Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Η δύναμη της διαφήμισης τα παλιά χρόνια


Η δύναμη της διαφήμισης τα παλιά χρόνια

Παλιές μαρτυρίες που δεν περνούν απαρατήρητες

Ακόμη και στις πιο παλιές «ειδοποιήσεις», όπως αποκαλούσαν τα οθωνικά χρόνια τις αγγελίες-«διαφημίσεις » της εποχής, οι πονηροί πρόγονοί μας είχαν ανακαλύψει την καταλυτική επίδραση της προσωπικής-επώνυμης μαρτυρίας στο να πεισθεί ο άλλος να αγοράσει. Βέβαια η εφαρμογή της μεθόδου σε όλους τους τομείς της εμπορικής ή και κοινωνικής δραστηριότητας ξέφευγε πολλές φορές του μέτρου.

Διαβάζουμε λοιπόν στη «Νέα Εφημερίδα» του 1888:

«Τελέσας σήμερον το μνημόσυνον διά τον θάνατον του προσφιλούς μου υιού, ευχαριστώ εκ καρδίας τον ζαχαροπλάστην κ. ... διά τον καλλιτεχνικόνδίσκον των κολλύβων, τον οποίον κατασκεύασε και όστις διήγειρε την προσοχήν όλων των παρευρεθέντων. Συνιστώ δε τούτον και εις τους φίλους και τους παρακαλώ να τον προτιμήσουν εις παρομοίας περιστάσεις»!



Κι επειδή στη χώρα μας καθετί καινούριο ή καινοφανές αντιγράφεται σε χρόνο μηδέν, μερικές μόνο ημέρες μετά στην ίδια εφημερίδα διαβάζουμε:

«Την παρελθούσα Κυριακήνετέλεσα εν Μεγάροις το μνημόσυνον της μεταστάσηςπολυκλαύστου συζύγου μου, Μαριγούς. Τον δίσκον των κολλύβων κατεσκεύασεκαλλιτεχνικώτατα και εφρόντισε να αποστείλη καλώς συσκευασμένον διά του σιδηροδρόμου, ο αμίμητος πλέον καταστάς κατασκευαστής δίσκων και αρχαιότατος των εν Αθήναις ζαχαροπλαστών κ. ... Διό και εκφράζω προς αυτόν τας απείρους μου ευχαριστίας»!

Και μια και κολλήσαμε στα λυπητερά ας τριτώσει το κακό. Σ’ ένα άλλο λοιπόν ευχαριστήριο, οι «τεθλιμμένοι συγγενείς», ευχαριστούντες τον κόσμο για τη συμμετοχή του στη θλίψη τους, δεν ξεχνούν και τον ανθοπώλη, διότι «οι παραδείσιοι τη αληθεία και μετά καλλιτεχνικωτάτου ζήλου φιλοπονηθέντες στέφανοι... ηυχαρίστησαν τους οφθαλμούς πάντων»...
Στην «Επιθεώρηση» διαβάζουμε και μια έμμετρη ιατρική «ρεκλάμα»:

«Τω ιατρώ Αθηνών, Σκλήρη τω Λεωνίδα
ότι με εθεράπευσεν, ευγνωμοσύνην οίδα,
πάσχοντα εκ νοσήματος σχεδόν αθεραπεύτου
ο μ’ έκαμνε να φαίνωμαι ωχρός εντός καθρέπτου.
Άπαντες με απήλπισαν εκτός του Λεωνίδα
προς τον οποίον χρεωστώ ζωής μου την ελπίδα

Ο εσαεί ευγνώμων, Ιωάννης Πλεύσης»




Θωμάς Σιταράς (Αθηναιογράφος)
Διαβάστε κι άλλες ιστορίες για την Παλιά Αθήνα στην ιστοσελίδα www.paliaathina.com
http://www.protothema.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου