Πίσω στα παλιά...

Σήμερα το μεγάλο ΟΧΙ από τον Λαό!!!!!!!!

2012-02-12T12:44:00.000+02:00

Γλέντι έχουν πόλεις και χωριά,
απ' τη Ρούμελη ως το Μοριά,
πηδούνε και χορεύουν,
τον Μπενίτο κοροϊδεύουν.

Ο στρατός μας πάνω στα βουνά
για τη λευτεριά μας ξαγρυπνά,
με τ' όπλο για φλογέρα
τραγουδάει νύχτα - μέρα.

Πατρίδα, πατρίδα, Ελλάδα δοξασμένη,
κανείς δεν θα σ' αγγίξει τη γη την τιμημένη.
Πατρίδα, πατρίδα, όλα τα παιδιά σου,
στα σύνορα πεθαίνουν για την ελευθεριά σου.

Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή.

Νύφη ντυμένη, άστρο λαμπερό,
με τον τσολιά της πλάι για γαμπρό,
γελάει ευτυχισμένη,
η Ελλάδα η δοξασμένη.

Δόξα με τη Νίκη θε να 'ρθούν,
στην αγκαλιά της ν' αποκοιμηθούν,
αφ' όλα τα παιδιά της
γλυκοτραγουδούν μπροστά της:

Πατρίδα, πατρίδα, Ελλάδα δοξασμένη,
κανείς δεν θα σ' αγγίξει τη γη την τιμημένη.
Πατρίδα, πατρίδα, όλα τα παιδιά σου,
στα σύνορα πεθαίνουν για την ελευθεριά σου.

Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή.
Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Μουσική: Γιάννης Βέλλας
Πρώτη εκτέλεση: Σοφία Βέμπο

Αποδοκιμάστηκε ο Γιώργος Πεταλωτής από μέλη του Εργατικού Κέντρου

2012-02-12T12:15:00.000+02:00

ΧΘΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ

Έριδες πολιτικών – συνδικαλιστών πάνω στα κουφάρια της ανεργίας

Για «εργατοπατέρες» έκανε λόγο ο υφυπουργός Δικαιοσύνης

Πολιτικοί και συνδικαλιστές, δύο κατηγορίες ανθρώπων των οποίων οι ιδιότητες έχουν συνδεθεί με την σαπίλα του συστήματος στη χώρα μας, βρέθηκαν χθες στο επίκεντρο μιας κόντρας με φόντο τα κουφάρια της ανεργίας στη Θράκη και τους 1 εκατομμύριο και πλέον ανέργους σε όλη τη χώρα. Πρωταγωνιστές αυτής ο υφυπουργός Δικαιοσύνης και βουλευτής Ροδόπης Γιώργος Πεταλωτής και ο πρόεδρος του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Κομοτηνής Παντελής Μαγαλιός.

Η πορεία – φιάσκο που κήρυξε το Εργατικό Κέντρο στη πόλη μας, αφού δε συγκέντρωσε την ελάχιστη συμμετοχή των εργαζομένων, βρήκε πρόσφορο έδαφος να εκτονωθεί σε σύσκεψη στην Περιφέρεια ΑΜ-Θ στην Κομοτηνή όπου προίστατο ο υφυπουργός Δικαιοσύνης. Έτσι την ώρα που στην αίθουσα συνεδριάσεων ξεκινούσε σύσκεψη με τον κ. Πεταλωτή, τον περιφερειάρχη Άρη Γιαννακίδη και αιρετούς του Δήμου Κομοτηνής και Ιάσμου, εισέβαλαν μέσα και ξεκίνησαν μία λεκτική επίθεσή εις βάρους του μέλους της κυβέρνησης.

Ο ΧΡΟΝΟΣ

«Δεν καταλαβαίνετε σε τι κατάσταση βρίσκεται ο κόσμος», «Ένα εκατομμύριο άνεργοι ξέρετε τι σημαίνει;», «καταρρέει η τοπική οικονομία», ήταν μερικές από τις κουβέντες που απεύθυνε σε υψηλούς τόνους προς τον υφυπουργό, ο Παντελής Μαγαλιός. Φανερά εκνευρισμένος ο κ. Πεταλωτής ανταπάντησε λέγοντας ότι η κατάρρευση δεν ξεκίνησε σήμερα, «εσείς τι κάνατε ως συνδικαλιστές του εργατικού και της ΑΔΕΔΥ»; Η ένταση διήρκησε λίγα λεπτά και παρά του κάλεσμα του υφυπουργού σε διάλογο οι συνδικαλιστές προτίμησαν αν αποχωρήσουν, κάνοντας ουσιαστικά θόρυβο μόνο για να αξιοποιηθεί στα τοπικά ΜΜΕ.

Για «εργατοπατέρες» έκανε λόγο ο υφυπουργός Δικαιοσύνης κατά την αποχώρησή τους. Μιλώντας στη συνέχεια στο «Χ» ο κ. Πεταλωτής τόνισε ότι, «οι διαμαρτυρίες αυτές έχουν αληθινό περιεχόμενο, αλλά είναι πολύ εύκολο για κάποιον να διαμαρτύρεται. Όταν όμως κάποιος έχει να κάνει με το μέλλον της χώρας όπως εγώ, έχει μεγάλες ευθύνες».

Τελικά αναρωτιόμαστε και εμείς ποιος δικαιούται να μιλάει, ο πολιτικός που έβαλε την υπογραφή του σε όλα τα μνημόνια ή ο συνδικαλιστής που απαξιωμένος από τους εργαζόμενους για τον τρόπο που διοίκησε τόσα χρόνια το κατεξοχήν όργανο προστασίας των εργατικών δικαιωμάτων δεν καταφέρνει να κινητοποιήσει ούτε 10 ανθρώπους σε πορείες διαμαρτυρία όταν θάβεται το μέλλον και η προοπτική των παιδιών του κι όταν όψιμα αποφασίζει για δικούς του λόγους να μπει στο κλίμα της αγανάκτησης; Ο λαός με το αλάθητο κριτήριο τους κρίνει και τους δύο.

Δ.Σ.

Ο ΧΡΟΝΟΣ

Σήμερα υπερψηφίζουν την παράταση της χρεωκοπίας ....της αγωνίας...της εξαθλίωσης!!!!!!

2012-02-12T10:48:00.001+02:00

Η παράταση αυτή μπορεί να είναι μέχρι το 2015 σύμφωνα με οικονομικούς
κύκλους.
Μέχρι τότε η Ελληνική Δικαιοσύνη έχει τον χρόνο να βρεί τους υπεύθυνους
που μας οδηγήσανε σε αυτή την κατάσταση προκειμένου να προλάβουν
την εφαρμογή του νόμου του Λύντς*
Πίσω στα παλιά

*Λυντσάρισμα ή κατ'ευφημισμό Νόμος του Λυντς ή Λύντσειος νόμος
ονομάζεται η συνοπτική διαδικασία που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ,
κατά την οποία ο όχλος προβαίνει αμέσως και χωρίς καμία νομική
διατύπωση στην εκδίκαση εγκληματία, καθώς και στην άμεση
και "επί τόπου" (χώρου του εγκλήματος) εκτέλεση του ενόχου.
Πρόκειται για μια μορφή αυτοδικίας και είναι παράνομη.
ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Για τις μισότριβες της γειτονιάς......

2012-02-12T10:46:00.000+02:00

Όταν γυρίζω πίσω στα παλιά δεν μπορώ να μη θυμηθώ

τα σκαμνάκια και τα καρεκλάκια των γυναικών στο πεζοδρόμιο τα απογεύματα

όταν είχε καλοσύνη ο καιρός.

Με το κρύο η ίδια ομήγυρις μέσα στο πιό ευρύχωρο δωμάτιο της αυλής

και γύρω από το μαγκάλι για ζέστα.

Πλαίξιμο....κέντημα ...μαντάρισμα...και άρχιζε το δελτίο "ειδήσεων"

της γειτονιάς....

Πρώτο θέμα για τις μισότριβες όπως τις έλεγαν...

Ήταν βλέπεις ο φόβος και ο τρόμος μήπως και ξεμυαλιστούν οι άντρες τους.

Αυτές κυκλοφορούσαν με νάϋλον κάλτσες με ραφή στην γάμπα ενώ οι κυρίες

της αυλής με χοντρές χούλα χούπ ή με σοσόνια (κοντές)...

Τώρα γιατί μισότριβες....

Οι μοιραίες αυτές κυρίες έμεναν μόνες τους και συνήθως δουλεύανε

τα βράδυα....καλντερίμι....αρπαχτές στα σπίτια τους....επίσημα σε "σπίτια"

κοντά εκεί στο Μεταξουργείο....

Οι πιτσιρικάδες όμως τις υπερεκτιμούσαν γιατί ήταν ανοιχτοχέρες.

Στην ζούλα από την μάνα για να γλυτώσεις το χαστούκι πήγαινες απ΄έξω

από το σπίτι και δήθεν έπαιζες με το τόπι....σε έβλεπε από το παράθυρο

και σε φώναζε με ένα χαρτάκι να πάς στον μπακάλη ....

Το ταλληράκι το είχες σίγουρο....

Θα πρέπει να σημειώσω για αυτές τις γυναίκες ότι είχαν πολύ μεγάλη

καρδιά και βοηθούσαν ανήμπορους οικονομικά στην γειτονιά

πληρώνοντας τα τεφτέρια τους στον μπακάλη.

Πίσω στα παλιά

Μαυραγορίτες.....

2012-02-12T10:44:00.000+02:00

Φυσικά, οι ναζί και οι κούϊσλιγκς έκαναν την προπαγάνδα τους για τις αιτίες της πείνας. Προσφιλείς τους στόχοι - πάντοτε - οι Εβραίοι.

Επίσης, κρέμασαν και κάποιους μαυραγορίτες, για να κατευνάσουν την λαϊκή οργή, αλλά δεν αντιμετώπισαν την αιτία της πείνας και της κερδοσκοπίας, που ήταν οι ίδιοι, λόγω των λεηλασιών των τροφίμων, στις οποίες προέβαιναν (μαζί με τον βρετανικό αποκλεισμό, που, ευτυχώς, στην πορεία έληξε, μετά από παρεμβάσεις - στους Βρετανούς και στον Φραγκλίνο Ρούσβελτ - της νόμιμης κυβέρνησης, που είχε καταφύγει στο Κάϊρο).

Επίσης, κρέμασαν και κάποιους μαυραγορίτες, για να κατευνάσουν την λαϊκή οργή, αλλά δεν αντιμετώπισαν την αιτία της πείνας και της κερδοσκοπίας, που ήταν οι ίδιοι, λόγω των λεηλασιών των τροφίμων, στις οποίες προέβαιναν (μαζί με τον βρετανικό αποκλεισμό, που, ευτυχώς, στην πορεία έληξε, μετά από παρεμβάσεις - στους Βρετανούς και στον Φραγκλίνο Ρούσβελτ - της νόμιμης κυβέρνησης, που είχε καταφύγει στο Κάϊρο).

πηγή

Μια μέρα στη Βαρβάκειο....

2012-02-12T10:43:00.001+02:00

των Ηρώς Κουνάδη, Νικόλα Γεωργιακώδη
Σύγχρονη Ζωή
Αυτό που φοβόμασταν στρίβοντας από την ηλιόλουστη Αθηνάς στα σκιερά δρομάκια της Βαρβάκειου Αγοράς, ήταν άλλο ένα ρεπορτάζ για το «καλάθι της νοικοκυράς» διανθισμένο με υποκοριστικά όπως «γιαγιάκα» και «συνταξούλα» και ατέρμονες συζητήσεις περί ακρίβειας. Αυτό που βρήκαμε, τελικά, ήταν πελάτες και μαγαζάτορες με παράπονα μεν, τα οποία αντιμετωπίζονται με χιούμορ δε. Πειράγματα ανταλλάσσονται δυνατά, από τον έναν πάγκο στον άλλο, παππούδες χαμογελούν στον φωτογραφικό φακό και κρεοπώληδες μας λένε «ευτυχώς που ήρθατε κι εσείς, να μην είμαι μόνος μου όλη μέρα». Όπως μας το έθεσε ο 84χρονος κύριος Κώστας, «το γέλιο να μη μας κοπεί, παιδιά. Όλα τα άλλα τα βρίσκουμε».

Τα κακά νέα πρώτα

Η κυρία Μαρία, 70 ετών, κρατά ένα καροτσάκι λαϊκής και κοντοστέκεται λίγο πριν βγει από την αγορά. «Δεν αγόρασα τίποτα. Κοιτάζω μόνο» μας λέει. «Έχουν ανέβει πάρα πολύ οι τιμές». Τη ρωτάμε αν θα έρθει για κανονικά ψώνια τον άλλο μήνα, με την ευκαιρία των γιορτών. «Τον άλλο χρόνο, όχι τον άλλο μήνα» μας αποστομώνει.

Η κίνηση στον πρώτο δρόμο της αγοράς είναι όντως περιορισμένη. Ελάχιστος κόσμος κυκλοφορεί, κι ακόμα λιγότερος κρατά σακούλες στα χέρια. «Μήπως επειδή είναι σχεδόν μεσημέρι καθημερινής;» ρωτάμε τον κύριο Γιάννη (φωτό), ιδιοκτήτη του πρώτου καταστήματος στην είσοδο της αγοράς. «Πάντα κάτι γινόταν. Το πρωί ας πούμε είχαμε μια κίνηση» μας λέει. «Μόλις τώρα άρχισε η απεργία (σ.σ. του ΗΣΑΠ) κι αυτό δεν βοηθάει την κατάσταση. Αν δεν κυκλοφορούν τα μέσα μεταφοράς δεν έρχεται ο κόσμος. Σου λέει θα πληρώνω ταξί για να πηγαίνω, και ταξί μετά ξανά για να κουβαλήσω τις τσάντες; Μόνο τα Σάββατα κάτι γίνεται, αλλά και πάλι λίγο».

«Τώρα στις γιορτές δεν θα αυξηθεί λίγο η κίνηση;» επιμένουμε στην αισιοδοξία μας.«Εξαρτάται τι λεφτά θα πάρει ο καθένας. Εμείς εδώ το ζούμε έντονα. Αν καθίσετε 3-4 ώρες μαζί μου, θα δείτε κόσμο να έρχεται και να ζητάει ένα ευρώ κιμά, δύο ευρώ κιμά. Πέρυσι ήταν καλύτερα, πολύ καλύτερα. Κοιτάμε το ταμείο και βλέπουμε μεγάλη διαφορά. Μιλάμε για πολύ κάτω, όχι 30-50% που λένε. Εδώ μιλάμε για 200% κάτω. Περνάει η μέρα και κλείνουμε ταμείο με 80 ευρώ. Και μιλάμε για ένα μαγαζί με χιλιάδες ευρώ εμπόρευμα. Και να ’χουμε και τους γιατρούς από πάνω –εντάξει, η υγιεινή είναι υγιεινή, δε λέω, αλλά λίγη κατανόηση ρε παιδιά. Τώρα που κάνει κρύο δεν γίνεται να έρχεται και να μου λέει ο άλλος γιατί δεν έχεις τις τζαμαρίες στον πάγκο μπροστά από τα κρέατα».

Λίγο πιο κάτω, ο Λεωνίδας ποζάρει στον φωτογραφικό μας φακό μπροστά από τον πάγκο του με το μαχαίρι στραμμένο προς το σώμα του, σαν να ετοιμάζεται να κάνει χαρακίρι. Αλλά το χαμόγελο, χαμόγελο. «Ασ’ τα. Δεν έρχεται κανείς, μόνος μου είμαι» λέει. «Κάθε μέρα πέφτει η κίνηση. Κάθε μέρα και χειρότερα». Και στις γιορτές, δεν θα κινηθεί λίγο η αγορά; επιμένουμε εμείς. «Δεν το βλέπω. Αφού ο κόσμος τα έχει κόψει όλα. Τι να πρωτοπάρουν με τα λεφτά που θα πάρουν τώρα;» μας λέει.

«Οι τιμές είναι ακριβώς ίδιες με πέρυσι. Τι να αλλάξεις; Ούτε παραπάνω σηκώνει ούτε παρακάτω. Τουλάχιστον πέντε - έξι χρόνια, μη σας πω εφτά, είναι ίδιες αυτές οι τιμές. Βλέπετε εδώ, 3 ευρώ χοιρινό, πόσο φθηνότερα να το πουλήσω; Όσο φτωχός και να είσαι, όση κρίση και να υπάρχει, τρία ευρώ είναι, πόσο παρακάτω να πάει; Παίζουν κι οι απεργίες ρόλο για τη μειωμένη κίνηση, αλλά το βασικό πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος δεν έχει λεφτά».
Μεσημεριανό στη Βαρβάκειο Το μαγειρείο Παπανδρέου βρίσκεται στην ίδια θέση μέσα στη Βαρβάκειο από το 1898. «Οι τιμές μας είναι ίδιες εδώ και τρία χρόνια. Απορροφήσαμε και την τελευταία αύξηση του ΦΠΑ, κι αυτό φυσικά σημαίνει ότι δυσκολεύουν τα πράγματα περισσότερο για μας» λέει ο κ. Φυντανίδης, υπεύθυνος του μαγειρείου (στη φωτό, δεξιά, μαζί με τον ιδιοκτήτη, Αντώνη Παπανδρέου).

«Για να το αντιμετωπίσουμε αυτό, μειώνουμε προσωπικό και αυξάνουμε υπηρεσίες. Η κίνηση σε σχέση με πέρυσι δεν έχει διαφοροποιηθεί πολύ, έχει μια μικρή πτώση, της τάξεως του 10%, ίσως και λιγότερο. Κάνουμε βέβαια υπερπροσπάθεια, ο κόσμος το βλέπει, και αγαπάει αυτό που του προσφέρουμε. Υπάρχει ένα ιστορικό, το οποίο προσπαθούμε να κρατήσουμε με νύχια και με δόντια. Προσπαθούμε να κρατήσουμε τον κόσμο με τις τιμές και με την ποιότητα, να βγάλουμε το κέρδος από την ποσότητα». Δεν είναι η κίνηση ή το μέλλον της επιχείρησης που σκοτεινιάζει το βλέμμα του καθώς μας μιλάει –γι’ αυτά φαίνεται αισιόδοξος. «Αλλά, παιδιά, το λυπηρό της υπόθεσης είναι ότι βλέπουμε σε καθημερινή βάση πολύ κόσμο να έρχεται και να μας λέει “πεινάω, δεν έχω λεφτά”. Κάθε μέρα ταΐζουμε δωρεάν πενήντα άτομα, πολλές φορές και παραπάνω. Σε κάποιον που έρχεται και σου ζητάει φαγητό δεν μπορείς να του πεις “όχι δε σου δίνω”».

Παρατηρώντας τους πελάτες του, ξέρει πότε κάτι δεν πάει καλά στην οικονομική πραγματικότητα –εκείνη των ανθρώπων, όχι των δελτίων ειδήσεων. «Κάθε τέτοια μέρα βλέπουμε τους παππούδες, που παίρνουν τη σύνταξή τους, να είναι περισσότεροι. Σήμερα μου φαίνονται πικραμένοι, όσοι έχουν έρθει, γιατί δεν είναι και πολλοί. Ήταν το πάρτι τους, ξέρετε, αυτό. Έπαιρναν τη σύνταξη κι έρχονταν εδώ».

Νότα αισιοδοξίας Με το που στρίβουμε στη γωνία του μαγειρείου Παπανδρέου, και μπαίνουμε στον παράλληλο στην Αθηνάς δρόμο της αγοράς το σκηνικό αλλάζει. Περισσότερος κόσμος στριμώχνεται μπροστά στους πάγκους, το περπάτημα δυσκολεύει, κι οι κρεοπώλεις διαλαλούν την πραμάτεια τους. «Έλα ρε κορίτσια, γιατί με φτύνετε έτσι;» φωνάζει μια κρεοπώλισσα γύρω στα 40 σε δυο κοπέλες που απομακρύνονται.

«Δε βλέπεις; Χαμός γίνεται» λέει ο Παντελής (στη φωτό επάνω, αριστερά) χαμογελαστός κι αυτός μπροστά από τον πάγκο του. «Τις έχουμε ανεβάσει λίγο τις τιμές σε σχέση με πέρυσι, 30-40 λεπτά επάνω το κιλό. Θα ανέβουν κι άλλο, λόγω Χριστουγέννων. Τώρα στις γιορτές θα αυξηθεί η κίνηση πιστεύω. Ψωνίζει ο κόσμος».

«Ευχαριστώ κι εγώ για το ξελάφρωμα, απάντησα στον κρεοπώλη που μου είπε ευχαριστώ όταν του έδωσα τα λεφτά. Το λέω παντού. Να γελάσουμε και λίγο, γιατί μας κόπηκε και το γέλιο» λέει ο κύριος Κώστας, 84 ετών. Μας δείχνει την σακούλα που κρατάει, έχει αγοράσει «πόδι, για βραστό». Το χαμόγελο δεν φεύγει ούτε για μια στιγμή από το πρόσωπό του.

Να η Αθήνα .....

2012-02-12T10:42:00.000+02:00

Σοφία Βέμπο
(1955)
(Συμμετοχή Τρίο Γκρέκο)
Ν. Ελευθερίου, Κ. Νικολαΐδης, Η. Λυμπερόπουλος Μ. Θεοφανίδης

Μες τα χέρια σου γεννήθηκα, με τα χάδια σου κοιμήθηκα
και την πρώτη μου ηλιαχτίδα κοντά σου την είδα
είσαι ‘συ χαρά και λύπη μου και το πρώτο καρδιοχτύπι μου
κι όπου πάω έρωτά μου, σε βλέπω μπροστά μου

Να η Αθήνα πρώτη μου αγάπη μεγάλη
να η Αθήνα μες τα γαλάζια προβάλλει
τριγύρω στεφάνι τα κάλλη της, η Εκάλη της, η Δροσιά της
πιο ‘κει Φιλοθέη βελούδινη να η λουλούδινη Κηφισιά της
Να η Αθήνα που είμαστε όλοι ερασταί της
να η Αθήνα που δεν ξεχνιέται ποτέ της

Κάποιο δειλινό σαλπάρισα γι’ άλλα μέρη που λαχτάρισα
μα κανένα από ’κείνα δεν ήταν Αθήνα
Τρία χρόνια ξενητεύθηκα, χίλια βράδια σ’ ονειρεύτηκα
και ταμπλό στα όνειρά μου εσύ ’σουν χαρά μου
Να η Αθήνα πρώτη μου αγάπη μεγάλη
να η Αθήνα πάλι μπροστά μου προβάλλει

Το χάραμα μες τ’ ανηφόρια της, τα κοκόρια της την ξυπνάνε
τα βράδια βουτάνε τ’ αστέρια της και στα χέρια της ξεψυχάνε
Να η Αθήνα που ’μαστε όλοι ερασταί της
να η Αθήνα που δεν ξεχνιέται ποτέ της

Μα ένα βράδυ ξαναγύρισα, πάλι Αθήνα ξαναμύρισα
κι απ’ της θάλασσας τα μάκρη, με πήρε το δάκρυ
το μελτέμι της με φίλησε, η καρδιά μου εξεχείλισε
κι όταν μπήκα στο κανάλι, ψιθύρισα πάλι
Να η Αθήνα σαν ζωγραφιά ξεπροβάλλει
να η Αθήνα στης Αττικής την αγκάλη
ο δρόμος που πάει στο Φάληρο, μ’ ένα τάλιρο η ρετσίνα
τα φώτα, τα σπίτια, η Μητρόπολη, η Ακρόπολη, γεια σου Αθήνα
Να η Αθήνα που ’μαστε όλοι ερασταί της
να η Αθήνα που δεν ξεχνιέται ποτέ της
πηγή

«Σινεμά η… αφραγκία»

2012-02-12T10:41:00.000+02:00

Και τι δεν σκαρφίζονταν οι πιτσιρικάδες της εποχής για να παρακολουθήσουν μια ταινία. Ο Κωνσταντίνος Σωτηρόπουλος, κάτοικος του Κεραμεικού, θυμάται: «Το1959 ήμαστε μια παρέα τεσσάρων παιδιών και θέλαμε να παρακολουθήσουμε την ταινία “Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές”. Χρήματα δεν είχαμε. Για καλή μας τύχη δίπλα από τον κινηματογράφο “Ήβη” στου Ψυρρή, όπου παιζόταν η ταινία, χτιζόταν μια οικοδομή και παρακαλέσαμε τον οδηγό του εκσκαφέα να μας βάλει μέσα στη “φαγάνα” για να δούμε το έργο. Παρακολουθήσαμε όλη την ταινία από ψηλά».
«Άλλες φορές κολλούσαμε δύο αποκόμματα εισιτηρίων, που παίρναμε από εκείνους που είχαν δει την ταινία, ενώ πολλές φορές πηδούσαμε από τον τοίχο, όταν είχε ήδη αρχίσει η ταινία».
«Ο κόσμος έβαζε τα γιορτινά του και πήγαινε στα θερινά με το γιασεμί να καλωσορίσει το καλοκαίρι. Ο πασατέμπος και το σάμαλι έκλαιγαν από χαρά. Το φεγγάρι χόρευε πάνω από την οθόνη και πρόσταζε το μηχανικό ν’ αρχίσει το έργο».
Αυτές είναι οι αναμνήσεις όσων είχαν την τύχη να γνωρίσουν τα θερινά σινεμά στην άνθησή τους. «Τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 λειτουργούσε μεγάλος αριθμός θερινών κινηματογράφων στην περιοχή του Αιγάλεω», θυμάται ο κύριος Βαγγέλης Δημητρίου. «Τιτάν», «Ηραίον», «Άστρον», «Βέρα» είναι κάποιοι από αυτούς. «Το ’60 ως πιτσιρικάς δεν είχα χρήματα και σκαρφαλώναμε στη μάντρα στο σινεμά που ήταν δίπλα από τα έπιπλα Ταμπακίδη».
ΟΑΣΙΣ

Ειδικό Δικαστήριο (Υπουργοδικείο)......

2012-02-11T16:43:00.000+02:00

Το Ειδικό Δικαστήριο αρμόδιο για υποθέσεις ποινικής ευθύνης Υπουργών
(παλαιότερα γνωστό ως Υπουργοδικείο, πολλές φορές αναφέρεται και απλά ως "Ειδικό Δικαστήριο") είναι ένα ειδικό δικαστήριο. Η συγκρότηση και η αρμοδιότητά του ρυθμίζονται στο άρθρο 86 παρ. 4 του Συντάγματος. Το δικαστήριο αυτό έχει αποκλειστική αρμοδιότητα να εκδικάζει ποινικά αδικήματα που τελέστηκαν από Υπουργούς και Υφυπουργούς κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Επίσης σε αυτό το δικαστήριο παραπέμπεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για τα έγκλήματα της εσχάτης προδοσίας και της με πρόθεση παραβίασης του Συντάγματος. Το δικαστήριο αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο.
ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Τι είπε προ ολίγου ο ΓΑΠ στην ΚΟ ομάδα του ΠΑΣΟΚ.....

2012-02-11T12:34:00.001+02:00

Φεύγω και αφήνω πίσω μου συντρίμμια,
αρρωστημένους και αγρίμια.....

Αύριο στο Σύνταγμα.....

2012-02-11T10:52:00.000+02:00

Ο Μίκης και ο Γλέζος θα είναι αύριο στο Σύνταγμα .....
ελπίζω ότι η Ελληνική Αστυνομία θα τους σεβαστεί με ότι σημαίνει
αυτό!!!!!!

....η Ελλάδα μας η τόσο αδικημένη......

2012-02-11T10:30:00.001+02:00

Σοφία Βέμπο

Θα σας πω για να το μάθει ο ντουνιάς
το τραγούδι της λεβέντικης γενιάς,
που το φέρνει ο αγέρας με τον πόνο της φλογέρας
και που κρύβει τον καημό της λευτεριάς.

Το τραγούδι της τρανής παλικαριάς
που το λέει στα κορφοβούνια ο βοριάς
και τ' αντιλαλούν οι λόγγοι
πέρα από το Μεσολόγγι
κι απ' το Σούλι ως το Χάνι της Γραβιάς.

η Ελλάδα είναι απ' το Θεό σταλμένη,

η Ελλάδα μας ποτέ της δεν πεθαίνει.

Το τραγούδι που οι στροφές του οι παλιές
φτάναν μέχρι τις ψηλές αητοφωλιές
κι έτσι οι αετοί μαθαίναν πολεμώντας πως πεθαίναν
παλικάρια σε βουνά κι ακρογιαλιές.

Το τραγούδι που είν' αθάνατη πνοή,
που το 'λέγαν σαν γλεντούσαν κι οι θεοί,
που τη νίκη ενός αγώνα πέρα 'κεί στον Μαραθώνα,
διηγιέται να ζηλεύουν οι λαοί.

η Ελλάδα μας η χιλιοδοξασμένη,

η Ελλάδα μας η τόσο αδικημένη.

Στίχοι Ασημακόπουλος
Μουσική Θεοφανίδης

Το χαρτζιλίκι.....

2012-02-11T10:30:00.000+02:00

Στις παλιές γειτονιές της Ομόνοιας εκείνα τα χρόνια υπήρχαν αρκετά
καφενεία....
Μαζευόντουσαν για κανένα ταβλάκι ....κανένα χαρτάκι....να διαβάσουν
τζάμπα εφημερίδα....να συναντηθούν οι φίλοι....
Οι πιτσιρικάδες τα απογεύματα πηγαίνανε έξω από τα μαγαζιά αυτά
για να τους δούν οι θαμώνες και να τους φωνάξουν για θέλημα
προκειμένου να βγάλουν το χαρτζιλίκι τους.
Άντε να ζητήσεις από την μάνα λεφτά για χάπα χούπες (χαρτάκια) ή για βόλους
και γκαζάκια.....
Μετρημένα τα έσοδα και αυτά για τον μπακάλη ...το ενοίκιο κ.λ.π.
Οι περισσότερο θαρραλέοι άνοιγαν την πόρτα του καφενείου
και ρωτούσαν αν τους χρειάζονται....
"...έλα μέσα...πήγαινε στον ψιλικατζή και πάρε μου ένα πακέτο τσιγάρα
ΣΑΝΤΕ .....άλλος πέντε χυμαδάκια (χύμα τσιγάρα)...."
Με την επιστροφή και την παράδοση του εμπορεύματος το χαρτζιλικάκι
έπεφτε στην τσέπη.
Θελήματα γινόντουσαν και στα γειτονικά σπίτια ....
"....άντε στον μπακάλη για μια οκά ζάχαρη και γρήγορα για να σοροπιάσω
το γλυκό...."
Και το κυριότερο ήταν η χαρά όταν εξργυρώνανε το χαρτζιλίκι στον ψιλικατζή
και γεμίζανε το πάνινο σακουλάκι που τους είχε ράψει η μάνα ...με γκαζάκια ή
όταν συμπληρώνανε τις σειρές από τις χάπα χούπες.
Πίσω στα παλιά

Δήμιος ένα "απλό επάγγελμα"....

2012-02-11T10:27:00.000+02:00

Την πρώτη φορά πυροβόλησε χωρίς να διστάσει. Τη δεύτερη φοβόταν ότι θα αστοχούσε και πως θα τον κορόιδευαν οι συνάδελφοί του. Από τότε ο Χου Τσιάο έχει εκτελέσει μερικές χιλιάδες ανθρώπους που έχουν καταδικαστεί σε θάνατο στην Κίνα. Οπως διαβεβαίωσε δε σε συνέντευξη που παραχώρησε σε εφημερίδα της χώρας του, η δουλειά του «δεν είναι τόσο δύσκολη όσο θα μπορούσε να φανταστεί κανείς». Οπως εξηγεί, ο ίδιος και οι συνάδελφοί του χρησιμοποιούν τουφέκια, η κάννη των οποίων φτάνει το ένα μέτρο. «Σημαδεύουμε, πατάμε τη σκανδάλη και αυτό είναι όλο» εξηγεί. Η μαρτυρία του Χου Τσιάο έχει τη σημασία της για μια χώρα όπου χιλιάδες κατηγορούμενοι καταδικάζονται σε θάνατο κάθε χρόνο και στην οποία οι εκτελέσεις πραγματοποιούνται με συνοπτικές διαδικασίες και μυστικά.

«ΔΩΡΗΤΕΣ» ΟΡΓΑΝΩΝ. Ο λόγος που προτιμάται ο τυφεκισμός από την εκτέλεση με ενέσιμο διάλυμα, πρακτική που ακολουθείται στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι ότι το μεγαλύτερο ποσοστό μεταμοσχεύσεων οργάνων γίνεται από εγκληματίες που έχουν καταδικαστεί στην εσχάτη των ποινών. Οι θανατηφόρες ουσίες στον οργανισμό των εκτελεσθέντων θα καθιστούσαν απαγορευτικές τις «δωρεές» οργάνων. Ο Χου Τσιάο εκτελεί χρέη δημίου εδώ και 19 χρόνια. Για να προσληφθεί στο Σώμα δεν χρειάστηκε να κάνει πολλά: παρακολούθησε δύο εκτελέσεις και επιθεώρησε τα πτώματα.

tanea.gr

«Άρχισαν τα όργανα»

2012-02-11T10:25:00.001+02:00

Τα πρωινά της Κυριακής τη δεκαετία του ’50 και του ’60 ήταν αφιερωμένα στο ελληνικό τραγούδι. «Στο σινεμά “Αφροδίτη” στο Αιγάλεω, 10 με 1 το πρωί, δίναμε 5 δραχμές και βλέπαμε τον Σπύρο Ζαγοραίο, τη Βίκυ Μοσχολιού, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και την Τζένη Βάνου», αναφέρει ο κύριος Δημητρίου. «Τα απογεύματα πηγαίναμε στο “Αλάμπρα”. Εκεί ερχόταν ο Στέλιος Καζαντζίδης και ο Νίκος Ξανθόπουλος».
«Στον “Θησέα” στα Πετράλωνα με 6 δραχμές το εισιτήριο ακούγαμε τον Στέλιο Καζαντζίδη με τη Μαρινέλλα και τον Σπύρο Ζαγοραίο. Το εισιτήριο ήταν πιο ακριβό από αυτό για την ταινία, αλλά άξιζε», αναφέρει ο κύριος Σωτηρόπουλος. Ακόμα και όσοι δεν παρευρέθηκαν σε κάποιο από τα γλέντια στα θερινά σινεμά, έχουν συνδέσει τις βραδιές τους με τραγούδια της εποχής. Από Σοφία Βέμπο και Φώτη Πολυμέρη έως Στέλιο Καζαντζίδη, Βούλα Πάλλα και Μανώλη Αγγελόπουλο, που απέδιδαν τραγούδια του ινδικού κινηματογράφου ο οποίος ήταν στις δόξες του τις δεκαετίες του ’50 και του ’60. «Σε διάφορες στιγμές του έργου, όταν το δράμα ή η χαρά κορυφωνόταν, οι ήρωες τραγουδούσαν εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο τα συναισθήματά τους», αναφέρει η Αναστασία Παπαναστασίου, κάτοικος του Ταύρου. «Η περιοχή ήταν προσφυγική και στο σινέ Μασκώτ -συνεργείο σήμερα- έπαιζαν πολλές ταινίες με τη Ναργκίς. Στα διαλείμματα ακούγαμε το Όσο αξίζεις εσύ, τη Μαντουμπάλα, Αυτή η νύχτα μένει, Λίγο λίγο θα με συνηθίσεις». Κοντά στη γέφυρα της Καλλιθέας το θερινό σινεμά «Άννα» -πλέον πολυώροφο κατάστημα φωτιστικών- έπαιζε κυρίως ταινίες από τον ιταλικό κινηματογράφο. Στα διαλείμματα ακούγονταν τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι αλλά και του Νέου Κύματος.
ΟΑΣΙΣ

Όταν ο Παρθενώνας ήταν ακόμα οικόπεδο....

2012-02-11T10:25:00.000+02:00

«Πτήση» πάνω από την Ακρόπολη της αρχαίας Αθήνας, έναντι ενός μόνον ευρώ, προτείνει – και μάλιστα τρισδιάστατα – το Μουσείο Ακρόπολης κάθε Σαββατοκύριακο

«Πήρα κόκκινα γυαλιά/ κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω» λένε οι στίχοι του Σταμάτη Κραουνάκη. Και να που θα μπορούσε η αισιόδοξη αυτή μελωδία να υποδέχεται κι όσους φτάνουν στο Μουσείο της Ακρόπολης, καθώς στην είσοδο τους περιμένει ένα ζευγάρι κόκκινα γυαλιά για να δουν σινεμά και μάλιστα τρισδιάστατο.

Ολα τούτα συμβαίνουν από το προηγούμενο Σάββατο στην αίθουσα ειδικών προβολών του μουσείου, στο ισόγειο. Δώδεκα ακριβώς και «ΤΑ ΝΕΑ» ήταν εκεί για να παρακολουθήσουν την πρώτη δημόσια προβολή της ταινίας «Η Ακρόπολη στην αρχαιότητα».

Ζευγάρια, παρέες, ηλικίες από 25 έως 60, ίσως και λίγο περισσότερο. Φτάνουν λίγα λεπτά νωρίτερα για να παραλάβουν τα κόκκινα γυαλιά και να καταλάβουν μία από τις 45 θέσεις (μπορούν να γίνουν έως και 60 με τα σκαμπό που υπάρχουν στον χώρο). Διαβάζουν το φυλλάδιο που εξηγεί ποια ήταν τα μνημεία πάνω στον Ιερό Βράχο και τη θέση τους, καθώς και τα αρχιτεκτονικά μέρη του Παρθενώνα με τις ονομασίες τους.

Τα φώτα σβήνουν. Στην οθόνη προβάλλει η Ακρόπολη όταν ήταν... οικόπεδο. Αδεια, χωρίς ένα κτίσμα. Λίγο λίγο, χωρίς εντυπωσιακά εφέ που να ζαλίζουν τον θεατή, ο Ιερός Βράχος γεμίζει μνημεία. Τα βλέπουμε να μας «πλησιάζουν», μπορούμε να δούμε από κοντά απρόσιτες λεπτομέρειές τους, όπως τα φατνώματα των Προπυλαίων.

«Πετάμε» πάνω από την Ακρόπολη. Βλέπουμε στέγες και κεραμίδια του Ερεχθείου και του Παρθενώνα - σήμερα έχουν χαθεί -, μνημεία που σήμερα δεν υπάρχουν, όπως η Χαλκοθήκη. Ξεναγός στη διαδρομή στον χρόνο ένα κείμενο λίγο «σφιχτό», επιστημονικό. Και πριν προλάβουμε να το χορτάσουμε, τα φώτα ανάβουν.

«Ωραίο ήταν αλλά θα το θέλαμε λίγο μεγαλύτερο» λένε ο Βασίλης, αρχιτέκτων και η Λευκή, πολιτικός μηχανικός, μόλις βγαίνουν από τη δεκάλεπτη προβολή. «Είναι μια καλή αρχή, όμως περιμέναμε περισσότερα στοιχεία. Είναι κάπως άδικο για τον χώρο, διότι μοιάζει φτωχό ενώ υπάρχει πλούσιο υλικό» επισημαίνουν η διακοσμήτρια Αμαλία και ο αρχιτέκτων Χρήστος.

«Πού είναι τα Γλυπτά του Παρθενώνα και της Αθηνάς Νίκης;» ρωτάμε τον πρόεδρο του Μουσείο Ακρόπολης Δημήτρη Παντερμαλή, ο οποίος παρακολουθεί μαζί μας την προβολή. «Είναι μια προσπάθεια σε πειραματικό στάδιο. Αξιοποιούμε ένα πρόγραμμα που έκανε η Υπηρεσία Μνημείων Ακροπόλεως, ώστε ο επισκέπτης να έχει μια πανοραμική εικόνα για όσα βλέπει αποσπασματικά είτε στον Βράχο είτε στο Μουσείο. Θα υπάρξουν βελτιώσεις».

Από το φθινόπωρο οι προβολές θα είναι καθημερινές. Και τώρα, όμως, αν υπάρχει ζήτηση και προσωπικό, γίνονται και επιπλέον προβολές μετά τις 12.00.

TA NEA

Εξεταστική Επιτροπή για δωροδοκίες ψηφοφόρων

2012-02-11T10:24:00.000+02:00

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς.

Σάλος επικρατούσε στην πολιτική ζωή της χώρας, πριν από εκατό χρόνια, τον Ιανουάριο 1911, όταν σχηματιζόταν Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τον έλεγχο καταγγελιών περί δωροδοκίας ψηφοφόρων στο Νομό Άρτης. Για μία ακόμη φορά, όπως συνέβαινε από τότε που προσαρτήθηκε η Θεσσαλία, η οικογένεια των Καραπάνων, η οποία εξέλεγε τρεις βουλευτές, τον Περικλή, τον Πύρρο και τον Κωνσταντίνο, κατηγορείτο ότι δωροδοκούσε τους ψηφοφόρους. Οι δικαστικοί αντιπρόσωποι εγγράφως βεβαίωναν πως λάμβανε χώρα δωροδοκία, ενώ πενήντα επώνυμες καταγγελίες είχε συλλέξει και ο Εισαγγελέας Άρτης. Οι καταγγελίες βεβαίωναν ότι οι Καραπάνοι που διέθεταν τεράστια κτηματική περιουσία δωροδοκούσαν τους ψηφοφόρους και έτσι εκλέγονταν με μεγάλη άνεση.

Το θέμα έφθασε στη Βουλή διότι ένας από τους Καραπάνους δεν ήταν συνεπής σε όσα είχε υποσχεθεί στους 450 εκλογείς του Βελεντζικού ‘Αρτης και συγκεκριμένα να τους χαρίσει τα οφειλόμενα που ανέρχονταν σε 38.000 δραχμές. Οι Καραπάνοι ανήκαν στον βενιζελικό συνδυασμό, οπότε είναι ενδιαφέρουσα η θέση του Πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος αποδεχόταν ότι η δωροδοκία «δεν δύναται σοβαρώς να αμφισβητηθή» αλλά έπρεπε να ελεγχθεί εάν επηρέαζε το αποτέλεσμα της εκλογής! Ο βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας Τριγώνης, Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Μεσολογγίου, ξεχάστηκε και από επαγγελματική συνήθεια, απευθυνόμενος στους συναδέλφους του βουλευτές, τους προσφώνησε «Κύριοι ένορκοι», προκαλώντας γέλια. Ούτε λίγο, ούτε πολύ ο Τριγώνης ζήτησε να κηρυχθούν οι Καραπάνοι εθνικοί ευεργέτες…

Όπως συνέβαινε με τους Καραπάνους από την εποχή του Τρικούπη, έτσι και στην περίπτωση του 1911, η Εξεταστική των πραγμάτων Επιτροπή συστάθηκε από βουλευτές του κυβερνητικού συνδυασμού, σύντομα κατέθεσε το πόρισμά της χωρίς να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα, έκανε μνεία μόνον απόπειρας δωροδοκίας και η εκλογή των Καραπάνων επικυρώθηκε για μία ακόμη φορά πανηγυρικά…

ΜΙΚΡΟΣ ΡΩΜΗΟΣ

Η Ελλάδα καταρρέει και εμείς τους καμαρώνουμε στην Βουλή και στου Μαξίμου!!!!!

2012-02-10T16:20:00.000+02:00

Η φωτογραφία από taxalia

Δυστυχώς και πάλι.....πίσω στα παλιά!!!!!!!

2012-02-10T10:42:00.001+02:00

.....στην πρώτη Κατοχή....παιδάκι με το δελτίο τροφίμων
στο χέρι τρώει την μερίδα του με τον χυλό ......
Στην δεύτερη Κατοχή που περνάει η Χώρα μας αυτές οι εικόνες
συνεχώς πολλαπλασιάζονται....
Η κοινωνική έκρηξη προ των πυλών!!!!!

Για τις παλαιότερες απόκριες......

2012-02-10T10:31:00.001+02:00

Τι και αν οι απόκριες προ των Αθηναϊκών πυλών;

Οι μασκαράδες της Πολιτικής κλέβουν την παράσταση και οι μουτσούνες τους

ξεπερνούν κάθε φαντασία αποκριάτικου καλλιτέχνη κατασκευαστή.

Χρόνια πίσω και στο υπόγειο στην Πλατεία Κάνιγγος για σερμπαντίνες ...κομφετί....

μάσκες και τα συναφή....

Οικογενειακός φίλος ο μαγαζάτορας και οι τιμές κάτι παραπάνω από χοντρικές.

Γινόντουσαν στα σπίτια παρτάκια βλέπεις τις ημέρες αυτές....

Με όσα λίγα είχες που ήτανε περισσότερα με την καλή διάθεση.

Όλοι βράζαμε στο ίδιο καζάνι εκείνα τα χρόνια...

Και πώς μασκαρευόσουνα;

Ότι το ποιό εύκολο...μια ρόμπα...ένα σακάκι φαρδί...μια καμπούρα ....μια μουτσούνα

και νάσαι έξω από το party is here που λέμε στα Ελληνικά....

Τα ηλεκτρόφωνα στην διαπασόν ...τα σαρανταπεντάρια στη σειρά και δώστου

στα μωσαϊκά να βαρούν τα πέταλα από τα παπούτσια που υποχρεωτικά έβαζες

για να φτουράνε στις αλάνες και στους χωματόδρομους.

Και δώστου με τις σερμπαντίνες να προσπαθείς να τυλίξεις την ωραία της παρέας...

και δώστου ο χαρτοπόλεμος που έπεφτε και στο ποτήρι με το βερμούτ...

Και το κέφι στο φόρτε....

Ε μετά τα μεσάνυχτα τα πρώτα χτυπήματα στην πόρτα αρχίζανε από τις μανάδες

που ερχόντουσαν να πάρουν τις κόρες τους λές και έμεναν μακριά.

Μερικά μέτρα παραπέρα άντε και δύο στενά....έλα όμως που έτσι αυξάνανε

την ηθική προίκα της κοπελιάς μιας και η υλική ήταν από καθόλου έως

μια κάμαρα στην αυλή με κοινόχρηστη τουαλέτα.

Και όμως όλοι μέναμε ευχαριστημένοι και κυρίως γιατί δεν αφήναμε τα έθιμα.
Πίσω στα παλιά

Κατοχή, με τη ματιά ενός Ιταλού

2012-02-10T10:31:00.000+02:00

Η κατοχή στην Αργολίδα

1942 – 1944

με τη ματιά του Ιταλού

(Φράνκο Ρομάνο)

Ο Φράνκο Ρομάνο, Ιταλός στρατιώτης και φοιτητής της Ιατρικής, μετατέθηκε στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1942, αρχικά στην Αθήνα και κατόπιν στο Άργος, όπου έκανε πολλούς φίλους. Θεράπευσε κατοίκους της πόλης, καθώς και ανθρώπους της ευρύτερης περιοχής. Το Σεπτέμβριο τον 1943, μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, κατόρθωσε να γλιτώσει από τους Γερμανούς. Τότε γνώρισε και ερωτεύτηκε την Ευαγγελία Τουμπάνου. Το 1944 παντρεύτηκαν -ύστερα από πολλές περιπέτειες – και το 1945 έφυγαν για την Ιταλία. Απέκτησαν δύο παιδιά. Η Ευαγγελία πέθανε στις 5 Απριλίου 1998. Ο Φράνκο -σήμερα ογδόντα τριών ετών-αφιερώνει στη μνήμη της αυτό το βιβλίο,

ISΒΝ 960-88439-0-Ι

εκδόσεις ΑΤΝΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ονομάζομαι Φράνκο Ρομάνο και γεννήθηκα την 1η Μαΐου 1921. Όσα θα διηγηθώ είναι απλώς ό,τι έζησα στους τόπους όπου εξελίχτηκαν τα γεγονότα, χωρίς καμιά γενική ιστορική αναφορά. Αν σήμερα αποφάσισα να γράφω για τη ζωή μου κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, το οφείλω στην επιμονή και τις συμβουλές μερικών φίλων που είχαν ακούσει τις αφηγήσεις μου. Ιδιαίτερα με βοήθησε ο δικηγόρος Χρίστος Κυρκιντάνος, που το 1944 του έσωσα τη ζωή στο Στόλο, τη γενέτειρά του στην Ελλάδα. Ας με συγχωρέσουν οι αναγνώστες αν δεν καταφέρνω πάντα να εκφραστώ κατάλληλα. Δεν είμαι συγγραφέας και δεν έχω την απαίτηση να είμαι. Θα περιοριστώ σε δικά μου λόγια, απλά και καθαρά, για να μη σας κουράσω. Επιπλέον, θα γνωρίσετε εκείνη την υπέροχη ύπαρξη πού ήταν η γυναίκα μου και στην οποία οφείλω πολλά. Αφιερώνω σε αυτήν τις ακόλουθες μνήμες.

Ρώμη, 25.9. 1998

ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΤΩΝ ΦΙΧΤΙΩΝ

Φίxτια 30.08.1942

Μετατέθηκα στο αεροδρόμιο των Φιχτίων, ένα χωριουδάκι στην επαρχία του Άργους κοντά στις Μυκήνες, το βασίλειο του Αγαμέμνονα. Ήταν ένα μικρό αεροδρόμιο που φιλοξενούσε λίγα αεροπλάνα. Σε απόσταση διακοσίων μέτρων, ανάμεσα στους ελαιώνες, βρισκόταν το στρατόπεδό μας. Ήταν κατασκευασμένο από καλοφτιαγμένες παράγκες. Η καθεμιά είχε τη λειτουργία της. Υπήρχε ένα σωστά εξοπλισμένο νοσηλευτήριο, η κουζίνα, η τραπεζαρία, το αρχηγείο και τα προσκείμενα γραφεία, τα καταλύματα των αξιωματικών, των υπαξιωματικών, του στρατεύματος και το εργαστήρι, καθώς και τα χτιστά αποχωρητήρια και τα ντους. Δίπλα στο αναρρωτήριο είχε τοποθετηθεί μια σκηνή με τον κόκκινο σταυρό ζωγραφισμένο στο εξωτερικό της με έξι κρεβάτια για νους νοσηλευόμενους και δύο για το προσωπικό υπηρεσίας Την πρώτη νύχτα που κοιμήθηκα στη σκηνή, έγινα στόχος κουνουπιών. Ο Κάμπος ήταν γεμάτος τέτοια έντομα λόγω της υγρασίας. Έτρεξα στο καταφύγιο για να προμηθευτώ μια κουνουπιέρα και από το δεύτερο βράδυ κι έπειτα κατάφερα να κοιμάμαι ήρεμος. Σε απόσταση ενάμισι χιλιομέτρου από το αεροδρόμιό μας υπήρχε ένα άλλο, κατειλλημένο από τους Γερμανούς, το Κουτσοπόδι. Για να είμαι ειλικρινής στο αεροδρόμιο των Φιχτίων προσαρμόστηκα σύντομα και έκανα καινoύργιες φιλίες. Το Τμήμα Υγιεινής αποτελούνταν από τον υπολοχαγό ιατρό, έναν επίλεκτο ειδικευμένο

αεροπόρο, τρεις βοηθούς νοσοκόμους και από εμένα. Και εδώ ο κόσμος υπέφερε από την πείνα ίσως λιγότερο οι χωρικοί. Τρέφονταν κυρίως με βολβούς και ρίζες που έβγαζαν από τη γη και με φρούτα Έδινα τα ρούχα για πλύσιμο σε μια φτωχή οικογένεια του χωριού και τούς πλήρωνα με δραχμές ή τρόφιμα. Επειδή επιθυμούσα να βοηθήσω αυτή την οικογένεια ακόμα περισσότερο, είπα σε μερικούς να κάνουν το ίδιο.

Σε αυτό το μικρό χωριό των λίγων σπιτιών οι κάτοικοι αρρώσταιναν συχνά, από υποσιτισμό, και δυστυχώς δεν μπορούσαν να βρουν τα φάρμακα για να θεραπευτούν. Οι ασθένειες χτυπούσαν περισσότερο τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, οι οποίοι είχαν ανάγκη από ιατροφαρμακευτική περίθαλψη Ο αξιωματικός του αεροδρομίου, όταν πληροφορήθηκε την κατάσταση, συμφώνησε με τον γιατρό να δοθεί άδεια στους πολίτες που είχαν ανάγκη ιατρικής φροντίδας να παρακολουθούνται από εμάς. Έτσι όλα τα πρωινά μετά τις δέκα και μισή, αφού τελείωναν οι επισκέψεις των δικών μας στρατιωτών, βλέπαμε τους πολίτες. Πέρα από τις ιατρικές μας υπηρεσίες ασχολούμασταν με την απολύμανση των χώρων και του πόσιμου νερού, που το έφερναν, με τα αυτοκίνητα-δεξαμενές και το άδειαζαν σε κατάλληλα ντεπόζιτα. όπου για μεγαλύτερη σιγουριά ρίχναμε μέσα παστίλιες για αποστείρωση.

Το εργαστήριο λειτουργούσε από τις επτάμιση μέχρι τις εντεκάμισι. Από τις δύο μέχρι τις έξι ασχολούμασταν με φαρμακευτική περίθαλψη, οδοντιατρικές θεραπείες τραύματα, εξαρθρώσεις κ.λπ.

Θυμάμαι αμυδρά την επίσκεψη κάποιων πολιτών. Είχα θεραπεύσει την πληγή στο δεξί πόδι ενός παιδιού οκτώ ετών, που είχε έρθει με μια νεαρή γυναίκα. Ονομαζόταν Παναγιώτης Μαραγκός. Το τραύμα είχε προκληθεί από την κλοτσιά ενός μουλαριού, συγκεκριμένα από το σίδερο του πετάλου. Η πληγή, ελάχιστα φροντισμένη χειροτέρευε και η μόλυνση είχε επεκταθεί. Κάποιος χειρούργος αποφάσισε να του κόψουν το πόδι για να μη δημιουργηθεί γάγγραινα. Ο πατέρας του παιδιού απελπισμένος το έφερε αμέσως σε εμάς στο Πρώτων Βοηθειών όπου και διαπιστώσαμε τη σοβαρότητα του πρηξίματος. Του έκανα μια τομή με το νυστέρι και πιέζοντας πετάχτηκε άφθονο πύον.

Θεραπεύτηκε σε λίγες ημέρες. Μερικές λεπτομέρειες του γεγονότος τις πήρα από τον ίδιο τον Παναγιώτη, ο οποίος σήμερα ζει στα Φίχτια.

Η ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥΣ

Φίχτια 10.10.1942

Δώδεκα χιλιόμετρα από τα Φίχτια βρίσκεται το Άργος, μια από τις αρχαιότερες πόλεις του κόσμου, 5.000 χρόνια π.Χ. Είναι μια όμορφη κωμόπολη, σε μια πεδιάδα με αρχαιολογικά ι ευρήματα, το Θέατρο, το Κάστρο και την Αγορά. Διασχίζοντας την οδό Κορίνθου μέχρι το τέλος, φτάνουμε στη μεγάλη πλατεία του Αγίου Πέτρου, με τον καθεδρικό ναό αφιερωμένο στον προστάτη της πόλης (έναν επίσκοπο που ανακηρύχθηκε άγιος). Κάθε χρόνο την ημέρα της γιορτής του, ακόμα και σήμερα, προικίζεται η φτωχότερη κοπέλα του Άργους. Ο Άγιος είχε ζητήσει, όταν βρισκόταν στη ζωή, το γεγονός να επαναλαμβάνεται τα επόμενα χρόνια. Στα δεξιά, μετά την οδό Βασιλέως Κωνσταντίνου και στρίβοντας αριστερά στην οδό Γεωργίου Β’, υπήρχε ένα ξενοδοχείο και ένα διώροφο σπίτι όπου έμεναν οι αρχηγοί τον γερμανικού αρχηγείου. Πίσω από την πλατεία της αγοράς ήταν τα κρεοπωλεία. Στο βάθος, στο κέντρο, ανάμεσα στην οδό Δαναού και στην οδό Καλλέργη, βρίσκονταν οι στρατώνες όπου είχε εγκατασταθεί το ιταλικό αρχηγείο. Στα αριστερά της πλατείας του Αγίου Πέτρου, στην οδό Δαναού, υπήρχε και υπάρχει μέχρι σήμερα ένα νεοκλασικό κτίσμα, το δημαρχείο του Άργους. Διασχίζοντας την οδό Δαναού, συναντούσαμε. το τοπικό

νοσοκομείο, ένα κτίριο χτισμένο από την οικογένεια Κωνσταντοπούλου στα 1912. Η οδός Δαναού ήταν γνωστή εκείνη την εποχή σαν «Δενδροστοιχία», λόγω των εκπληκτικών πλατάνων που υπήρχαν και στις δύο πλευρές, που τα κλαριά τους σχημάτιζαν ένα διάδρομο σκιερό και δροσερό το καλοκαίρι. Στα αριστερά βρισκόταν το γυμναστήριο, το δημοτικό και το γυμνάσιο.

Στα δεξιά ήταν η οδός Θεάτρου, που στη διασταύρωση με την οδό Φείδωνος, στα αριστερά, υπήρχε μια αρχαία πηγή όπου μπορούσαν να ξεδιψάσουν τα ζώα. (Σήμερα, στη θέση της, κάτω από τη σκιά του αιωνόβιου πλατάνου υπάρχει ένα περίπτερο.) Λίγα πιο κάτω, στα αριστερά, στην οδό Τριπόλεως, φαίνονταν τα ερείπια της μεγάλης Αρχαίας Αγοράς και. απέναντι, στα δεξιά, το βουνό όπου οι αρχαίοι Έλληνες είχαν σκάψει στο βράχο, που ακόμα υπάρχει, το Θέατρο με τα σκαλιά και τα πέτρινα καθίσματα σε ημικύκλιο, χωρητικότητας 20,000 θεατών, κατασκευασμένο περίπου το 300 π.Χ. από τον Πολύκλειτο.

Ψηλά φαινόταν το ολόλευκο καμπαναριό της ιστορικής εκκλησίας της Πορτοκαλούσας, που το 1821 ήταν κρυφό σχολειό. Ακόμα πιο ψηλά, στην κορυφή του βουνού, υψωνόταν το Μεσαιωνικό Κάστρο (η αρχαία Λάρισα), οχυρωμένο από τους αρχαίους Έλληνες, καλλωπισμένο από τους Βυζαντινούς και μ’ ένα οχυρωματικό τείχος από τους Βενετσιάνους. Κατακτήθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι κατόπιν εκδιώχθηκαν. Από την οδό Τριπόλεως άρχιζε ο Συνοικισμός, που κατοικούνταν από πρόσφυγες Έλληνες, Αρμένιους και Ρώσους που είχαν εκδιωχθεί απ’ τους Τούρκους το 1912 και το 1918. Ο Συνοικισμός εκτεινόταν μέχρι τους πρόποδες του βουνού. Η πόλη του Άργους είχε καταληφθεί από το ιταλικό και το γερμανικό στράτευμα. Ανάμεσα στα δύο αρχηγεία είχαν επέλθει συμφωνίες. Κανένας δεν υπερείχε του άλλου. Οι αποφάσεις παίρνονταν από κοινού. Οι Ιταλοί είχαν το αρχηγείο τους στην πλατεία του Άργους και οι Γερμανοί στο Ναύπλιο. Το ιταλικό αρχηγείο διέθετε περίπου χίλιους εξακόσιους άντρες — πεζικό, πυροβολικό και δυνάμεις της αστυνομίας. Εμείς της Αεροναυτικής ανήκαμε στο Στρατιωτικό Αρχηγείο της Αεροναυτικής στην Αθήνα.

ΤΡΕΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΜΗΡΟΙ ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ

Άργος 18.8.1943

Ένα άλλο γεγονός που συνέβη στο Άργος στις 18 Αυγούστου 1943, από τον τρόπο που εξελίχθηκε, μεγάλωσε τη συμπάθεια για τούς Ιταλούς. Μετά το ποδοπάτημα και το βασανισμό ενός νεαρού Γερμανού στρατιώτη από κάποιους ανεύθυνους ηλίθιους, απ’ τον οποίο πήραν το όπλο και τον μπερέ, η αντίδραση του γερμανικού αρχηγείου ήταν άμεση. ‘Εκαναν έρευνα στην περιοχή και συνέλαβαν δέκα νεαρούς πολίτες, για αντεκδίκηση. Τέσσερις από αυτούς αφέθηκαν αμέσως ελεύθεροι, εφόσον κατά τη διάρκεια του επεισοδίου βρίσκονταν στην εργασία τους, κοντά στους Γερμανούς, και συνελήφθησαν ενώ επέστρεφαν από αυτήν. Μερικούς συλληφθέντες τους βάρυναν κατηγορίες. Πράγματι (έγινε γνωστό αργότερα), ότι δύο συμμετείχαν στην επίθεση, ενώ οι άλλοι ήταν αθώοι. Ύστερα οι Γερμανοί έβγαλαν μια διαταγή που τη μετέδωσαν από τα μεγάφωνα, τόσο στην πλατεία όσο και στην περιφέρεια: «Δίνουμε δώδεκα ώρες καιρό σε εκείνους που διέπραξαν την επίθεση να παραδοθούν στις γερμανικές Αρχές για να περάσουν από κανονική δίκη και να εκτίσουν ποινή φυλάκισης. Αν περάσουν οι δώδεκα ώρες και δεν έχει παραδοθεί κανείς, οι έξι όμηροι θα τουφεκιστούν». Σε αυτό το σημείο παρενέβη ο Ιταλός φρούραρχος, κάνοντας γνωστό ότι δεν ήταν πρέπον να τουφεκιστούν έξι άτομα για την απερίσκεπτη ενέργεια μερικών ασυνείδητων. Θα μπορούσε να υπάρξει διαφορετική τιμωρία. Ακολούθησε έντονη συζήτηση και στο τέλος συμφώνησαν. Τρεις θα κρατούσαν οι Γερμανοί και τρεις οι Ιταλοί.

Τα ονόματα των ομήρων ήταν γραμμένα σε έξι κομμάτια χαρτί, που τοποθετήθηκαν διπλωμένα σε ένα κουτί και κληρώθηκαν, ένα τη φορά. Η πρώτη κλήρωση για τους Γερμανούς, η δεύτερη για τους Ιταλούς και ούτω καθεξής. Εκείνοι που κληρώθηκαν για τους Γερμανούς μεταφέρθηκαν στο αρχηγείο τους στην οδό Τζώρη 66, στο σπίτι του Κασιδάκη που είχε μετατραπεί σε φυλακή. Τα ονόματα όσων κληρώθηκαν για τούς Γερμανούς ήταν: Μαρλαγκούτσος Γεώργιος 26 ετών, Κασιδάκης Δημήτρης 26 ετών, Μπογοβίτης 24 ετών (δεν κατόρθωσα να μάθω το όνομά του). Αυτοί που κληρώθηκαν για τους Ιταλούς ήταν: Μαρλαγκούτσος Σωτήρης 25 ετών, Αντρέας Ηλιάδης 26 ετών, Εντμον (και αυτού δεν μπόρεσα να μάθω το όνομα). Ο γαμπρός του Κασιδάκη, πρώην υπολοχαγός του ελληνικού στρατού, είχε προτείνει στον κουνιάδο του να τον βοηθήσει να το σκάσει κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ο ίδιος όμως δε θέλησε, λέγοντας ότι ήταν αθώος και ότι θα τον απελευθέρωναν. Παρά τις επαναλαμβανόμενες προσπάθειες του ιταλικού, αρχηγείου να αποφευχθεί ο τουφεκισμός των τριών κακότυχων, ο Γερμανός αρχηγός ήταν αμετακίνητος. Θεωρούσε καθήκον του να δώσει ένα παραδειγματικό μάθημα για να μην επαναληφθούν παρόμοιες πράξεις. Αφού πέρασαν οι δώδεκα ώρες και δεν εμφανίστηκε κανένας, το πρωί της 24ης Αυγούστού του 1943, οι τρεις οδηγήθηκαν στην περιοχή Μπομπέικα όπου και τουφεκίστηκαν. Η τύχη των άλλων τριών πού κρατήθηκαν από τους Ιταλούς ήταν διαφορετική. Ύστερα από μερικές μέρες φυλάκισης, αφέθηκαν ελεύθεροι. ‘Οσο για τον Εντμον, έμαθα πως υποψιάζονταν ότι ήταν ένας από τους βασανιστές του Γερμανού στρατιώτη.

