Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Λάσπες και ξελασπώματα




17122011271
Ένα ανώνυμο σπίτι που γλίτωσε την κατεδάφιση κάπου στην οδό Φυλής. Όπως τα περισσότερα άδεια σπίτια έχει χάσει κι αυτό τα μεταλλικά στοιχεία της εξώπορτας. Υπάρχει όμως ένα μεταλλικό στοιχείο που γλίτωσε, γιατί είναι τσιμεντωμένο στο πεζοδρόμιο. Φαίνεται στην κάτω δεξιά γωνία της φωτογραφίας. Απ’ όσο ξέρω είναι κι αυτό ανώνυμο.
Ξελασπωτήρι; Λασποκαθαριστήρι;
Μας πηγαίνει πίσω στην εποχή που η λάσπη στους δρόμους της πόλης ήταν κάτι συνηθισμένο, μια και υπήρχαν πολλοί χωματόδρομοι. Σήμερα ακούγεται περίεργο ότι στην Αθήνα που κυριαρχεί το μπετόν υπήρχαν χωματόδρομοι. Και όμως!
Στους δευτερεύοντες δρόμους, στις λαϊκές γειτονιές και στους συνοικισμούς κάθε φορά που έπιανε βροχή οι άνθρωποι είχαν να παλέψουν με τη λάσπη και τα λασπόνερα. Αν η βροχή ήταν δυνατή και παρατεταμένη τα κακοχτισμένα σπίτια πλημμύριζαν και οι κακοφτιαγμένοι δρόμοι γίνονταν ποτάμια, ενίοτε πλωτά, όπως συνέβη τον Νοέμβρη του 1961, που για τις λαϊκές γειτονιές ήταν τραγικός και μαύρος.
ΤΥΦΩΝΑΣ_Νοέμβρης 1961.jpg

Για τον τυφώνα που χτύπησε την Αθήνα τον Νοέμβρη του 1961 μπορείτε να διαβασετε ΕΔΩ. Προς το παρόν ας μείνουμε στα πρωτοβρόχια και στο σίδερο που καθάριζε τις λάσπες.

%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%b1-10-3-1954-copy
Σ’ έναν λασπωμένο δρόμο ήταν αδύνατον να κρατήσεις καθαρά τα ρούχα και τα παπούτσια σου. Τα μπατζάκια και οι κομψές γυναικείες κάλτσες γέμιζαν αντιαισθητικές πιτσιλιές που χαλούσαν όλη την προσεγμένη εμφάνιση. Ο κίνδυνος όμως ήταν τα παπούτσια, γιατί αυτά μετέφεραν τη λάσπη του δρόμου. Η ψάθα της εισόδου δεν έφτανε για να τα καθαρίσει. Όσο προσεκτικά κι αν σκούπιζες τα πόδια, η λάσπη είχε κολλήσει για τα καλά.
Πολλά κτίρια είχαν μπροστά στην είσοδο ένα μεταλλικό πλέγμα ενσωματωμένο στο πεζοδρόμιο –συνήθως πολυκατοικίες, μεγάλα κτίρια και καταστήματα. Μερικά νοικοκυριά τοποθετούσαν ένα ελαφρύ πλαστικό πλέγμα, που τις στεγνές μέρες ντυμένο μ’ ένα βρεγμένο σφουγγαρόπανο εκτελούσε χρέη ποδόμακτρου (Αυτή η όμορφη λέξη ήταν πολύ εξεζητημένη για την καθημερινή ομιλία. Όσες φορές βγήκε από τα λεξικά ήταν για να μπει σε κάποιο καθαρευουσιάνικο κείμενο ή σε κάποιο καθαρευουσιάνικο στόμα).
Το ανώνυμο σίδερο στο πεζοδρόμιο δίπλα στην είσοδο, τη σκάλα ή την αυλόπορτα χρησίμευε για το ξελάσπωμα των παπουτσιών. Ύστερα μ’ ένα καλό σκούπισμα στο χαλάκι ή στην ψάθα της εισόδου έπαυαν να είναι απειλή της καθαριότητας.
vlcsnap-00031
Η λάσπη ήταν μεγάλος μπελάς για τη νοικοκυρά, γιατί έφευγε δύσκολα. Τα ρούχα έπρεπε να στεγνώσουν και μετά να βουρτσιστούν γερά. Τα κουστούμια συνήθως στέλνονταν κατευθείαν στο καθαριστήριο. Τα παπούτσια στέγνωναν στημένα όρθια με τις μύτες προς τα πάνω (συνηθισμένο λάθος), πριν αρχίσει το βούρτσισμα, η περιποίηση με βερνίκι και το τρίψιμο με το μάλλινο πανί. Τα ρούχα των παιδιών έμπαιναν για μπουγάδα. Για μπουγάδα -μαζί με την απαραίτητη γκρίνια- έμπαιναν και τα ίδια τα παιδιά. Αυτά δεν σκοτίζονταν καθόλου αν θα λασπωθούν κι αν θα «δευτερέψουν» τα ρούχα τους. Αυτοσχεδίαζαν ένα σωρό παιχνίδια με τις λάσπες και έβρισκαν τα λασπόνερα συναρπαστικά!
Τέτη Σώλου
Σεπτέμβριος 2016

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου