Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

25η Μαρτίου 1923



 Ηθικόν ακμαιότατον σε μια δύσκολη στιγμή 
    «Κάτω από τον συννεφιασμένον ουρανόν ηκούσθησαν χθες στρατιωτικαί σάλπιγγες. Έπειτα, από την οδόν Σταδίου, εθεάθησαν ανερχόμενοι προς τα επάνω, με βαρύ, αρρενωπόν και ισόχρονον βήμα, η μία κατόπιν της άλλης, πολυάριθμοι τετράδες ελληνικού στρατού. Εν δύο! Εν δύο! »





Επί τω θεάματι αυτής της ωραίας παρελάσεως, η οποία ενέπνεε δύναμιν και πίστιν, ένας κύριος εστάθη στο πεζοδρόμιο και εκοίταζε. Έπειτα, έβγαλε το μαντήλι του και το έφερεν εις τα βουρκωμένα μάτια.
  – Κλαίτε;
 – Γιατί να σας το κρύψω; Συγκινήθηκα.  »
Την συζήτησιν παρηκολούθει μια γυναικούλα μεσόκοπη, η οποία ίστατο παραπλεύρως.  Έξαφνα παρενέβη.
 – Αμ’ εγώ; Εμένα πετά η καρδιά μου που τους βλέπω.  »
Με το ίδιο βλέμμα είδε χθες όλος ο κόσμος τους παρελαύνοντας.
 Και ήτο τούτο σαν μια ανάστασις του ηθικού της πρωτευούσης, η οποία ξαναβλέπει την ελληνική λεβεντιά, όπως όταν πήγαινε προς το θρίαμβο ή εγύριζεν από την δόξα».  
 «Αμάλθεια»,  Μάρτιος 1923

Πηγή: www.lifo.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου