Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018

σινε ΑΓΑΠΗ






  • Καλοκαίρι και φυσικά γυρίζεις πίσω στα παλιά στα θερινά τα σινεμά
    που δεν υπάρχουν σήμερα.
    Ένα από αυτά....
    Κινηματογράφος ΑΓΑΠΗ στα Άνω Πατήσια που τα είπαν αργότερα Λαμπρινή.
    Ξεκίνησε το 1960 και έπεσε υπέρ πολυκατοικίας το 1976.
    Οδός Αμυκλών και Γεωργούλα σε μια λαϊκή συνοικία με το γηπεδάκι του ΠΑΟ
    Πατησίων μπροστά.
    Ένα ξεροχώραφο ανοιχτό δηλαδή που μπαινόβγαιναν οι φίλαθλοι
    κυνηγώντας τον διαιτητή.
    Σήμερα το λένε Πλατεία Λαμπρινής ή Αγίου Ανδρέα επειδή είναι και η εκκλησία
    εκεί.
    Μπροστά από το σινεμά ένας μεγάλος ευκάλυπτος και από κάτω
    ο στραγαλατζής με το καροτσάκι και την ασετυλίνη.
    "Φρέσκο αράπικο....πασατεμπάκι για να περνάει η ώρα..."
    Αλλά και πινακίδες μαζί με φωτογραφίες στην προθήκη 
    με τις ταινίες ΣΗΜΕΡΟΝ και ΠΡΟΣΕΧΩΣ ...ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ...ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ
    Ο ΠΑΣΑΤΕΜΠΟΣ.
    Όχι μόνο γιατί ενοχλούσε το τσάκα τσούκα αλλά και γιατί ανακατευόντουσαν
    τα τσόφλια με το χαλίκι και άντε η φουκαριάρα η κυρά Παναγιώτα
    η ταξιθέτρια να τα καθαρίσει.
    Σου έριχνε και τον φακό στην μούρη κατά την διάρκεια της προβολής
    όταν σε έπιανε επ΄αυτοφώρω.
    Οι ταινίες ήταν Ελληνικές κωμωδίες...δράματα...ξένες πολεμικές....
    Ινδικές κλαφτερές.
    Οι θεατές ήταν όλων των ηλικιών ...οικογένειες και ο πάτερ φαμίλιας
    στο ταμείο να κόβει τα εισιτήρια...5 δραχμές.
    Αν είχε περισσότερα παιδιά έκοβε ένα για όλα και αν ήταν γεμάτο
    το σινεμά φρόντιζε να μην πιάνουν πολλά καθίσματα.
    Στα δράματα το δάκρυ κορόμηλο και αν ήταν και Ινδικό θύμιζε κηδεία
    και οι ηλικιωμένοι που δεν γνώριζαν ανάγνωση ήταν ανυπόμονοι
    να μάθουν τι λέει η Ναργκίς.
    Η κυρά Παναγιώτα έριχνε πάλι τον φακό και έβαζε τα πράγματα
    στην θέση τους.
    Στο σινε ΑΓΑΠΗ δεν έλειπαν και τα καλλιστεία για την ανάδειξη
    της ΜΙΣ ΑΝΩ ΠΑΤΗΣΙΑ.
    Χαμός...παλαμάκια...σφυρίγματα και πρώτο θέμα στην περιοχή.
    Οι μάντρες ήταν σκεπασμένες από αγιόκλημα και γιασεμί και κάπου εκεί
    και οι τζαμπατζήδες.
    Η περιοχή ήταν κάτι σαν εξοχή με λίγες μονοκατοικίες.
    Αξέχαστα χρόνια...

    "Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι
    μες τα θερινά τα σινεμά
    νύχτες που περνούν
    που δε θα ξαναρθούν
    μ’ αγιόκλημα και γιασεμιά..."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου