀπὸ προσπάππου κι ἀπὸ παπποῦ
    συγχρόνως μποῦφος καὶ ἀλεποῦ.

    * * *

    Καὶ ψωμοτύρι καὶ γιὰ καφὲ
    τὸ «δὲ βαρυέσαι» κι «ὢχ ἀδερφέ».
    Ὡσὰν πολίτης, σκυφτὸς ραγιᾶς
    σὰν πιάσει πόστο: δερβεναγᾶς.

    Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-
    νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
    Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
    στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.

    * * *

    Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
    Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

    Γεώργιος Σουρής

Απαγορεύεται το πτύειν





  • Aπαγορευτικές πινακίδες που υπήρχαν κάποτε στα ΜΜΜ ....

    ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΠΝΙΖΕΙΝ
    ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΤΥΕΙΝ
    ΜΗ ΟΜΙΛΕΙΤΕ ΕΙΣ ΤΟΝ  ΟΔΗΓΟΝ

    Υπήρχε και η καθαρεύουσα βλέπεις....

    Άντε το καπνίζειν...άντε το ΜΗ ΟΜΙΛΕΙΤΕ αλλά το ΠΤΥΕΙΝ  ακούγεται
    στους μέρες μας υπερβολικό....
    Θέριζε η φυματίωση εκείνα τα χρόνια....από πού να φυλαχτείς....
    Δεν υπήρχαν και χαρτομάνδηλα....υπήρχαν τα υφασμάτινα μαντήλια...
    άλλη αμαρτία...
    Σάρωναν την μύτη τους και το έβαζαν στην τσέπη για να το ξαναβγάλουν
     το ίδιο κ.ο.κ.
    Υπήρχαν και πτυεολοδοχεία σε δημόσιους χώρους που τα τιμούσαν δεόντως
    και έβλεπες με πόνο και συμπάθεια την φουκαριάρα την καθαρίστρια
    να τα καθαρίζει.
    Παρ΄όλα τα απαγορευτικά όμως έβλεπες πολλούς άξεστους να ...φτύνουν
    όπου εύρισκαν και σε δημόσιους χώρους.
    Έκαναν και την ανάγκη τους επίσης στους δρόμους με προτίμηση τις μάντρες
    και υπήρχαν πολλές ασπρισμένες στην Αθήνα....
    Ένας διοικητής Αστυνομικού Τμήματος του Κέντρου πολύ παλιά στον προϋπολογισμό  έγραφε και ένα ποσό για το άσπρισμα της μάντρας
    που υπήρχε και ήταν μονίμως..."βρεμένη".
    Αργότερα βγήκαν αυτές οι πινακίδες προκειμένου να γίνουμε Ευρωπαίοι....
    Γίναμε;
    Περπατώντας στους δρόμους της Αθήνας διαπιστώνεις το αντίθετο!

"θέλει να φουμάρει ένα τσιγαράκι "






  • ....μα δεν έχει φράγκο είναι μπατιράκι...."

    λέει το παλιό τραγούδι που είναι βγαλμένο από την ζωή εκείνων των χρόνων.
    Το τσιγάρο ήταν μαγκιά....το παιδί γινόταν άντρας καπνίζοντας...έτσι νόμιζε.
    Μόλις μάλλιαζε η γάμπα και φόραγε μακρύ παντελόνι  κατευθείαν στο περίπτερο
    συνοδεία του κατηχητή μεγαλύτερου φίλου για να αγοράσει ...χυμαδάκια...
    Πουλούσαν και τέτοια....χύμα από μεγάλη κούτα που χωρούσε καμμιά εκατοστή
    στούκας...
    Την πρώτη φορά ο βήχας ακουγότανε στην Ομόνοια....
    τα μάτια έτοιμα να πεταχτούν έξω και το κίτρινο πρόσωπο επιτέλους κοκκίνιζε....
    Μετά πρίν πάει στο σπίτι έτρωγε καναδυό καραμελίτσες ΜΕΖ φύσαγε στα χέρια
    και τα μύριζε για να αποφύγει τον χαμό στο σπίτι.
    Δεν τον απέφευγε ....
    Την επόμενη μέρα βέβαια πάλι τα ίδια θα έκανε και ειδικά στις κοπάνες
    από το σχολείο.
    Πού πήγαινε;
    Έξω από το θηλέων να το ανάψει για να τον δούν και να τον θαυμάσουν
    τα κοριτσόπουλα και την επομένη να αρπάξει και καμμία αποβολή.
    Στην τελευταία τάξη είχε πλέον πακέτο στην τσέπη και σχολώντας
    περνούσε και από τα σφαιριστήρια κρατώντας το ένφιλτρο πλέον...
    αναμμένο στο χέρι φυσιολογικά.
    Περάσανε κάμποσα χρόνια για να καταλάβεις τι έκανες και να πετάξεις
    το πακέτο για τελευταία φορά σε κεντρική λεωφόρο δίνοντας υπόσχεση
    στον εαυτό σου που ευτυχώς κράτησες.

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

Χωρίς διακοπές







  • Άδεια για διακοπές τότε στον ιδιωτικό τομέα ακουγότανε κάπως περίεργα.
    "...τι να την κάνεις...πού θα πάς..." έλεγε το αφεντικό και άφηνε να εννοηθεί
    ότι αυτός που θα ΄ρχότανε στο πόδι σου αυτές τις ημέρες...μπορεί και να ήταν
    καλυτερότερος και οικονομικότερος.
    Δηλαδή το βούλωνες και προχωρούσες....
    Σάββατο δουλειά άρα η Κυριακή για καμμιά βουτιά....
    Αύγουστο μήνα στην Αθήνα ερημιά....το μαγαζί όμως έπρεπε να είναι ανοιχτό
    και με τον υπάλληλο να έχει γδάρει ράφια και εμπόρευμα από το ξεσκόνισμα.
    Ευτυχώς ήταν σε στοά και είχε δροσιά....
    Έξω από αυτή καίγανε τα πάντα....
    Πήγαινες καμμιά παραγγελία και σταματούσες σε καφενεία να πιείς κανένα
    ποτήρι νερό.
    Δεν υπήρχαν τα πλαστικά μπουκαλάκια  και οι καφετζήδες μαρτυρούσαν....
    δεν έλεγαν όμως ποτέ όχι σε έναν διψασμένο.
    Οι γραφικοί τύποι της εποχής δεν έκαναν διακοπές και αυτοί....
    Όλο το Κέντρο της Αθήνας το σπίτι τους.....
    Ζούσαν από τους μαγαζάτορες ....όλοι τους έδιναν ...
    Απέναντι από το μαγαζί υπήρχε γνωστό τότε τυροπιτάδικο...
    Κάθε πρωϊ περνούσε η Στάσα και έπαιρνε την τυρόπιτά της δωρεάν....
    Παλιά ιερόδουλη....
    Ο ψιλάς έφερνε πενηνταράκια και δραχμές και τους έδινες χαρτονόμισμα
    και το ρεγάλο του για τον κόπο του.
    Το ταμείο έπρεπε να έχει κέρματα....τίμιος....δεν μιλούσε όμως...
    Ο Αντρέας ο φτεράς φυσικά με τις άπιαστες ατάκες του ακόμα και σήμερα....
    "....φτεράααα και πούπουλα...."
    "....Αντρέα δεν πήγες για μπάνια;" τον πειράζανε
    "....δεν βρίσκω χρώμα στα μπικίνια αγάπη μου...."
    Και έπεφτε το γέλιο......

Ο πάαααγοος







  • Αρχές του ΄50 και η είδηση το καλοκαίρι ήταν αν θα υπάρχει

    πάγος για τα ψυγεία της εποχής.
    Πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες ...
    "Περιμένουμε καύσωνα"...
    Η ημερήσια παραγωγή σε παγοκολώνες ήταν ακριβώς η μισή από τις ανάγκες της Αθήνας και του Πειραιά.
    Περνούσε ο παγοπώλης και άφηνε από λίγο στα σκαλοπάτια και έτρεχε να προλάβει
    να μην του λιώσει το εμπόρευμα.
    Το είχε σκεπάσει με μουσαμάδες για να το προφυλάξει από τον καυτό ήλιο.
    Τα εργαλεία του ήταν το τσιγκέλι το πριόνι ο μπαλτάς.
    Στην αυλή τώρα...
    Η σπιτονοικοκυρά είχε αγοράσει από τους πρώτους ένα ηλεκτρικό ψυγείο...
    Αμερικάνικο και για κλείσεις την πόρτα του ήθελε δύναμη.
    Πήγαιναν οι νοικαραίοι τα κατσαρολάκια τους και τα στρίμωχναν εκεί .
    Δεν ήταν εύκολο να αγοράσεις ένα ηλεκτρικό ψυγείο τότε...
    Οι παγοπώλες έπαιρναν τις παγοκολώνες από πρατήρια και αυτά από τα εργοστάσια.
    Ένα ήταν του ΦΙΞ στην Πατησίων.
    Ο πάγος τσίμπαγε στην τιμή όταν έσφιγγαν για τα καλά οι ζέστες...
    Ο παγοπώλης της γειτονιάς αγόραζε ...με καπέλο.
    Είπαμε Ελλάδα...τίποτα δεν άλλαξε...
    Στα μέσα του ΄50 η ΙΖΟΛΑ σώζει την κατάσταση...
    Τα πρώτα Ελληνικά ψυγεία είναι γεγονός με καλύτερες τιμές
    Ένας γείτονας δούλευε στο παγοποιείο...
    Είχε αρχίσει να ανησυχεί για την δουλειά του....
    Το ίδιο και ο παγοπώλης που άρχισε να παίρνει ειδοποιήσεις 
    από τους πελάτες του.
    "...μην με υπολογίζεις απο βδομάδα ...παρήγγειλα ψυγείο..."
    Ο Κωτσόβολος με τις δόσεις έκανε χρυσές δουλειές.
    Τα ψυγεία του πάγου βγήκαν στις αυλές με μια γλάστρα επάνω.
    Η διαφορά στην ποιότητα της ζωής μεγάλη.
    Άσε την χαρά τον πρώτο καιρό.
    Το πρώτο που έδειχνες στον επισκέπτη του σπιτιού ήταν το ηλεκτρικό
    ψυγείο.

Μποϊκοτάζ στο κρασί?!





Προκλητική διαφήμιση του 1939 που καλεί τους κρασοπατέρες να ξεδιψάσουν με… μπύρα! 
Όλα γίνονται στον «ΕΛΑΤΟ».
http://paliaathina.com/gr

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018

σινε ΑΓΑΠΗ






  • Καλοκαίρι και φυσικά γυρίζεις πίσω στα παλιά στα θερινά τα σινεμά
    που δεν υπάρχουν σήμερα.
    Ένα από αυτά....
    Κινηματογράφος ΑΓΑΠΗ στα Άνω Πατήσια που τα είπαν αργότερα Λαμπρινή.
    Ξεκίνησε το 1960 και έπεσε υπέρ πολυκατοικίας το 1976.
    Οδός Αμυκλών και Γεωργούλα σε μια λαϊκή συνοικία με το γηπεδάκι του ΠΑΟ
    Πατησίων μπροστά.
    Ένα ξεροχώραφο ανοιχτό δηλαδή που μπαινόβγαιναν οι φίλαθλοι
    κυνηγώντας τον διαιτητή.
    Σήμερα το λένε Πλατεία Λαμπρινής ή Αγίου Ανδρέα επειδή είναι και η εκκλησία
    εκεί.
    Μπροστά από το σινεμά ένας μεγάλος ευκάλυπτος και από κάτω
    ο στραγαλατζής με το καροτσάκι και την ασετυλίνη.
    "Φρέσκο αράπικο....πασατεμπάκι για να περνάει η ώρα..."
    Αλλά και πινακίδες μαζί με φωτογραφίες στην προθήκη 
    με τις ταινίες ΣΗΜΕΡΟΝ και ΠΡΟΣΕΧΩΣ ...ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ...ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ
    Ο ΠΑΣΑΤΕΜΠΟΣ.
    Όχι μόνο γιατί ενοχλούσε το τσάκα τσούκα αλλά και γιατί ανακατευόντουσαν
    τα τσόφλια με το χαλίκι και άντε η φουκαριάρα η κυρά Παναγιώτα
    η ταξιθέτρια να τα καθαρίσει.
    Σου έριχνε και τον φακό στην μούρη κατά την διάρκεια της προβολής
    όταν σε έπιανε επ΄αυτοφώρω.
    Οι ταινίες ήταν Ελληνικές κωμωδίες...δράματα...ξένες πολεμικές....
    Ινδικές κλαφτερές.
    Οι θεατές ήταν όλων των ηλικιών ...οικογένειες και ο πάτερ φαμίλιας
    στο ταμείο να κόβει τα εισιτήρια...5 δραχμές.
    Αν είχε περισσότερα παιδιά έκοβε ένα για όλα και αν ήταν γεμάτο
    το σινεμά φρόντιζε να μην πιάνουν πολλά καθίσματα.
    Στα δράματα το δάκρυ κορόμηλο και αν ήταν και Ινδικό θύμιζε κηδεία
    και οι ηλικιωμένοι που δεν γνώριζαν ανάγνωση ήταν ανυπόμονοι
    να μάθουν τι λέει η Ναργκίς.
    Η κυρά Παναγιώτα έριχνε πάλι τον φακό και έβαζε τα πράγματα
    στην θέση τους.
    Στο σινε ΑΓΑΠΗ δεν έλειπαν και τα καλλιστεία για την ανάδειξη
    της ΜΙΣ ΑΝΩ ΠΑΤΗΣΙΑ.
    Χαμός...παλαμάκια...σφυρίγματα και πρώτο θέμα στην περιοχή.
    Οι μάντρες ήταν σκεπασμένες από αγιόκλημα και γιασεμί και κάπου εκεί
    και οι τζαμπατζήδες.
    Η περιοχή ήταν κάτι σαν εξοχή με λίγες μονοκατοικίες.
    Αξέχαστα χρόνια...

    "Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι
    μες τα θερινά τα σινεμά
    νύχτες που περνούν
    που δε θα ξαναρθούν
    μ’ αγιόκλημα και γιασεμιά..."