Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Από την χθεσινή συνέντευξη του Τσίπρα στον ALPHA !



Άγιος Παντελεήμονας: Ο γιατρός κάθε ασθένειας





Αγίου Παντελεήμονος: Ο Άγιος Παντελεήμων (Παντολέων το πρότερον όνομα) καταγόταν από τη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας και έζησε στα χρόνια του Μαξιμιανού (286 – 305 μ.Χ.).Ο πατέρας του λεγόταν Ευστόργιος και ήταν ειδωλολάτρης αξιωματούχος, μέλος της συγκλήτου. Η μητέρα του λεγόταν Ευβούλη και ήταν θερμή Χριστιανή. Το όνομα που έδωσαν στο παιδί τους ήταν Παντολέον.

Εκπαιδεύτηκε στην ιατρική από τον Ευφρόσυνο και κατηχήθηκε στη χριστιανική πίστη και βαπτίσθηκε από τον πρεσβύτερο Ερμόλαο που ήταν ιερέας της Εκκλησίας της Νικομήδειας. Ένα εντυπωσιακό γεγονός κάνει τον Παντολέοντα να πάρει τη σοβαρή και γενναία απόφαση να δεχθεί το Άγιο Βάπτισμα, να γίνει Χριστιανός. Ενώ περπατούσε στο δρόμο συνάντησε ένα παιδί που το δάγκωσε μια οχιά και πέθανε. Λέει λοιπόν στον εαυτό του: Θα προσευχηθώ στο Χριστό να αναστήσει αυτό το παιδί και αν πράγματι το παιδί αναστηθεί, εγώ πια δεν υπάρχει λόγος να καθυστερώ τη βάπτισή μου, θα γίνω Χριστιανός, θα πιστέψω ότι ο Χριστός είναι ο Θεός ο αληθινός, ο Σωτήρας του κόσμου. Αυτά σκέφτηκε και προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο. Αμέσως το παιδί ζωντάνεψε και το φίδι απέθανε.
Από τότε ο Παντολέον έγινε ανάργυρος ιατρός. Θεράπευε με τη δύναμη του Ιησού Χριστού τους ασθενείς, χωρίς να παίρνει καθόλου χρήματα. Ακόμη, όταν έβρισκε φτωχούς τους βοηθούσε ποικιλότροπα, δίνοντας τους χρήματα και άλλα αναγκαία είδη. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά θαύματα του Αγίου ήταν η θεραπεία ενός τυφλού, με τη δύναμη και πάλι του παντοδύναμου Θεού μας, του Χριστού.
Οι θαυμαστές θεραπείες του Αγίου προκάλεσαν το θαυμασμό των κατοίκων της Νικομήδειας, αλλά και το μίσος και το φθόνο των άλλων ιατρών της πόλης. Οι τελευταίοι κατάγγειλαν τον Παντολέοντα στον Αυτοκράτορα Μαξιμιανό, το φοβερό αυτό διώκτη του Χριστιανισμού.
Ο τυφλός, ανέφερε το γεγονός της θεραπείας του στον Αυτοκράτορα, λέγοντάς του ότι τον θεράπευσε ο Παντολέων στο όνομα του Χριστού, στον οποίο και ο ίδιος πλέον πίστευε. Ο Αυτοκράτορας αφού τον άκουσε, αμέσως διέταξε και τον αποκεφάλισαν. Ο ίδιος ο Παντολέων προσήχθη στον Μαξιμιανό, ο οποίος διέταξε τον βασανισμό του με σκοπό την άρνηση της πίστεώς του.
Ο Άγιος βασανίσθηκε σκληρά με διάφορους τρόπους, όμως δεν υπέκυψε στις πιέσεις αφού ο Κύριος εμφανίσθηκε μπροστά του με τη μορφή του πνευματικού του Ερμόλαου και του έδωσε θάρρος. Τέλος διατάχθηκε ο αποκεφαλισμός του και τότε ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που τον καλούσε όχι ως Παντολέοντα αλλά ως Παντελεήμονα. Μόλις όμως ο δήμιος άπλωσε το χέρι του για να κόψει με το σπαθί του το κεφάλι του Αγίου, το σπαθί λύγισε και το σίδερο έλιωσε σαν κερί. Μπροστά σε τέτοιο θαύμα και οι παραβρισκόμενοι στρατιώτες έγιναν χριστιανοί. Τότε ο Άγιος εκουσίως παραδόθηκε στο μαρτύριο. Λέγεται ότι από τη πληγή του δεν έτρεξε αίμα αλλά γάλα και το δέντρο της ελιάς, στο οποίο τον είχαν δέσει καρποφόρησε ξαφνικά. Το Τίμιο Σώμα του Αγίου τάφηκε με τιμές από τους Χριστιανούς.
Καθώς ελεούσε τους πάντες, μετονομάστηκε σε Παντελεήμων. Και καθώς δε θεράπευε μονάχα, αλλά φρόντιζε και να ελεεί τους πεινασμένους, να προσφέρει άρτο σε όσους δεν είχαν να φάνε, καθιερώθηκε στη συνείδηση του λαού μας και ως «ο προστάτης των αρτοποιών»!

Ο Γεώργιος Μέγας στο έργο του «Ελληνικές γιορτές και έθιμα της λαϊκής λατρείας» καταγράφει χαρακτηριστικά:
«Οι τρόποι με τους οποίους ο άγιος παρέχει πλούσια τις θεραπείες του είναι πολλοί και διάφοροι. Συνήθως οι ασθενείς προσφεύγουν στ’ αγιάσματά του. Στην Κίο (Καύκασο) «όποιος πονούσε πήγαινε στον άγιο Παντελεήμονα κι έπαιρνε ένα βάσταγμα (αφιέρωμα) από την εικόνα του και το κρεμούσε στο εικονοστάσι του. Το είχεν εκεί, ώσπου να γινότανε καλά ο άρρωστος, κατόπιν έκανε κι αυτός ένα όμοιο βάσταγμα κι επήγαινε και τα κρεμούσε και τα δύο στον άγιο Παντελεήμονα».»
«Ο Άγιος Παντελεήμονας ήταν ιδιαίτερα γνωστός και αγαπητός στον Πόντο, όπως αναφέρει και ο Ιωάννης Μελετίδης. Ήταν και είναι γιατρός για όλες τις ασθένειες και τα σωματικά ελαττώματα. Χαρακτηριστικά έλεγαν:
«Ούμπαν κοτζοί κι ούμπαν στραβοί στον Αι Παντελεήμονα» (δηλαδή όπου κουτσοί και όπου στραβοί στον άγιο Παντελεήμονα).
Όλοι προσδοκούσαν ότι θα έβρισκαν γιατρειά από τον Άγιο. Μόνο η γερασμένη καρδιά, πίστευαν, δεν παίρνει θεραπεία. «Οι άρρωστοι ολ’ χαίρουνταν, ελπίζ’ νε να λαρούνταν και μονάχον το γερασμένον η καρδά λαρωμονήν κι παίρει (δηλ. οι άρρωστοι όλοι χαίρονταν, ελπίζανε να θεραπευτούν και μόνο η γηρασμένη η καρδιά θεραπεία δεν παίρνει)».
Στον Πόντο και το Καρς (Καύκασος) υπήρχαν πολλές εκκλησίες και εξωκλήσια στη χάρη του Αγίου. Μάλιστα λέγεται πως την ημέρα της γιορτής του επικρατούσε αυστηρά αργία από κάθε χειρωνακτική εργασία. Εξαίρεση, αποτελούσε μόνο η βοήθεια σε χήρες, ορφανά και ανήμπορους.
Η συρροή του κόσμου στα θρησκευτικά πανηγύρια, που είχαν και εμπορικό χαρακτήρα, ήταν ιδιαίτερα μεγάλη στα εξωκλήσια. Πήγαιναν και από μεγάλες αποστάσεις με τα πόδια, ως τάμα για να εναποθέσουν τις ελπίδες τους στον Άγιο για τη θεραπεία κάποιας ασθένειας. Μάλιστα, έταζαν ή έφερναν τάματα, γράφει το medlabgr.blogspot.com.

Εν Αθήναις...παλιό καλοκαιράκι




Καλοκαίριαζε εκείνα τα χρόνια και στην αυλή αρχίζανε οι προετοιμασίες....

Οι τρόμπες του φλίτ έπρεπε να λειτουργούν και από τον μπακάλη αρχίζανε
οι προμήθειες του "υγρού πύρ" για να τις γεμίσουν.
Εκείνα τα τσίγκινα μπουκαλάκια...πώς να τα ξεχάσεις.....
Η μυρουδιά του χρόνια τώρα δεν λέει να μου φύγει....
Τα ψέκαζες όμως τα άτιμα και δεν έπεφταν αμέσως...είχαν συνηθίσει.
Τα άκουγες να καταφθάνουν σαν στούκας και τι να φάνε από εσένα
που ήσουνα κοκκαλιάρης.
Σαν να κλέβανε εκκλησία....
Η κουρτίνα θα έμπαινε στην πόρτα για να την βρέχεις στις ζέστες και να νομίζεις
ότι ο ζεστός αέρας που μπαίνει αυτόματα δροσίζεται.
Τα ράντζα έβγαιναν από το κοινό πλυσταριό της αυλής να καθαριστούν
και να είναι έτοιμα να στρωθούν υπαιθρίως τις ζεστές νύχτες.
Σαν κατασκήνωση έμοιαζε τα βράδια η αυλή με τα ράντζα ....
"Σσσσστ....να κοιμηθούμε...."
Φώναζε η σπιτονοικοκυρά και άρχιζε το σιωπητήριο μέχρι να χαράξει η μέρα
και τα ράντζα να αδειάσουν....
Οι άντρες  με τις καστάνιες με το κολατσιό έφευγαν για τις δουλειές
και οι γυναίκες ετοιμάζανε τα παιδιά για το σχολείο για να συνεχίσουν μετά
τον αγώνα της κατσαρόλας.
Και δεν ήταν εύκολος αυτός ο αγώνας μα καθόλου εύκολος.....
Δεν θυμήθηκα φαϊ στα σκουπίδια......
Τα παιδιά περιμένανε πότε θα κλείσουν τα σχολεία....
Όχι για το πού θα πάνε διακοπές....ο προορισμός ήταν γνωστός....οι αλάνες.




Για μπάνιο όμως πηγαίνανε την Κυριακή οικογενειακώς....
Σύνταγμα μεριά....λεωφορείο ο πόθος...."μην σπρώχνεις καλέ δεν βλέπεις το παιδί....
....έλα κυρά μου τελείωνε.....δεν χωράει άλλους Κε εισπράκτορα.....σαρδέλες γίναμε...
....ελάτε λίγο πιο μέσα να κλείσει η πόρτα...."
.....και επιτέλους Φάληρο....φτάσαμε.....

Πίσω στα παλιά

Μηχανή του Χρόνου: Μυστικές κοκορομαχίες στην Αθήνα. Παίζονταν τεράστια ποσά


Πως προπονούνταν τα κοκόρια, ποιοι ήταν οι κανόνες και οι οδηγίες από τους "προπονητές"

Τη δεκαετία του ‘50 οι κοκορομαχίες αποτελούσαν ένα από τα αγαπημένα «σπορ» των Αθηναίων, που έσπευδαν σε διάφορες μυστικές τοποθεσίες για να τις παρακολουθήσουν από κοντά.

Όχι μόνο για τη δόξα του «αθλήματος», αλλά και για να στοιχηματίσουν παράνομα με σκοπό το κέρδος. Οι αγώνες ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς σε ορισμένους κύκλους της πόλης και σε οργανωτικό επίπεδο δεν είχαν να ζηλέψουν σε τίποτα τους αντίστοιχους που παραδοσιακά διεξάγονταν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Τα κοκόρια-αστέρια της εποχής ήταν ο Μαύρος Χάρος, ο Αθάνατος Πέτρος, ο Μανιάτης, ο Μαύρος Πειρατής, ο Σκουλαρίκης, ο Εντοπίοτ και ο Καραμπέτ. Την αποκάλυψη των κοκορομαχιών είχε κάνει η εφημερίδα «Ακρόπολη» και ο δημοσιογράφος Νίκος Παπαδόπουλος, ο οποίος είχε τις αποκλειστικές πληροφορίες.
Οι λεπτομέρειες για τον τρόπο διεξαγωγής των κοκορομαχιών, την προετοιμασία των πτηνών, το κοουτσάρισμα από τους ιδιοκτήτες και τους αγώνες, ήταν καταπληκτικές. Οι αγώνες διεξάγονταν στα τέλη Δεκεμβρίου κάθε έτους και η προετοιμασία για αυτούς δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από την προετοιμασία κάποιου κανονικού αθλητικού γεγονότος. «Το ρινγκ, διαστάσεων 4,5Χ4,5 μέτρα, ήταν όπως και το πραγματικό, με σχοινιά γύρω και μια μόνο διαφορά, την επιφάνεια στρωμένη με πριονίδι. Στους αγώνες της Κυριακής, τους οποίους παρακολούθησαν περί τα 100 άτομα, προσήλθαν 20 παλαισταί – κοκόροι, συνοδευόμενοι από τους ιδιοκτήτες τους», έγραφε το ρεπορτάζ της εφημερίδας.
Τα ζευγάρια για την κοκορομαχία δεν έβγαιναν με κλήρωση, αλλά με ορισμό και κατόπιν συνεννοήσεως των δύο ιδιοκτητών. Όπως και στην πυγμαχία, τα κιλά ήταν αυτά που καθόριζαν τις κατηγορίες.
Οι διάλογοι μεταξύ των «προπονητών» ήταν συνήθως οι εξής:
-«Πόσο είναι ο δικός σου;»
-«Τρεις οκάδες και 100 δράμια»
-«Εντάξει, τόσος είναι και ο δικός μου. Να παλέψουν;»
-«Ναι, σύμφωνοι»....
Στην κοκορομαχία που κατέγραψε η εφημερίδα, οι ιδιοκτήτες κοκόρων-παλαιστών δεν ξεπερνούσαν τους 20 – 30 σε ολόκληρο το Λεκανοπέδιο. Ήταν όμως «επαγγελματίες». Οι «προπονητές» διάλεγαν με προσοχή το «πουλέν» τους, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στο γενεαλογικό δέντρο των κοκοριών. Η διασταύρωση για να βρεθεί το «πτηνό- μπεχλιβανής», δηλαδή ο γενναίος και δυνατός μαχητής, ήταν θέμα γνώσεων και εμπειρίας.
Το κοκόρι έπρεπε να έχει μεγάλα και γαμψά νύχια, δυνατό ράμφος και δύναμη στα πόδια και στα φτερά. Σε διαφορετική περίπτωση, ήταν καταδικασμένο. Διατηρούσαν κοτέτσια με τα ίδια στάνταρ των στάβλων του ιπποδρόμου και προπονούσαν καθημερινά τα πτηνά για να είναι σε φόρμα. Η διατροφή τους έπαιζε και αυτή ρόλο και γι’ αυτό τους τάιζαν με κιμά και αυγά. Ο ανταγωνισμός φαίνεται ότι ήταν μεγάλος. Το ρεπορτάζ ανέφερε ότι οι προπονήσεις για να μετατραπεί ένα κοκόρι σε απόλυτο πρωταθλητή, ήταν μυστικές. «Δεν είναι λίγα τα περιστατικά κατασκοπείας εκ μέρους ιδιοκτήτου άλλου κοτετσιού, ο οποίος προσπαθεί να μάθη τη δυναμικότητα και τα κόλπα των παλαιστών του αντίπαλου μάνατζερ», ανέφερε ο ρεπόρτερ.

Οι αγώνες

Οι κανόνες των κοκορομαχιών ήταν απλοί. Από τη στιγμή που τα δύο κοκόρια έμπαιναν στο ρινγκ, μόνο ένα θα έβγαινε ζωντανό. Δεν υπήρχε χρονόμετρο για τους γύρους, παρά μόνο μικρά «τάιμ άουτ», που ζητούσαν οι ιδιοκτήτες, για να «δώσουν οδηγίες» και να «κουράρουν» τους μαχητές.
Πολλές φορές, η διάρκεια ενός αγώνα ξεπερνούσε ακόμη και τη μία ώρα. Η λέξη υποχώρηση ήταν άγνωστη για τα κοκόρια. Σε κάποιες περιπτώσεις υπήρχε και η ισοπαλία. Όπως στον αγώνα του Μανιάτη με τον Πειρατή. Τα πτηνά, εξαντλημένα, ακουμπούσαν λαιμό με λαιμό και στέκονταν ακίνητα.

Όσο και αν τους χώριζαν οι εκπαιδευτές για να ξαναπαλέψουν, αυτά επαναλάμβαναν την ίδια τακτική. Είχαν αναγνωρίσει ότι ήταν ισοδύναμοι και ως τίμια και περήφανα κοκόρια, αρνιόνταν να παλέψουν. «Άρχισε, λοιπόν, ο τρίτος αγώνας μεταξύ του Μανιάτη και του Πειρατή. Πεισματώδης, θεαματικός, τρομερά ενδιαφέρων. Επιθέσεις, αντεπιθέσεις, λακτίσματα, ραμφίσματα, πηδήματα και ένας στρόβιλος φτερών να ίπταται. Και ακόμη, αίμα που πότιζε το πριονίδι, ενώ στις εξέδρες οι φίλαθλοι ενθουσιασμένοι παρότρυναν τους αντιπάλους. Άντε Μανιάτη! Επάνω του. Μπράβο Πειρατή! Μην τον φοβάσαι», έγραφε η εφημερίδα. Η πρώτη αγωνιστική του πρωταθλήματος των κοκορομαχιών είχε ολοκληρωθεί με επιτυχία. Αυτά τη δεκαετία του ΄50 που υπήρχαν κοκόρια.

Μπατιρόσπορος




Μπατιρόσπορος.jpg
Ραντεβουδάκι στο πάρκο. Εκείνος της αγοράζει σπόρια σε χάρτινο χωνάκι. Ύστερα παγκάκι και τσακ, τσακ, φτου. Μπατιριλίκι!
Τελικά ποιος είναι ο μπατιρόσπορος; 
Ο πασατέμπος ή ο λιόσπορος;
%ce%bc%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%b9%cf%81%cf%8c%cf%83%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%82-2
Η Τίνα Γαϊτάνου και ο Βαγγέλης Πλοιός σε σκηνές από την ταινία 

Το κορίτσι της αμαρτίας , 1958.

ΤΟΛΗΣ, Ο SURVIVOR ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ

14 ημέρες πριν κλείσει τα 77 του, ο βάρδος του έρωτα αποθεώθηκε από ένα κατάμεστο Κατράκειο


 Αργησε να βγει περίπου μιάμιση ώρα. Ετσι όμως αργούν οι σταρ. Και πολύ περισσότερο όταν κρατούν τα παλιά ήθη. Ο Τόλης Βοσκόπουλος βγήκε σε ένα κατάμεστο Κατράκειο γύρω στις έντεκα με ένα άψογο μπλε ελεκτρίκ κοστούμι και υπό τις ιαχές «Τόλη! Τόλη! Τόλη!». Είχαν προηγηθεί δύο νέες τραγουδίστριες που ζέσταναν το λαϊκό κοινό με γνωστά τραγούδια και υπό την γενική εποπτεία και επιμέλεια του σολίστα του μπουζουκιού και στενού συνεργάτη του σταρ Τόλη, Μανώλη Καραντίνη.
Ο κόσμος όμως διψούσε για Βοσκόπουλο. Λαϊκό κοινό της γενέτειράς του Νίκαιας. Το κοινό του «Survivor». Το κοινό που τώρα το καλοκαίρι γεμίζει το Δελφινάριο. Λαϊκός κόσμος που από νωρίς έπιασε στασίδι στο Κατράκειο με τσιπς, μπίρες, νερά και ουίσκι σε θερμός!
Εδώ και οι παλιοί πιστοί του Τόλη. Θαμώνες των κέντρων του '70 όταν εκείνος μεγαλούργησε κι έχτισε τον μύθο του. Νεότεροι που δεν τον πρόλαβαν καν το 2014 στις λίγες του εμφανίσεις στο Baraonda. Και ανάμεσά τους η συγκινημένη Αντζελα Γκερέκου και η κόρη τους. Και ο Μίμης Πλέσσας που συνεργάστηκε μαζί του με μεγάλες επιτυχίες.
Συγκινημένος και ο Τόλης, ανέβηκε στην εξέδρα υπό το σόλο του κλαρίνου του Θανάση Βασιλόπουλου. Ιαχές και κραυγές. Χιλιάδες κινητά υψωμένα και μπόλικη βιντεοσκόπηση από τον κόσμο. «Πώς μου το κάνετε αυτό; Εγώ έτσι συγκινημένος δεν μπορώ να τραγουδήσω» προλόγισε ο Τόλης. Σήκωσε και τον Πλέσσα. Ο μεγάλος συνθέτης κάθησε στο πιάνο και συνέπραξαν στο «Γλυκά πονούσε το μαχαίρι».

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ. Ο Τόλης ανάμεσα στα τραγούδια αναφέρθηκε στη γειτονιά του. Το νταμάρι που βρίσκεται το Κατράκειο και όπου εκείνος έπαιζε μικρός. Δεν ξέχασε να αφιερώσει στους γιατρούς του ΓΝΑ, που όπως είπε τον κράτησαν στη ζωή - ως γνωστόν πέρασε πρόσφατα ένα μεγάλο θέμα υγείας.
Και σαν γνήσιος λάτρης των γυναικών, ανάμεσα στην «Αγωνία» και όλα τα γνωστά και μεγάλα του σουξέ, αφιέρωνε στη γυναικούλα του κοιτώντας την στα μάτια. «Είναι το κάτι που μένει», «Πριν χαθεί το όνειρό μας», «Λάθος δρόμο πήραμε καρδιά», «Οι άνδρες δεν μιλούν πολύ», «Είναι μια ώρα δύσκολη του χωρισμού η ώρα» και άλλα σουξέ. Ολο το ρεπερτόριο του '70 και του '80 παρέλασε μπροστά σε έναν συγκινημένο κόσμο. Σε πολλές γενιές που με το φτηνό εισιτήριο διασταυρώθηκαν και συνυπήρξαν στη μεγάλη συναυλία του που είχε προαναγγελθεί με αφίσες με τον τίτλο «Ανεπανάληπτος» σε όλες τις γειτονιές της Β' Πειραιά και όχι μόνον.
Ο Τόλης είχε όρεξη. Είχε χαρά για τη βραδιά. Τιμητική την είπε, και ήταν. Νωρίτερα την ίδια ημέρα εξάλλου τον είχε τιμήσει επίσημα ο Δήμος Νίκαιας, η γειτονιά του. Πάνω απ' όλα όμως τον τίμησε ένα κατάμεστο Κατράκειο για περίπου δύο ώρες. Αποδίδοντας ίσως τιμή στον Πρίγκιπα, όπως έγραφε το πανό που υψώθηκε με υπογραφή «Τhe king fan club».

ΚΑΙ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΑ. Παροιμιώδης ο σεβασμός του στους μουσικούς και την ορχήστρα του. Εξάλλου, όπως ξέρουν οι παλιότεροι, ως μπουζουξής ξεκίνησε πριν γίνει ο μεγάλος ερωτικός βάρδος. Με λευκό ποσέτ, άψογα ντυμένος, ο Τόλης μετέφερε ένα ολόκληρο κλίμα νύχτας δεκαετίας '70. Ακόμη και ζεϊμπέκικο χόρεψαν ορισμένοι θεατές.
«Α ρε Τόλη, στα κέντρα σε είχαμε σε απόσταση αναπνοής» είπε με λίγο παράπονο ένας εβδομηντάρης από τις πάνω εξέδρες. Οι πιο ανθεκτικοί απλώς στέκονταν όρθιοι μπροστά στην εξέδρα και πίσω από το ελαφρύ κιγκλίδωμα που χώριζε τον σταρ από τις καρέκλες της πρώτης σειράς.
Ο Τόλης με όρεξη θυμόταν στιγμές από τη μακρά του διαδρομή στη νύχτα. Οπως εκείνη που αφηγήθηκε από το Διογένης, που ο μαέστρος του είχε κάνει μια φαντασία πάνω στο εμβληματικό «Αποκοιμήθηκα». Ο μαέστρος Ντίνος Γεωργούντζος ανέβηκε στο πιάνο και έπαιξε αυτή την εισαγωγή-φαντασία. Και ήταν ίσως η ωραιότερη στιγμή της συναυλίας.
Στο κοινό εντοπίσαμε τον συνθέτη Γιώργο Κριμιζάκη, τον πρωτοπαλαιστή Γιώργο Τρομάρα, τον Γιώργο Λιάνη. Εβλεπες νέα κορίτσια με smartphone να απαθανατίζουν τον Τόλη, σαν φορέα και εκφραστή ενός ήθους της νύχτας και ενός καλλιτεχνικού κόσμου που πια δεν υπάρχει. Θα συνοψίζαμε τη βραδιά ως επιστροφή του σταρ Τόλη στον κόσμο του «Survivor». Ενας Survivor των χρυσών χρόνων της νύχτας που πέρασαν ανεπιστρεπτί.

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Η ιστορία της Αγίας Παρασκευής που θεωρείται προστάτιδα των ματιών

Για τους ορθόδοξους η Αγία Παρασκευή δεν είναι απλά μια μεγάλη Αγία. Κατά την παράδοση είναι η Αγία στην οποία προσεύχονται όλοι εκείνοι που αντιμετωπίζουν πρόβλημα με τα μάτια τους.
Ποιο ήταν όμως το γεγονός εκείνο στη ζωή της που ταύτισε την Αγία με τα μάτια και τα προβλήματα τους;
Σύμφωνα με τους ιστορικούς, γεννήθηκε στη Ρώμη το 117μ.Χ. Οι γονείς της ήταν Χριστιανοί . Σε κάποιες καταγεγραμμένες βιογραφίες της, αναφέρεται πως οι γονείς της την ονόμασαν Παρασκευή γιατί γεννήθηκε εκείνη τη μέρα.
Παρά το γεγονός πως εκείνη την εποχή δεν ήταν ότι πιο εύκολο να ακολουθεί κάποιος την «νέα θρησκεία», οι γονείς της την ανέθρεψαν με βάση την χριστιανική διδασκαλία.
Όταν εκείνοι έφυγαν από τη ζωή, η νεαρή τότε Παρασκευή, πούλησε όλη την περιουσία της για να την διανείμει στους Χριστιανούς που ζούσαν στην περιοχή.
Λέγεται πως η ίδια ακολούθησε ομάδες ιεραποστόλων που κήρυτταν τον Χριστιανισμό στους ειδωλολάτρες της εποχής, κάτι το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα τη σύλληψη της.
Η Παρασκευή οδηγήθηκε ενώπιον του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αντωνίνου προκειμένου να δώσει εξηγήσεις για την δράση της.
Εκεί αφού και η ίδια παραδέχθηκε πως δεν ακολουθεί την επίσημη θρησκεία αλλά την χριστιανική, της ζητήθηκε να δηλώσει άρνηση και να επιστρέψει στην θρησκεία των ειδώλων. Η Παρασκευή αρνήθηκε κάτι το οποίο είχε σαν αποτέλεσμα να υποστεί μια σειρά από σκληρά βασανιστήρια, από τα οποία παραδόξως έβγαινε αλώβητη.
Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ 
Ένα από τα βασανιστήρια που υπέστη ήταν αυτό της πυρακτωμένης περικεφαλαίας. Της τοποθέτησαν δηλαδή στο κεφάλι μια περικεφαλαία την οποία προηγουμένως είχαν πυρακτώσει. Πρόκειται για ένα από τα σκληρότερα βασανιστήρια εκείνης της εποχής που είχε σαν αποτέλεσμα αργό και βασανιστικό θάνατο.
Σύμφωνα με τους βιογράφους της, η Παρασκευή δεν έπαθε το παραμικρό. Επόμενη κίνηση ήταν να την ρίξουν σε ένα καζάνι όπου έβραζε πίσσα.
Κι όμως, η νεαρή κοπέλα βγήκε χωρίς κανένα έγκαυμα. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να εντυπωσιαστεί τόσο ο Αυτοκράτορας που θεωρώντας ότι κάτι δεν έχει γίνει σωστά, ζήτησε να ρίξουν πάνω του πίσσα για να διαπιστώσει και ο ίδιος.
Κάποιες σταγόνες πίσσας έπεσαν στα μάτια του με αποτέλεσμα ο ίδιος να τυφλωθεί επιτόπου. Την ίδια στιγμή, έχοντας πεισθεί με τον πλέον επώδυνο τρόπο πως η Παρασκευή πέρασε πράγματι το μαρτύριο χωρίς να πάθει κάτι, ο Αυτοκράτορας ζήτησε να ακολουθήσει κι εκείνος την χριστιανική πίστη.
Τότε η Παρασκευή προσευχήθηκε στον Θεό και κατά την βιογραφία της, τα μάτια του αυτοκράτορα γιατρεύτηκαν. Με βάση αυτήν την αναφορά στον βίο της, οι χριστιανοί σε όλο τον κόσμο και ειδικά οι Ορθόδοξοι Έλληνες θεωρούν την Αγία Παρασκευή προστάτιδα των ματιών.
Γι αυτό και τα περισσότερα τάματα που βρίσκονται κρεμασμένα στις εικόνες της είναι χρυσά ή ασημένια μάτια.
Η Παρασκευή θανατώθηκε δι αποκεφαλισμού.

Eν Αθήναις...άλλα χρόνια



1952 σε γειτονιά της Αθήνας ....φωτογραφία του Χαρισιάδη....
Μετά τον εμφύλιο....μοιάζει με αυλόπορτα και μέσα τι άλλο ακόμα μια μαγική
αυλή.
Όλοι μια οικογένεια....ούτε κουδούνι στο δωμάτιο...ούτε όνομα....
Τα παιδιά παίζουν...μια μάνα παρακολουθεί....τι είδαν και αυτηνής τα μάτια....
Αλήθεια τι να έπαθε η αυλόπορτα....η μάντρα....
Συνηθισμένη εικόνα  στα χρόνια τα περίεργα....Έλληνες εναντίον Ελλήνων.
Πώς μεγαλώσανε εκείνα τα παιδιά;
Ένας Θεός ξέρει....
Ευτυχώς για αυτά που υπήρχε η γειτονιά δηλαδή ΑΝΘΡΩΠΟΙ που έδιναν την μπουκιά τους όταν έβλεπαν μικρό παιδί.
Τι να θυμηθώ....
Μια γιαγιά....τώρα τι γιαγιά όταν η 60 ρα ήταν υπέργηρη...γριά.
Κάθε απόγευμα έπαιρνε το σκαμνάκι της και καθότανε στο πεζοδρόμιο....στον χωματόδρομο παίζανε τα παιδιά...σκελετωμένα...κιτρινιασμένα...με μόνιμο βήχα....
και ακροαστικά...πώς να  ξεχάσω.
Η γιαγιά κρατούσε ένα κατσαρόλι ...και ένα κουτάλι....
"Ελάτε παιδιά...." φώναζε....
Μια κουταλιά ο ένας μια ο άλλος....
Γάλα βρασμένο με ψωμί μέσα ζάχαρη και μια μύτη καφέ.....
Κάθε πρωϊ ο γαλατάς της πήγαινε γάλα για τα παιδιά....
Και αυτή σκελετωμένη.....
Ας γυρίσουμε στην φωτογραφία....καθαρή η αυλή πάντα....ασβέστης ακόμα
και στην μισογκρεμισμένη μάντρα.
Ο ασβέστης σκοτώνει τα μικρόβια....διώχνει και το χτικιό λέγανε....
Δεν γνώριζαν πολλά και σήμερα που το σκέπτομαι καλύτερη η άγνοια για τέτοια
θέματα εκείνα τα περίεργα χρόνια....τουλάχιστον πέθαινες μια φορά.

Πίσω στα παλιά




Παλιές εκπτώσεις


Υποδήματα πολυτελείας Στρατής


Στρατής Ελευθερία 09-10-1960 copy
Οκτώβριος 1960.

Το 1960 άνοιξε ένα καινούργιο μεγάλο κατάστημα στο κέντρο της Αθήνας, στην οδό Σταδίου 19, δίπλα στον κινηματογράφο Αττικόν.

ΣΤΡΑΤΗΣ copy
Αύγουστος 1964

Τέσσερα χρόνια αργότερα η φίρμα Στρατής συνεχίζει να διευκολύνει την πελατεία της σημειώνοντας μετά τη διεύθυνση την ένδειξη «πλάι κιν. Αττικόν».

Αθήνα 1966 Πλατεία Κοτζιά με τους ασπριτζίδες