Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Αξίζει ένα μπράβο !




Ο Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας
 "Τα παλιατζίδικα στην Αβυσσηνίας έχουν κάτι και για...": 

Η κάθε αντίκα σε αυτά τα καταστήματα, από το απλό τραπεζάκι έως την γραφομηχανή ή την κορνίζα, κουβαλάει μαζί του μία ιστορία.... 
Είναι γοητευτικό και συνάμα για τις μέρες μας τραγικό, να το σκέφτεσαι.... 
Από νεαρός πήγαινα και τα χάζευα... μιλούσα μέσω αυτων, νοερά με τους πρώην ιδιοκτήτες τους... ονειρευόμουν .. 
Την τελευταία φορά συμπτωματικά, βρέθηκα την στιγμή διαπραγμάτευσης / πώλησης ενός παλαιού κειμήλιου, όχι ακριβού - δεν λέω ποιό γιατί μπορεί ο ιδιοκτήτης που το πωλούσε, μορφωμένος, να παρακολουθεί το blog αυτό... 
Του έδωσα χαρά, το αγόρασα απ΄αυτόν και του το χάρισα αμέσως.... Εκπληκτος ο μαγαζάτορας δεν μίλησε... Αλλά νοιώθω χαρούμενος, - ξανάδωσα την ζωή , - τι είναι η ζωή ; αναμνήσεις, σε έναν 70αρη, που αποχωριζόταν κάτι δικό του, κομμάτι της ζωής του γιά πολλά χρόνια, προκειμένου να αγοράσει λίγο φαγητό... Πλούσιος στη περισσότερη ζωή του, ιδιοκτήτηε σε καλό μαγαζί όπως μού ειπε, καλιεργημένος ..
Ξέρεις, η πραγματική ελεημοσύνη είναι να δίνεις χαρά στον άλλο... πόσο εδώ που του ξαναέδωσα κομμάτι της ζωής του... 
" έτσι εδινα κι εγώ τότε" μου είπε κι έφυγε δακρυσμένος.......

Ν. 

1 σχόλιο:

  1. Φίλε Ν. το πόσο σε καταλαβαίνω, δεν λέγεται. Τη μισή μου ζωή την πέρασα σε Μοναστηράκια και παλιατζήδικα, ανά τον κόσμο. Όμως τώρα, στα 75 μου, η συναίσθηση της ματαιότητος των εγκοσμίων κάνει το παρελθόν μου να φαντάζει σαν κάποιου ξένου. Απόμακρος, αποπλυμένος, απογοητευμένος. Όσο γιά τον πρωταγωνιστή του επεισοδίου που περιγράφεις και το αντικείμενο που πουλούσε, πολύ φοβάμαι πως αν ξαναπεράσεις, μετά λίγες μέρες, από το κατάστημα μπορεί και να το... ξανααγοράσεις. Η πόρνη η ζωή, οι ανελαστικές δαπάνες, η ανάγκη της επιβίωσης! Σου εύχομαι -με το πέρασμα του χρόνου- να μην αλλάξεις, ποτέ,ρόλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή