Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Τα παλιατζίδικα στην Αβυσσηνίας έχουν κάτι και για σένα



Σε κάθε χώρα και σε κάθε μεγάλη πόλη υπάρχει ένα «Μοναστηράκι», όπου δημιουργείται ένας πυρήνας με αντίκες και μαγαζιά με παλιά πράγματα. Το δικό μας Μοναστηράκι έχει ως πυρήνα την πλατεία Αβυσσηνίας. Οι κάτοικοι που έμεναν εδώ το 1860 ήταν Αιθίοπες ή αλλιώς Αβυσσηνοί, εξ ου και το όνομα. Κάθε χρόνο υπάρχει η γιορτή των Αβυσσηνών, περίπου τον Σεπτέμβρη. Ένα άλλο όνομα που αναφέρεται συχνά για την περιγραφή του παζαριού στην πλατεία είναι το «Γιουσουρούμ». Ο Γιουσουρούμ ήταν ο πρώτος ιδρυτής παλαιοπωλείου τον 19ο αιώνα, καταγόμενος από τη Σμύρνη.
IMG_8151Η περιοχή θα έλεγε κανείς πως δεν έχει αλλάξει και πάρα πολύ από εκείνη την εποχή. Κάποιες παράγκες έφυγαν, αλλά τα μαγαζιά καθότι ιδιόκτητα παραμένουν τα ίδια.
Κάνοντας μια βόλτα στο Γιουσουρούμ τη Κυριακή μπορείτε να βρείτε τα πάντα. Έπιπλα, κάρτες, κουτάλια, κοσμήματα, κάδρα, βιβλία, ρολόγια, νομίσματα, παράσημα.
IMG_8111
IMG_8129
IMG_8132
IMG_8114
Η ιστορία δεν μαθαίνεται μέσα από τα βιβλία, αλλά μέσα από τα ίδια τα πράγματα. Ίσως κάποια μικρή χαραγμένη επιγραφή, στην οποία δεν πέφτει με την πρώτη το μάτι, να είναι αρκετή ώστε να προσδιορίσεις πότε και πού φτιάχτηκε το αντικείμενο.
Ο κόσμος περνάει, χαζεύει τα αντικείμενα, ψάχνει. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που συλλέγουν παλιά αντικείμενα, είτε κάποιου συγκεκριμένου είδους, είτε γενικώς. Οι συλλέκτες εμφανίζονται στο παζάρι της Κυριακής από τα ξημερώματα γύρω στις 5μιση-6 το πρωί. Πάνε με φαναράκια για να βρουν τους «θησαυρούς» τους. Κάθε αντικείμενο έχει την δική του ιστορία. Το κάθε απόκτημα ξεδιπλώνει έναν κόσμο ολόκληρο από πίσω. Ίσως το μαγευτικό σε αυτού του είδους τη συλλογή είναι ότι η ιστορία δεν μαθαίνεται μέσα από τα βιβλία, αλλά μέσα από τα ίδια τα πράγματα. Ίσως κάποια μικρή χαραγμένη επιγραφή, στην οποία δεν πέφτει με την πρώτη το μάτι, να αποτελεί ένα αρκετό στοιχείο ώστε να εντοπίσεις πότε και πού φτιάχτηκε το αντικείμενο.
IMG_8120
Κάθε μαγαζί, κάθε «παλαιοπωλείο» έχει τη δική του ιστορία. Τα περισσότερα βρίσκονται εκεί εδώ και τρεις γενιές. Τα αντικείμενα που στεγάζει το κάθε μαγαζί μπορεί να κοστίζουν από λίγα ευρώ μέχρι χιλιάδες. Πολλές φορές κάποια αντικείμενα δε μπορούν καν να κοστολογηθούν, λόγω της μεγάλης ιστορίας και της παλαιότητας τους. Το Γιουσουρούμ δεν είναι εκεί για να κοστολογήσει και να εκτιμήσει την αξία των αντικειμένων. Κληρονόμοι περιουσιών πουλούν τα πράγματα συνήθως και από αυτούς πραγματοποιείται η μεταπώληση αυτών.
Το μαγαζί του κ. Μαστρογιάννη που λειτουργεί από το 1918 αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Όπως μας λέει είναι “η τρίτη γενιά εδώ πέρα”, καθώς όπως εξηγεί στη συνέχεια βρίσκεται εκεί από το 1952, όταν ήταν μόλις 7 χρονών. Πλέον έχει αναλάβει και η τέταρτη γενιά, ο γιος του.
IMG_8159
Ο κύριος Μαστρογιάννης πουλάει και επισκευάζει παλιά πράγματα.
Υπάρχει μεγάλη απήχηση από τον κόσμο και από όλες τις ηλικίες. Άλλωστε η ομορφιά των «παλιών» πραγμάτων δεν έχει να κάνει μόνο με την ηλικία. Είναι μια άλλη αισθητική, μια διαφορετική παρέμβαση. Κάτι σαν ένα άρωμα ενός διαφορετικού κόσμου, γεμάτου πραγμάτων με ουσία, που ξεφεύγουν από τη σημερινή πληθώρα και συνεχή δημιουργία νέων αντικειμένων.
Το πιο παλιό πράγμα που υπάρχει στο μαγαζί του είναι μια κούνια μωρού. Ετών;
 Το χαρτί δημιουργίας του δείχνει πως φτιάχτηκε το 1796.
 «Αυτό το έχω τάξει να το χαρίσω. Δε μπορώ να το πουλήσω.», μας είπε.
Προφανώς μιλάμε για αντικείμενο ανεκτίμητης αξίας, που δεν είναι όμως το μοναδικό στο μαγαζί του κ. Μαστρογιάννη και φυσικά στην πλατεία Αβυσσηνίας και τα μαγαζιά της. Υπάρχει πληθώρα αντικειμένων ανεκτίμητης αξίας, που κατάφεραν να γίνουν ανεκτίμητα εκπληρώνοντας ένα πολύ μεγάλο ταξίδι στο χρόνο το καθένα, το οποίο συνεχίζεται και ίσως επόμενος σταθμός του να είναι το δικό σου σπίτι.

Φωτορεπορτάζ: Κώστας Παπαντωνίου & Νάσια Ντάλλα

1 σχόλιο:

  1. Η κάθε αντίκα σε αυτά τα καταστήματα, από το απλό τραπεζάκι έως την γραφομηχανή ή την κορνίζα, κουβαλάει μαζί του μία ιστορία....
    Είναι γοητευτικό και συνάμα για τις μέρες μας τραγικό, να το σκέφτεσαι....
    Από νεαρός πήγαινα και τα χάζευα... μιλούσα μέσω αυτων, νοερά με τους πρώην ιδιοκτήτες τους... ονειρευόμουν ..
    Την τελευταία φορά συμπτωματικά, βρέθηκα την στιγμή διαπραγμάτευσης / πώλησης ενός παλαιού κειμήλιου, όχι ακριβού - δεν λέω ποιό γιατί μπορεί ο ιδιοκτήτης που το πωλούσε, μορφωμένος, να παρακολουθεί το blog αυτό...
    Του έδωσα χαρά, το αγόρασα απ΄αυτόν και του το χάρισα αμέσως.... Εκπληκτος ο μαγαζάτορας δεν μίλησε... Αλλά νοιώθω χαρούμενος, - ξανάδωσα την ζωή , - τι είναι η ζωή ; αναμνήσεις, σε έναν 70αρη, που αποχωριζόταν κάτι δικό του, κομμάτι της ζωής του γιά πολλά χρόνια, προκειμένου να αγοράσει λίγο φαγητό... Πλούσιος στη περισσότερη ζωή του, ιδιοκτήτηε σε καλό μαγαζί όπως μού ειπε, καλιεργημένος ..
    Ξέρεις, η πραγματική ελεημοσύνη είναι να δίνεις χαρά στον άλλο... πόσο εδώ που του ξαναέδωσα κομμάτι της ζωής του...
    " έτσι εδινα κι εγώ τότε" μου είπε κι έφυγε δακρυσμένος.......
    Ν.





    ΑπάντησηΔιαγραφή