Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Ο Ειδικός !

Η Αγία Άννα και το θαύμα της τεκνογονίας!

αγία άννα

Εκείνη λοιπόν τη νύχτα, συνέλαβε η άγια Άννα τη Δέσποινα Θεοτόκο από τη σπορά του Ιωακείμ, γιατί μόνο ο Χριστός, γεννήθηκε χωρίς σπορά ανδρός.

Η Αγία Άννα μαζί με το σύζυγό της Ιωακείμ, έφτασαν ως τις μέρες μας να θεωρούνται από όλους τους χριστιανούς ως  «οι προστάτες των άτεκνων ζευγαριών» και έτσι να προσφεύγουν με πίστη και αγάπη στον ναό μας, τον μοναδικό Ενοριακό Ιερό Ναό που υπάρχει αφιερωμένο στην μνήμη τους και δικαίως να ζητούν από αυτούς να μεσιτεύσουν στον Εγγονό τους Χριστό, για να λύσει τα δεσμά της ατεκνίας τους.
Στη ζωή της Άγιας Άννας υπήρχε και ένα μελαγχολικό σύννεφο. Υπήρχε μια πίκρα διότι έμεινε στείρα. Ο Θεός, είχε δώσει στην ενάρετη ζωή της, για δοκιμασία, την στέρηση της μητρότητας. Τον καιρό, δε, εκείνο, η ατεκνία είχε φοβερές κοινωνικές συνέπειες. Ο άτεκνος εθεωρείτο περιφρονημένος και ντροπιασμένος από τον Θεό και τους ανθρώπους.
Κανένας δεν έτρωγε ψωμί μ’ αυτόν που δεν είχε παιδί. Όταν πήγαινε στην Εκκλησία καθόταν τελευταίος. Και αν έδινε λειτουργία, συνηθιζόταν να την δίνει τελευταίος στον Ιερέα. Ζητάει, λοιπόν, η Αγία Άννα να επιβλέψει ο Θεός στην ταπείνωση της και να της δώσει παιδί. Ζητάει ένα παιδί θειο δώρο, που θα τους απάλλασσε από την ντροπή της ατεκνίας. Και αυτό δεν το θέλει δικό της. Υπόσχεται και λέει: «Θά τό ἀφιερώσω Κύριε σέ Σένα».
Ο Θεός που αγαπάει το πλάσμα Του, είδε τα δάκρυα και τους αναστεναγμούς τους, απάντησε στις θερμές προσευχές τους.
Και πως έγινε αυτό; Έστειλε τον Αρχάγγελο Γαβριήλ στον Ιωακείμ που ήταν στο βουνό και του λέγει: «Χαῖρε Ἰωακείμ, καί εὐφραίνου, ἐγώ εἶμαι Ἀρχάγγελος Κυρίου καί ἦλθα νά σού πῶ, ὅτι πρόκειται νά γεννήσεις μία θυγατέρα, πού θά γεννήσει ἀπό τήν παρθενία τῆς τόν Βασιλιά τοῦ κόσμου καί Θεό. Ἄφησε λοιπόν τήν πολλή σου λύπη καί πικρία τῆς ψυχῆς σου καί πήγαινε στό σπίτι σου χαρούμενος. Φτάνουν οἱ τόσο πολλοί κόποι καί ἀναστεναγμοί. Ἄκουσε ό Θεός τή δέησή σου. Μόνο πήγαινε, πιστεύοντας στους λόγους μου και δόξαζε το Θεό.»
Ακούγοντας αυτά ο Ιωακείμ πήγε αμέσως στην Άννα και της είπε τα:«Ἄννα, , ἐπήκουσε Κύριος της δεήσεώς σου καί συλλήψει καί γεννήσεις, καί λαληθήσεται τό σπέρμα σου ἐν ὅλη τή οἰκουμένη». Καί εἶπεν Ἄννα, «ζῆ Κύριος ὁ Θεός μου, ἐάν γεννήσω εἴτε ἄρρεν, εἴτε θῆλυ, προσάξω αὐτό δῶρον Κυρίω τῷ Θεῶ μου καί ἔσται λειτουργῶν αὐτῶ πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτοῦ».
Εκείνη λοιπόν τη νύχτα, συνέλαβε η άγια Άννα τη Δέσποινα Θεοτόκο από τη σπορά του Ιωακείμ, γιατί μόνο ο Χριστός, γεννήθηκε χωρίς σπορά ανδρός.
Ακολούθησαν ευτυχείς ημέρες απερίγραπτης χαράς για τους ευσεβείς Ιωακείμ και Άννα. Μετά τη γέννα, στις οχτώ μέρες, ήταν συνήθεια στους Εβραίους, οι γονείς του παιδιού να καλούν τους ιερείς, να τους φιλεύουν και να βάζουν το όνομα του παιδιού. Σύμφωνα, λοιπόν, με τη συνήθεια αυτή, ο Άγιος Ιωακείμ και η Αγία Άννα καλέσανε τους ιερείς, τους φιλέψανε και ονομάσανε Μαριάμ. Το όνομα Μαριάμ σημαίνει Βασίλισσα. Σημαίνει επίσης, δώρο, ελπίδα, κυρία, Ωραία. Ήταν η πιο άγια γυναίκα, Άφθαρτη και Αμόλυντη και γι’ αυτό λέγεται Παναγία.
Επί τρία ολόκληρα χρόνια χαρήκανε οι ευλαβείς γονείς την μικρή χαριτωμένη κόρη τους, έχοντάς την ανάμεσα τους και υμνολογώντας ευχαριστίες στο Θεό. Μόλις περάσανε τα τρία χρόνια, θυμήθηκαν οι γονείς της αυτό που τάξανε στο Θεό. Να χαρίσουν δηλαδή τη θυγατέρα τους στην Εκκλησία.
Η Αγία Άννα για να τηρήσει την υπόσχεση της στο Θεό και να δώσει αυτό που έταξε, από τη διαδοχή του γένους της. Είπε λοιπόν:»Μόνο να γίνει αυτό που έταξα στο Θεό και ας μείνω χωρίς κληρονόμο, και ας μείνουν τα υπάρχοντα μου σε χέρια άλλων».

Και ο μήνας έχει εννιά !!!!

Τρελλάθηκε τ΄αφεντικό !!!!!!!

Έκτακτη ενίσχυση στους συνταξιούχους ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός μας 
για να πληρώσουμε τους έξτρα φόρους που μας έβαλε !!!!!





" Μια ζωή την έχουμε, κι αν δε την γλεντήσουμε
τι θα καταλάβουμε, τι θα καζαντήσουμε
τι θα καταλάβουμε, τι θα καζαντήσουμε

Μες στον ψεύτικο ντουνιά
παίξτε μου διπλοπενιά
παίξτε μου διπλοπενιά
και ο μήνας έχει εννιά
και ο μήνας έχει εννιά "







Τι μας περιμένει τώρα Παναγία μου ;

Η κρίση του 1931 και η ξενοφοβία που τροφοδότησε


Η κρίσι του 1931 και η ξενοφοβία που τροφοδότησε

Οι άνεργοι της πρωτεύουσας σε αναβρασμό

Η κρίση του 1931 σημείωσε κοινωνικές αναταράξεις στην Παλιά Αθήνα μας, που ξεκίνησαν με το σύνθημα «Γυναίκες αφήστε τις δουλειές για τους άνδρες και γυρίστε στην κουζίνα σας». Η μπόρα πήρε σύντομα και τους ξένους που ζούσαν στην πόλη. Αντιγράφω έτσι από τα «Αθηναϊκά Νέα» το ρεπορτάζ του νεαρού τότε Δημήτρη Ψαθά.
«Το ζήτημα των ξένων… τι περίεργον ζήτημα αλήθεια… Ο Τουρισμός έβαλε τον δείκτην είς τον κρόταφον και σκέπτεται νυχθημερόν: Πώς θα μπορέσουμε να προσελκύσουμε περισσοτέρους ξένους; Το υπουργείον της Εθνικής Οικονομίας αντιθέτως εσούφρωσε τα φρύδια: Σαν πολλοί ξένοι έρχονται στην Ελλάδα. Ο πρώτος κατέστρωσε το πρόγραμμα:
-Θα φέρωμε αν είνε δυνατόν όλη την Ευρώπην και την Αμερικήν εις την Ελλάδα!
Το τελευταίον επήρε την απόφασιν:
-Δεν θα μπή του λοιπού, αν είνε δυνατόν, ούτε μισός ξένος στην χώραν!...
Τι συμβαίνει λοιπόν; Ποιοι είνε αυτοί οι περίφημοι «ξένοι» μπροστά εις τους οποίους βγάζουμε το καπέλλο και οι άλλοι που μας τρέπουν εις φυγήν;

Τα πράγματα είνε απλά. Ο εικοστός αιών που έχει βιομηχανοποιήσει τα πάντα δεν ήταν δυνατόν να αφήση ανεκμετάλλευτη μια τόσον πλουτοφόρον πηγήν, όπως είνε οι ξένοι που έρχονται με το πορτοφόλι γεμάτο διά να θαυμάσουν τα «αξιοθέατα». Κάθε χώρα αποβλέπει εις την αύξησιν των προσόδων της, κι’ ενισχύει καθημερινώς όλα τα είδη της βιομηχανίας της και τα περιφρουρεί τας περισσοτέρας φοράς με τα τείχη του προστατευτικού δασμολογίου.



Εις τα τείχη όμως αυτά είνε διάπλατα ανοιχτή πάντα μια μεγάλη πόρτα για τους πλουσίους ξένους και εις την πόρτα των ένας πρόθυμος λακές –ο Τουρισμός- που υποκλίνεται: Περάστε κύριοι… Εφ’ όσον δεν πρόκειται να μας πάρετε τίποτε, αλλά να μας αφήσετε, είσθε ευπρόσδεκτοι.

Ως συμβαίνει όμως εις κάθε περίστασιν, της ευκαιρίας επωφελούνται και οι άλλοι. Οι ερχόμενοι με το πορτοφόλιον ισχνόν ή εντελώς κενόν με σκοπόν να το γεμίσουν από την χώραν που τους φιλοξενεί. Αυτοί είνε οι ξένοι εις τους οποίους ατυχώς δεν θα ημπορούμε του λοιπού να δείχνωμεν την ίδιαν ευγένειαν. Διότι το κακόν επαράγινε. Είνε πολύ περισσότεροι από τους πρώτους και εδιάλεγαν πάντα την Ελλάδα ως ιδεώδη τόπον διαμονής.

Ένα ωραίον πρωΐ αφού έβλεπαν ολόγυρα συνεφιασμένους όλους τους ορίζοντας, έπαιρναν απόφασιν και τραβούσαν τα βήματά των προς την χώραν μας:
-Ά μα εδώ είνε γλυκύς ο ουρανός, το κλίμα θαυμάσιον και αι παραδόσεις φιλοξενίας ευνοϊκώταται. Αλλόν-ζύ! Να δούμε τι θα γίνη…

Είχαμε καταντήσει, και δεν επάψαμε φυσικά ακόμα να είμαστε, ο παράδεισος των ξένων. Εκείνο που οι ευκλεείς πρόγονοί μας ονόμαζαν φιλοξενίαν διεσώσαμεν ακραίον και το διευθετήσαμεν μάλιστα με αρκετήν δόσιν ξιπασιάς. Όταν εζητούσαμε ένα μηχανικόν ή ένα σωφέρ, ή ένα οποιονδήποτε τεχνίτην και παρήλαυνον δεκαπέντε από το γραφείο μας, εσταματούσαμε με έκστασιν μπροστά εις τον δέκατον έκτον αν συνέβαινε να λέγεται Φρανσουά και όχι Γιάννης.
-Εδιάλεξα ένα φραντζέζο φίλε μου! Ένα γνήσιο φραντζέζο! Μου ζήτησε τα διπλά… αλλά τι το θέλεις. Είνε φραντζέζος και ξέρει τη δουλειά του. Και ευγενέστατος!

Αν συνέβαινε να μας τύχη κανένας Γερμανός τότε ολόκληρα τα προτερήματα της φυλής και όλη η ιστορία του έθνους του επλαισίωνε ως φωτοστέφανος την κεφαλήν του.
-Γερμαναράς φίλε μου! Έχεις ιδέα από Γερμανό; Μυαλό τετραγωνικό… σκύλος στη δουλειά του! Όχι σαν τους δικούς μας τους τεμπέληδες…




Και ενώ ο Γερμανός, ο Γάλλος, ο Ισπανός, ο Βέλγος, ο Ολλανδός, ο Πολωνός, ο Τσεχοσλοβάκος, εύρισκαν με το πρώτο δουλειά και επληρώνοντο πάντα ηγεμονικώς, ο Έλλην επερίμενε σειράν και καθόταν επί μήνας με τα χέρια σταυρωμένα. Η περισσότερες επιχειρήσεις είχαν ανοίξει πρωτίστως την αγκαλιά εις τους ξένους. Κ’ έτσι οι τελευταίοι αυτοί ευρίσκοντας το κλίμα ευνοϊκώτατον για την υγείαν των, εστογγυλοκάθοντο, εγκαθίσταντο οριστικώς κάτω από την σκιάν του Παρθενώνος και εξεδήλωναν αμέριστον τον θαυμασμόν των «προς τας επιτελουμένας προόδους της Ελλάδος», αφ’ ενός, και το αρχαίον κάλλος αφ’ ετέρου.

Μουσικοί λόγου χάριν, εις τα περισσότερα κέντρα προσλαμβάνοντο πάντοτε και προσλαμβάνονται ακόμη ξένοι. Ένας Ούγγρος βιολιστής παίζει κατ’ αρχήν, φαίνεται, γλυκύτερα από ένα Έλληνα, όπως και ένας Σουηδός κλαπαδορίστας τεχνικώτερα από έναν απόγονον του Απόλλωνος!

Προ καιρού κάποτε είχε εκδηλωθή έντονη η διαμαρτυρία των Ελλήνων μουσικών για την εξαιρετικήν αυτήν προτίμησιν των ξένων συναδέλφων των, πολλοί μάλιστα έφτασαν και να δημιουργούν επεισόδια και μέσα στα κέντρα ακόμα όπου έπαιζαν ξένοι μουσικοί.

Αλλά η κατάστασις δεν εβελτιώθη καθόλου, ούτε ασφαλώς πρόκειται να βελτιωθή αν δεν πραγματοποιηθή η λήψις των νομοθετικών μέτρων που μελετώνται. Η τελευταία απογραφή μας απεκάλυψε ότι κοντεύει η χώρα μας να καταντήση Βαβυλών! Μετράτε τα έθνη πού έχουν όχι ολίγους αντιπροσώπους τους εις την Ελλάδα:
Ολλανδοί 44 άνδρες, 34 γυναίκες, Ούγγροι 138 άνδρες, 101 γυναίκες, Πέρσαι 167 άνδρες, 110 γυναίκες, -να έμειναν από την εποχήν του Μαραθώνος;- Πολωνοί 53 άνδρες, 61 γυναίκες, Πορτογάλοι 260 άνδρες, 157 γυναίκες, Ρουμάνοι 527 άνδρες, 579 γυναίκες, Ρώσοι 2002 άνδρες, 1327 γυναίκες, Σουηδοί 30 άνδρες, 21 γυναίκες, Τούρκοι 11410 άνδρες, 10963 γυναίκες, Τσεχοσλοβάκοι 179 άνδρες, 190 γυναίκες. Σύνολον εγκατεστημένων εις την χώραν ξένων: Άνδρες 40749, γυναίκες 32589.

Είνε γνωστόν ότι κάθε χώρα σήμερον προσπαθεί να κλέιση τις πόρτες σε κάθε ξένον και ότι αν εβγαίναμε έξω από τα σύνορά μας με πορτοφόλι άδειο θα το μετανοούσαμε πικρώς. Η φιλοξενία όταν ο φιλοξενούμενος δεν είχε τα μέσα να φιλοξενηθή μόνος του, στέλνεται περίπατον από τους προστατευτικούς νόμους.

