Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

Εν Αθήναις...μιας πεντάρας νειάτα



Σιγά που θα τις πέταγα στα σκουπίδια....
Τις είχα βάλει σε ένα τσίγκινο κουτί από μπισκότα όπως παλιά
τις βάζαμε στο άδειο κουτί της ΦΥΤΙΝΗΣ....
Φυσικά στις δραχμές αναφέρομαι....
Δεν την γλυτώνουμε την επιστροφή στις ρίζες από όσα όλα δείχνουν
και ας μας πετσοκόβουν μισθούς...συντάξεις με την ελπίδα να παραμείνουμε
στο κοινό νόμισμα των Γότθων και Βισιγότθων.
Προσπαθώντας να προσγειωθώ σε αυτό που έρχεται θυμάμαι παλιές δεκαετίες....
Από την πεντάρα άρχιζε το Ελληνικό Νόμισμα....
Δεν έπαιρνες τίποτα αλλά χρησιμοποιήθηκε σε τίτλο Ελληνικής ταινίας
με τον Ληναίο και την γυναίκα του την Έλλη αδελφή συμμαθητή μου.
"Μιας πεντάρας νειάτα...."
Περισσότερο το χρησιμοποιούσαν λεκτικά....
"δεν δίνω πεντάρα..."
Η δεκάρα έμενε στην τσέπη δεν την πέταγες....
η εικοσάρα καλύτερη
για να πάμε στο πενηνταράκι που σοβάρευε την κατάσταση.
Η δραχμή έπαιζε....το δίφραγκο ....το τάλληρο....το δεκάρικο....το εικοσάρικο
και αργότερα το τριαντάρι...με το τελευταίο έκανες το κομμάτι σου....
Τα χοντρά τώρα όταν ήσουν και νέος όχι ότι σου έπιαναν και χώρο στην τσέπη....λιγοστά βλέπεις....
Υπήρχε και το κοινό ταμείο τότε στην οικογένεια.....κάθε δεκαπέντε κατέθετες τα μισθά στο κουτί

της ΦΥΤΙΝΗΣ και κρατούσες για τα λιτά προσωπικά σου έξοδα... 
Και μεγαλώσαμε με την δραχμή .....
Άνοιξα λοιπόν το κουτί από μπισκότα....τις ξαναέπιασα στα χέρια μου....
ίσιωσα τα τσαλακωμένα χαρτονομίσματα και περιμένω....φαντάζομαι όχι για πολύ.

Πίσω στα παλιά





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου