Κυριακή, 24 Μαρτίου 2019

Αστυνομική εγκύκλιος του 1907




  • «Ίδα πολές γυνέκες να πιάνουν τη σιγγούνα μετά του υποκαμίσου να το τραβούν πρότα έμπροσθεν να ανίγουν τα πόδια και να ουρούν ορθίος. Το τιούτον είναι απαράδεκτο και πρέπη άνεφ χρονοτριβίς να τις βρακόσετε άπαξ και διαπαντός»

    Προς απάσας τας αρχάς που διοικούν το χωρίον Ματαράγκα Καρδίτσης: Δήμαρχο, ιερέα του χωρίου, Δάσκαλο και απαντάς τους προύχοντας του χωριού. Ήλθα εις Ματαράγκαν κατόπιν διαταγής του Διοικητού μου μετά ενός χωροφύλακος προς επιβολήν της τάξεως από άκρου εις άκρον του χωρίου άνευ χρονοτριβής και άμεσα.

    Διότι προχθές στο σιργιάνη μετά την θίαν και Ιεράν Λιτουργίαν εν το Ναό όταν έπεζαν τα κλαρίνα και τα όργανα ο Κώστας (ας μην αναφέρο το όνομά του) χόρεβ σινέχια μπροστά χορίς να αφίνη και τους άλους να χορέψουν μπροστά με κατά σινέπια παραξιγιθίκατε και πλακοθίκατε στο ξίλο με τα παλούκια και. τα μαχέρια με αποτέλεσμα και κατά σινέπια να τραβματιστούν πολοί άνθροποι.

    Πάραφτα να εφαρμόσετε απάσας τας εξής διαταγάς μου:

    1) Αν ζανασιμβή τιάφτη πράξης εν τω χωρίο να γνορίζετε ότι θα σας συλλάβω και άνεφ χρονοτριβής άμεσος θα σας κλείσο στη φυλακή. Όταν πέζουν τα κλαρίνα και τα μουσικά όργανα στο σιργιάνη στο πανιγίρη και στο γάμο πρέπη να χορέβουν μπροστά άπαντες που επιθιμούν να χορέψουν και όχι μόνο ο ίδιος άνθροπος. Αφτό είνε γαηδουριά.

    2)Μου αναφέρθικε ότι ο γάηδαρος του χαντζόπουλου τον Σεπτέμριο μπίκε στο καλαμπόκ του Βάϊου (ας μην αναγράψο το επίθετο)και ο Βάϊος εκνεβρίστικε και κάρφοσε τον γάηδαρο με τιν αξάλη στο ένα καπούλη. Καταλαβένετε ο γάηδαρος δεν είναι o όνος αλά ο Βάϊος. Άνεφ πολόν σκέψεον καταλαβένη κανής ότι το κεφάλη δεν έχη μιαλό αλά κολοκιθόσπορο. Απαγορεύετε να ξαναγίνη εκ νέου τέτιο απαράδεκτο η παράμιο πράγμα.

    3)Πήγα στο μαγαζη για κάφε και από έξο βρομούσε κατρουλιό. Απαγερεύετε να κατουράτε, έξω στον τίχο του μαγαζιού·

    4) Απαγορεύετε το βρισίδιν το φονασκίν και εντός του καφενίου το ανεμίζιν διότι είναι χιμόνας, και εσθάνετε τις αποφορά από τι βρόμα. Όστις επιθιμή να ανεμιστή να εξέρχετε έξοθεν του καφενίου.

    5) Ίδα πολές γυνέκες να πιάνουν τη σιγγούνα μετά του υποκαμίσου να το τραβούν πρότα έμπροσθεν να ανίγουν τα πόδια και να ουρούν ορθίος. Το τιούτον είναι απαράδεκτο και πρέπη άνεφ χρονοτριβίς να τις βρακόσετε άπαξ και διαπαντός.

    6) Όταν λίαν προΐαν πάτε τα γελάδια στο γελαδάρη και γιρίζοντας πρέπη ανιπερθέτος να μαζέβετε τις βονιές των ζώον από το δρόμο, το ίδιο να κάνετε και το βράδη διότι δεν έχη που να πατίση όστις βαδίζη εις τας οδούς του χωρίου. Και έκτος του τιούτου σας χριάζοντε αι βονιές να ζεστένεστε στο μπουχαρί το χιμόνα με τα κρία.

    7) Σε. κάθε πανιγίρι αποκριές Πάσχα και γάμους που βαδίζη καλοντιμένος ο κόσμος και πάι στην Εκλισία και μετά χορέβη στο σιργιάνια και στους γάμους πρέπη άπαντα τα σκυλιά να είναι δεμένα δια χονδρόν αλισίδεον και σχινίον προς αποφιγίν ατιχιμάτων εκ τον σκιλοδακομάτων.

    Να μίν πίνετε πολί ινοπνευματόδη ποτά τσίπουρα και ίνους και μετά ξερνοβολάτε και κάνετε χαζαμάρες.

    9) Να τιρίσετε άνεφ αντιρίσεος και χρονοτριβής την άνοθεν τάφτην διαταγήν μου άνθροπη σκύλη και γινέκες διότι όπιος συληφθή παραβάτις θα τον σιλάβο θα τον κλίσο στο σχολίο και αλίμονο του θα τον ταράξο και θα τον μαβρίσο στο ξίλο

    Να με σινχορίτε αν έκανα κάπιο σιντακτικό λάθος καθότι τελίοσα και εγώ την τρίτη του Δημοτικού σχολίου διότι δεν με έστιλε ο πατέρας μου από το χωρίον στιv Λάρισσαν για να μάθο περισότερα γράματα Σαν γκαραγκούνις που είμε και εγώ καταλαβένετε άπαντες τας γραφάς μου τας οπίας θέλετε δεν θέλετε θα τας τίρισετε ανιπερθέτος.

    Εν Ματαράγκα τη 8η Δεκεμβρίου 1907. Ο Διοικητής του Χωρίου Νικόλαος Παπάκωνσταντινου Υπονωμοταρχης

    Ακριβές αντίγραφον του ευρισκομένου πρωτοτύπου εις χείρας του Λαρισσαίου Κων/νου Παπαθανασίου

Ανθρώπινες εικόνες μέσα στο τραμ




  • «Χθες το απόγευμα εις το τραμ συνέβη μία σκηνή, την οποίαν θα διηγηθώ όπως την ήκουσα και όπως την είδα.

    Ο εισπράκτωρ του τραμ, αφού έδωσεν όλα τα εισιτήρια, επέρασε το χέρι του εις ένα από τους στύλους εις το πλάι των καθισμάτων και εστάθη εκεί. Όταν ένας εισπράκτωρ περνά το χέρι του εις ένα στύλον και στέκεται, σημαίνει ότι οι εξώσται είνε πλήρεις και δεν υπάρχει θέσις να σταθή ο υπάλληλος.

    Μόλις όμως εστάθη εις την θέσιν εκείνην ο επιβάτης που εκάθητο εις την γωνίαν, έδειξε σημεία ανησυχίας, αγανακτήσεως και επί τέλους ανετινάχθη και είπε εις τον υπάλληλον.

    -Πήγαινε σε παρακαλώ πάρα πέρα.

    Ο τόνος με τον οποίον εδόθη η συμβουλή έπερνε ερώτησιν.

    -Και γιατί παρακαλώ;

    -Γιατί;... Μ'ερωτάς γιατί; Γιατί έχεις φάη σκόρδο!

    Ο υπάλληλος έμεινε μίαν στιγμήν αναπολόγητος. Δεν ήξευρε τι να ειπή και αν έπρεπε να θυμώση ή να δεχθή την αγανάκτησιν του επιβάτου άνευ διαμαρτυρίας.

    -Δεν έχω το δικαίωμα να κάμω την όρεξί μου; είπεν επί τέλους.

    Τώρα πλέον ο επιβάτης εξεμάνη.

    -Την όρεξί σου; είπε. Την όρεξί σου να την κάνης στο σπήτι σου.

    -Μα στο σπήτι μου έφαγα σκόρδο, απάντησεν ο υπάλληλος. Μήπως νομίζετε πως έφαγα στο ξενοδοχείον της Μεγάλης Βρεττανίας;

    Η απάντησις έφερε κάποιαν ευθυμίαν. Όσοι δεν ήσαν εις την ακτίνα εις την οποίαν έφθανεν η οσμή του σκόρδου, έλεγαν ήδη μισοκλείοντες το μάτι:

    -Ωραία!

    Αλλά ο κύριος του οποίου εταλαιπωρούντο τα οσφραντικά νεύρα, εξηγριώθη περισσότερον.

    -Βλέπω ότι είσαι και αυθάδης, είπε. Όταν πρόκειται να έχης υπηρεσίαν, δεν πρέπει να τρως σκόρδο, κύριε. Γιατί δεν σου χρωστούμε τίποτε εμείς να κινδυνεύωμε να βγάλωμε τ'άντερά μας.

    Ο υπάλληλος τώρα προσέλαβεν ύφος σχεδόν περίλυπον.

    -Α, είπε. Όταν πρόκειται να έχω υπηρεσίαν. Ωραία. Και δεν μου λέτε, πότε δεν πρόκειται να έχω υπηρεσίαν; Μήπως δεν δουλεύω από το πρωί ως το βράδυ;

    Ό,τι δεν είχε κάμει η εξυπνάδα και η ολίγη αυθάδεια, το έκαμεν αυτή η συγκινητική παρατήρησις. Ο επιβάτης εμαλάκωσεν ολίγον και είπε τώρα εις ύφος παραινέσεως μάλλον:

    -Δεν σου λέω, αδελφέ, έχεις και συ το δίκηο σου. Αλλά καταλαβαίνεις...

    -Το καταλαβαίνω, κύριε, διέκοψεν ο υπάλληλος. Το καταλαβαίνω. Και επειδή το καταλαβαίνω έχω ένα χρόνο να το βάλω στο στόμα μου. Μα χθες το βράδυ το τράβηξε η όρεξί μου. Βρήκα μια σκορδαλιά...

    Εκείνην την στιγμήν νέος επιβάτης ανέβη εις το τραμ και ο υπάλληλος απεμακρύνθη. Ο διαμαρτυρηθείς εκύτταξε πλέον με συμπάθειαν τον βιοπαλαιστήν. Έπειτα εστράφη προς τον πλαγινόν του.

    -Τι να σου κάμη; Άνθρωπος δεν είνε και αυτός; Δεν έχει όρεξιν ένα βράδυ στο σπήτι του με την γυναίκα του να φάη κάτι τι που του αρέσει; Του εφέρθηκα άσχημα, το ομολογώ. Τώρα τον λυπούμαι. Μερικές φορές ο άνθρωπος είνε τόσον εγωιστής.

    Ο υπάλληλος εις το μεταξύ, τελειώσας τας εργασίας του, επερνούσε πάλιν πλησίον μας και αύρα σκόρδου διεχύθη. Ο επιβάτης που είχε συγκινηθή, ανετινάχθη ως να τον εδάγκασε φείδι:

    -Ας είνε, είπε. Δεν υποφέρεται... ».

    («Καιροί», 1910, «Φιλέας Φογγ»)

Τα φλέρτ...τα ραντεβού





  • Πολύ παλιά δεν ήταν εύκολο το σ΄αγαπώ μ΄αγαπάς...
    Υπήρχαν όμως τρόποι....
    Στα καλά όπως έλεγαν τα σπίτια που είχαν τον τρόπο τους οι υπηρεσίες έκαναν
    και χρέη ταχυδρόμου...το πήγαινε το γράμμα της δεσποινίδας αλλά και της κυρίας
    το ραβασάκι δηλαδή στον καλό τους που περίμενε στην γωνία.
    Θα μου πείς καλά η δεσποινίς αλλά και η κυρία ;
    Συνήθως ο σύζυγος ήταν πολυάσχολος και κάποιας ηλικίας οπότε δεν γλύτωνε
    το κέρατο.
    Συχνά οι κυρίες αυτές πήγαιναν ταξίδια στας Ευρώπας παίρνοντας μαζί και τον 
    συνοδό.
    Στα χαμηλότερα στρώματα τα πράγματα ήταν δύσκολα...
    Ένα άνοιγμα της γρίλιας....τότε ανοιγόκλειναν με κλειστά τα πατζούρια...και ήταν
    το σύνθημα για το ναι ή το όχι για το ραντεβού που δεν θα διαρκούσε παραπάνω
    από λίγα λεπτά.
    Οι Μικρασιάτισες στις γειτονιές της Αθήνας ταράζουν τα λιμνάζοντα νερά.
    Ντύνονται καλύτερα...περιποιούνται τον εαυτό τους έστω και με τα λίγα που έχουν.
    Ο μπακάλης σχολιάζει ότι έχει μεγαλύτερη κατανάλωση το μοσχοσάπουνο τώρα.
    Συνήθως το πράσινο πουλούσε που ήταν και για μπουγάδα και για ατομική υγιεινή
    σκέτη ποτάσα.
    Τις είπαν "παρδαλές"τις προσφυγοπούλες που μοσχοβολούσαν στον δρόμο
    αλλά το ίδιο είπαν σύντομα και για τις ντόπιες που δεν άργησαν να τις ακολουθήσουν.
    Στην ίδια αυλή έμεναν βλέπεις...
    Τα φλέρτ άρχισαν να γίνονται περισσότερο φανερά και τα ραντεβού να γίνονται
    στην απέναντι γωνία.
    Τα ρομαντικά στο Φάληρο ...στου Φιλοπάππου ....μέχρι που θα ερχότανε η ώρα
    που ο νέος θα ζητήσει επίσημα την νέα από τους γονείς της.
    "Είναι καλό παιδί και δουλεύει..."έτσι απλά.
    Συνήθως η νύφη δεν είχε προίκα...και πώς να είχε όταν η οικογένεια
    έμενε σε ένα δωμάτιο μιας αυλής με νοίκι.
    Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί κάποιο οικοπεδάκι εκτός σχεδίου
    με προοπτική για...φώς... νερό...τηλέφωνο.
    Ο αγώνας στην συνέχεια του ζευγαριού μεγάλος....
    Πετραδάκι...πετραδάκι θα κατόρθωναν να στήσουν μια κάμαρα.

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2019

Δεύτερος Ρόλος: Οι Ταλαντούχοι Του Ελληνικού Κινηματογράφου


 (Μέρος 3ο)


Χρημάτισαν σύζυγοι, αδερφές, θείες. Ανέστησαν ορφανά ανίψια. Περίμεναν υπομονετικά το «νυμφίο». Κάποτε ήταν πέτρες του σκανδάλου. Πάντοτε όμως έλαμπαν, μας έκαναν – και μας κάνουν – να γελάμε ή να κλαίμε. Δευτεραγωνίστριες της καρδιάς μας.
Σαπφώ Νοταρά 1907 – 1985
sapfo notaraΗ τρομερή γυναίκα με τη χρυσή καρδιά. Εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες και αναστάτωνε με τη βροντερή φωνή και την αγριωπή της όψη. Είχε τσαμπουκά και δυναμισμό ενώ το ταλέντο της στην κωμωδία είναι αναμφισβήτητο. Μπουρλότο!!!!
Συνήθως γκρινιάρα σύζυγος, λίγο αφελής και πάντα γλωσσοκοπάνα. Γλυκύτατη.
Τζόλυ Γαρμπή 1912 – 2002
Υπήρξε σύζυγος, μητέρα και θεία πολλών πρωταγωνιστών και πρωταγωνιστριών. Συμβούλευε, νουθετούσε, απελπιζόταν. Διακριτική κι ευγενική.
smaro stefanidouΠληθωρική παρουσία με το ανάλογο ταλέντο. Συνήθως ερμήνευε ρόλους ζωντοχήρας, θείας, αδερφής, ρεαλίστριας, με αγάπη για τη ζωή.
eleni zafeiriouΌπως και η Γαρμπή, εμφανίστηκε σε πάμπολλες ταινίες ως σύζυγος, μητέρα ή θεία πολλών πρωταγωνιστών και έγραψε ιστορία σε όλες. Η ερμηνεία της στα δράματα θα μπορούσε να οδηγήσει την καριέρα της στο διεθνή χώρο. Αξιαγάπητη.

Έπαιξε σχεδόν πάντα ρόλους πλουσίων κυριών, καθώς τη βοηθούσε η φυσιογνωμία της. Εμφανίστηκε σε μελοδράματα και κωμωδίες, με κυριότερη την «Για ποιον χτυπά η κουδούνα». Την πρώτη της εμφάνιση, πιπίνι ακόμη, την έκανε στην ταινία «Η καφετζού».

melpo_zarokostaΤην κοιτάς και σκέφτεσαι αυτομάτως πως ανήκει στο τζετ σετ. Αριστοκρατική από την κορυφή του πάντα καλοχτενισμένου κεφαλιού της, μέχρι τα κομψά παπούτσια της. Σύζυγος πολλών πρωταγωνιστών, θεωρώ την πιο σικ της εμφάνιση στο «Κάτι κουρασμένα παλικάρια». Έργο τέχνης.

Νανά Σκιαδά 1919 – 1979
nana skiada
Η δολοπλόκα μητέρα στο «Τζένη–Τζένη» εμφανίστηκε σε δράματα και κωμωδίες, ερμηνεύοντας τους ρόλους της με μπρίο και καπατσοσύνη. Την έχω πάντα στο μυαλό μου ως καταφερτζού.

mairi lalopoulouΉταν η γυναίκα του Βασίλη Λογοθετίδη στο «Ένα βότσαλο στη λίμνη», του Ηλιόπουλου στο «Οι κυρίες της αυλής» αλλά πάνω από όλα, υπήρξε η Κυρία Κασσανδρή στο «Τζένη – Τζένη».  Όμορφη, αρχοντική, με φωτεινό χαμόγελο. Εκείνο που δεν ήξερα είναι πως βασανίστηκε απάνθρωπα από ταγματασφαλίτες το 1944 (πηγή «Η μηχανή του χρόνου»)

Γοητεύει το Βασίλη Αυλωνίτη στο «Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός», είναι η αρραβωνιαστικιά του στο «Οι γαμπροί της Ευτυχίας» για να αναφέρουμε μερικούς μόνο ρόλους της.  Ζουμερό θηλυκό, κατεργάρα αλλά πάντα καλόκαρδη, δυστυχώς έχουν χαθεί τα ίχνη της..

mitsi konstantaraΕννιά φορές στις δέκα, έκανε την αδερφή του αγαπημένου της Λάμπρου, όπως και στη ζωή. Προσπαθούσε – ανεπιτυχώς – να τον νουθετήσει. Εργάστηκε στο θέατρο και την τηλεόραση, αλλά μετά το θάνατο του Λάμπρου έπεσε σε κατάθλιψη και τον ακολούθησε έξι μήνες μετά.
Μαίρη Μεταξά 1912 – 1987
mairi_metaksaΚωνσταντινουπολίτισσα, έδινε το στίγμα της σε κάθε ταινία που εμφανίστηκε, συνήθως ως μητέρα του Κώστα Βουτσά. Κουτσομπόλα, ανυπόμονη αλλά πάντα καλόκαρδη.
Ηλέκτρα Καλαμίδου
Αλησμόνητη μητέρα στο «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη» και εξαιρετική θεία στο «Η ωραία του κουρέα».  «Κάτι ξέρω κι εγώ που θέλω να πάω στην Αυστραλία…»

lili papagianniΠανέμορφη και κομψότατη. Δεν ξέρω γιατί ποτέ δεν πήρε ρόλους πρωταγωνίστριας. Φίλη, ξαδέρφη, ερωμένη,  σύζυγος.. Για μας θα είναι πάντα η «Αθηνάάάάά!»
tasso kavadiaΗ μεγαλύτερη στρίγγλα του ελληνικού κινηματογράφου, ήταν στην πραγματικότητα μια καλόκαρδη, γεμάτη χιούμορ γυναίκα. Με το που την έβλεπες πάντως στους ρόλους της, ήξερες πως κάτι κακό θα συμβεί..
Της Άννας Παχή
Αναδημοσίευση άρθρου απο το:
iart.gr
http://ellinikoskinimatografos.gr

Κάποιες γειτονιές







  • Το Μεταξουργείο πίσω στα παλιά....γειτονιά των "αγγέλων"των φτωχοδιαβόλων

    των μόρτηδων των καλντεριμιτζούδων...
    Και λοιπόν άνθρωποι ήταν και αυτοί και μάλιστα της διπλανής πόρτας
    στην κυριολεξία και αρκετές φορές στην ίδια αυλή.
    Δίπλα και ο Βούθουλας η Ακαδημία Πλάτωνος ...
    Δεν χωρούσαν όλοι στο Μεταξουργείο πηγαινοερχόντουσαν ...
    Τα τραβεστί στο φόρτε τους με το δικό τους κλάμπ την θρυλική Χαβάη
    και δίπλα και απέναντι σπίτια με καθημερινούς ανθρώπους.
    Επίσκεψη σε φιλικό σπίτι απόγευμα...
    Μόλις μπαίναμε μέσα έκλειναν οι οικοδεσπότες τα πατζούρια
    για να μην βλέπουμε το θέαμα απέναντι.
    "Και πού να πάμε;"
    Έλεγαν οι φουκαράδες που είχαν συνηθίσει με τα τεκταινόμενα...
    Καυγάδες...μαχαιρώματα...φωνές και τι να σου κάνει η άμεση δράση
    που συνήθως πήγαινε εκεί με ασθενοφόρο.
    Στην γειτονιά τώρα...
    Από την μαγική αυλή περάσανε τέτοια άτομα και δεν ήταν λίγες οι επισκέψεις
    της Αστυνομίας.
    Ένας συγκάτοικος μπαινόβγαινε στις φυλακές ΑΒΕΡΩΦ τότε στους
    Αμπελόκηπους για χρήση χασίς.
    Κάθε φορά του έψαχναν το δωμάτιο....ήρεμος αυτός....
    Μάζευε τα μπογαλάκια του και έμπαινε στην κλούβα....
    "...κυρά Σταυρούλα θα στα πλερώσω τα νοίκια..."
    Τον λυπότανε η σπιτονοικοκυρά και τον ξαναμάζευε όταν έβγαινε.
    Εκεί και μια "εργαζόμενη"σε "σπίτι"στο Μεταξουργείο....ερχότανε
    ένα Αμερικάνικο μεγάλο αυτοκίνητο και την έπαιρνε κάθε απόγευμα
    για να την πάει στην "δουλειά"....με οδηγό τον "αγαπητικό".
    Το μαύρο πρόβατο για την γειτονιά....δεν την ήθελαν οι γυναίκες
    γιατί φοβόντουσαν τους άντρες τους που την κοιτούσαν σαν Χιώτικο
    λουκούμι όταν περνούσε στον δρόμο αεράτη.
    Τα περισσότερα παιχνίδια τα είχα από αυτή.

Ελληνικές Ταινίες Που Λατρέψαμε: Κορόιδο Γαμπρέ (1962)




Τίτλος: Κορόιδο γαμπρέ
Είδος: Κωμωδία
Σκηνοθεσία: Κώστας Καραγιάννης
Σενάριο: Νίκος Τσιφόρος
Παραγωγή: Φοίνιξ Φιλμ
Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Αυλωνίτης, Νίκος Σταυρίδης, Γιάννης Γκιωνάκης, Μίρκα Καλατζοπούλου, Άννα Παϊτατζή, Δέσποινα Στυλιανοπούλου, Χρήστος Ζορμπάς, Γιώργος Βελέντζας, Ράλλης Αγγελίδης, Γιάννης Μωραϊτης, Τάσος Καμπάκης, Αντώνης Μαρκαντωνάτος, Γιώργος Παπαγεωργίου, Μαίρη Κόκκαλη, Βίκυ Παπά.
Διάρκεια: 82′
Εισιτήρια: 16.997
Α’ Προβολή: 17/12/1962
Υπόθεση: Ο Διαμαντής και ο Σαράντης είναι συγκάτοικοι και φίλοι. Ο πρώτος είναι ιδιοκτήτης οινομαγειρείου, στο οποίο ο δεύτερος εργάζεται ως γκαρσόνι. Όλη μέρα καβγαδίζουν με το παραμικρό. Και οι δυο τους είναι ερωτευμένοι με την όμορφη νεαρή της γειτονιάς, τη Φανίτσα. Ερωτευμένος με τη Φανή είναι επίσης και ο Λούλης, αλλά η πλούσια και σνομπ θεία του δεν θέλει να ακούσει λέξη γι’ αυτήν.



Κάποια μέρα, οι δύο φίλοι αγοράζουν ένα λαχείο, κερδίζουν τον πρώτο λαχνό κι αρχίζουν να σκέφτονται πώς θα αξιοποιήσουν τα λεφτά τους. Όταν το παλιό κτίριο, όπου βρίσκεται το οινομαγειρείο του Διαμαντή, κατεδαφίζεται, οι δύο φίλοι, βέβαιοι ότι σύντομα θα παντρευτούν, αγοράζουν ένα μεγαλύτερο εστιατόριο, στο οποίο έρχεται να δουλέψει και ο Λούλης, προκειμένου να απαλλαγεί απ’ την ανυπόφορη θεία του. Η Φανή προσλαμβάνεται ως ταμίας και ο καθένας τώρα σκέφτεται, πώς να της ζητήσει να γίνει γυναίκα του!…



Ατάκες:
ΠΕΛΑΤΗΣ: Για έλα εδώ ρε Σαράντη.
ΣΑΡΑΝΤΗΣ (ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ): Παρακαλώ.
ΠΕΛΑΤΗΣ: Αφού γράφεις, φασόλια τρεις, γιατί χρεώνεις τέσσερις;
ΣΑΡΑΝΤΗΣ: Τα παράπονα στον συγγραφέα, απέναντι.
ΠΕΛΑΤΗΣ: Γιατί αυτή η διαφορά;
ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ (ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ): Ναι, Μητσο μου, αλλά εσύ έφαγες γίγαντες. Εμ… βέβαια.. Το ίδιο θα πλήρωνες τα λόπια και το ίδιο τους γίγαντες; Και τι γίγαντες! Να με το συμπάθιο. Αυτοι γίνονται και γεμιστοί.


ΑΔΕΛΦΟΣ ΣΑΡΑΝΤΗ: Μπα… Ενδιαφέρεται και ο Διαμαντής για τη Φανή;
ΣΑΡΑΝΤΗΣ: Βέβαια. Δεν το ξέρεις; Δεν είδες πρωτύτερα, που της έδωσε δύο πατάτες για συμπλήρωμα;
ΑΔΕΛΦΟΣ ΣΑΡΑΝΤΗ: Μπα!
ΣΑΡΑΝΤΗΣ: Α, βέβαια. Κι άμα ο Διαμαντής δίνει πατάτα για συμπλήρωμα και μάλιστα δύο, είναι ερωτευμένος μέχρι τα μπούνια.
ΑΔΕΛΦΟΣ ΣΑΡΑΝΤΗ: Ε, τότε εσύ που της έδωσες ολόκληρο πιάτο;
ΣΑΡΑΝΤΗΣ: Λες να ‘μαι κι εγώ; Άντε ρε!



ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ: Μη ρίχνεις πολύ αλάτι, γιατί είναι ακριβό.
ΣΑΡΑΝΤΗΣ: Δε μου λες ρε, με την όπισθεν μπήκες κι έχεις πάρει ανάποδες;
ΦΑΝΗ (ΚΑΛΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ): Καλημέρα.
ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ: Καλώς το κορίτσι μας.
ΣΑΡΑΝΤΗΣ: Καλώς τη Φανίτσα.
ΦΑΝΗ: Θα μου δώσετε λίγο σπανακόρυζο;
ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ: Όχι. Σήμερα δεν έχουμε σπανακόρυζο. Θα σου δώσουμε ένα αρνάκι καπλαμά.
ΣΑΡΑΝΤΗΣ: Καπαμά ρε. Άκου καπλαμά!



ΛΟΥΛΗΣ (ΓΚΙΩΝΑΚΗΣ): Κύριε χοντρέ… Εσείς δεν είστε που έχετε το εστιατόριο, που ψωνίζει και η δεσποινίς Φανή;
ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ: Ναι, εγώ.
ΛΟΥΛΗΣ: Μπορείτε να της πείτε ότι την αγαπάω;
ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ: Και τι είμαι ‘γω ρε; Προξενήτρα;
ΛΟΥΛΗΣ: Όχι, αλλά έχω ακούσει ότι οι χοντροί είναι καλοί άνθρωποι.
ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ: Χοντρή είναι η κεφάλα σου.



ΛΟΥΛΗΣ: Εγώ θα την πάρω τη Φανή!
ΘΕΙΑ ΛΟΥΛΗ (ΠΑΪΤΑΤΖΗ): Μα είναι δυνατόν; Μια απένταρη;
ΛΟΥΛΗΣ: Θα της δώσουμε εμείς, απ’ τα δικά μας.
ΘΕΙΑ ΛΟΥΛΗ: Εσύ ρε; Έβγαλες ποτέ σου μια δραχμή;
ΛΟΥΛΗΣ: Πώς, έβγαλα.
ΘΕΙΑ ΛΟΥΛΗ: Από πού;
ΛΟΥΛΗΣ: Απ’ τον κουμπαρά μου.
ΘΕΙΑ ΛΟΥΛΗ: Λούλη, είσαι βλαξ.
ΛΟΥΛΗΣ: Ναι θεία… και τη θέλω βλακωδώς. Χα, χα!…


Αναδημοσίευση άρθρου απο το:
http://mikrosserifis.blogspot.gr/
http://ellinikoskinimatografos.gr

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

Η δραχμή








  • Υποτίμηση 1953...
    Μετά την Κατοχή τον Εμφύλιο ήρθε και αυτή για να δέσει το γλυκό...
    Στην γειτονιά στις αυλές... τι να ξέρουν από αυτά...
    "Δηλαδή θα ξαναγίνουν Κατοχικά τα λεφτά μας ;"
    Πώς να ξεχάσουν τα εκατομμύρια τα δις τα κουρελόχαρτα δηλαδή
    που τα έβλεπαν οι μαυραγορίτες και γελούσαν αν πήγαινε κάποιος να αγοράσει
    λίγο λάδι και του ζητούσαν...χλωμή (χρυσή λίρα).
    Και έφευγαν με σκυφτό το κεφάλι και προσπαθούσαν να συγκρατηθούν
    για μην τον πνίξουν.
    Πίσω στην υποτίμηση...
    Το 1938 το δολάριο είχε 113 δραχμές ...
    Το 1952 έφτασε στις 15.000 δρχ. και ο Μαρκεζίνης σε ένα βράδυ το έφτασε
    στις 30.000 δρχ.
    Εφημερίδες  γράφουν...."ανταγωνιστικό το περιβάλλον"
    "Η Ελλάς η φθηνότερη Χώρα στον κόσμο..."
    Κόπηκαν και τα τρία μηδενικά οπότε 30 δραχμές το δολάριο...
    -Τι έγινε ρε παιδιά ;
    Ρωτούσαν στην γειτονιά...
    Απλά ο Μαρκεζίνης ρισκάρισε και πέτυχε...
    Η μαύρη αγορά τελείωσε...
    Άρχισαν οι επενδύσεις...
    -Μωρέ έχουμε δουλειά τώρα !!!!
    Αυτό άκουγες...αυτό έβλεπες....
    Τσιμπούσια τα βράδια στα σπίτια...
    "Τι γλεντάνε απέναντι ;"
    "Έπιασε δουλειά...."
    Ήταν φυσικό να το γιορτάζουν ...η ανεργία μέχρι τότε είχε φτάσει στα σημερινά επίπεδα.