Στην Αμερική δεν ημπορείτε να ταξειδέψετε αν δεν έχετε στην τσέπη για διάστημα τριών μηνών 600 δολλάρια, περί τας 50.000 δηλαδή δραχμάς. Στα κράτη της Ευρώπης συμβαίνει περίπου το ίδιο αφού σας είνε κλεισμένες όλες οι πόρτες. Σ’ αυτήν ακόμη την Τουρκία όταν ετοιμάζεστε να μπήτε σας ρωτάνε: Τι λεφτά έχετε; Και εάν έχετε τόσα όσα θα ημπορούν να πιάσουν τόπο εκεί πού θα μείνουν σας επιτρέπουν: Μπούϊρουν, εφέντη!...

Εκτός όμως των ξένων πού μένουν μονίμως εγκατεστημένοι στον τόπο μας και κατέχουν θέσεις πού θα μπορούσαν κάλλιστα να διατηρούν Έλληνες άεργοι, υπάρχει και η μεγάλη πληγή των περιοδευόντων αντιπροσώπων οι οποίοι περνούν από την Ελλάδα, λαμβάνουν παραγγελίας και στερούν πρώτα των εργασιών των τους Έλληνας παραγγελιοδόχους και ύστερα διαφεύγουν και την πληρωμήν των φόρων!

Γή της Επαγγελίας λοιπόν η Ελλάς, διά πάντα… μη Έλληνα. Θα σταματήση επί τέλους το κακόν; Ας κλεισθή η εξώπορτα της Ελλάδος εις εκείνους που έρχονται με την παλάμην ανοικτήν. Τι να γίνη; Όταν η Γαλλία πού έχει γεμάτες της κάσες της με χρυσάφι δεν προσφέρει ούτε ένα τάλληρο για την ψυχή του πατρός της, η Ελλάς που ζητά διαρκώς δανεικά δεν μπορεί να μοιράζη στον ξένο κόσμο.

-Ορίστε εις την Ελλάδα, κύριοι, αλλά να την θαυμάσετε μονάχα. Θα σας εκάναμε το τραπέζι, αλλά τι να γίνη… δύσκολοι οι καιροί. Συνεπώς μην ξεχάσετε ν’ αφήσετε το πουρμπουάρ…».

Θωμάς Σιταράς (Αθηναιογράφος)

Διαβάστε περισσότερα στο www.paliaathina.com
http://www.protothema.gr

Τα καμώματα των «σοφών» που πλημμύρισαν την παλιά Αθήνα




«Ο νεοέλλην –πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- νομίζει πάντοτε, από τον καιρόν που θα γεννηθή, ότι είνε διανοούμενος άνθρωπος. Και όταν μάθη εις το σχολείον ή εις το Πανεπιστήμιον ωρισμένα πράγματα και συνήθως πριν τα μάθη καλώς, αισθάνεται την ανάγκην –όχι βεβαίως από αλτρουϊσμόν, αλλά από επίδειξιν- να τα μεταδώση εις τους άλλους και εί δυνατόν εις ολόκληρον την ανθρωπότητα. Επικαλούμαι σχετικώς την μαρτυρίαν των διευθυντών και αρχισυντακτών των Ελληνικών εφημερίδων, οι οποίοι υφίστανται κάθε μέρα τα αποτελέσματα του νεοελληνικού αυτού ελαττώματος.

Οι δυστυχείς αυτοί συνάδελφοι, μόλις μεταβούν εις τα γραφεία των, θα συναντήσουν εκεί ή θα δεχθούν αργότερον πολλούς νεοέλληνας σοφούς, επιμένοντας μετά πείσματος ή παρακαλούντας θερμώς τα εξής:

-Κύριε διευθυντά. Σας έφερα ένα θαυμάσιον άρθρον το οποίον θα κάμη εξαιρετικήν εντύπωσιν. Θα διαβασθή από χιλιάδας ανθρώπων και θ’ αυξήση συνεπώς την κυκλοφορίαν της εφημερίδος σας.

-Και δια ποίον ζήτημα ομιλείτε εις το άρθρον σας αυτό;

-Δια την πολιτικήν και κοινωνικήν μεταρρύθμισιν.

-Και τι έχετε σπουδάσει; Είσθε ειδικός;

-Εσπούδασα… θεολόγος. Αλλ’ είμαι ειδικός δια το ζήτημα που γράφω. Έχω διαβάσει πολλά σχετικά βιβλία εν… μεταφράσει. Δεν γνωρίζω δυστυχώς καμμίαν γλώσσαν ευρωπαϊκήν. Εάν εγνώριζα ασφαλώς το άρθρον μου θα ήτο σπουδαιότερον!

Ο αρχισυντάκτης ή ο διεθυντής της εφημερίδας δια να σωθή από τον αυθόρμητον και ενοχλητικόν επισκέπτην και «συνεργάτην» του ζητεί τα χειρόγραφα δια να τα διαβάση αργότερον με προσοχήν.

Ο αυθόρμητος «συνεργάτης» προθυμότατος και με μειδίαμα χαράς και ικανοποιήσεως εις τα χείλη, διότι ανεγνωρίσθη κατ’ αρχήν η σοφία του, αρχίζει να εξάγη από όλες τις τσέπες του τα χειρόγραφα του άρθρου του, τα οποία τοποθετεί επί του γραφείου μετά «φόβου θεού». Αλλ’ εν τω μεταξύ εξαφανίζεται όπισθεν του όγκου των ο … αρχισυντάκτης και ο διευθυντής!

Που οδηγεί η απελπισία

Η ίδια κωμωδία επαναλαμβάνεται συνεχώς έως ότου παρελάσουν όλοι οι αναμένοντες έξωθι του γραφείου σοφοί. Οι ιατροί, οι οποίοι γράφουν δια τας διαφόρους θρησκείας της γής. Οι δικηγόροι, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να λέγωμεν την αλήθειαν. Οι χρηματισταί, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ο Ελληνικός Λαός πρέπει να επιδοθή εις εργασίας παραγωγικάς. Και παρελαύνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι προ του αρχισυντάκτου ή του διευθυντού με την σειράν της αφίξεώς των. Και τι γίνεται; Οι δυστυχείς αυτοί συνάδελφοι ζαλίζονται από τας μωράς σοφίας που ακούουν συνεχώς και τακτικώς και αδυνατούν να εργασθούν εις το γραφείον των, το μεταβληθέν εις πραγματικήν αποθήκην χάρτου.

Την επομένην οι αυθόρμητοι επισκέπται και «συνεργάται» διέρχονται από το γραφείον με το πανομοιότυπον ερώτημα:

-Γιατί δεν εδημοσιεύθη το άρθρον εις το χθεσινόν φύλλον; Θα δημοσιευθή αύριον;

Ο αρχισυντάκτης ή ο διευθυντής της εφημερίδας δια να μη δυσαρεστήσουν τους σοφούς οι οποίοι πιθανόν είνε αναγνώσται των εφημερίδων των υπόσχονται συνεχώς ότι θα δημοσιευθή κάποτε. Εννοείται μέχρις ότου εξαντληθή η υπομονή των. Τότε παύουν πλέον  αι υποσχέσεις των αρχισυντακτών και αι επισκέψεις των «συνεργατών», οι οποίοι δια να μη απολεσθή το προϊόν της σοφίας των παραλαμβάνουν τα χειρόγραφα και απέρχονται με το ενδόμυχον παράπονον ότι δεν επέτυχον του σκοπού των προς ζημίαν της ανθρωπότητος.

Αλλ’ οι νεοέλληνες διανοούμενοι δεν απελπίζονται. Την επομένην επισκέπτονται τον αρχισυντάκτην της εφημερίδος με έν φύλλον χάρτου ανά χείρας και με την θερμήν παράκλησιν να δημοσιευθή το περιεχόμενόν του, το οποίον άλλως τε είνε τόσον σύντομον.

Και δημοσιεύεται την φοράν αυτήν την επομένην ημέραν. Οι δε αναγνώσται των εφημερίδων διαβάζουν:

«Σήμερον και ώραν 6 μ.μ. θα ομιλήση εις την αίθουσαν των «Αστέγων» ο θεολόγος ιεροκήρυξ κ. Γ. Φλυαρίδης με θέμα: «Η πολιτική και η κοινωνιολογία δεν είνε επιστήμαι. Αι γνώμαι του Αποστόλου Παύλου και των λοιπών Αγίων περί κοινωνικής και πολιτικής ζωής των λαών». Αι εισπράξεις θα διατεθούν υπέρ φιλανθρωπικού σκοπού.

Το φιλομαθές κοινόν, μετά την δημοσίευσιν της μικράς αυτής πληροφορίας σπεύδει αμέσως εις την διάλεξιν δια να υποστή τα δεινά, τα οποία του προητοίμασεν η ευπιστία του και η ακράτητος φιλομάθειά του.

Πώς γίνεται μία διάλεξις

Η αίθουσα των «Αστέγων» είνε τώρα πλήρης φιλομαθών, διψώντων να ακούσουν το ταχύτερον τον ευφραδή και πολυμαθή –όπως διαδίδεται τουλάχιστον γύρω του- ρήτορα.

Η ώρα επί τέλους έφθασε. Να το παιδί της υπηρεσίας το οποίον μεταφέρει επ’ ώμου τα χειρόγραφα του ομιλητού.

Οι έξυπνοι  και οι λογικοί επί τη θέα του μεταφερομένου όγκου των χειρογράφων απέρχονται. Οι αφελείς και οι κουτοί παραμένουν εις τας θέσεις των, δια να υποστούν τα επικείμενα μαρτύρια.

Η αίθουσα και μετά την αναχώρησιν των προβλεπτικών και λογικών ακροατών είνε σχεδόν πλήρης! Όπου αποδεικνύεται ότι είμεθα έξυπνος λαός αφού το λέμε τακτικά και το σπουδαιότερον το πιστεύομεν ακραδάντως!

Αλλ’ ας παρακολουθήσωμεν τον ρήτορά μας, ο οποίος αφηνίασεν εν τω μεταξύ επί του βήματος. Και ακούσατέ τον:

-Δεν υπάρχει εις την γήν κανείς άνθρωπος ο οποίος να έχη την δύναμιν και το ανάστημα να αμφισβητήση τα σοφά ρήματα του Χριστού, τα οποία γνωρίζει και πιστεύει όλη η ανθρωπότης. Και εν τούτοις ανεφάνησαν τελευταίως άνθρωποι, οι οποίοι υποστηρίζουν με ψευδή επιχειρήματα, ψευδών και ανυπάρκτων επιστημών, της κοινωνιολογίας και της πολιτικής ότι ο Χριστός…

-Ζήτω ο Χριστός!

-Κάτω οι άπιστοι και παληάνθρωποι!

Ο ρήτωρ κατά την στιγμήν αυτήν που εκσπά το ηφαίστειον των επιδοκιμασιών και αποδοκιμασιών των ακροατών, προσπαθεί να πιή λίγο νερό δια να δροσίση τον λάρυγγά του. Αλλά το ποτήρι και το νερό επήγαν προ πολλού… περίπατον. Όταν ο ρήτωρ ευρίσκετο εις το ακράτητον ρητορικόν του οίστρον!

Η γλώσσα του ρήτορος μεταβάλλεται συν τω χρόνω εις καταρράκτην αληθινόν. Χιλιάδες λέξεων εξέρχονται από το στόμα του, κάθε δύο-τρία λεπτά. Αλλά δεν υπάρχει ελπίς να τελειώση η διάλεξη ποτέ. Μόλις ανεγνώσθησαν εντός δύο ωρών το έν τέταρτον των χειρογράφων της διαλέξεως.

Ο ρήτωρ ασφαλώς, πριν τελειώσει ακόμη την ομιλίαν του, την στιγμήν που θα κουρασθή πολύ, θα αποκτήση πείραν πικράν. Θα μάθη επί τέλους να μη επαναλάβη το ίδιον αμάρτημα. Συγχρόνως οι ακροαταί του θα γίνουν σοφώτεροι, όχι από όσα ήκουσαν, αλλά από όσα υπέστησαν. Και όταν θα διαβάζουν στην εφημερίδα την μικράν αγγελίαν διαλέξεως, θα έρχεται εις το μυαλό των η φράσις: «Ουκ ανδρός σοφού το δις εξαμαρτείν». Και θα παραμένουν εις τα γραφεία και εις τα σπήτια των δια να διαθέσουν τον χρόνον των εις άλλην καλλιτέραν πνευματικήν ενασχόλησιν.

Αλλά δεν πρέπει –θα μου πή ο αναγνώστης μου- να φθάσης εις τα συμπεράσματα αυτά. Θα γίνωνται καθ’ ημέραν παρόμοιαι διαλέξεις, ασχολούμεναι περί ανέμων και υδάτων, και εν τούτοις θα έχουν πάντοτε ακροατάς. Και τους ίδιους πολλές φορές! Ποιος μπορεί να διαψεύση την απάντησιν του αναγνώστου μου; Κανείς ασφαλώς. Αρκεί να προσέξωμεν καλώς την ψυχοσύνθεσιν και την διανοητικότητα του νεοέλληνος ομιλητού και ακροατού. Και δεν είνε δύσκολον αυτό. Εξ ιδίων ας κρίνωμεν τα αλλότρια. Είνε η ασφαλεστέρα μέθοδος…

Μία κωμωδία εκ του φυσικού

Οι ακροαταί, όσοι παρακολουθούν μερικάς διαλέξεις, μπορούν πλήρως να δικαιολογηθούν όταν σας πούν:

-Κύριε, παρακολουθούμεν τας ανοήτους διαλέξεις διά να ευθυμούμεν και να διασκεδάζωμεν. Πού μπορείς να δής αλλού κωμωδίαν εκ του φυσικού; Πουθενά.

Το επιχείρημα αυτό είνε αληθινόν και αδιάψευστον.

Αλλά ποίαν δικαιολογίαν θα προβάλουν οι άνθρωποι οι οποίοι παρακολουθούν τις μικρές και κουραστικές διαλέξεις πραγματικών σοφών; Καμμίαν ασφαλώς. Εκτός εάν ισχυρισθούν ότι πηγαίνουν –πράγμα που γίνεται συνήθως πάντοτε εις παρομοίας κουραστικάς διαλέξεις-  δια να … κοιμηθούν και δια να τιμήσουν δια της παρουσίας των τον ομιλητήν.

Και τι γίνεται; Το μισό ακροατήριο κοιμάται βαθύτατα και το άλλο μισό μετρά με καρδιοκτύπι τας σελίδας της διαλέξεως που απέμεναν επί του βήματος χωρίς να αναγνωσθούν.

Και τίθεται τώρα το ερώτημα: Ποίον προορισμόν έχουν αι διαλέξεις εις την Ελλάδα; Χωρίς να σκεφθήτε καθόλου δώσατε την απάντησιν αυτήν: Κανένα πρακτικόν προορισμόν.

Αι διαλέξεις δίδουν συνήθως την ευκαιρίαν εις μερικούς ανθρώπους να φαίνωνται σοφοί και πολυμαθείς –εν ώ πράγματι δεν είνε- και εις άλλους να εκτελούν μίαν κοινωνικήν φιλοφρόνησιν με το απαραίτητο κέρδος: Να φαίνωνται και αυτοί ως φιλομαθείς. Άλλως τε αυτό το απαιτεί η νεοελληνική ψυχοσύνθεσίς μας η οποία μας αναγκάζει να αυταπατώμεθα και να απατώμεν και τους άλλους μαζί.

Μερικοί αναγνώσται μου θα μου απαντήσουν ασφαλώς ότι δεν έχω απόλυτον δίκαιον, και θα μου πούν:

-Αι διαλέξεις γίνονται δια να διαφωτίζεται το Κοινόν που δεν έχει βιβλία και που δεν έτυχε ανωτέρας ή και εγκυκλοπαιδικής μορφώσεως.

Και ερωτώ και εγώ με την σειρά μου:

-Ποιος νεοέλλην κύριοι δεν είνε σοφός; Και ποιος νεοέλλην θα παρακολουθήση διάλεξιν, όταν θα του πήτε ότι θα τον διδάξετε;».

Ημερήσιος Τύπος, 1929, υπογράφει «Ο Σταρ»   

Μερικοί το προτιμούν κρύο


«Μερικοί το προτιμούν κρύο», 1962 του Γιάννη Δαλιανίδη με τους Ντίνο Ηλιόπουλο και Ρένα Βλαχοπούλου. 
[Το γέλιο στον ελληνικό κινηματογράφο
 / Η Καθημερινή / Αθήνα /  13.1.2002]

Το ξεχασμένο τρίγωνο της οδού Μιχαλακοπούλου



ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Πόντου και Λαοδικείας. Δίπλα σε μια φανταστική κοίτη του Ιλισού.
Σ​​την όχι και τόσο παλιά Αθήνα, ένα από τα χαρακτηριστικά της ήταν η συνύπαρξη μεγάλων και ταπεινών κτισμάτων. Εβλεπες ένα εντυπωσιακό τριώροφο και δίπλα μια παράγκα, ένα χέρσο οικόπεδο, μία αποθήκη, μία ταβέρνα με αυλή. Λίγο πιο κάτω, μια καινούργια λεωφόρος και από πίσω χωματόδρομοι. Πιο κει, ψηλές πολυκατοικίες και από κάτω μανάβης σε κάρο. Εζησε επί πολλά χρόνια η Αθήνα με αυτές τις αντιφάσεις, που στους σημερινούς κατοίκους θα φαίνονται εξωπραγματικές. Τους καταλαβαίνω, γιατί θα μπορούσα να είμαι και εγώ το ίδιο ανυποψίαστος αν δεν είχα στον νου αμυδρά τις παράγκες της οδού Μιχαλακοπούλου... Περπατούσα τη Μιχαλακοπούλου, στο ύψος του νοσοκομείου «Αλεξάνδρα», νοητά κάτω από το Μέγαρο Μουσικής, και ξανακοιτούσα τις πολυκατοικίες. Η κίνηση ήταν μεγάλη, και ο θόρυβος επίσης. Υπήρχαν όλα όσα θα περίμενε κανείς, έως ότου φθάσει στη γωνία με την οδό Πόντου. Οι περίοικοι γνωρίζουν πολύ καλά αυτό το ξεχασμένο τρίγωνο Πόντου - Λαοδικείας -Μιχαλακοπούλου, μία φλούδα γης με ένα σαραβαλιασμένο σπιτάκι.
Εκείνη τη μέρα έβρεχε, και όλο αυτό το παράγωνο κομμάτι γης, με το θερμό και μαλακό κοκκινόχωμα, ήταν λασπωμένο και έμοιαζε ανασκαμμένο... λακκούβες με νερό καθρέφτιζαν τους ψηλούς αείλανθους, που κρατούσαν ακόμη φύλλα, αλλά περισσότερο μου άρεσαν οι κισσοί που ανέβαιναν τυλιχτά στο μικρό σπιτάκι. Στάθηκα να το χαζέψω.
Από την πλευρά της Μιχαλακοπούλου, η όψη έχει όλη φύγει. Είναι ένα χάλασμα. Αλλά από την πλευρά της Λαοδικείας, τα κουρτινάκια στο παράθυρο μου θύμισαν τα σπιτάκια που φώτιζαν στην καρδιά ενός μαύρου δάσους σε κάποιες σελίδες παραμυθιού. Ξαφνιάστηκα και εγώ ο ίδιος με τον συνειρμό μου, που τον βρήκα παράταιρο καθώς ολόγυρα ήμουν περικυκλωμένος από πολυκατοικίες και οχήματα. Ωστόσο, ήμουν μάρτυρας μιας αστικής ψευδαίσθησης. Το μικρό σπιτάκι της οδού Πόντου έμοιαζε σαν αποκύημα παραίσθησης.
Σαν αυτό υπήρχαν πολλά, μερικά τα θυμάμαι, κατά μήκος της όχθης του Ιλισού ή χωμένα κάτω στην κοίτη, να βλέπει κανείς από ψηλά μόνο τα ξεχαρβαλωμένα κεραμίδια, τις λαμαρίνες, τις μπουγάδες. Ενα τέτοιο σπιτάκι υπήρχε έως πρόσφατα και πιο κάτω, στη Βασιλέως Κωνσταντίνου, γωνία με Αντήνορος, απομεινάρι της παλιάς ζωής.
Αλλά, τώρα, αν ήθελα να απλώσω το χέρι, μπορούσα να το αγγίξω αυτό το συμπαθητικό σαράβαλο της οδού Πόντου, που και αυτό ήταν ένα κομμάτι από την ιστορία της Αθήνας. Ενα ίχνος. Θα χτίστηκε σε ελάχιστο χρόνο, όπως όπως και θα ήταν κομμάτι ενός μαχαλά. Θα ζούσε στη σκιά όσων άρχιζαν να χτίζονται μετά το ’30, είδα μερικά εκεί γύρω, όπως τον αριθμό 5 της οδού Σεβαστείας με την καφέ εξώθυρα. Σχεδόν απέναντι, η ωραία πολυκατοικία του ’50, στη γωνία με την οδό Λαμψάκου, με την κοίλη πρόσοψη, και στη σειρά όλες οι άλλες από το 1960 και μετά. Μου άρεσε που είδα την ώριμη ώσμωσή τους με την πόλη.
Αλλά η παράγκα ήταν εκεί. Ξέφτι δύσκολης καθημερινότητας, χωρίς ανέσεις και χωρίς πολλή ιδιωτική ζωή. Είδα μετά, τα ισόγεια διαμερίσματα, με τις ραμποτέ γκρίζες πόρτες τους, στην πολυκατοικία της Μιχαλακοπούλου 88, σαν μικρά σπιτάκια, που έβγαιναν στο κηπάριο, φωλιασμένα από την κίνηση αλλά ανοικτά στα βλέμματα. Είδα τη νοικοκυροσύνη, τις πολύχρωμες γλάστρες, την αξιοπρεπή σιωπή. Αφησα τότε πίσω και την παράγκα της οδού Πόντου. Μου είχε δώσει την έκπληξη της ημέρας.

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Στο ΚΛΙΝ τον βρήκανε και αυτόν ;




Παπαδημητρίου: Η υψηλή φορολογία δεν επηρεάζει την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων!

Με τη δήλωση αυτή, ο υπουργός άφησε άφωνους στελέχη και διευθυντές μεγάλων επιχειρήσεων κατά την διάρκεια εκδήλωσης...

Φωτεινά τόξα κατευθύνσεως αντί για φλας!




Κάποιοι από εσάς θα τα θυμηθούν. 
Τόξα πορείας, που ήταν εγκατεστημένα δεξιά και αριστερά του παρμπρίζ και αντικατέστησαν το 1940 το κούνημα του χεριού τουλάχιστον για αριστερό στρίψιμο, ενώ για δεξιό στρίψιμο μάλλον έπρεπε να έχεις και συνοδηγό!
http://paliaathina.com/gr

Η Παλιά Αθήνα με τις νοικοκυρές-ζαχαροπλάστριες

 


... και όλα τα σπίτια εις γλυκατζίδικα! - «Κατά τας ημέρας αυτάς των εορτών η Αθήνα απ' άκρου εις άκρον είνε μέγα ζαχαροπλαστείον»

Όλαι αι νοικοκυράδες μετεβλήθησαν εις ζαχαροπλάστας και όλα τα σπίτια εις γλυκατζίδικα. Η ζάχαρι και το μέλι και τα μπαχαρικά είνε τα μόνα εξοδευόμενα εμπορεύματα. Η δε πωλουμένη με την οκάν γλύκα κατά τας 10-15 αυτάς ημέρας υπερτερεί την γλύκαν των ερωτικών λόγων όλου του χρόνου.
Όλαι αι ζαχαροπλάστισσες εργάζονται προς το συμφέρον των στομαχιάστρων. Και είνε φοβερά εγωίστριαι δια την επιτυχίαν των κουραμπιέδων των. Δύναται μία γυναίκα να διακόψη τας σχέσεις μαζί σας, αν της πήτε ότι της φίλης της τα γλυκά ήσαν μάλλον επιτυχημένα. Πολλαί δε, ιδίως της μεσαίας κοινωνικής τάξεως, φθάνουν μέχρι ανοησιών. Να μη κακομελετήσης την ώραν που ζυμώνουν, να μη τα ματιάσης, να μην είσαι κακοπόδαρος. 
Αν δε, αφού ληφθούν όλαι αυταί αι προφυλάξεις, τύχη να κάψη τα γλυκά ο φούρναρης, τότε είνε απόδειξη ότι δεν την... αγαπά ο άνδρας της. Και αν είχαν και οι άνδρες το μυαλό των γυναικών των, φαντασθήτε τι θα ετραβούσε η ράχη των φουρνάρηδων. Τέλος πάντων, η αποτυχία των γλυκισμάτων δι' αυτάς είνε τρομερόν δυστύχημα. 
Εννοείται ότι τα σπιτικά γλυκίσματα δεν έχουν καμμίαν σχέσιν με τα των ζαχαροπλαστείων. Μόνον οι κουραμπιέδες είναι κοινόν κατασκεύασμα. Τα σπιτικά είνε δίπλες, φοινίκια, κατημέρια, καλτσούνια, μελομακάρονα και τα τοιαύτα. 
Χάριν αυτών, λοιπόν, το σπίτι θα είνε ανάστατον 2-3 ημέρες. Γουδιά, ταψιά, σοφράνες, λεκάνες, τετζερέδες, όλα στη μέση. Εδώ βράζει το λάδι, εκεί ζυμώνεται η πρώτη ύλη, παρέκει πλάθεται και φορμάρεται, παρακάτω... δέρνεται ένα μικρό, γιατί βούτηξε το δάκτυλό του στο μέλι. Δεν λείπουν, εννοείται, και οι καυγάδες και οι διαχύσεις και τα κομπλιμέντα.
Τα δυστυχέστερα πλάσματα, όμως, εις όλην αυτήν την γλυκοκατασκευήν, είνε τα μπακαλόπουλα. Τα οποία έχουν τον πρώτον λόγον εις τους κόπους και βωβόν πρόσωπον εις το φάγωμα.
-Μπακάλη καρύδια, μπακάλη κάρβουνα, κανέλλα, γαρύφαλα κτλ..
-Μα έλα γρήγορα βρε στργγλιάρικο, εχρόνιασες, που να μη σε εύρη ο χρόνος, πάρ' τα πόδια σου, κακόν καιρόν νάχης.
Το μπακαλόπουλο θα πάη και θα έρθη 20 φορές εις το κάθε σπίτι και εκατό φορές εις το φούρνο. Το μπακαλόπουλο θα φάη τους δρόμους, τα κρύα, της βρισιές, θα φάη και ξύλο από τ' αφεντικό, γιατί αργεί. Και το μόνο πράγμα που δεν θα φάη το μπακαλόπουλο είνε τα γλυκά...».
(Άστυ, 1885)
Σας εύχομαι ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΜΕ ΥΓΕΙΑ και αν ζούσαμε εκείνα τα χρόνια τα παλιά θα συμπλήρωνα:
 «Ευχές η σούπα σας να είνε θρεπτική, ο γάλος σας να είνε παχύς και τρυφερός και να μη τον κάψη ο φούρναρης, ο κοραμπιές σας να είνε εύγευστος και η ρετσίνα σας άδολη και αρωματώδης»!


Θωμάς Σιταράς (Αθηναιογράφος)