Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018

Το χτικιό







  • O βάκιλος του Κόχ
    της φυματίωσης...
    το χτικιό δηλαδή γιατί έτσι το ξέραμε.
    Εκείνα τα χρόνια στην γειτονιά ήταν κάτι το συνηθισμένο....
    "...αδύνατο το βλέπω το παιδί..έχε το νού σου...."
     έλεγαν μεταξύ τους οι γειτόνισες.
    Και πώς να έχουν τον νού τους....γνωστό το φάρμακο...φαϊ καλό χρειαζότανε
    το μπακανιάρικο....κρέας δηλαδή...συκώτι...
    Δεν ήταν εύκολο τότε...μετα βίας την μία Κυριακή κεφτέδες με ίχνη κατεψυγμένου
    κυμά που ήταν οικονομικός και την δεύτερη λίγο κατεψυγμένο στον φούρνο
    που δεν φαινότανε από τις πατάτες που το είχαν κατατροπώσει.
    Οι μανάδες γνωρίζανε απ΄έξω και ανακατωτά τα συμπτώματα του προχτικιού
    της αδενοπάθειας δηλαδή και του χτικιού... της φυματίωσης....
    Πρησμένοι αδένες ....τα κόκκαλα να μετριώνται δια γυμνού οφθαλμού....
    να κόβονται τα γόνατα στο περπάτημα.....
    Και αρχίζανε οι στρεπτομικίνες και οι πενικιλίνες αλλά και οι "εξοχές"
    στα πρεβαντόρια κοντά στα πεύκα.
    Αν δεν υπήρχε θέση τότε έστειναν μια σκηνή στην Πεντέλη στο δάσος
    ...χρειαζότανε καθαρός αέρας.
    Οι προχωρημένες καταστάσεις ήταν το χειρότερο...
    Ματωμένα μαντήλια στις τσέπες μετά από βήχα ένδειξη για να μαζέψεις
    την παλιά σου βαλίτσα και να πάς στην Σωτηρία.
    Όσο για τα νεκροταφεία ....πολύ δουλειά....
    "...πέθανε ο τάδε...."
    "....από τι;"
    "....από τι άλλο..."
    Αυτά άκουγες....

Μια ματιά στην καθημερινότητα της παλιάς Αθήνας..



    Οι περίπατοι, ο καφές με φίλους, το φαγητό και η μουσική ήταν από πάντα, μέσα στις συνήθειες των ανθρώπων.
    Η Αθήνα του σήμερα,με το υποβαθμισμένο περιβάλλον, με τα σκουπίδια εδώ και εκεί, με τους παράνομους να βολτάρουν στο κέντρο, διαφέρει πολύ από την Αθήνα του Όθωνα, αλλά και την Αθήνα του Μεσοπολέμου!!
    Τότε, ήταν τα κάρα που κινούνταν μέσα στους χωματόδρομους, με τη λάσπη να λερώνει τον ποδόγυρο των φορεμάτων των κυριών, μια και η μόδα ήταν διαφορετική, ήταν τα καφενεία που δέχονταν τους κυρίους με τα καπέλα, ήταν και τότε οι ερωτευμένοι όπως και σήμερα, μόνο με άλλες συνήθειες και πιο ρομαντικοί!!!


    Οι Αθηναίοι διασκέδαζαν πολύ στη διάρκεια του Μεσοπολέμου, ενώ μιμούνταν τους παριζιάνικους τρόπους  διασκέδασης και συμπεριφοράς.
    Τότε, ήλθαν και οι πρώτες αρτίστες που έκαναν μέχρι και στριπτίζ, τότε ήταν που εκτός από τις γκαρσονιέρες που πήραν το όνομά τους από τη λέξη garcon που στα γαλλικά σημαίνει αγόρι, υπήρχαν και οι φιγιέρες από τη λέξη fille που σημαίνει κορίτσι, από τα γαλλικά και αυτό!!Κοινώς ήταν γκαρσονιέρες για κορίτσια!
    Το φαγητό ήταν η σπουδαιότερη μορφή διασκέδασης για τους Αθηναίους τότε...


    Από πιο παλιά, από την εποχή του Όθωνα, αν και η πόλη ήταν ουσιαστικά κατεστραμμένη,  εισήγαγε πλήθος προϊόντων υψηλής ποιότητας και ποικιλίας. Υπάρχει ένα πίνακας του Δήμου Αθηναίων από το 1842, που μας πληροφορεί ότι υπήρχαν 300 διαφορετικά είδη από χαβιάρι μέχρι τα πιο απίθανα πράγματα που εισήγαγαν στην πόλη με πλοία.
    Αλλά και μενού που σώζονται από τα διάφορα εστιατόρια δείχνουν την ποικιλία αλλά και τα ακριβά γούστα των Αθηναίων της εποχής.
    Στην ψυχαγωγία τώρα ήταν ο Καραγκιόζης, μια  πολύ διαδεδομένη μορφή διασκέδασης ειδικά από την belle epocque και μετά. Ηθοποιοί υπήρχαν λίγοι και ήταν κυρίως άντρες. Από γυναίκες ηθοποιούς που έκαναν αισθητή την παρουσία τους την εποχή του Μεσοπολέμου ήταν, όπως ξέρουμε, η Παξινού και η Κυβέλη.
    Φυσικά υπήρχαν και ερωτευμένοι, που φλέρταραν τις δεσποινίδες, που έστελναν ραβασάκια ή κάρτες για ερωτευμένους που ήταν πασπαλισμένες με χρυσόσκονη...


    Η πόλη όμως είχε και τότε τα σκουπίδια της...και η συνήθεια να πετούν οι πολίτες στους δρόμους τα σκουπίδια, μας έμεινε από τότε. Μόνο που τότε, η κάθε νοικοκυρά, άνοιγε την πόρτα και να τα σκουπίδια της στο δρόμο! Κάτι που ήταν συνήθεια όλων και έκανε τους διαβάτες να περπατούν στη μέση του δρόμου για να αποφύγουν ''κεντήματα''στα ρούχα τους από τα σκουπίδια των σπιτιών!
    Αλλά και απόνερα από τα καταστήματα πετιούνταν στους δρόμους...
    Απορριμματοφόρο δεν υπήρχε τότε...Προσπάθειες έγιναν πολλές για να διαχειριστεί η πόλη τα σκουπίδια της.
    Επί Όθωνα υπήρχαν τα γαϊδουράκια με τα κοφίνια με τη χωροφυλακή από δίπλα, που ήταν υπεύθυνη να μπουν τα σκουπίδια στα κοφίνια.
    Μετά η εξέλιξη έφερε τα κάρα. Τα κάρα του Δήμου περνούσαν από συγκεκριμένα μέρη για να μαζέψουν τα σκουπίδια με φτυάρια, ενώ οι Αθηναίοι ήταν υποχρεωμένοι να πηγαίνουν σ'αυτά τα μέρη τα σκουπίδια τους.


    Αλλά πότε υπάκουσε στους νόμους ο πολίτης;; Έτσι πολλοί βαριούνταν να πάνε τα σκουπίδια τους πιο πέρα και τα πετούσαν έξω από τα σπίτια τους!!!
    Πρώτη χωματερή της παλιάς Αθήνας ήταν το Θησείο....δίπλα στα αρχαία....μαζί με τα σφαγεία! Και τότε τα παράπονα πολλά γιατί οι τουρίστες που επισκέπτονταν τα αρχαία διαμαρτύρονταν για τη δυσωδία!
    Άλλαξαν τα πράγματα ....το τότε με το σήμερα δεν έχει καμιά σχέση.
    Συνήθειες όμως έχουν μείνει.............και ποιος ξέρει αν ποτέ θα συμμορφωθούμε με τους κανόνες!
    Αλλά και την ανάγκη τους οι κύριοι την έκαναν όπου έβρισκαν!!!!!!!!
    Κάπως έτσι και σήμερα....ευτυχώς όχι τόσοι πολλοί.
    Μάλιστα υπάρχει και το αστείο της εποχής....που δεν ήταν καθόλου αστείο για τους ιδιοκτήτες κατοικιών που έβλεπαν τους κυρίους με τα καπέλα να στοχεύουν τους τοίχους τους. Βέβαια,έκαναν  τη φυσική τους ανάγκη κυρίως όπου υπήρχαν δέντρα ή απόμερα μέρη. Οι ιδιοκτήτες όμως που έβλεπαν να ουρούν δίπλα στις μάντρες των σπιτιών τους,  αντιδρούσαν, είτε μπουγελώνοντας τους ασεβείς, είτε ζωγραφίζοντας έξω από το σπίτι τους αμέτρητους σταυρούς μπας και ξυπνήσει το θρησκευτικό συναίσθημα των κυρίων και πάψουν να στοχεύουν τους τοίχους τους!
    Ένας άλλος στόχος της ούρησης των περαστικών κυρίων ήταν και το άγαλμα του Βαρβάκη που ήταν τότε στην κεντρική αγορά δίπλα σε μια ταβέρνα.
    Όποιος βαριόταν να πάει στην τουαλέτα της ταβέρνας, στον καμπινέ τότε, στόχευε το άγαλμα του Βαρβάκη που ήταν το τέλειο καταφύγιο για να ουρήσει. Το άγαλμα είχε δεχθεί τόσες στοχεύσεις που είχε κιτρινίσει γι αυτό και αποφασίστηκε να μεταφερθεί στο Ζάππειο!!!!!!!!!!
    Όλα αυτά είναι μερικά από όσα αναφέρει με διασκεδαστικό τρόπο το βιβλίο με τίτλο ''Η Παλιά Αθήνα ζει, γλεντά, γεύεται,1834-1938''

    Οι πληροφορίες για το βιβλίο είναι από την εφημερίδα ''δ-κυριακάτικη δημοκρατία''

Ένας μαθουσάλας… εξομολογείται





Το δημοσιογραφικό δαιμόνιο ανακάλυψε στη Σπάρτη έναν αιωνόβιο που γεννήθηκε το 1832, την ημέρα που έφτανε ο Όθωνας στο Ναύπλιο. Απολαύστε διαύγεια πνεύματος, 106 ετών!

«Χαιρετώ τον ένδοξον μαθουσάλαν της Σπάρτης Ηλίαν Σαβέλον, ο οποίος είναι εκατόν έξ ετών λεβεντόγερος, γεννηθείς το 1832, ακριβώς την ημέραν που ήλθε ο Όθων εις την Ελλάδα. Και χρεωστούμεν χάριτας εις τον συνάδελφον ο οποίος τον ανακάλυψε και επήγε να πάρη συνέντευξιν μαζύ του.

Να ένας Ρωμηός που, μα την αλήθειαν, αξίζει τον κόπο να ακούση τις γνώμες του το Πανελλήνιον αναγνωστικόν κοινόν. Διότι ασφαλώς θα έχη να ειπή ενδιαφέροντα πράγματα ένας άνθρωπος που έζησε περδίκι ολόκληρον τον πρώτον αιώνα του, και διατρέχει κοτσονάτος και ακμαίος την πρώτην δεκαετίαν του δευτέρου, αποφασισμένος να προχωρήση ακόμη.

Στα εκατόν έξη του χρόνια, εσκέφθη ο συνάδελφος που επήρε την συνέντευξη, ένας άνθρωπος τόσο γερός και τόσο γέρος θα έχη καταρτίση πλέον την εμπειρικήν φιλοσοφίαν της ζωής, και θα κατέχη το μυστικόν της διαίτης των αιωνοβίων.

Πάμε λοιπόν να μάθουμε πόσες θερμίδες πρέπει να καταναλίσκη κανείς για να φθάση σε γήρας τόσον βαθύ και τόσο ακμαίον, να ιδούμε ποία γράμματα από το αλφαβητάριον των βιταμινών είναι της ιδιαιτέρας του προτιμήσεως, να ιδούμε τι καπνόν φουμάρει τέλος πάντων αυτό το ζωντανόν μνημείον του Εθνολογικού Μουσείου.

Επήγε ο συντάκτης και τον ευρήκε πράγματι να φουμάρη καπνόν. Και εφουμάριζε σαν καμινάδα υπερωκεανείου ο μπαρμπαλιάς, τσιγάρες αλλεπάλληλες από τον βαρύν καπνόν της Λαμίας. Το ένα έσβυνε, το άλλο άναβε. Μέσα εις αυτήν την νεφέλην διεκρίνετο η ολυμπία μορφή του θαλερού γέροντος ευχαριστημένη και αγαθή.

-Μα δεν σας βλάπτει το κάπνισμα μπάρμπα-Λιά;

Και ο μπάρμπα-Λιάς ετράβηξε βαθυτάτην τσιγαριάν και απήντησε ο νεφεληγερέτης.

-Μπά... Καπνίζω εβδομήντα οχτώ χρόνια έτσι, παιδί μου.

Εβδομήντα οκτώ χρόνια θεριακλίδικου καπνίσματος. Πόσοι τόννοι του ευόσμου φυτού να εκάησαν μέσα εις τα αναπνευστικά του αιωνοβίου; Και όμως δεν έπαθεν ούτε γεροντόβηχαν.

Τότε ο δημοσιογράφος ενθυμήθηκε όλην την χορείαν των εν αγίοις χορτοφάγων πατέρων της νέας διαιτητικής και τον ρώτησε:

-Δεν αμφιβάλλω πως θα τρώτε πολλά χόρτα για να διατηρείσθε έτσι υγιής;

-Κάθε άλλο, απήντησεν ηρέμως ο Μαθουσάλας της Σπάρτης. Τρώγω ως επί το πλείστον γιαχνιστά και πολύ αλμυρά φαγητά.

-Και τα μάτια σας, με τόσο κάπνισμα και με τόσα αλμυρά δεν βλάφθηκαν καθόλου;

-Μια φορά ένα ξέρω, λέει ο γέρος. Πως μπαίνω τον άλλο μήνα στα 107 μου χρόνια και διαβάζω την εφημερίδα μου χωρίς γυαλιά.

Κατάπληκτος ο νεαρός συνάδελφος της γενεάς του 1938. Αλλά και επίμονος εις την έρευνάν του. Και βέβαια επήγε να εύρη δικαίωσιν των κηρυγμάτων της επιστήμης. Και ρίχνεται του γέρου με νέαν ερώτησιν, βέβαιος πλέον πως θ’ ανακαλύψη την αιτίαν της μακροβιότητος και της υγείας του.

-Θα κάμετε όμως μεγάλες εκδρομές, θα αναπνέετε πολύ οξυγόνο που σας αναζωογονεί...

Και ο μπάρμοα-Λιάς απαντά με ολίγην δόσιν ειρωνείας προς τον απολογητήν της φυσιολατρείας:

-Εκδρομές; Εγώ; Σ’ όλα μου τα χρόνια ποτές μου δεν σκέφθηκα να κάνω μια εκδρομή. Περπάτησα μόνο σαν πήγα στρατιώτης στον Ρωσσοτουρκικό πόλεμο!

-Τουλάχιστον σηκώνεστε πρωί;

Μμ, λέει ο μπάρμπα-Λιάς. Πότε στις εννηά, πότε στις δέκα. Τον αγαπούσα τον πρωινό ύπνο βλέπεις πάντα...

-Πόσες ώρες εν συνόλω κοιμάστε το είκοσιτετράωρο;

-Όπως λάχει. Πότε 8, πότε 10, πολλές φορές κοιμάμαι και δεκατέσσερες ώρες.

Τότε, λέγει ο δημοσιογράφος, εσκέφθηκα μήπως η ήρεμη και χαρούμενη ζωή είναι η αιτία της θαυμασίας καταστάσεώς του. Τον ερωτά λοιπόν.

-Βέβαια, πίκρες δεν θα γνώρισες πολλές στα 106 χρόνια σου;

-Άλλο τίποτα από βάσανα και πίκρες παιδί μου. Έθαψα όλους τους δικούς μου, πήγα άδικα στη φυλακή όπου κακοπάθησα πολύ, και γνώρισα ένα σωρό στενοχώριες. Τι να κάνης; Όλα τάχει η ζωή.

Και η συνέντευξις ετελείωσε με ένα περίφημο καλαμπούρι του γέρου.

-Να κάτσης να γράψης τα όσα είδες και άκουσες σ’ όλη τη ζωή σου. Του λέει ο δημοσιογράφος.

-Για να το κάνω αυτό θέλω έναν...

-Έναν τόμο, τον συμπληρώνει ο συνάδελφος.

-Όχι γελά καλόκαρδα ο μπάρμπα-Λιάς. Έναν τόννο!

Αυτό λοιπόν είναι το μυστικό της μακροβιότητος; Να ξορκίζη κανείς όλη την σοφία των υγιεινολόγων;

Όσοι θέλουν να δοκιμάσουν την μέθοδον μπάρμπα-Λιά ας αντιγράψουν τουλάχιστον το λαμπρόν διαιτολόγιόν του. Τουλάχιστον έχει υπέρ αυτού το ότι είναι δοκιμασμένον».

«Η Εθνική», 1938, Στρατής Μυριβήλης

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

Αχ και να έπιανα το Συντακτών






  • Τέτοιες ημέρες άκουγες του λαχειοπώλες στους δρόμους της Αθήνας να διαλαλούν
    την πραμάτεια τους.
    "...πάρτε διαμερίσματα..."
    "...κυκλοφόρησε το Συντακτώωων κληρώνει σπίτια...."
    Το όνειρο κάθε φουκαρά ήταν το δικό του κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του εκείνα τα χρόνια και αγόραζε το λαχείο και το έβαζε δίπλα στα εικονίσματα να βοηθήσει
     η Παναγία.
    Να φύγει από το νοίκι να πάει στο διαμέρισμα που το έβλεπε σαν παλάτι.
    Στην αρχή το Συντακτών μοίραζε διαμερίσματα και κάποτε κλήρωσε και μια ολόκληρη πολυκατοικία.
    " 16 διαμερίσματα...43 δωμάτια....3 καταστήματα...."
    Και άκουγες τους λογαριασμούς που έκαναν όταν μαζευόντουσαν στην γειτονιά
    Σαββατόβραδα πίνοντας την ρετσίνα τους....
    "....σκέψου ...θα μείνω στο ένα διαμέρισμα...θα δώσω από ένα στα παιδιά και θα νοικιάσω τα υπόλοιπα..."
    "...άντε εβίβα και καλά κέρδη..."και γέλια.
    Μια από αυτές τις πολυκατοικίες ήταν στην πλατεία Αμερικής με μεγάλες
    διαφημιστικές ταμπέλες και όποιος περνούσε από εκεί έβγαζε και ένα αναστεναγμό.
    Χρυσές δουλειές οι πλανόδιοι λαχειοπώλες ...οι περαστικοί έβαζαν τα παιδιά τους
    να τραβήξουν τον τυχερό λαχνό από το κοντάρι.




    Άλλοι δεν πίστευαν ότι τα διαμερίσματα τα έπαιρναν οι τυχεροί ...ήταν όμως
    η αλήθεια και το διαπιστώσαμε στην οικογένεια όταν ένας κοντινός συγγενής
    κέρδισε ένα στην Κυψέλη.
    Και η σχετική διαφήμιση....
    «Τὸ περίφημον αυτὸ διαμέρισμα, περιλαμβάνει: πέντε κύρια δωμάτια, προχώλλ, χωλλ, μεγάλην κουζίναν, οφφίς, δωμάτιον υπηρεσίας, με ιδιαίτερον WC, πλήρες λουτρόν, ευρύχωρους διαδρόμους κλπ. Η κατασκευή του είναι εκ των πολυτελεστέρων. Τα πατώματα του δρύινα. Εξυπηρετείται με κεντρικήν θέρμανσιν και ασανσέρ. Είναι ένα από τα ωραιότερα σπίτια που δίνει εφέτος εις τους τυχερούς του το Λαχείον Συντακτών».
    Ήταν φυσικό να παρελάσουν όλοι από εκεί να το δούν και να συγχαρούν τον τυχερό.
    Η Κυψέλη τότε είχε την αίγλη της....
    Το Συντακτών όπως και τα άλλα λαχεία μοίραζε και μετρητά και το αμορτί
    όπως έλεγαν...τα τελευταίο νούμερο του πρώτου αριθμού σου έδινε πίσω τα λεφτά σου.
    Κλήρωνε και αυτοκίνητα αλλά δεν ήταν η πρώτη ευχή όσων είχαν αγοράσει
    λαχείο...είχε έξοδα αυτό το εργαλείο και δεν ήταν  πρώτης ανάγκης.
    "...δεν βαριέσε του χρόνου θα είμαστε εμείς οι τυχεροί...."
    συνηθισμένη κουβέντα την επομένη της κλήρωσης.

Τα σινεμά



Oι φωτισμένοι δρόμοι στις γειτονιές δεν υπήρχαν οπότε ότι

έλαμπε από μακριά τραβούσε την προσοχή και δεν ήταν τίποτα άλλο από κάποιον
συνοικιακό κινηματογράφο η  διασκέδαση του φτωχού.
Κάτω από την φωτισμένη ρεκλάμα το στρίποδο με τις φωτογραφίες από σκηνές
του έργου ...σήμερον...την Δευτέραν...ΠΡΟΣΕΧΩΣ....
Μια γεύση από όλες τις ταινίες και φυσικά την ένδειξη...
ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ ΔΙ΄ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ...
ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ ΔΙ΄ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ και ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ
 οπότε εκεί οι γαμπρίζοντες προσεχώς ενήλικοι επιστράτευαν τα μεγάλα μέσα.
Μακρύ παντελόνι....μπριγιόλ στο μαλλί...ύφος μπλαζέ με άφιλτρο στο στόμα και μάτια γουρλωμένα από τον τσιγαρόβηχα.
Έπιανε τις περισσότερες φορές και ειδικά στην προβολή 4-6 το απόγευμα....
Ο κινηματογράφος ή σινεμά όπως τον έλεγαν διασκέδαζε ...μόρφωνε...ξύπναγε αλλά έφερνε και νέα ήθη που δεν ήταν αποδεκτά στο κλειστό κύκλο της γειτονιάς.
Τα κοριτσόπουλα άρχισαν να τσακώνονται με τους γονείς γιατί δεν είχαν μοντέρνα ρούχα....γιατί δεν τα άφηναν να πάνε βόλτα όταν σουρούπωνε....γιατί δεν μπορούσαν
 να πάνε στα " to know us better" όπως έλεγαν τα μοντέρνα πάρτυ.
"...εκεί μαζεύονται τα ανήθικα κορίτσια...θέλεις να βγάλεις όνομα και πώς θα 
παντρευτείς αργότερα ποιός θα σε πάρει ...θα σε λένε μισότριβη..."
Τι δεν άκουγες!
Για τα αγόρια ήταν καλύτερα τα πράγματα ...
"...αστον να πάει μήπως βρεί καμμιά μπασμένη στα πράγματα και τον ξυπνήσει..."
Πίσω στο σινεμά τώρα...χειμώνας...κρύο και των γονέων....η αίθουσα θα ζεσταινότανε
 με τα χνώτα και ήταν εύκολο όταν γέμιζε η αίθουσα.
Μόλις η μυρουδιά άρχιζε να σκληραίνει κάποιοι φεγγίτες θα άνοιγαν αλλά 
και η ταξιθέτρια με την τρόμπα του φλίτ θα φιλτράριζε φτηνή κολώνια χύμα πάνω
 από τα κεφάλια των θεατών οπότε το μίγμα ερχότανε και έδενε.
Και όμως κανένας δεν διαμαρτυρότανε....
Να μην ξεχάσω τον μηχανάκια ...αυτόν με την φλορέτα που έπαιρνε την μπομπίνα (ταινία) στο διάλειμμα και έφερνε την άλλη ...
Η ίδια ταινία παιζότανε σε διαφορετικούς κινηματογράφους και κάποιες φορές που υπήρχε καθυστέρηση γινότανε ο χαμός στην αίθουσα....
"....άντε ρεεεε πότε θα αρχίσεις...θέλουμε να πάμε για ύπνοοο..."
Και φυσικά ο μηχανικός πάνω στο δωματιάκι προβολής ήταν σε κατάσταση πανικού.

https://pisostapalia.blogspot.com/

Με αυτή μεγαλώσαμε





  • Πίσω στο ΄60 υπάλληλος με απολυτήριο Λυκείου έπαιρνε περίπου 1300 δραχμές
    τον μήνα.
    Το απολυτήριο αυτό είχε ισχύ τότε ...το πτυχίο πολύ μεγάλη και ήταν αρκετό
    για μπεί κάποιος αμέσως σε Τράπεζα.
    Ο οικοδόμος έπαιρνε περίπου 80 δραχμές μεροκάματο και τα μισά ο βοηθός...
    Η χρυσή λίρα στις 180 δραχμές και το δολάριο 30 δραχμές....
    Η οκά το ψωμί ζυγισμένο παρακαλώ και με τσόντα κομμάτι όπου ήταν χάσικο
    είχε 2 δραχμές.
    Η οκά το κρέας 25 δραχμές...το γάλα στο γυάλινο μπουκάλι έξω από το σκαλοπάτι
    σου ένα δίφραγκο...άφηνες το άδειο.
    Στην τσέπη κουδούνιζαν τα κέρματα...
    Έπαιζαν όλα και οι δεκάρες και οι εικοσάρες...τρύπιες οι φουκαριάρες αλλά δεν τις
    πετούσες κι όλας.
    Οι ηλικιωμένοι στην γειτονιά και ειδικά οι γυναίκες για πορτοφόλι είχαν
    το θρυλικό κομπόδεμα....
    Ένα μαντήλι που φυσάγανε την μύτη (τα χαρτομάνδηλα δεν υπήρχαν) καθαρό βέβαια όπου έβαζαν κέρματα συνήθως και κανένα χαρτονόμισμα και τα έδεναν.
    Ιεροτελεστία στον μπακάλη όταν έπρεπε να πληρώσουν....
    λύσε δέσε το "πορτοφόλι" και να μετράνε και να ξαναμετράνε.
    Στην κάμαρά τους στο κομοδίνο πολλοί έκρυβαν και Κατοχικά χαρτονομίσματα
    ελπίζοντας ότι κάποτε θα πήγαιναν στην Τράπεζα να τα αλλάξουν.
    Εκατομμύρια και δις και να γελάνε οι νεότεροι και να τους πειράζουν λέγοντάς τους
    να τα βάζουν για προσάναμα στο μαγκάλι.
    Κάποιοι από τους απογόνους τα κράτησαν για να βρίσκονται μέχρι σήμερα
    στο Γιουσουρούμ.
    Και φυσικά και στις ημέρες μας πολλοί είναι αυτοί που έχουν τέτοιες δραχμές
    άνευ αξίας όπως τις έλεγαν μετά την απελευθέρωση σε κάποιο κουτί
    με αναμνήσεις.
    Με τα χρόνια έπαιρνες περισσότερες δραχμές αλλά και χάλαγες περισσότερες...
    Τέλη του ΄80 το Marlboro κάπου στο κατοστάρικο και λίγο παραπάνω...
    η εφημερίδα 40 δραχμές....ο μοδάτος φραπέ ένα κατοστάρικο...
    Τα κέρματα δεν τα υπολόγιζες πολύ και η τσέπη σου φούσκωνε
    στο χαρτονόμισμα.
    Άσε που πολλοί  έβγαζαν τον πάκο επιδεικτικά για να πληρώσουν
    και έφτυναν τα δάχτυλα για να μετρήσουν.
    Δεν νομίζω ότι το ΕΥΡΩ θα γίνει τόσο αγαπητό όσο η δραχμή.

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2018

Με τους σαράφηδες







  • Οι σαράφηδες με τα ξύλινα βιτρινάκια τα χρυσαφικά την ζυγαριά
    τον μεγενθυτικό φακό το κουρελάκι και το μπουκαλάκι με το ειδικό
    υγρό που τα γυάλιζαν .
    Φυσικά το ειδικό βιβλίο αγορών-πωλήσεων θεωρημένο από την υπηρεσία
    αναζητήσεων της Ασφάλειας στην Μπουμπουλίνας τότε και μετά
    στις αρχές της Μεσογείων.
    Η λέξη σαράφης προέρχεται από το αραβικό ρήμα «σάραφα» που σημαίνει ανταλλαγή ειδών.
    Το πρώτο τους στέκι ήταν στην Σοφοκλέους μπροστά από το χρηματιστήριο
    και αργότερα πήγαν αρχές της Αθηνάς στην Ομόνοια.
    Από τον πατέρα στον γυιό οι άδειες αλλά με τα χρόνια χάθηκαν από την πιάτσα
    αν εξαιρέσεις καναδυό στην Αθηνάς.
    Να θυμηθώ την χρυσή (στην κυριολεξία) εποχή που είχαν το στέκι
    στην Σοφοκλέους απ΄όπου μπήκα στον αγώνα της ζωής πάρα πολύ μικρός.
    Η χρυσή λίρα στις δόξες της και όποιος είχε πέντε δεκάρες στην άκρη 
    δηλαδή κάτω από το στρώμα γιατί τις τράπεζες δεν τις ήξεραν πήγαινε
    να τις κάνει λίρες.
    Αν πήγαινε με τον νόμο έπαιρνε μια από την τράπεζα της Ελλάδος
    σε κάποια χρονικά διαστήματα οπότε η παράνομη αγορά ανθούσε.
    Και οι σαράφηδες στο παιχνίδι και φυσικά οι σουλατσαδόροι που διατηρούσαν
    στα διπλανά μέγαρα γραφεία μαϊμούδες με την συνηθισμένη πινακίδα
    ΕΙΣΑΓΩΓΑΙ-ΕΞΑΓΩΓΑΙ.
    Υπήρχε επιβάρυνση στην αγορά της χρυσής λίρας από αυτούς αλλά
    όταν έπρεπε ο γονιός να παντρέψει το κορίτσι του για να μην του μείνει
    στο ράφι ...αγόραζε.
    Τα μασούρια έδιναν και έπαιρναν....
    Είχες μάθει τους "λιράριδες"απ΄έξω....
    Τι να πρωτοθυμηθείς....
    Έπεφτε σύρμα στην στοά ότι έκανε ντου η υπηρεσία συναλλάγματος
    και έμπαιναν στο μαγαζί για να το παίξουν πελάτες...
    Μια φορά έσπασαν μερικά μασούρια  που κρατούσε ένας από αυτούς
    και ήρθε και χλώμιασε περισσότερο και από την λίρα.
    "Σκύψε μικρέ μάζευε και δεν σε αφήσω έτσι..."
    Και φυσικά δεν με άφησε...περίπου ένα βδομαδιάτικο για πουρμπουάρ
    άσε τα τυχερά μου χέρια που κράτησαν τόσες χρυσές έστω για λίγο.