Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

EN ΛΙΔΟΡΙΚΙΩ ,,,ΤΑ ΜΗΛΑ ΤΗΣ ΚΥΡΑ ΒΟΥΛΑΣ ...


 Δεν  ξέρω  γιατί , αλλά τις  τελευταίες μέρες έχω πολύ  στο   νου την  αξέχαστη χωριανή και  αγαπημένη  φίλη  της  μάνας  μου , την  αείμνηστη Βούλα  Καντζιού και.. θυμήθηκα  μια ..περιπετειούλα  που  είχαμε , παιδιά  ακόμα , κάποιο  καλοκαίρι  προσπαθώντας  να ..μαζέψουμε  μήλα  απ’ τη  μηλιά της , που  ήταν  στην  αυλή  της  κοντά  στη  μάντρα… 
ΟΣΑ  ΘΥΜΑΜΑΙ ..
   Mπαίνοντας η  άνοιξη ,   και  ζέσταινε  λίγο ο  καιρός  , η  λαμπρή Λιδορικιώτικη μικρο..νεολαία , άρχιζε  σιγά – σιγά να..προβάρει  την  καλοκαιρινή  ..επίσημη  εγκεκριμένη   στολή , που  περιλάμβανε , το  κλασσικό μπλε σωβρακάκι , με   λάστιχο  βεβαίως..βεβαίως , και  στο  πάνω  μέρος το  αθλητικό  φανελάκι με  τις τιράντες , σχεδιασμένα  βέβαια απ’ τους  μετρ  της  εποχής ..
   Αυτή  ήταν  η..αρματωσιά  μας , για  παπούτσια  βέβαια  δεν  συζητάμε , όσο  λειτουργούσε  το  σχολείο ,τα  ψευτοφοράγαμε , αλλά μόλις..γίνονταν  οι  σχολικές  εξετάσεις , κι’ αφού λέγαμε  τα  ποιηματάκια  και  τα  σκετσάκια  μας , η  πρώτη  μας  δουλειά ήταν  να ..καταχωνιάσουμε τα  παπούτσια  , συνήθως  κάτι  ελβιέλες – Εθέλ , του  παλιού τύπου , γιατί  μας  ήταν..άχρηστα μέχρι  να  ξαναρχίσουν  τα  σχολεία ..και  φυσικά  άρχιζαν και  οι…φρουτοεπιδρομές , ειδικά όταν  άρχισαν  να  γίνονται  τα  κεράσια  στο  Βελούχι ..εκτός  των…εισαγομένων όμως  , υπήρχε  και  ντόπια  παραγωγή , λιγοστά  βέβαια  πράγματα , μήλα και κορόμηλα , και  αργά  πέρα  προς το  τέλος  Αυγούστου άρχιζαν  να  μαντεύουν  τα  σταφύλια και να ..μαλακώνουν  τα  σύκα .
   Η  ξυπολυσιά , μας  έδινε  άλλο…αέρα  στις  κινήσεις  και  βέβαια  βοηθούσε  πολύ  στο σκαρφάλωμα  στα δέντρα , γιατί  όσο  να ΄ναι αρχίζαν  να  γίνονται  τα καλοκαιρινά  φρούτα , λιγοστά  βέβαια  ακόμα  στο  χωριό  μας  ελλείψει  νερού , αλλά  όλο  και  βολευόμασταν …
  Είχαμε το  δικό  μας..παρατηρητήριο , κι’ όποιος επεσήμαινε κάτι  ενδιαφέρον , το  κοινοποιούσε  σε  όλους  μας , της  παρέας , και …σχεδιάζαμε  τις  σχετικές..επιχειρήσεις ..
   Κάποια  μέρα  λοιπόν , ένας  εξ’ ημών , ανακάλυψε  πως στο  πίσω  μέρος  της  αυλής του  Καντζαίϊκου σπιτιού , που  είναι  δίπλα  στη  Βαθειά , στο  τέλειωμα  της  αυλής , που την είχε  η  κυρά  Βούλα , σαν  παράδεισο , υπήρχε μια αποθήκη , σκεπασμένη  με  τσίγκια , και  στην  άκρη  της  υπήρχε  μια  μηλιά  με ωραιότατα  μήλα , που  είχαν αρχίσει  να  γίνονται , να..ωριμάζουν  ..
   Το  κακό όμως με  τα  φρούτα στο  χωριό  μας ήταν πως δεν  ωρίμαζαν σχεδόν  ποτέ , κι’ όχι  πως  έφταιγε  ο  καιρός ή κάτι  άλλο  , απλά δεν..προλάβαιναν  να  γίνουν , γιατί τα  τρώγαμε μισο…άγουρα
   Ο Γιάννης  λοιπόν  ο  Ανέστος , έκανε  την  περατζάδα του , απ’ την  πίσω  μεριά , που  είναι  το  δρομάκι  που  ανεβαίνει  προς  τον  Παλιόραγκο , έκανε  και  τη δοκιμή  του και  αποφάνθηκε  πως είναι  λίγο…στυφά αλλά…τρώγονται , οπότε δεν  έμενε  παρά  να  κάνουμε  τη..νυχτερινή  μας  επιχείρηση …μηλοσυλλογής ..
   Πράγματι , κάναμε  όλοι  μια  περαντζάδα , ερευνήσαμε το  χώρο , και  αποφασίσαμε , να  ανέβουμε  πάνω  στην  αποθηκούλα  με  τα  τσίγκια , γιατί η  μηλιά  ήταν  ψηλή ,  και  να..κάνουμε  τη  δουλειά  μας νοικοκυρεμένα …
    Βέβαια , εγώ  είχα  και  κάποιους  φόβους , γιατί  η  κυρα  Βούλα η  Καντζίνα ήταν  φιλενάδα  της  μάνας  μου  και  φοβόμουνα  μη   με  δει και της  το  πει  , αλλά η παλιοπαρέα  με  καθησύχασε , γιατί  θα  πηγαίναμε  αφού  νυχτώσει , ο  πίσω  δρόμος  ήταν  σχεδόν  έρημος , οπότε δεν  υπήρχε  κίνδυνος ..
   Σουρούπωσε  λοιπόν , περιμέναμε  να  σκοτεινιάσει  για  καλά και..ξεκινήσαμε , απ’ τη  Βαθειά ανεβήκαμε  στο  δρομάκι , εκεί  που  είναι  το  κτίριο του ΟΤΕ , και  προχωρήσαμε φτάκοντας στη μηλιά , που  ήταν  γεμάτη , φως  δεν  υπήρχε  εκεί  γύρω οπότε  όλα  ήταν  εντάξει .
    Ανεβήκαμε  με  προσοχή στην  αποθήκη , πατώντας  σιγά - σιγά στα  τσίγκια , για να  μη  κάνουμε  φασαρία και  αφού  έγινε  κι’ ο  σχετικός …βουβός …ψιλοκαυγάς , γιατί  ενώ.. καιγόμασταν , κάποιοι  ήθελαν  να  δοκιμάσουν  πρώτα  , λες  και  θα  τα  αγοράζαμε , κι’ αρχίσαμε τη μηλοσυλλογή .
   Σακούλες βέβαια ή  κάτι  σχετικό  δεν  κουβαλούσαμε  μαζί  μας , και  σαν  αποθηκευτικό  χώρο  είχαμε  το  φανελάκι  μας , που  όπως  ήταν  χωμένο  στο  σωβρακάκι  μας , ήταν μια  πρώτης  τάξης ..σακούλα  .
   Η  πλεονεξία  μας  όμως , μας  βγήκε σε  κακό , γιατί  ενώ  είχαμε  γεμίσει  σχεδόν  το  φανελάκι  μας  , και  είχε ..τεζάρει , δεν  κατεβήκαμε  να  φύγουμε  , αλλά  συνεχίζαμε  να…γεμίζουμε με  μήλα , οπότε  μέσα  στην  απόλυτη  ησυχία  και  στο  σκοτάδι ακούμε  ξαφνικά μια..ριπή  από  μήλα  που  έπεφταν  πάνω  στα  τσίγκια κάνοντας  δαιμονιώδη …φασαρία .
   Τα  χάσαμε , γιατί δεν  ξέραμε  τι  ακριβώς  συμβαίνει , ενώ  ταυτόχρονα βλέπουμε  την  κυρα  Βούλα να  βγαίνει  στην  πίσω  πόρτα  του  κήπου  , να  ανάβει  το  φώς και να  προσπαθεί  να  καταλάβει κι’ αυτή  τι  ακριβώς  συμβαίνει φωνάζοντας  ποιός  είναι  εκεί  πίσω  , ενώ  εμείς σε  κλάσματα  του  δευτερολέπτου , πηδήσαμε  απ’ τα  τσίγκια , για  να  μη  μας  δουν  και  μας  γνωρίσουν , και  τραβήξαμε  κάτω  το  δρόμο που  βγαίνει  στο  σημερινό  Δημαρχείο .
    Εκεί  βέβαια  μάθαμε  το  τι  έγινε  ακριβώς , όπως  είχαμε..βαρυφορτώσει τα  φανελάκια  μας , καποιανού , απ’ το  πολύ  φορτίο το  φανελάκι  βγήκε  απ’ το  σώβρακο με  αποτέλεσμα  τα  μήλα , και  ήταν  και  πολλά , να  κυλάνε  πάνω  στα  τσίγκια  κάνοντας  τη  φασαρία …
    Μας  είχαν  μείνει  όμως μήλα , αρκετά  για να  ..καλυφτεί  ο  κόπος  μας , αλλά  εμένα  με  έτρωγε  το  σαράκι μήπως  και  η  κυρά  Βούλα  μας  είχε  γνωρίσει . Περίμενα  βέβαια  σαν  τη  βρεγμένη  γάτα την  άλλη  μέρα  να  δω  θα  κάνει κάποια  κουβέντα  στη  μάνα  μου , αλλά  όλα  πήγαν  καλά , βέβαια  είπε  στη  μάνα  μου  πως  κάποια  παλιόπαιδα σκαρφάλωσαν  στην  αχυρώνα  και  έφταναν  μήλα  , αλλά  δεν  ανέφερε  ονόματα , πράγμα  που  σήμαινε  πως  δεν  μας  γνώρισε …
   Αυτό  το  πάθημά  μας , μας  έβαλε  μυαλό ώστε  να  προσέχουμε το  φορτίο  που  βάζαμε  στο  φανελάκι  μας ,  αυτό δε το  μικροατύχημα  που  είχαμε δεν  μας επηρέασε στις ..παραπέρα  επιδρομές  μας , μόνο  που  τώρα  ήμασταν  πιο..προσεκτικοί …και  ολιγαρκείς …
Η κυρία  Βούλα με  τον  αείμνηστο  αρραβωνιαστικό  της  τότε  αείμνηστο Δημ. Καντζιό, σε  φωτογραφία  του  1939 , αν  δεν  κάνουμε  λάθος , βγαλμένη σε  κάποιο  χορό  της  Δωρικής  Αδελφότητας . όπως  βλέπετε  ήταν ένα υπέροχο  ζευγάρι , η  δε  αείμνηστη  ήταν σαν  …” αστέρας  του  κινηματογράφου “  αλλά  και  υπέροχος  άνθρωπος ..

        Δυστυχώς όμως ,  η  αγαπημένη  μας  κυρά  Βούλα Καντζιού , μια  πραγματική  αρχόντισσα του  Λιδορικιού , έχασε  άντρα  και γιο και απόμεινε  μόνη και  έζησε τα  τελευταία  χρόνια   της ζωής  της ,   στο ίδρυμα  ηλικιωμένων του  Ι.Ν.Αγίου  Σπυρίδωνα  στο  Παγκράτι  , ας  πούμε  πως  αυτή  η  συημερινή  της  θύνμηση είναι ένα  μικρό  μνημόσυνο  στην μνήμη της ..
   Καλό  σας  μεσημέρι 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου