Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Εν Αθήναις...ο τσαγκάρης



Ο παππούς ο Μικρασιάτης ο τσαγκάρης εκείνα τα χρόνια μπροστά από την παράγκα είχε το τσαγκαράδικο....ένα επί ένα δηλαδή με λαμαρίνα στην στέγη και όταν έβρεχε φρόντιζε τον πελάτη πρώτα να μη βραχεί.
Ο πελάτης καθότανε στο σκαμνί με τις κάλτσες γιατί ο μάστορας του έβαζε
μπαλώματα στις σόλες....ποιός πέταγε παπούτσια.....οι χωματόδρομοι όμως
και ο ποδαρόδρομος τα τρύπαγαν συχνά.
Του έφιαχνε και ένα καφεδάκι στο καμινέτο και του έβαζε μέσα και λίγο
ταχίνι....για να στηλωθεί.....
Έπαιρνε τις δραχμούλες από τον πελάτη και αν εκείνος δεν είχε τα έγραφε
στο μπλοκάκι....μια γειτονιά βλέπεις...όλοι γνωστοί....
Περπάταγε ο συγχωρεμένος....με το πόδι στου Ψυρρή για να αγοράσει
υλικά....έπινε κανένα καφεδάκι...μάθαινε κανένα νέο και μετά γραμμή
για το ΕΛΠΙΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ στην Πανεπιστημίου για να αγοράσει
χοντρική λαϊκά λαχεία.....τα πουλούσε στο μαγαζί κομμάτι-κομμάτι
για να τσοντάρει στο εισόδημα....
Κρατούσε και κανένα στο τέλος για να του χαμογελάσει μια φορά
η Θεά και να κερδίσει 750 δραχμές......
Ρε το έμαθε όλη η γειτονιά.....ρε συγχαρίκια σε όλη την οικογένεια....
Και καμάρωνε ο κακομοίρης....
Τι τα έκανε;
Τα δύο από τα παιδιά του ήταν παντρεμένα και έμεναν στο νοίκι
όλοι εκεί τριγύρω .....βρήκε τους σπιτονοικοκύρηδες και τους τα έδωσε
για λίγα νοίκια....
Έτσι ήταν κάποτε......

Πίσω στα παλιά



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου