Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Του Βοτανικού οι μάγκες

  



 Από τον Μ.ΗULOT
 Περπατώντας στην περιοχή που περικλείεται στο τετράγωνο που σχηματίζουν η Ιερά οδός, η οδός Μαρκόνι, η Κωνσταντινουπόλεως και η Οδός Ευκαλύπτων, πολύ κοντά στο σταθμό του μετρό «Ελαιώνας», βρίσκεσαι ξαφνικά σε μια γειτονιά που έρχεται από άλλη εποχή. Μια συνοικία φτωχική, που θυμίζει χωριό, με μονοκατοικίες με κήπους και αυλές με λουλούδια, ανοιχτά παράθυρα για να μπαίνει ο ήλιος και οδούς που ονομάζονται Χαράς και Ανοίξεως. Είναι η περιοχή Μαρκόνι δίπλα στη ναυτική βάση που κάποτε ήταν το σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της, κοντά στο σημείο που κάποτε ήταν ο Μπίθουλας της μαντάμ Σουσούς, και στο «ρέμα του Αθανασόπουλου», εκεί που είχε βρεθεί το πτώμα του Δ. Αθανασόπουλου -τον οποίο σκότωσαν η πεθερά του και η γυναίκα του και στη συνέχεια έγινε τραγούδι («Καημένε Αθανασόπουλε τι σου 'μελε να πάθεις, από κακούργα πεθερά τα νιάτα σου να χάσεις»).   Είναι ένας οικισμός που άρχισε να δημιουργείται άναρχα τη δεκαετία του '50 από ανθρώπους που δούλευαν στα εργοστάσια της περιοχής και ολοκληρώθηκε την δεκαετία του '70, εκτός σχεδίου πόλεως. Σήμερα είναι μια ήσυχη περιοχή, με χαμηλές κατοικίες που θυμίζουν νησί μέσα στο κέντρο της πόλης, με πλατείες, πράσινο και με πολλούς συνταξιούχους που κινούνται στους δικούς τους χαλαρούς ρυθμούς. Τα προβλήματα που αναφέρουν οι κάτοικοί του είναι πολλά, σήμερα είναι μια υποβαθμισμένη περιοχή, χωρίς μαγαζιά, κυκλωμένη από εργοστάσια, παρατημένα κτίρια και αποθήκες, χωρίς αποχετευτικό σύστημα. Παρόλα αυτά, οι άνθρωποι που ζουν εκεί είναι φιλόξενοι και ευγενικοί, μας καλημέριζαν και μας άνοιγαν το σπίτι τους και δέχτηκαν να μιλήσουν για τη ζωή τους, τα προβλήματά τους, τις συμπάθειες και τις αντιπάθειές τους, με ειλικρίνεια και χιούμορ.    Δείτε το slideshow «Μέναμε χρόνια στην Ιερά Οδό, ο άντρας μου δούλευε στον Πανόπουλο στην Ιερά Ελιά, έφτιαχναν χασαπόχαρτο. Μετά το εργοστάσιο το έδωσαν στους Γερμανούς, μεταφέρθηκαν στην Πάτρα και ερήμωσε η Ιερά Οδός. Εδώ χτίσαμε το 1973, δεν θέλαμε να φύγουμε μακριά. Ήταν μια περιοχή έρημη, χωρίς τίποτα, ήταν μόνο εργοστάσια που έβγαζαν τσιμέντα και τσιμεντόλιθους. Ζήσαμε καλές μέρες που έδιναν δουλειά, φτιάξαμε το βιος μας και νοικοκυρευτήκαμε. Μετά τα εργοστάσια άρχισαν να κλείνουν ένα-ένα, χάθηκαν οι δουλειές και τώρα όλοι εδώ είναι συνταξιούχοι. Ο σύζυγός μου πέθανε και ετοιμάζομαι να πάω κι εγώ να τον βρω. Όλα έρχονται στον άνθρωπο, τα πάντα είναι καθοδόν. Η περιοχή ονομάζεται Μαρκόνι, πήρε το όνομά της από τον ασύρματο της ναυτικής βάσης που είναι εδώ παραδίπλα. Έχει μόνο μονοκατοικίες και είναι ωραία γειτονιά, με ανθρώπους λογιών-λογιών, καλούς και κακούς. Η κακία δεν σβήνει, την κουβαλάς μαζί σου κι εδώ και στον άλλο κόσμο, δεν σβήνει ποτέ. Μια ζωή έχω δουλέψει και μέχρι πρόσφατα δούλευα, αλλά έπαθα ένα ατύχημα και σέρνομαι. Έδερναν οι χρυσαυγίτες τους Πακιστανούς και βγήκα εγώ η ηλίθια να αναλάβω, να τους υπερασπιστώ. Μου έσπασαν το αμάξι και δεν είχα να πάω στη δουλειά, έτσι μπήκα στο αμάξι της φίλης μου να με πάει, γιατί φοβόμουν να μην χάσω το μεροκάματο. Στο δρόμο δεν πρόσεξε, δεν ήξερε να οδηγήσει, πήγε απότομα από αριστερά στα δεξιά για να πάρει τη στροφή, ντεραπάρησε το αμάξι και έσπασα την κλείδα μου, την ωμοπλάτη. Από τότε έγινα άχρηστη. Μετά με έσυρε κι ένας γύφτος να μου πάρει την τσάντα, κι έγινα ακόμα χειρότερα. 35 χρόνια οδηγούσα, από το 1978. Το 1976 είχε κάνει μια πλημμύρα, καταστροφή, και δεν μπορούσα να έρθω με μέσο από τον Πειραιά στην Αθήνα, όλη τη διαδρομή την περπάτησα. “Έτσι είσαι;” λέω, “θα βγάλω κι εγώ ένα ΙΧ!”. Και το έβγαλα. Πήρα το δίπλωμα το 1978 και με φάγανε λάχανο το 2013. Ακριβώς 35 χρόνια, να ’μουνα επαγγελματίας οδηγός θα είχα πάρει σύνταξη! Κάθομαι εδώ και λιάζομαι και περιμένω να έρθει η ώρα μου, καμιά φορά έρχεται και ο γείτονας απέναντι και καθόμαστε, γιατί δεν δουλεύει ο καημένος. 
Ήταν ο Κότζακ. Δούλευε ως ηθοποιός στη Λάμψη, έκανε τον προστάτη του Γιάγκου». 
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LIFO 
Πηγή: www.lifo.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου