Κυριακή, 30 Απριλίου 2017

Tο βεσπάκι....








Το βεσπάκι , το κορίτσι μου κι εγώ ένα τρίο ,
 μια παρέα αγαπημένη , 
επερνούσαμε ζωή ευτυχισμένη
 τη χαρά έχοντας πάντα οδηγό. 
Το βεσπάκι , το κορίτσι μου κι εγώ. 
Έτσι αχώριστοι κι οι τρεις μας ρε παιδιά επεράσαμε ένα φίνο καλοκαίρι 
πριν το χωρισμό ο χειμώνας να μας φέρει 
εγλεντήσαμε τρελά το ομολογώ. 
Το βεσπάκι , το κορίτσι μου κι εγώ. 
Με το πρώτο του χειμώνα το βοριά το βεσπάκι μου χαλάει
 το καημένο το κορίτσι μ` απαρνιέται θυμωμένο μες στο κρύο
 και στη λύπη να ριγώ
 κι απ` το τρίο, μόνος έμεινα εγώ. 
Μα το θάρρος μου δεν χάνω στη ζωή το βεσπάκι μου θα το επισκευάσω 
και κορίτσι άλλο πιο όμορφο θα πιάσω 
να γλεντάμε όπως πάντα εξηγώ. 
Το βεσπάκι , το κορίτσι μου κι εγώ.
  
Στίχοι-μουσική
Φώτης Πολυμέρης 1957

2 σχόλια:

  1. Τη δεκαετία του 80 που ήμουν στη Λάρισα, ένας ηλικιωμένος τεχνίτης και πωλητής ποδηλάτων (ονόματι Ιωσήφ)έλεγε: "Οταν ακούγαμε καμιά βέσπα, λέγαμε έρχεται ένας λεφτάς". Γιατί βέσπες είχαν ελάχιστοι, ο δε αντιπρόσωπος που τις πουλούσε και ήταν γνωστός του, είχε μόνο ποδήλατο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η βέσπα εκείνα τα χρόνια ήταν περίπτωση !

    ΑπάντησηΔιαγραφή