Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Κολωνός-Κολοκυνθού: υπαίθρια θεάματα (δεκαετία ’60)



Γινότανε στις γειτονιές, στον Κολωνό, στο Σκουζέ και σε άλλα σημεία που υπήρχαν πλατειούλες. Και τι γινόταν τότε, ένα πανηγύρι η γειτονιά! Παίρναμε τα καρεκλάκια μας και στηνόμαστε να δούμε τα υπέροχα έργα, ο Γέρος κι η Θάλασσα, το Πέτρινο λουλούδι. Δεν τα θυμάμαι πια όλα, βρε Μαρία! […]  Ναι. Σαρλό και Τρίο Στούτζες, τώρα που το λες, αλλά είχε και Καραγκιόζη, είχε και Κουκλοθέατρο. Κάθε τόσο, αυτή τη βδομάδα είχε αυτό, την άλλη είχε…κάθε μέρα γινόταν αυτό, αλλά το ωραίο ήταν ότι όταν ξέραμε ότι είχε αυτό, παίρναμε τα καρεκλάκια μας και τρέχαμε στην άλλη γειτονιά. ΤΟ πανηγύρι…! (γέλια)



Οι οικογένειες που είχανε και τον μπαμπά πηγαίνανε κάθε βδομάδα. Κάθε Σάββατο θυμάμαι άδειαζε η γειτονιά και μένα μ’ έπιανε μια μελαγχολία. Όλοι είχαν πάει κινηματογράφο. Ας πούμε ο άντρας είχε έρθει απ’ τη δουλειά, την άλλη μέρα δεν υπήρχε δουλειά, πλενόταν, έπαιρνε την οικογένεια και πηγαίνανε. Εμείς, επειδή είμαστε φτωχοί δεν πηγαίναμε κάθε βδομάδα. Το καλοκαίρι μπορεί, αλλά το χειμώνα όχι. Και μ’ έπιανε μια μελαγχολία γιατί άδειαζε η γειτονιά… όχι γιατί δεν πήγα κινηματογράφο, αλλά, δεν ξέρω, γιατί αυτό το άδειασμα με μελαγχολούσε… Προς το σούρουπο κυρίως, γιατί το σούρουπο πήγαιναν.

(συνέντευξη της Ν.Τ. στην ΟΠΙΑ, 22.2.14)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου