Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

Εν Αθήναις...η ταξιθέτρια



Δούλευε στο θέατρο εκείνα τα χρόνια....δεν ήταν ηθοποιός αλλά γενικών καθηκόντων.

Έμενε στην γειτονιά στον Βούθουλα σε ένα δωμάτιο μόνη της...πάντα περιποιημένη ευγενική.
Έφευγε το μεσημέρι και γύριζε αργά το βράδυ όταν τελείωναν οι παραστάσεις
με τα πόδια... στο Μεταξουργείο.
Η δουλειά της ταξιθέτρια αλλά και βοηθός στα καμαρίνια των ηθοποιών. 
Έραβε τα ξηλωμένα κοστούμια....έφιαχνε καφέδες....
Όταν τελείωνε η παράσταση καθάριζε μαζί με τις άλλες ταξιθέτριες
το θέατρο.




Δεν είχε μισθό....φιλοδωρήματα μόνον από τους θεατές που τους έδειχνε
τις θέσεις τους και από τους ηθοποιούς για τα θελήματα.
Οι γείτονες την αγαπούσαν της πήγαιναν και κανένα πιάτο φαϊ και αυτή 
δεν το ξεχνούσε.
Τους έδινε προσκλήσεις για το θέατρο....






Τα παιδιά τα πήγαινε στα καμαρίνια να δούν τους ηθοποιούς και να πάρουν
φωτογραφίες με αφιέρωση.
Μαγεία τότε το θέατρο....η επιθεώρηση....οι κωμικοί ηθοποιοί που τους είχαμε
και στα χαρτάκια στις χαπαχούπες που παίζαμε....που τους βλέπαμε στον κινηματογράφο ήταν μπροστά μας στην σκηνή.
Αλλά και μετά στα καμαρίνια να σε χαιρετούν να σε ρωτούν το όνομά σου
και εσύ την επόμενη ημέρα στην αλάνα να τα λές στους φίλους σου.

Πίσω στα παλιά






4 σχόλια:

  1. Χαπαχούπες! Πού διάβολε την ξετρύπωσες τη λέξη!! Τί μου θύμισες τώρα.
    Μήπως θυμάσαι και τα μικρά στρογγυλά, σαν νομίσματα -συλλεκτικές αξίες- που χρόνια μετά έμαθα πως προέρχονταν από το Καλυκοποιείο του Μποδοσάκη. Πολλά μπλέ και λίγα κόκκινα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και τα στρογγυλά θυμήθηκα.
    Οι χαπαχούπες με την Νήσο των Θησαυρών και να σου λείπει ένα για να συμπληρώσεις
    την σειρά και να πάρεις δώρο δερμάτινη μπάλα.
    Άπιαστο όνειρο φυσικά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα σου εξομολογηθώ κάτι. Άλλοτε το θεωρούσα τιμή και άλλοτε βλακεία. Γωνία Πλάτωνος και Μύλων ήταν το ψιλικατζήδικο του Μπενέτου, ο παράδεισος των πιτσιρίκων της γειτονιάς. Καραμέλες, σοκολάτες, παιδικά περιοδικά και απέραντη ποικιλία από χαπαχούπες. Υπήρχε κι ένα ξυστό παιχνίδι. Μιά μεγάλη χαρτονένια ταμπλέτα με κλειστά νούμερα που ξύνοντας το κάθε ένα κέρδιζες διάφορα μικροδώρα και όπου σε κάποια θέση υπήρχε το μεγάλο έπαθλο. Η... πολυπόθητη μπάλα! Τα μεσημέρια το μαγαζί έκλεινε μ' έναν μπερντέ κι έμενε μόνο ανοιχτό ένα παράθυρο που εξυπηρετούσε -υποτίθεται- τους θεριακλήδες καπνιστές. Πολλές φορές, τόσο ο Μπενέτος, όσο κι ο αδελφός του ο Μηνάς, με άφηναν στο μισόκλειστο ψιλικατζήδικο, προκειμένου να πεταχτούν γιά φαγητό ή λίγη ανάπαυση. Η εμπιστοσύνη που μου έδειχναν με σκλάβωνε. Έτσι,όντας μόνος μου στο μαγαζί, υπέκυπτα στον πειρασμό και λυγίζοντας κατάλληλα την χαρτοταμπλέτα, κάτω από το ασημόχαρτο που έκρυβε τα υπό ξύσιμο νούμερα, έβλεπα τον αριθμό που έδινε τη μπάλα. Όμως ποτέ δεν έξυσα το κατάλληλο σημείο γιά να την κερδίσω εκ του ασφαλούς. Η εμπιστοσύνη που μου έδειχναν δεν μου το επέτρεπε. Αναλογιζόμενος το σήμερα, διαπιστώνω πόσο ηλίθιος υπήρξα!

      Διαγραφή