Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Νέο αντίμετρο του Τσίπρα !


1968 Ένας ιππότης για την Βασούλα

Οι πλούσιοι συμπέθεροι






  • Τι να πρωτοθυμηθείς από την παλιά γειτονιά....
    Μια μεγάλη οικογένεια που προσπαθούσε να επιβιώσει μετά τον εμφύλιο
    στις μαγικές αυλές .
    Κάθε δωμάτιο και οικογένεια....ένας για όλους όλοι για έναν....
    Η κυρά Κούλα χήρα με μια κόρη της παντρειάς...είχε κλείσει τα 18 ...
    Ο άντρας της χάθηκε στον εμφύλιο....
    Αυτή δούλευε στα σπίτια και η μικρή σε εργοστάσιο....γνώρισε ένα παλληκάρι
    που ήταν από εύπορη οικογένεια.
    Άκουγα τότε...".τίμιο παιδί θα έρθει με την οικογένειά του να την ζητήσουν σε γάμο..."
    Δούλευε στην οικογενειακή επιχείρηση ...εμπόριο τροφίμων με ΧΟΝΔΡΙΚΗ-ΛΙΑΝΙΚΗ με προσωπικό και ι.χ. αυτοκίνητο...μεγάλη υπόθεση τότε.
    Ο πατέρας του μεγάλωσε δύσκολα και αγωνίστηκε να γίνει αυτός που ήταν.
    Ήξερε από φτώχεια....
    Η ημέρα έφτασε και από το πρωϊ χαμός στην αυλή...όλοι έφερναν και από κάτι...
    Το τραπέζι μεγάλωσε με τάβλες...μπήκαν τραπεζομάντηλα υφασμάτινα...
    πετσέτες κολαρισμένες...πιατικά και μαχαιροπήρουνα διαφόρων ειδών
    καθ΄ότι λίγα απ΄όλους κ.λ.π.
    Τα φαγητά στην κουζίνα της σπιτονοικοκυράς έτοιμα και ένας μικρός φύλαγε
    τσίλιες έξω στο πεζοδρόμιο για να ειδοποιήσει διακριτικά για τον ερχομό
    του γαμπρού και των γονιών του....
    Και έφτασε το αυτοκίνητο και ο τσιλιαδόρος άρχισε να φωνάζει όσο δυνατά
    μπορούσε....
    "....κυρά Κούλααααα ήρθαν οι συμπεθέροιοιοιοι με μια μεγάλη κούρσααααα..."
    Αυτή η φουκαριάρα και η κόρη της καταντράπηκαν ενώ οι επισκέπτες
    κρατούσαν την κοιλιά τους από τα γέλια.
    Τυχερό το κορίτσι είπαν στα γειτονιά μακάρι και στα δικά μας τα παιδιά....
    αλλά δεν ήταν πάντα έτσι.

Ο δοσάς







  • Πώς να τον ξεχάσεις όταν τον έβλεπες εκείνα τα χρόνια κάθε τόσο να βαράει
    την αυλόπορτα και να φωνάζει..."...ο δοσάαας..."
    Και αφορούσε την πλειοψηφία των αυλικών που με αυτό τον τρόπο
    προσπαθούσαν να καλύψουν τις ανάγκες τους.
    Θυμάμαι τις μαξιλαροθήκες να γράφουν ...αλευρόμυλοι...
    Όταν πρωτοξεκινούσε ένα σπιτικό προσπαθούσαν να το στήσουν
    με κάθε μέσον ...ακόμα και τα άδεια τσουβάλια του φούρναρη
    που ήταν λευκά επιστρατευόντουσαν από την γειτονιά
    για να βοηθήσουν το νέο ζευγάρι.
    Τι αγοράζανε με δόσεις;
    Είδη προικός ...σεντόνια...μαξιλαροθήκες...εσώρουχα....ρόμπες...κ.λ.π.
    Έπαιρνε παραγγελία και την δόση και την επόμενη εβδομάδα έφερνε
    το εμπόρευμα.
    Φυσικά στο φορτηγάκι είχε και στόκ ...
    Το μελανί μολύβι το είχε στο αυτί και με το καλημέρα έβγαζε την κάρτα-τεφτέρι
    και αφαιρούσε την δόση της εβδομάδας κάνοντας το ίδιο και στο αντίστοιχο
    τεφτέρι της πελάτισας.
    Δεν έψαχναν τις τιμές που τους χρέωνε ο έμπορας όπως τον έλεγαν γιατί
    το δοσάς δεν τους ακουγότανε καλά.
    Με λίγα χρήματα κάθε τόσο αγοράζανε κανένα καινούργιο πανί.
    Ο δοσάς δεν είχε μόνο κέρδη ....είχε και ζημίες...
    Χτυπούσε την αυλόπορτα και ζητούσε την τάδε για να τον ενημερώσουν
    ότι έχει μετακομίσει προς άγνωστη κατεύθυνση.
    Συνηθισμένο το φαινόμενο .....το νέο ζευγάρι που προσπαθούσε
    να σταθεί στα πόδια του έβαζε φέσια και άλλαζε συνέχεια αυλή.
    Μια μηχανή πράγματα όλα όλα και σε άλλη γειτονιά.
    Υπήρχαν τέτοιες μηχανές με καρότσα που έγραφαν
     ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΑΙ...
    Στην Αιόλου υπήρχαν αποθήκες από τις οποίες ψώνιζαν οι δοσάδες...
    με πίστωση.
    Εμπορικότερος όρος αλλά στην ουσία με δόσεις...
    Τεφτέρι και αυτοί και αρκετές φορές έβαζαν τις φωνές στην πελάτισα
    που τους καθυστερούσε την δόση.

Επάγγελμα κράχτης






  • Έχεις κανένα γνωστό για δουλειά;
    Συνηθισμένη ερώτηση στην γειτονιά εκείνα τα χρόνια....
    Ο γνωστός σε έστελνε στον γνωστό πήγαινες και αν ταίριαζες στα καθήκοντα
    έπιανες δουλειά αμέσως....
    "Θα σε κρατήσω ένα μήνα να σε δω και μετά βλέπουμε..."
    Στα μαγαζιά με ρούχα στην Αθηνάς....στην στοά Ορφανίδου αλλά και αλλού
    ζητούσαν ....κράχτες....
    "....περάστε μέσα να σας δείξουμε μπουφάν...παντελόνια..."
    Και περνούσε ο πελάτης και ξαναφώναζε ο κράχτης....
    "....ο κύριος θέλει παντελόνι..."
    Ο μισθός του ήταν σε συνάρτηση με τις αγορές που θα έκαναν οι πελάτες
    που αυτός θα έμπαζε μέσα γι αυτό και ήταν πολύ πιεστικός σε όποιον περνούσε και  κοντοστεκότανε έξω από το μαγαζί.
    Τι να πρωτοθυμηθείς...
    Έμπαινε ο επαρχιώτης να αγοράσει κοστούμι σε τιμή ευκαιρίας ....
    Μικρό το μαγαζί και τον ανέβαζαν στο πατάρι από την μικρή σκάλα για να το προβάρει...
    Ήταν εύσωμος και πήγαινε μπροστά το αφεντικό και πίσω ο κράχτης τον έσπρωχνε...
    Δεν ήταν εύκολη η δουλειά του κράχτη...ήθελε θάρρος και κυρίως θράσος...
    Ο ανταγωνισμός μεγάλος ....δίπλα...δίπλα τα μαγαζιά με τα Αμερικάνικα
    και αρκετές φορές  τσακωνόντουσαν για τον πελάτη και τον τραβούσαν
    τον φουκαρά προκειμένου να μπεί στο μαγαζί τους.
    Στην Ηφαίστου στο Μοναστηράκι πουλούσαν και μεταχειρισμένα ρούχα και παπούτσια...
    Ο κράχτης καθότανε έξω από το μαγαζί με ένα παλιό κοστούμι στην κρεμάστρα
    και σταματούσε τον περαστικό βάζοντας μπροστά του το εμπόρευμα.
    Κράχτες υπάρχουν και σήμερα στο Κέντρο της Αθήνας.....