Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Εν Αθήναις...για το μεροκάματο



Έπρεπε να ζήσουν και στα χρόνια μετά τον εμφύλιο ....

Τα παπούτσια τα αφήνανε στο σπίτι...για να μην τα χαλάσουν.....
ο έφηβος πίσω που δεν πέταξε ακόμα τα κοντά παντελόνια φοράει άρβυλα...ενθύμιον Κατοχής.... υπήρχαν κι άλλα ενθύμια ... πιστόλια
και παίζανε κλέφτες και αστυνόμους τα παιδιά και ήταν βαριά τα άτιμα...κάτι Ιταλικά με κόκκορα που για να πατήσεις την σκανδάλη φυσικά και με τα δύο χέρια ήταν υπόθεση.
"Κάτσε να δω μην έχει καμμία σφαίρα μέσα..." έλεγε ο σπιτονοικοκύρης
στην αυλή...."...μετά στην θέση τους..." συμπλήρωνε και εννοούσε
το κοινόχρηστο πλυσταριό από σανίδες....εκεί που βάζανε τις σκάφες
τους τρίφτες και το καζάνι για να βράζουν νερό....
Είπαμε και με τέτοια παίζανε τότε....άλλος φορούσε κράνος με φτερό  
Ιταλικό ή Γερμανικό λάφυρα και αυτά....
Οι εργαζόμενοι της φωτογραφίας είναι νερουλάδες....πουλούσανε νερό με το ποτήρι....
Δεν υπήρχαν εμφιαλωμένα...διψούσες σταμάταγες και έπινες ένα νερό δροσερό
από την στάμνα.
Άλλοι πιτσιρικάδες πουλούσανε τσιγάρα χυμαδάκια με τον ταβλά....μια κούτα μεγάλη κατοστάρα με στούκας όπως τα λέγανε αφού έκανες κεφάλι με τις πρώτες ρουφηξιές.
Άσε που ο καπνός παραήτανε ακατέργαστος...σαν μαρούλι αποξηραμένο έμοιαζε.
Το κούρεμά τους γουλί....η ψείρα δεν έφυγε μαζί με τους Γερμανούς δυστυχώς
και τα προληπτικά μέτρα απαραίτητα ....
Και όλοι χαμογελαστοί ....νειάτα βλέπεις και  το κυριότερο ένοιωθαν ότι δεν ήταν μειονότητα στην βιοπάλη.

Πίσω στα παλιά


1 σχόλιο:

  1. Φίλε μου, έτσι χτίζεται το μέλλον, πάνω στην καταστροφή και μετά απ' αυτήν. Μπροστάρης μόνος, με όρεξη, θέληση, πείσμα και όραμα. Όχι με μπαγιάτικες κουτοπονηριές, οικονομικές μηδενιστικές θεωρίες, απαιτήσεις, φραπεδιές και εξαπάτηση των αφελών. Αρπάζεις τη ζωή από τα... κέρατα και της δίνεις και καταλαβαίνει. Γιατί... "Θέλει αρετή, τόλμη, αλλά και καθαρό μυαλό, η ελευθερία και η προκοπή"! Αλλοιώς... κάτσε και περίμενε Κατρούγκαλους, Μπούληδες, Τσιπρέους κι εμετικούς Τουρκόγλυφτους πολιτικούς σαλτιμπάγκους, τύπου Σπρίτζη και Τειρεσία, που... "εμπνέονται", στρογγυλοκαθισμένοι στον καλοαμειβόμενο θώκο τους, ελισσόμενοι και ανελισσόμενοι σαν τους αηδείς γυμνοσάλιαγκες. Πουλώντας φούμαρα στους ηλίθιους που τους πιστεύουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή