Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Άγιος Φανούριος: Εορτάζει στις 27 Αυγούστου



Άγιος Φανούριος

Ο Άγιος Φανούριος είναι από τους πιο αγαπητούς άγιους σε όλο τον ελληνικό λαό, που κάθε χρόνο τιμά και πανηγυρίζει την μνήμη του στις 27 Αυγούστου.

Αυτός ο τόσο αγαπητός άγιος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χωρίς αμφιβολία ως δώρο Θεού, διότι ήταν και παράμενε άγνωστος για πολλούς αιώνες. Έγινε γνωστός από την τυχαία εύρεση της εικόνας του τον 14ο αιώνα μ.Χ. στη Ρόδο, όταν έσκαβαν παλιά σπίτια στο νότιο μέρος του παλιού τείχους. Εκεί βρέθηκε αρχαίος ναός με πολλές κατεστραμμένες εικόνες και μεταξύ αυτών και η καλά διατηρημένη εικόνα επί της οποίας ο τότε μητροπολίτης Ρόδου Νείλος ο Β’ ο Διασπωρινός (1355 – 1369 μ.Χ.) διάβασε το όνομα του Αγίου «ὁ ἅγιος Φανῶ». Στην εικόνα, ο Άγιος Φανούριος παριστανόταν σαν νεαρός στρατιώτης, κρατώντας στο δεξιό του χέρι σταυρό, πάνω στον όποιο υπήρχε λαμπάδα αναμμένη, γύρω δε από την εικόνα τα 12 μαρτύρια του. Σε αυτά ο Μάρτυς παρουσιαζόταν: να στέκεται ανάμεσα σε στρατιώτες και να δικάζεται από τον ηγεμόνα· να πλήττεται απ’ αυτούς με πέτρες στο στόμα και την κεφαλή· να μαστιγώνεται πάλι απ’ αυτούς απλωμένος κατά γης· να κάθεται γυμνός και να ξέεται το σώμα του με σιδερένια νύχια· να είναι κλεισμένος στη φυλακή· να βασανίζεται μπροστά στο βήμα του ηγεμόνα· να καίεται στα μέλη του σώματος του με αναμμένες λαμπάδες· να είναι δεμένος σε μάγγανο και να βασανίζεται· να βρίσκεται ανάμεσα σε θηρία αβλαβής· να είναι ξαπλωμένος κατά γης και να πιέζεται το σώμα από ένα μεγάλο λίθο· να είναι μέσα σε ειδωλολατρικό ναό βαστάζοντας στις παλάμες του αναμμένα κάρβουνα και ο διάβολος να δραπετεύει στον αέρα με θρήνους· να στέκεται μέσα σε ένα καμίνι φωτιάς έχοντας υψωμένα τα χέρια σε σχήμα δεήσεως.
Τον αρχαίο ναό που βρέθηκε η εικόνα, ανοικοδόμησε, ύστερα από πολλές προσπάθειες, ο Νείλος και τον αφιέρωσε στο όνομα του Αγίου Φανουρίου, που όπως φαίνεται συνέταξε και την Ακολουθία του.
Η αγάπη και η τιμή με την οποία περιβάλλεται ο Άγιος Φανούριος έγινε αφορμή να δημιουργηθούν διάφορες ωραίες και ευλαβείς παραδόσεις στο λαό μας, ανάμεσα στις οποίες είναι και το εορταστικό έθιμο της «Πίττας του Αγίου Φανουρίου», ή της «Φανουρόπιττας» που γίνεται την παραμονή της εορτής του. Η πίτα αυτή είναι συνήθως μικρή και στρογγυλή σαν μικρός άρτος, μοιράζεται στους πιστούς και γίνεται άλλοτε για να φανερώσει κάποιο χαμένο αντικείμενο ή κάποια χαμένη υπόθεση ή ακόμα να φανερώσει την υγεία σε κάποιον ασθενή.Υπάρχει επίσης και παράδοση ότι με τη πίτα αυτή γίνεται μνεία της μητέρας του, αλλά άγνωστο για ποιο λόγο.

Εν Αθήναις..."μάνα μου είμαι φθισικός..."



Η ξεκούραση και η έκθεση στο φως του ήλιου βοηθούσε στην καταπολέμηση 
της φυματίωσης του "χτικιού"...της "φθίσης" όπως λέγανε εκείνα τα χρόνια
την αρρώστια που σε έλιωνε.....την φυματίωση.
Στην Αθήνα ειδικά στις λαϊκές γειτονιές γνωρίζανε πολύ καλά το πρόβλημα
ειδικά στα παιδιά.
Και δώστου μουρνόλαδο....
Για ξεκούραση-νοσηλεία  υπήρχαν τα πρεβαντόρια ....κοντά στα πεύκα ....κανονικό συσσίτιο και όχι ότι υπήρχε στο σπίτι στο φανάρι....
Για όσους δεν χωρούσαν υπήρχαν οι αυτοσχέδιες σκηνές ...
Έμεναν σε αυτές και οι συγγενείς τους πήγαιναν τρόφιμα....
Κυκλοφορούσαν στο δρόμο οι πιτσιρικάδες και σχολίαζαν στην γειτονιά...
"....αχ το καϋμένο το κιτρινιάρικο....πετσί και κόκκαλο είναι...το βλέπω για Πεντέλη..."
Άσε τον έλεγχο του μαντηλιού του παιδιού από την μάνα όταν έβηχε
το παιδί...αγωνία για το χρώμα.
Τι να πρωτοθυμηθείς τι να ξεχάσεις !



Στην ουρά για εξέταση....




"Μάνα μου εἶμαι φθισικός, ἔχω μεγάλη φθίση·
φύλα τὸν ἄλλο μου ἀδερφό, μάνα νὰ μὴν κολλήσει.

Μάνα μου διῶξε τὶς γιατροὺς νὰ μὴν μὲ τυραννοῦνε,
ἀφοῦ δὲν εἶναι ἱκανοὶ τὸν πόνο μου νὰ βροῦνε.

Κλαίγω, καῖνε τὰ μάτια μου, γεροπονεῖ ἡ ψυχή μου,
μὲ βάσανα τήνε περνῶ στὰ ξένα τὴ ζωή μου.

Σ᾿ ἀραχνιασμένο σπήλαιο θὰ πάω νὰ κατοικήσω,
ὡσότου νά ῾ρθει ἡ στιγμή, μάνα, νὰ ξεψυχήσω.

Πολλὲς μανάδες κλάψανε, ἂς κλάψει κι ἡ δική μου·
στῆς Ἀριζόνας τὰ βουνά, ἂς θάψει τὸ κορμί μου."


στίχοι Γιώργος Κατσαρός

Πίσω στα παλιά






H Ford στην Ελλάδα κατά τον μεσοπόλεμο

Kατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου, η Ford διέθετε ισχυρή παρουσία στη χώρα μας.
Το δίκτυο πώλησης των οχημάτων της ήταν ιδιαίτερα εκτενές, ενώ ένας από τους λόγους διάδοσης της εταιρίας στην Ελλάδα εκείνη την εποχή, ήταν τα αγροτικά της προϊόντα (βενζινάροτρα Fordson). Αυτά ήταν διαθέσιμα μέσα από το ίδιο δίκτυο και πωλούνταν παράλληλα με τα επιβατικά (και άλλα) οχήματα της Ford. 
To 1919 o Ιωάννης Κοντέλλης ίδρυσε την αντιπροσωπεία Ford στη Λέσβο. Η δραστηριότητα του εκεί έχει ως αποτέλεσμα να του ανατεθεί, το 1921, η αντιπροσωπεία στον Πειραιά. Την ίδια εποχή, στην Αθήνα, αντιπρόσωπος της Ford είναι η "H.J. WOODLEY & Co", με έδρα στη Πλατεία Αγίου Γεωργίου 4. Η ίδια επιχείρηση διέθετε την επίσημη αντιπροσωπεία στη Πάτρα, με έδρα στην οδό Αγίου Νικολάου 36. Έως το 1922, το δίκτυο συπλήρωνε η Kardanot & Rabofat και o Λ. Ναριτζόγλου για τη Θεσσαλονίκη, ενώ η εταιρία διέθετε ξεχωριστό αντιπρόσωπο στην Ανδριανούπολη (Αν. Θράκη), τον Αριστ. Κ. Σαραφόπουλο.
Οι παραπάνω επιχειρήσεις, εκτός από τα προϊόντα της Ford, είχαν αναλάβει και τη διάθεση των αυτοκινήτων πολυτελείας της Lincoln (θυγατρική της Ford).
To 1928 ιδρύθηκε η "Μπόβεν Ρηζ - ΕΛΛΑΣ Α.Ε" με έδρα στη θεσσαλονίκη, όπου είχε αντικείμενο τη πώληση επιβατικών αυτοκινήτων και αγροτικών μηχανημάτων της Ford. Η "Μπόβεν Ρηζ" επεκτάθηκε σε διάφορες πόλεις της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας (κυρίως).
Το 1931 ο Ι. Κοντέλλης πήρε την αντιπροσωπεία Ford και στην Αθήνα, ενώ είχε προηγηθεί για ένα μικρό διάστημα, από το 1929, η "Αθηνά - Ανώνυμος Εταιρία Αυτοκινήτων".
To 1932 η μητρική εταιρία αποφασίζει να ιδρύσει στη χώρα μας την "Φορδ Ελληνική Εταιρία Κινητήρων Α.Ε" (Ford Motor Company S.A.Greece). To κεφάλαιο (3.000.000 δρχ) καλύφθηκε από την Ford Motor Company Ltd., στη Μ. Βρετανία.
Εκείνη την εποχή η Ford ήταν πρώτη σε πωλήσεις επιβατικών, φορτηγών και λεωφορείων στην Ελλάδα.
Το 1936 εγκαινιάζει το νέο κτίριο, στη Λεωφόρο Συγγρού. Επρόκειτο για ένα ολοκληρωμένο συγκρότημα, με έκθεση, συνεργείο και πλυντήριο, που κόστισε 10.300.000 δραχμές. Αρχιτέκτονας ήταν ο Γιώργος Κοντολέων (1896-1952).
Κατά της διάρκειας της κατοχής οι εγκαταστάσεις είχαν επιταχθεί από τους Γερμανούς και η επιχείρηση δεν συνέχσε τη λειτουργία της μεταπολεμικά.



Το πρώτο κατάστημα Ford του Κοντέλλη στη Μυτιλήνη

Ο Ιωάννης Εμμ. Κοντέλλης (1881-1940) , ιδρυτής της ομώνυμης επιχείρησης.

Φορδ Ελληνική Εταιρία Κινητήρων, στη Λεωφ. Συγγρού (1936). Πρόσοψη και πίσω όψη.






Billy
(photos: αρχείο bill files)


Πώς το τάβλι μπήκε στις ζωές μας: Η ιστορία και το… «λεξικό» του!



ΕΙΝΑΙ ΙΣΩΣ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΕΠΙΖΕΙ ΩΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ


Αναμφίβολα, το τάβλι είναι ένα από τα πλέον αγαπημένα παιχνίδια των Ελλήνων και όχι μόνο!
Πόσες και πόσες φορές δεν μας έχει συνοδεύσει ευχάριστα με τον καφέ μας ή στην παραλία, κάνοντάς μας να διαφωνήσουμε, να διαπληκτιστούμε ή ακόμα και να τσακωθούμε -σε φιλικό πλαίσιο πάντα- με τον παρτενέρ-αντίπαλό μας; Ασφαλώς και το δημοφιλέστερο καλοκαιρινό παίγνιο, έχει τη δική του ιστορία, η οποία μας έκανε να το αγαπήσουμε και να το θεωρήσουμε συνώνυμο της αναμελιάς, της καλοπέρασης και του καλοκαιριού!

Mε τη βοήθεια του διαδικτύου, πάμε να ανακαλύψουμε τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες γεννήθηκε και… μπήκε στα σπίτια μας!
Η ιστορία του και οι πρώτες μαρτυρίες
Είναι ίσως το αρχαιότερο παιχνίδι που επιζεί μέχρι και τις ημέρες μας, αφού η πρώτη του εμφάνιση μαρτυρείται στη Μεσοποταμία, την περίοδο περίπου 2900 με 1800 π.Χ. Ο Άγγλος αρχαιολόγος Σερ Λέοναρντ Γούλεϋ ανακάλυψε, κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην Ουρ της Χαλδαίας, ένα στολισμένο ταμπλό παιχνιδιού, το οποίο φαίνεται πως είναι το αρχαιότερο ταμπλό τάβλι. Ένα παρόμοιο παιχνίδι φαίνεται πως παιζόταν και στην Αρχαία Αίγυπτο, το Senet ή «παιχνίδι των τριάντα τετραγώνων».
tavli-2
Και τα δύο παραπάνω παιχνίδια είχαν κάπως διαφορετικό ταμπλό από το σημερινό τάβλι: αποτελούνταν από τρεις σειρές των δέκα τετραγώνων, τη μία δίπλα στην άλλη, όμως φαίνεται πως η φιλοσοφία ήταν η ίδια. Οι παίκτες είχαν πέντε πούλια ο καθένας και ξεκινώντας από αντίθετες πλευρές του ταμπλό, έπρεπε να τα φτάσουν στην αντίθετη άκρη και να τα βγάλουν από το ταμπλό πριν από τον αντίπαλο. Αντί για ζάρια, οι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν τέσσερις βέργες με δύο πλευρές, και προχωρούσαν ένα πούλι ανάλογα με το συνδυασμό των πλευρών των βεργών.
Άλλο ένα αρχαίο παιχνίδι σχετικό με το τάβλι που είναι άξιο αναφοράς είναι το Τακτέ Νάρντ. Ήταν περσικό, παιζόταν περίπου το 1600 πΧ και έμοιαζε πολύ περισσότερο με το σημερινό τάβλι. Είχε 24 σημεία και 30 πούλια, 15 άσπρα και 15 μαύρα, και ένα ζευγάρι ζάρια. Το όνομά του σήμαινε «Μάχη σε ξύλο» και μεταφέρθηκε στην Ευρώπη από τους Άραβες. Αργότερα το παιχνίδι εμφανίζεται στην Ελλάδα (με το όνομα Πεσσοί) και στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (με το όνομα Ludus Duodecim Scriptorum – παιχνίδι των δώδεκα γραμμάτων).
Είναι ίσως το αρχαιότερο παιχνίδι που επιζεί μέχρι και τις ημέρες μας
Τα δύο αυτά παιχνίδια έχουν την ίδια μορφή με το αρχαιότερο, που βρέθηκε στη Μεσοποταμία, δηλαδή τρεις σειρές από 12 τετράγωνες θέσεις (ή 12 σειρές των τριών θέσεων, από όπου και η λατινική εκδοχή παίρνει το όνομά της). Το 50 μ.Χ. περίπου, το παιχνίδι απλοποιήθηκε: αφαιρέθηκε η μεσαία σειρά θέσεων και απέμειναν οι δύο ακριανές, και όπως φαίνεται επιτράπηκε σε μία θέση να είναι περισσότερα από ένα πούλια, οπότε και το τάβλι άρχισε να παίρνει μια μορφή πλησιέστερη στη σημερινή. Το τάβλι στο Μεσαίωνα.
Στο Μεσαίωνα πλέον, το παιχνίδι ήταν αρκετά γνωστό στην Ευρώπη, και είχε αποκτήσει δική του ονομασία και φήμη σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Μερικά από τα ονόματά του ήταν «Tables» (Αγγλία), «Tavola Reale» (Ιταλία), «Tablas Reales» (Ισπανία). Ωστόσο σημειωτέο είναι πως, παρά τη δημοτικότητά του, το τάβλι κατά περιόδους απαγορεύτηκε ή κατακρίθηκε από την Εκκλησία σε κάποιες χώρες, καθώς είχε χαρακτήρα τυχερού παιχνιδιού.
tavli-1
Ο Λουδοβίκος ο Θ’ της Γαλλίας, το 1254, απαγόρευσε στους αυλικούς να παίζουν τάβλι, και στη συνέχεια έκανε το ίδιο σε όλους τους υπηκόους του. Το γνωστότερο παράδειγμα αντίδρασης κατά του ταβλιού είναι η διαταγή του Καρδινάλιου Γουόλσεϋ, της αυλής του Χένρυ του Η’, το 1526, να καούν όλα τα ταμπλό. Οι Άγγλοι παίκτες του παιχνιδιού σκέφτηκαν να καμουφλάρουν το ταμπλό κατασκευάζοντάς το αναδιπλούμενο, για να μοιάζει χοντρικά με βιβλίο. Σε αυτή την ιδέα οφείλει το σημερινό ταμπλό τη μορφή του.
Στο Μεσαίωνα πλέον, το παιχνίδι ήταν αρκετά γνωστό στην Ευρώπη, και είχε αποκτήσει δική του ονομασία και φήμη σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Μερικά από τα ονόματά του ήταν «Tables» (Αγγλία), «Tavola Reale» (Ιταλία), «Tablas Reales» (Ισπανία). Ωστόσο σημειωτέο είναι πως, παρά τη δημοτικότητά του, το τάβλι κατά περιόδους απαγορεύτηκε ή κατακρίθηκε από την Εκκλησία σε κάποιες χώρες, καθώς είχε χαρακτήρα τυχερού παιχνιδιού.
Ο Λουδοβίκος ο Θ’ της Γαλλίας, το 1254, απαγόρευσε στους αυλικούς να παίζουν τάβλι, και στη συνέχεια έκανε το ίδιο σε όλους τους υπηκόους του. Το γνωστότερο παράδειγμα αντίδρασης κατά του ταβλιού είναι η διαταγή του Καρδινάλιου Γουόλσεϋ, της αυλής του Χένρυ του Η’, το 1526, να καούν όλα τα ταμπλό.
Οι Άγγλοι παίκτες του παιχνιδιού σκέφτηκαν να καμουφλάρουν το ταμπλό κατασκευάζοντάς το αναδιπλούμενο, για να μοιάζει χοντρικά με βιβλίο. Σε αυτή την ιδέα οφείλει το σημερινό ταμπλό τη μορφή του. Τον 18ο αιώνα, το τάβλι είχε ανέβει στα μάτια της Εκκλησίας, και πλέον θεωρούταν εποικοδομητικός τρόπος να περνά κανείς το χρόνο του. Έτσι, το 1743, ο Έντμουντ Χόιλ (Edmund Hoyle), γνωστός Άγγλος ειδικός επιτραπέζιων παιχνιδιών, εξέδωσε μια «Πραγματεία πάνω στο παιχνίδι του ταβλιού» (συνεχίζοντας τις πραγματείες του για άλλα δημοφιλή παιχνίδια της εποχής, όπως το whist, το σκάκι και άλλα), τυποποιώντας τους κανόνες του παιχνιδιού και υποδεικνύοντας τακτικές για βέλτιστο παιχνίδι, οι οποίες είναι γενικά παραδεκτές ως χρήσιμες, ακόμα και σήμερα. Το παιχνίδι έφτασε στην Αμερική ταυτόχρονα με την Ευρώπη.
tavli-4
Πώς προκύπτει η βρετανική ονομασία του
Οι λογαριασμοί εξόδων του Τόμας Τζέφερσον το 1776, περίπου τον καιρό που έγραφε την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, δείχνουν κέρδη και απώλειες από παιχνίδια τάβλι. Σε αυτή την περίοδο το παιχνίδι πήρε και το σημερινό του (διεθνές) όνομα: στα μέσα του 17ου αιώνα, οι Σάξονες το ονόμασαν «bac» (πίσω) – «gamen» (παιχνίδι), επειδή όταν ένα πούλι «πιάσει» ένα άλλο, αυτό επιστρέφει πίσω στην αρχή.
Το… λεξιλόγιό του
Δεν ήταν δυνατόν ένα τόσο δημοφιλές παιχνίδι να μην είχε και τις δικές του εκφράσεις που λέγονται κατά την διάρκεια του παιχνιδιού και, όπως θα δείτε και παρακάτω, άνετα θα γράφαμε βιβλίο.
Ταβλάδόρος ή ταβλαντάς: Αυτός που παίζει τάβλι, αλλά συνήθως για να του δώσει κανείς τα εύσημα (μεγάλος ταβλαδόρος).
Τα ζάρια στο μάστορα: Με αυτή τη φράση πρέπει να δώσει ο αντίπαλος που έχασε ένα παιχνίδι τα ζάρια στα χέρια του παίκτη που κέρδισε για να ξεκινήσει την πρώτη ζαριά σε ένα καινούργιο παιχνίδι, όπως δικαιούται ο νικητής.
Του τα’ δωσε στα χέρια: Για πούλια που χτυπήθηκαν και βγήκαν εκτός παιχνιδιού.
Όσο πιο βαθιά, τόσο πιο καλά: Όταν ο παίκτης αφήνει ένα πιασμένο πούλι στο πλακωτό για να πιάσει κάποιο άλλο πιο κοντά στη μάνα του αντιπάλου
Μήπως να παίξεις και με το στόμα ή μιλάς στα ζάρια;: Όταν κάποιος έχει εκνευριστεί με τις ζαριές του αντιπάλου
Ένα, για να κρεμάω το καπέλο μου: Όταν ο παίκτης νικάει στο πρώτο παιχνίδι της παρτίδας.
Τρύπια χέρια έχεις;: Όταν ο αντίπαλος έχει πετάξει τα ζάρια εκτός ταμπλό.
Γιούρια γιούρια στο νταβά με τα κουλούρια: Αγαπημένη έκφραση μετά από πολυπόθητη ζαριά που πλέον φέρνουμε τον αντίπαλο σε άσχημη θέση
Αυτό ούτε φυλακισμένοι δεν το παίζουνε: Για παιχνίδι που είναι σίγουρα χαμένο για τον αντίπαλο, αλλά επιμένει χωρίς να εγκαταλείπει.
tavli-3
Αυτό θα πάει από πούλια: Δηλαδή θα το χάσεις διπλό το παιχνίδι προσπαθώντας να βάλεις ακόμα πούλια «μέσα».
Και τώρα αρχίζει η συγκομιδή: Όταν ξεκινάμε να μαζεύουμε και ο αντίπαλος όχι ακόμη.
Πάλι διπλές έφερα;: Εξιλέωση για τις διπλές που φέρνουμε
Έχουνε κι αδερφές: Όταν ξαναφέρνουμε διπλές.
Μια, δυό, τρείς και ο Χατζηπετρής: Όταν παίζεις διπλές και με την τέταρτη πιάνεις πούλι του αντιπάλου.
Έλα στον παππού, στον θείο ή σε άλλα συγγενικά πρόσωπα, Για come του δώθε: Το χρησιμοποιούμε όταν πιάνουμε πούλι στο πλακωτό ή χτυπάμε στις πόρτες.
Τα παιχνίδια
Τα βασικά παιχνίδια που υπάρχουν, είναι τρία: οι Πόρτες (που αντιστοιχεί στο δυτικό τάβλι), το Πλακωτό και το Φεύγα. Επίσης υπάρχει μεγάλη ποικιλία άλλων παιχνιδιών και παραλλαγών όπως το Γκιούλ (το οποίο σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας θεωρείται επίσης βασικό) και το Ασσόδυο, αλλά και μερικά παιδικά παιχνίδια, όπως τα Βαρελάκια και τα Βατραχάκια που χρησιμοποιούν το ταμπλό και τα πούλια του ταβλιού.
Αν έχεις τύχη διάβαινε
Σχετικά με τον παράγοντα τύχης, το ζάρι αποτελεί έναν εξωτερικό παράγοντα που μπορεί να ευνοήσει κάποιον παίκτη και κάνει το τάβλι ένα παιχνίδι τεχνικό αλλά και τυχερό. Από τα προηγούμενα παιχνίδια, το Πλακωτό γενικά θεωρείται ότι έχει τον σχετικά μικρότερο παράγοντα τύχης, το Φεύγα ότι έχει μεγαλύτερο παράγοντα τύχης από το Πλακωτό και ότι οι Πόρτες ακόμα μεγαλύτερο παράγοντα τύχης και από τα δύο (το Ασσόδυο ακόμα μεγαλύτερο από τις πόρτες και το Γκιούλ είναι καθαρά τυχερό και όχι τεχνικό).
Σημειώνεται όμως, ότι αυτό σχετίζεται με την δυνατότητα που κατέχει το ζάρι να ευνοεί τον έναν ή τον άλλον παίκτη και όχι με τις τεχνικές απαιτήσεις του κάθε παιχνιδιού. Για παράδειγμα στο πλακωτό ένας παίκτης μπορεί από καθαρή τύχη να φέρει ζάρι και να πλακώσει ένα πούλι «βαθιά» στην περιοχή του αντιπάλου και να έρθει έτσι σε πολύ πλεονεκτική θέση. Αυτή είναι μια πιθανότητα που δίνει κάπως αυξημένο χαρακτήρα τύχης στο πλακωτό, αλλά οι τεχνικές ικανότητες που απαιτούνται από έναν παίκτη για να έχει πιθανότητα να ανατρέψει αυτήν την δυσμενή θέση ίσως είναι ανώτερες από αυτές που συναντά κάποιος στις Πόρτες.
Σχετικά με το είδος των τεχνικών απαιτήσεων οι Πόρτες έχουν κάπως περισσότερες απαιτήσεις τακτικής, το Πλακωτό κάπως περισσότερες απαιτήσεις στρατηγικής και το Φεύγα είναι περισσότερο ισορροπημένο τόσο σε απαιτήσεις τακτικής όσο και στρατηγικής. Είτε είναι θέμα τεχνικής, είτε της θεάς τύχης, το τάβλι είναι ένα παιχνίδι που γεμίζει ευχάριστα τον ελεύθερο χρόνο μας, μπορεί να παιχθεί από όλους και έχει εκατομμύρια φανατικούς οπαδούς.

http://www.eleftherostypos.gr

Κώστας Κακκαβάς για τον Μπάρκουλη: Ανδρέα, συγγνώμη!

O AΛΛΟΣ ΓΟΗΣ



Κώστας Κακκαβάς για τον Μπάρκουλη: Ανδρέα, συγγνώμη!

Ένας άλλος γόης του ελληνικού κινηματογράφου,
 ο Κώστας Κακκαβάς, ανοίγει σήμερα την καρδιά του και
 μιλάει για τον φίλο και "ανταγωνιστή" του Ανδρέα
 Μπάρκουλη.
Ο Κώστας Κακκαβάς μιλάει στην εφημερίδα Freddo και τον Νίκο Νικόλιζα 
σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του...
"Έχω συγκλονιστεί με τον θάνατο του καλού μου φίλου Ανδρέα. 
Φεύγει μια
 ολόκληρη γενιά με τον χαμό του. Και λυπάμαι γιατι βασανίστηκε πολύ
 τα τελευταία χρόνια... Τα τελευταία λόγια που θα του έλεγα αν τον είχα 
απέναντί μου θα ήταν "Ανδρέα συγγνώμη¨...".
Ο Κώστας Κακκαβάς στα 81 του σήμερα ζει στη Φιλοθέη και κάθε μέρα 
τρέχει, κάνει τα ψώνια του και χαιρετά με χαμόγελο τους γείτονές του... 
Δεν το βάζει κάτω... Σήμερα μιλάει μετά από 10 χρόνια, 
για το φίλο του Ανδρέα. Είχε δώσει συνέντευξη ξανά όταν πέθανε 
ο άλλος μεγάλος μας ηθοποιός Αλέκος Αλεξανδράκης.


iefimerida.gr

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Και μας δουλεύουν από πάνω !!!!!



Ξυδάκης για φόρους-ΕΝΦΙΑ:

" Η κυβέρνηση συμπονά και υποφέρει μαζί με τους πολίτες...."

Εν Αθήναις...οι φτωχοδιάβολοι



Χρόνια πίσω στις γειτονιές της Αθήνας υπήρχαν φτωχοδιάβολοι που μπαίνανε
από κανένα παράθυρο ανοιχτό το καλοκαιράκι και ψάχνανε κανένα παντελόνι ή βούταγαν κανένα τρανζίστορ...ποτέ δεν χτυπούσαν άνθρωπο...δεν είχαν
όπλο εκτός από την τσατσάρα.....η ασφάλεια τους γνώριζε με τα μικρά τους
ονόματα και είχαν παρατσούκλια ανάλογα με την μέθοδο που χρησιμοποιούσαν...
ο "αυτιάς" έβαζε αυτί στην πόρτα για να ακούσει αν υπάρχει κανένας μέσα....
ο "φασαρίας" σκόνταφτε ήταν άτσαλος και συνήθως έφευγε χωρίς να προλάβει
να αρπάξει τίποτα.....ο "γριλλάκιας" άνοιγε μία γρίλλια του παραθύρου
και έκοβε κίνηση πρίν μπουκάρει.....
Αυτά τα γεγονότα τότε στη γειτονιά που ήταν σπάνια αποτελούσαν
συζητήσεις στις αυλές για πολύ καιρό....
Οι φτωχοδιάβολοι μπαινόβγαιναν στις φυλακές της Αίγινας και του ΑΒΕΡΩΦ
στην Αλεξάνδρας εκεί που είναι σήμερα ο Άρειος Πάγος.

Πίσω στα παλιά





Μια "τετράγωνη" σύγκριση τιμών

Ιστορίες από την Παλιά Αθήνα

Μια "τετράγωνη" σύγκριση τιμών

(Το χρονογράφημα που ακολουθεί το έχει γράψει ο αγαπημένος μου Τζογές. Ο Τζογές διατηρεί μόνιμη στήλη στην εφημερίδα "Βραδυνή" και είναι ο μόνος χρονογράφος από όσους θα "παρελάσουν" στις αναρτήσεις μου που γράφει λαϊκά.

Αν άλλοι π.χ. θα χρησιμοποιούσαν τη λέξη "βουλιμία", εκείνος χωρίς να το σκεφτεί θα έγραφε: "Περί το ζήτημα του τρώγειν, του καλώς τρώγειν, του αφθόνως τρώγειν, του απλήστως περιδρομιάζειν, του ξεκοιλιάζεσθαι!".
Ο Τζογές στη στήλη του απευθύνεται συνήθως στο έτερόν του ήμισυ, στο Κατινάκι, και προσπαθεί να του εξηγήσει τι γίνεται στον κόσμο. Έτσι μαθαίνουμε κι εμείς...)



"Σήμερις ρε Κατίνα μου, θα σου πω λιγουλάκια πράμματα περί δια την κατάσταση της δεκαετίας ρε συ, 1916 και 1926. Φωνάζει ο κοσμάκης και χτυπιέται παραπονούμενος γιατί λέει ακρίβηνε κάργα η ζωή και δεν μπορεί να ζήση. Μοιριολογάει, ρε συ, τη φτήνεια και βρέσκει πως σε μια δεκαετία τα πράμματα ακριβήνανε εικοσαπλασιακώς. Γιατί περικαλώ, εικοσαπλασιακώς; Άνοιξε τα μάτια σου ρε κόσμε και μπάνισε να γδης πως έχεις άδικο και πως τα πράμματα δεν έχουνε τοιούτως σάμπως τα λες. Τίποτις δεν άλλαξε. Ορίστε; Δώσε βάσις να μπης:
-Μια σαράντα. Μια σαράντα!... Έτσι φώναζε ο Μιχαλάκης ο Μπόσικος, ο κρεοποιός, στη Αγορά σαν διαφήμιζε το κρέας του που πούλαγε. Φίνα και ωραία. Μια σαράντα η οκά είχε τότες; Σαράντα μία έχει σήμερις. Τι άλλαξε περικαλώ; Μονάχα η σειρά των λέξεων αλλάχτηκε και κάτι έγινε!




-Πενήντα λεφτά, μπουκιά και συχώριο! Έτσι φώναζε ο εφτάζιμος ο φούρναρης ο πλανόδιος σαν πούλαγε με το καρροτσάκι τα καρβέλια του τα σιμιγδαλένια.
Έχει ή δεν έχει σήμερις πενήντα λεφτά η μπουκιά το ψωμί; Πως; Ε! Τι φωνάζεις λοιπόν;
-Δυο δραχμές η κόττα και μια χοντρή τ’αυγό. Έτσι φώναζε η Μενιδιάτισσα, η αυγουλού, κάθε πρωί στη γειτονιά μου σαν πούλαγε της κόττες και τα τρίκορκα αυγά.
Τι άλλαξε περικαλώ; Σήμερις δίνεις δύο δραχμές παίρνεις ένα φρέσκο-φρέσκο με αρχαιολογική αξία αυγό, πούχει μέσα και μια κόττα και γλυτώνεις και τη χοντρή.




-Ρίκο, ρίκο, ρίκοκο σαράντα το βερύκκοκο, λέγαμε στο 16 στο Μεταξουργείο και μας εφαινότανε και ακριβό. Και σήμερις τι έχουμε περικαλώ; Τράβα στην Αγορά, ρε κόσμε, ν’ακούσης: "Ρίκο, ρίκο, ρίκοκο… σαράντα δραχμές ένα βερίκκοκο". Ορίστε; Κι’άλλα μάτσα παραδείγματα σ’ούλα τα πράμματα. Είδες τα το λοιπόν; Έπειτα μου λες πως έχω άδικο, ρε κόσμε, που σου κοπανάω πως είσαι φυσαέρης χρόνια και μουρμούρης! Ορίστε; Σε πνίγει η φτήνεια και φωνάζεις πως σε δέρνει η ακρίβεια; Αχάριστε!"
("Βραδυνή", Ιούνιος 1926, Τζογές)




(Πίσω από το πικρό χιούμορ των προγόνων μας κρυβόταν πιο πικρές αλήθειες. Για του λόγου το αληθές  μαγειρέψαμε και κοστολογήσαμε για σας το ίδιο φαγητό δύο διαφορετικές περιόδους, το 1914 και το 1921. Ιδού τα στοιχεία παρμένα απ’ την εφημερίδα «Αθήναι» (Ιούνιος 1921):


Πλούσιο γεύμα: αρνί με πατάτες
Μία οκά αρνί Δρχ. 2,40 (1914) Δρχ. 12,00 (1921)
Μισή οκά ντομάτα         0,20          2,50
Δυο οκάδες κάρβουνο         0,45          1,9
Δυο οκάδες πατάταις         0,45                   3,00
Δυο ψωμιά         1,00          4,40
Βούτυρο                0,80   4,00   
1 Αγκούρι         0,15 1,00
Πέντε τσίρους                 0,10 1,00
Λαδόξυδο         0,20 0,50
Τυρί                         0,35 2,25
------------------          ----------------
Εν όλω:                 6,10           32,55

Γεύμα λαϊκής τάξης: Κολοκυθάκια γιαχνί
Μιάμιση οκά κολοκυθάκια Δρχ. 0,30  Δρχ.  3,00
Μισή οκά ντομάτα        0,20  2,00
1 οκά κάρβουνο        0,25 0,95
20 δράμια λάδι        0,20 0,75
100 δράμια εληαίς        0,20 0,90
1 οκά φρούτα                0,80 4,00
100 δράμια τυρί        0,35 2,25
5 σαρδέλλες        0,60 1,20
½ οκά κρασί                0,30 1,00
2 ψωμιά                1,00 3,00
------------------      ---------------
       Εν όλω:                 4,20         19,05

( Η αναφορά στο κάρβουνο σα σημείο κόστους είναι πραγματική, γιατί αυτή ήταν η καύσιμη ύλη εκείνη την εποχή.)


Θωμάς Σιταράς (Αθηναιογράφος)
http://www.paliaathina.com/gr
http://www.protothema.gr

Μαρτυρία ντοκουμέντο. Ο πρώτος τέντυ μπόϊ που διαπομπεύτηκε στους δρόμους της Αθήνας

ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΑΛΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ

«Η κυρία πρώτη με χαστούκισε και μετά τη γιαουρτώσαμε». Μαρτυρία ντοκουμέντο από τον πρώτο νέο που κουρεύτηκε με την ψιλή και ρεζιλεύτηκε ως τέντυ μπόϊ. Τα παρασκήνια του περίφημου νόμου 4000 περί τεντυμποϊσμού
Adtech Ad
Από τη mixanitouxronou.gr: 11 Σεπτεμβρίου 1958. Οι πολίτες βλέπουν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων τους πρώτους τέντυ μπόυς που συλλαμβάνει η αστυνομία.
Πρόκειται για δυο νέους 15 και 16 χρόνων με καθαρότατο ποινικό μητρώο που το λέρωσαν εξαιτίας ενός γιαουρτιού. Η «Μηχανή του Χρόνου» εντόπισε τον έναν από τους δύο νεαρούς που διαπομπεύτηκαν στους δρόμους της  για να σταματήσουν τα γιαουρτώματα, που είχαν γίνει ένα κοινωνικό φαινόμενο.



Η αποκλειστική συνέντευξη είναι αποκαλυπτική της κρατικής αυθαιρεσίας που επικρατούσε εκείνη την εποχή. Ουσιαστικά δεν υπήρχε κανένας νόμος που να επιβάλλει κούρεμα και διαπόμπευση στους δρόμους.
Ο εξευτελισμός ήταν μια πρωτοβουλία των πολιτικών της εποχής για παραδειγματισμό των νέων.
Ο πρώτος τέντυ μπόϊ που θα παρακολουθήσετε στην συνέντευξη, ζήτησε να μη φανεί καθαρά το πρόσωπό του για να μη διαπομπευτεί ξανά στον κοινωνικό του περίγυρο.
Πώς ξεπέρασε τότε την ντροπή;
Πήγε σε ιδιωτικά σχολεία και τελικά έφυγε στα καράβια. Παρακολουθήστε ένα απόσπασμα από την συνέντευξή του στη «Μηχανή του Χρόνου».


Παραδέχεται ότι γιαούρτωσε μια κυρία, αλλά η τιμωρία ήταν πολύ βαριά σε σχέση με την αταξία. Οι δημοσιογράφοι ποτέ δεν ρώτησαν τη δική του εκδοχή και ο κόσμος στον δρόμο τον έβριζε την ώρα του δημόσιου εξευτελισμού.
Είναι ένα πραγματικό ταξίδι στον χρόνο και στα παρασκήνια ενός κοινωνικού φαινομένου, όπως τα γιαουρτώματα, που είχε απασχολήσει τότε όλη την ελληνική κοινωνία και ως λύση επιλέχθηκε το κούρεμα με την ψιλή και η δημόσια περιφορά του ενόχου.

http://policenet.gr

Η σύσκεψη της 5.8.1959 για τις πειραϊκές αρχαιότητες.



                                                                                  Γράφει ο Δημήτρης Κρασονικολάκης.

Έχουμε καιρό να δούμε στον Πειραιά ανοικτές συσκέψεις με την παρουσία των
 προέδρων ή των αντιπροσώπων των τοπικών φορέων με σκοπό την λήψη 
αποφάσεων για την επίλυση διαφόρων σημαντικών γεγονότων. Οι συγκεντρώσεις 
ως επί το πλείστον γίνονται σε κλειστές αίθουσες συνεδριάσεων, λίγοι είναι εκείνοι 
που λαμβάνουν μέρος, οι τυχόν ανακοινώσεις και τα αποτελέσματα μαθαίνονται 
μέσω των δελτίων τύπου στα έντυπα και στο διαδίκτυο. Δυστυχώς μάλιστα οι 
περισσότερες γνωματεύσεις παραμένουν στα χαρτιά και δεν υλοποιούνται. 
Τα δεδομένα μπορεί λοιπόν να έχουν αλλάξει, οι ανάγκες όμως παραμένουν και 
καλό θα είναι να ξαναθυμηθούμε τι γινόταν στο παρελθόν ώστε να αντλούμε τα 
κατάλληλα συμπεράσματα...

«Τοπογραφικόν σχέδιον (Κλ. 1: 5000) εμφαίνον (1) την θέσιν ευρέσεως των αγαλμάτων κατ’ Ιούλιον του 1959, (2) την θέσιν των αποκαλυφθέντων τω 1956 ερειπίων στοάς του Εμπορίου». [Α. Α. Παπαγιαννοπούλου - Παλαιού, Πειραϊκή Αρχαιολογία, ΠΟΛΕΜΩΝ, αρχαιολογικόν περιοδικόν, Εν Αθήναις, τόμος Ζ΄ (1958/59), τεύχος 1ον - 2ον , σελ. 55] 

Εφημερίδα ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, 5 Αυγούστου 1959.

ΕΙΣ ΤΟ ΦΟΥΑΓΙΕ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
Η ΧΘΕΣΙΝΗ ΣΥΣΚΕΨΙΣ ΔΙΑ ΤΑΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ
ΕΤΟΝΙΣΘΗ Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

Πρωτοβουλία της Επιτροπής Προστασίας και Αξιοποιήσεως Ιστορικών Μνημείων
 Πειραιώς, συνεκροτήθη χθες την 8 μ.μ. εις το φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου  
σύσκεψις, με θέμα την παραμονήν εις την πόλιν μας των ανευρεθέντων τελευταίως αρχαιολογικών θησαυρών εις την διασταύρωσιν των οδών Φίλωνος και 
Γεωργίου Α΄.
Εις την σύσκεψιν παρέστησαν ο σεβ. Επίσκοπος Θαυμακού κ. Χρυσόστομος, 
ο δήμαρχος κ. Ντεντιδάκης, 
ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου κ. Ν. Μάρουγκας, ο πρόεδρος του
Ιατρικού (sic, έπρεπε να γραφεί του Εμπορικού) Συλλόγου κ. Δ. Κουμς, ο πρόεδρος 
της Φιλολογικής Στέγης Πειραιώς κ. Γρ. Θεοχάρης, 
ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου κ. Αναστασόπουλος, οι βουλευταί Πειραιώς 
κ.κ. Κ. Αθανασιάδης, 
Δ. Παινέζης, Γ. Αράπης, ο δήμαρχος Κερατσινίου κ. Δ. Μισαηλίδης, ο πρόεδρος
 του Συνδέσμου Γηγενών Πειραιωτών κ. Κρ. Δηλαβέρης, ο πρόεδρος των 
Μεσογειακών Εφοπλιστών κ. Λ. Νομικός, ο γεν. γραμματεύς του Εμπορικού 
Συλλόγου κ. Ν. Καλαμίτσης, ο πρόεδρος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου 
κ. Γ. Πλατανιώτης, ο αρχαιολόγος κ. Παπαγιαννόπουλος - Παλαιός, 
ο κ. Δ. Σαπουνάκης, ο. κ. Κ. Βοβολίνης ο κ. Δ. Ρεδιάδης πλείστοι δημοτικοί 
σύμβουλοι, εκπρόσωποι επαγγελματικών, φυσιολατρικών σωματείων κλπ.
«Ερείπια θεμελίων αρχαίου οικοδομήματος, όπισθεν των στοών του Εμπορίου, αποκαλυφθέντα κατ’ Ιούλιον, Αύγουστον και Σεπτέμβριον 1959 υπό την γωνίαν

των οδών Γεωργίου του Α΄ και Φίλωνος εν Πειραιεί, εξ αφορμής των εκ τύχης εμφανισθέντων, εναποτεθειμένων εν αυτοίς, χαλκών και μαρμαρίνων

αγαλμάτων. Τα ερείπια ταύτα, κατά πάσαν πιθανότητα, ανήκουσιν εις το

τέμενος της Αθηνάς και του Διός Σωτήρος, και δη και εις αυτά τα «στοΐδια», άτινα αναφέρει ο Στράβων». [ΠΟΛΕΜΩΝ, τόμος Ζ΄ (1958/59), τεύχος 1ον - 2ον , σελ. 43]. Βρισκόμαστε στο σκαμμένο οδόστρωμα στην διασταύρωση της Φίλωνος και της Γεωργίου Α΄, στο κέντρο μπροστά βλέπουμε το «Ρολόι».

Εν αρχή ο κ. Γρ. Θεοχάρης υπεγράμμισε την δυσχερή θέσιν εις την οποίαν θα 
περιέλθη ο Πειραιεύς, κατόπιν της κυβερνητικής ανακοινώσεως, όπως αξιοποιηθή
 το Φαληρικόν Δέλτα, εις βάρος, φυσικά, της πόλεώς μας, τονίσας, εν συνεχεία, 
ότι αποτελεί πράξιν απαράδεκτον η μεταφορά των ανευρεθέντων αγαλμάτων εις 
άλλην πόλιν. Ο κ. Θεοχάρης ανέφερεν, ότι υπάρχουν υποψίαι, ότι είναι πιθανή 
η μεταφορά των, εάν το γενικώτερον συμφέρον της χώρας το επιβάλη, όπως 
εδήλωσε, κατά τον ομιλητήν, ο κ. Πρόεδρος της Κυβερνήσεως.
Ο κ. Βολονάκης ανεφέρθη ακολούθως εν εκτάσει εις την ιστορίαν της πόλεως 
και είτα ο αρχαιολόγος 
κ. Α. Παπαγιαννόπουλος - Παλαιός υπεγράμμισε την ανάγκην, όπως ο Πειραιεύς,
 όχι μόνον διατηρήση τα ανευρεθέντα αρχαιολογικά μνημεία, αλλά και να καταβληθή προσπάθεια, ώστε να πεισθή η κοινή γνώμη, ότι τα ανευρεθέντα δεν προωρίζοντο, 
ως ανεγράφη εις τας εφημερίδας, προς εξαγωγήν, αλλ’ αποτελούν αντικείμενα
 του εκεί ευρισκομένου, κατά την αρχαιότητα, ναού της Αθηνάς.
Ο κ. Θεοχάρης, εν συνεχεία, ανέγνωσεν επιστολήν  του αρχιτέκτονος κ. Πικιώνη,
 δια της οποίας ο εκλεκτός συμπολίτης υπογραμμίζει την ανάγκην, όπως τα εν
 λόγω ευρήματα παραμείνουν εις τον Πειραιά.

«Ο χαλκούς "κούρος", ο εκ τύχης ελθών εις φως υπό εργατών την 18ην Ιουλίου 1959, προ της ανελκύσεως αυτού εκ της θέσεως εν η ευρέθη». [ΠΟΛΕΜΩΝ, τόμος Ζ΄ (1958/59), τεύχος 1ον - 2ον , Πίναξ Ζ΄]   

Ο γεν. γραμματεύς του Εμπορικού Συλλόγου κ. Καλαμίτσης ομιλήσας δια μακρών, 
ανεφέρθη εις το θέμα της ιστορικής αξιοποιήσεως του Πειραιώς, δια της λήψεως
 ωρισμένων μέτρων, προτείνας, κυρίως, την ανέγερσιν Μουσείου, εις το οποίον να συγκεντρωθούν τα επιτεύγματα του αναπτυχθέντος κατά την αρχαιότητα πολιτισμού. 
Ο κ. Καλαμίτσης εισηγήθη την ανέγερσιν Μουσείου εις τον χώρον του Γυμναστηρίου 
του Πειραϊκού Συνδέσμου, ο οποίος προσφέρεται προς τον σκοπόν αυτόν.
Την ομιλίαν του κ. Ν. Καλαμίτση θα δημοσιεύσωμεν αύριον.
Ο καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών κ. Παππάς ετόνισε ότι «αξίζει ο Πειραιεύς
 να κρατήση τα αρχαιολογικά μνημεία, ώστε η πόλις να επανεύρη την ιστορικήν 
της θέσιν».
Εν συνεχεία, ο διευθυντής Αρχαιοτήτων του υπουργείου Παιδείας κ Παπαδημητρίου υπεγράμμισε την ανάγκην, όπως ο Πειραιεύς αποκτήση Μουσείον δια την φύλαξιν 
των ευρημάτων, τα οποία δικαιούται να κρατήση η πόλις. Πάντως, ως ετόνισεν 
ο κ. Παπαδημητρίου, οι καλλιτεχνικοί αυτοί θησαυροί θα πρέπει, 
δια λόγους καθαρώς τεχνικούς, να μεταφερθούν εις το αρχαιολογικόν Μουσείον 
Αθηνών, δια να καθαρισθούν και εν συνεχεία να μεταφερθούν και πάλιν 
εις τον Πειραιά.


«Η ετέρα των ερμαϊκών στηλών, αποκαλυπτομένη μετ’ επιμελείας υπό του φύλακος του Αρχαιολογικού Μουσείου Πειραιώς». [ΠΟΛΕΜΩΝ, τόμος Ζ΄ (1958/59), τεύχος 1ον - 2ον , Πίναξ Ι΄]   

Ο Δήμαρχος Πειραιώς κ. Ντεντιδάκης εδήλωσεν, ότι από πλευράς του Δήμου 
κατεβλήθησαν προσπάθειαι δια την παραμονήν των καλλιτεχνικών θησαυρών
 εις την πόλιν.
Ο κ. Δήμαρχος εδήλωσεν επίσης ότι ως επληροφορήθη, ο υφυπουργός των 
Οικονομικών κ. Δ. Αλιπράντης υπεσχέθη την διάθεσιν εκ του προϊόντος του 
Εθνικού Λαχείου ποσού δρχ. 250.000 δια την επέκτασιν του αρχαιολογικού Μουσείου.
Ωσαύτως, επί του αυτού θέματος ωμίλησαν υποστηρίξαντες την δικαίαν άποψιν 
του πειραϊκού λαού, όπως τα αγάλματα παραμείνουν εις την πόλιν μας, οι κ. κ. Δρ. Μαντούβαλος, ο σεβ. Επίσκοπος Θαυμακού 
κ. Χρυσόστομος, διαβιβάσας την συγκίνησιν του ασθενούντος Μακαρ. 
Αρχιεπισκόπου, ο οποίος υπεσχέθη την εκ μέρους του συμπαράστασιν εις 
το αίτημα του πειραϊκού λαού.
Ο τ. δήμαρχος κ. Δ. Σαπουνάκης επρότεινεν, όπως οι τοπικοί παράγοντες 
εισηγηθούν εις τους αρμοδίους την συνέχισιν της δεκαλέπτου επιβαρύνσεως 
των εισιτηρίων των λεωφορείων αυτοκινήτων δια την ανέγερσιν του Μουσείου, 
δεδομένου ότι έρανος μεταξύ του λαού δεν θα αποδώση το προσδοκώμενον 
αποτέλεσμα. 
Ο κ. Σαπουνάκης επρότεινεν επίσης, όπως, μετά την αποχώρησιν των υπηρεσιών 
του Δήμου από το κτίριον του «Ωρολογίου» διατεθή τούτο προσωρινώς δια την
 στέγασιν των καλλιτεχνικών θησαυρών.
Τέλος ωμίλησεν ο κ. Κρίτων Δηλαβέρης, πρόεδρος του Συνδέσμου Γηγενών 
Πειραιωτών.
Ολίγον αργότερον ο κ. Δηλαβέρης προσεβλήθη υπό λιποθυμίας, ο δε παριστάμενος 
κ. Π. Ντεντιδάκης προσέφερεν αμέσως τας ιατρικάς υπηρεσίας του. Μετά παρέλευσιν 
ολίγου χρόνου ο κ. Δηλαβέρης επανεύρε τας αισθήσεις του, μεταφερθείς εις την
 οικίαν του.

Η Αθηνά του Κηφισοδότου, μετά του ετέρου των χαλκών αγαλμάτων, ως εκτίθενται εισέτι εν τω Μουσείω Πειραιώς, επί διετίαν και πλέον από της ευρέσεώς των. [ΠΟΛΕΜΩΝ, τόμος Ζ΄ (1958/59), τεύχος 1ον - 2ον , σελ. 52]. «...Τα έτερα δύο των χαλκών αγαλμάτων Αθηνάς Σωτείρας, έργου του Κηφισοδότου και ¨κόρης¨ δια τρίτον ήδη έτος, κατάκεινται εν τη αυτή θέσει, ελήφθη δ’ εσχάτως εκμαγείον του δευτέρου, εξ’ ου το χρώμα του χαλκού ηλλοιώθη, αλλά κατά ρητήν διαβεβαίωσιν των λαβόντων το εκμαγείον ειδικών, ο αρχικός χρωματισμός του αγάλματος θα επανέλθη». 30.6.’62. Α. Α. Παπ. Π. [Στο ίδιο περιοδικό, σελ. 96]  


ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΤΕΓΗΣ

Υπό της Φιλολογικής Στέγης και κατόπιν σχετικής εξουσιοδοτήσεως της χθεσινής
συσκέψεως, εξεδόθη ψήφισμα δια του οποίου ζητείται η αποτροπή πάσης ενεργείας 
δια την λιμενοποίησιν του φαληρικού Δέλτα, η επίδειξις μεγαλυτέρας μερίμνης
υπέρ της πόλεως και προστασίας και αξιοποιήσεως των Πειραϊκών αρχαιοτήτων.
Το εν λόγω ψήφισμα θα επιδοθή εις την κυβέρνησιν.