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ

Φίχτια 9.9.1943

9 Σεπτεμβρίού του 1943, ώρα πέντε και μισή. Κοιμόμουν βαθιά στο κρεβάτι μου στη σκηνή, όταν αισθάνθηκα ένα απότομο τράνταγμα και ξύπνησα. Ήταν ο νοσοκόμος του διπλανού κρεβατιού. ‘Ενας ψίθυρος ασυνήθιστος με κάνει να ξυπνήσω για τα καλά. Δύο Γερμανοί στρατιώτες με τα οπλοπολυβόλα μάς φώναξαν να σηκωθούμε και να παραδώσουμε τα όπλα. Σηκωθήκαμε, ντυθήκαμε και φορέσαμε τους βραχίονες με τον κόκκινο σταυρό. Ύστερα, τούς δώσαμε να καταλάβουν με νοήματα ότι εμείς του Τμήματος Υγιεινής δεν είχαμε όπλα. Αφού βεβαιώθηκαν ότι δεν υπήρχαν κρυμμένα όπλα, μας έκαναν νόημα να τους ακολουθήσουμε, πάντα με προτεταμένα τα όπλα. Φτάσαμε στην πλατεία όπου είχαν αρχίσει να μαζεύονται όλοι οι άλλοι στρατιώτες και αξιωματικοί, μερικοί μισοντυμένοι. Ξαφνιαστήκαμε, αλλά και. να θέλαμε να αντισταθούμε, δεν ήμασταν σε. θέση να το κάνουμε μόνο με τα πυροβολεία των 20 mm που διαθέταμε. Οι Γερμανοί είχαν περικυκλώσει τον κάμπο με τανκς, ήταν καλά εξοπλισμένοι και διέθεταν ισχυρότερες δυνάμεις από τις δικές μας. ‘Ενας αξιωματικός Γερμανός ήρθε στην πλατεία και, αφού έγινε σιωπή, σε σπασμένα ιταλικά είπε ότι ο καθένας μας έπρεπε να πάει στη θέση υπηρεσίας του. Ήθελαν να ελέγξουν τις αρμοδιότητες του καθενός. Χωρίς να χάσω χρόνο, πήγα μαζί με τους άλλους νοσοκόμους στο νοσηλευτήριο. Οι αξιωματικοί είχαν συγκεντρωθεί στο γραφείο του αρχηγού του αεροδρομίου. Ο προηγούμενος επικεφαλής ήταν τυχερός, είχε επιστρέψει στην Ιταλία πριν από δέκα μέρες. Στις επτά ήρθε ο υπολοχαγός ιατρός στο νοσηλευτήριο για να μας πει να συνεχίσουμε την υπηρεσία μας όπως και πριν. ‘Επειτα έφυγε γιατί έπρεπε να πάει στη συγκέντρωση μαζί με τους άλλους αξιωματικούς. Λίγα λεπτά αργότερα, ήρθε νέα διαταγή. ‘Ενας άλλος Γερμανός αξιωματικός παρουσιάστηκε και μας είπε στα ιταλικά ότι είχαμε λίγα λεπτά για να μαζέψουμε τα προσωπικά μας είδη – έπρεπε να μεταφερθούμε σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Άργος. Ενώ προσπαθούσα να κρυφτώ από έναν Γερμανό στρατιώτη, βιάστηκα να μαζέψω όσο περισσότερα γινόταν και να τα βάλω στη βαλίτσα για να μην τα αφήσω σε αυτούς. Είχα σκοπό να μη μείνω φυλακισμένος, αλλά να αδράξω την πρώτη ευκαιρία που θα μου δινόταν και να το σκάσω. Θυμάμαι ακόμα εκείνα που πήρα: το κουτί για την περιποίηση των δοντιών, τον καθρέφτη με όλα τα αξεσουάρ, ψαλίδια, σύριγγες, αιμοστατικά, μπουκαλάκια με αιθυλικό αιθέρα, αντιτετανικούς ορούς, νεοσίντ, καμφορά, καφεΐνη, σουλφαμίδες, γάζες, άτεμπριν, καθώς και όλο το κουτί με τα απαραίτητα για τις πρώτες βοήθειες. Ετοιμαζόμουν να πάρω τη φωτογραφική μου μηχανή, όταν ο Γερμανός υπηρεσίας μου την άρπαξε από το χέρι λέγοντας ότι κατάσχεται. Του την τράβηξα από το χέρι και την πέταξα κάτω. Μου έδωσε ένα δυνατό χαστούκι. Τότε αναγνώρισα τον υπεύθυνο που είχε ζητήσει να μαζέψουμε τα πράγματά μας και του εξήγησα τι είχε συμβεί. Απευθύνθηκε προς τον στρατιώτη, δείχνοντάς του την έξοδο. Εμένα μου υπέδειξε να μαζέψω από κάτω τη μηχανή, η οποία κατά τύχη είχε πέσει σε ένα κουτί χωρίς να πάθει ζημιά Στις εννέα και σαράντα μας οδήγησαν στα φορτηγά παρακινώντας μας να ανεβούμε με τα πράγματά μας. Κατευθυνθήκαμε προς το Άργος. Στο δρόμο, ο κόσμος που συναντούσαμε μας χαιρετούσε με συμπάθεια. Πολλοί ξαφνιάστηκαν μόλις μας είδαν πάνω στα φορτηγά υπό την επίβλεψη των Γερμανών.

0 ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥΣ

Άργος 14.10.1943

Το βράδυ της 13ης Οκτωβρίου. περίπου στις εννιά, ένα αγγλο-αμερικανικό αεροπλάνο έριξε πολύχρωμα πυροτεχνήματα που, στηριζόμενα στον αέρα από μικρά αλεξίπτωτα, φώτιζαν ολόκληρες περιοχές της πόλης για μερικά λεπτά. Ο κόσμος μη γνωρίζοντας τι ήταν, άρχισε να φοβάται. Εξήγησα στη μητέρα και στην Ευαγγελία ότι και στην Αφρική, στη Βεγγάζη, έριχναν σχεδόν όλα τα βράδια. Το αεροπλάνο, που τα έριξε, χωρίς αναγνωριστικό, είχε φωτογραφίσει τις επίμαχες περιοχές της πόλης με σκοπό να εντοπίσει θέσεις και γερμανικά στρατόπεδα. Την επόμενη μέρα -14 Οκτωβρίου- ειδοποίησα τη μητέρα και την Ευαγγελία ότι θα πήγαινα στον φίλο μου τον ΙΙαύλο και ότι πιθανόν να αργούσα. Πέρασα πρώτα από το καφενείο να χαιρετήσω τους φίλους. Θα ήταν περίπου δέκα και μισή τη στιγμή που βρέθηκα λίγο μακριά από το σπίτι του Βαρβάτη, όταν ένας εκκωφαντικός ήχος από αεροπλάνα που πετούσαν με ανάγκασε να σηκώσω το κεφάλι. Τα είδα να προβάλλουν πίσω από το κάστρο, να χωρίζονται και ύστερα να εξαπολύουν ένα χαλάζι από βόμβες. Μόλις που πρόλαβα να κρυφτώ κάτω από μια πόρτα. Είδα κόσμο να τρέχει από όλες τις πλευρές και να σωριάζεται κάτω χτυπημένος από τις βόμβες. Άκουγα φωνές πόνου και επικλήσεις για βοήθεια. ‘Ενας άντρας στη μέση του δρόμου φαινόταν νεκρός. Σύννεφα σκόνης σηκώνονταν δυσκολεύοντας την όραση. Είχε ξεσπάσει πυρκαγιά και σύννεφα μαύρου καπνού έκαναν σκούρο τον ουρανό. Κραυγές πόνου από συγγενείς, ένα παιδί με κομμένα πόδια ήταν νεκρό. Μια βόμβα έσκασε κοντά στην καγκελόπορτα. Ευτυχώς, μόλις είχα μετακινηθεί στο εσωτερικό. Ο βομβαρδισμός σταμάτησε, αφήνοντας νεκρούς και τραυματίες στη γη, φωτιές και σπίτια με σπασμένα τζάμια, ερείπια παντού. Εγκατέλειψα την καγκελόπορτα, το θέαμα ήταν φρικιαστικό: σώματα διαμελισμένα, κεφάλια και μέλη αποκομμένα από το σώμα, πεταμένα σε απόσταση αρκετών μέτρων, δρόμοι πραγματικά σουρωτήρια από τις τρύπες που άφησαν οι βόμβες. Ο κόσμος συνέχιζε να τρέχει. Είχε περάσει μόλις μισή ώρα και άρχισαν σο έρχονται οι πρώτες βοήθειες, όταν ξεκίνησε ο δεύτερος βομβαρδισμός, φοβερός και αυτός. Πρόλαβα να βρω ένα καταφύγιο στην οδό Νικηταρά, κοντά στο δημαρχείο. Οι επικλήσεις στην Παναγία και τους Αγίους ήταν συνεχείς. ‘Ολα έμοιαζαν με κόλαση από τις φλόγες τον καπνό και τη σκόνη.

Οι μητέρες καλούσαν τα παιδιά τους, οι γυναίκες τους άντρες και οι άντρες τις γυναίκες. Ο βομβαρδισμός διήρκεσε όσο και ο πρώτος, προκαλώντας και άλλα θύματα. ‘Εφτασαν οι πρώτες βοήθειες. Μερικοί Γερμανοί στρατιώτες φόρτωναν στα φορτηγά τους τραυματίες. Καρότσια που τραμπαλίζονταν στις τρύπες του δρόμου, γεμάτα πτώματα, προχωρούσαν προς τα νεκροταφεία —στην Ελλάδα κάθε συνοικία έχει το νεκροταφείο της. Προσπάθησα να βοηθήσω τους τραυματίες. Οι περισσότεροι ήταν σοβαρά και δεν αρκούσε η βοήθειά μου. Ένα αμερικανικό αεροπλάνο είχε χτυπηθεί από τους Γερμανούς. Ο πιλότος σώθηκε πέφτοντας με το αλεξίπτωτο. Οι Γερμανοί τον έψαξαν, αλλά δεν τον βρήκαν. Τον είχαν κρύψει οι κάτοικοι. Επειδή βρισκόμουν κοντά, κατευθύνθηκα προς το σπίτι της οικογένειας Βαρβάτη. Παντού συναντούσα κόσμο και καρότσια γεμάτα νεκρούς. Όλοι προσπαθούσαν να σβήσουν τις φωτιές. Σωροί ερειπίων γέμιζαν τους δρόμους που διέσχιζα εκείνη τη στιγμή. Φτάνοντας στην οδό Καλμούχου, είδα συγκεντρωμένο κόσμο κι ένα θέαμα φρικτό. Δύο σώματα, άψυχα κείτονταν στη γη σε μια μεγάλη λίμνη αίματος. Ήταν ο πατέρας και ο γιος Βαρβάτη. Ο Παύλος βοηθούσε τον πατέρα να κρυφτούν, όταν μια βόμβα έσκασε δίπλα και τους σκότωσε. Η μητέρα του είχε τραυματιστεί. Η απελπισία των γυναικών ήταν απερίγραπτη. Μετέφεραν τα δύο πτώματα στο εσωτερικό του σπιτιού. ‘Εκλαψα πολύ. Είχα χάσει τον καλύτερό μου φίλο. Δεν είχα το κουράγιο να εμφανιστώ, αλλά υποσχέθηκα να επιστρέψω κάποια άλλη στιγμή. Η σκέψη μου έτρεχε στο σπίτι. Προσπαθούσα να προχωρήσω γρήγορα, όμως μου ήταν δύσκολο. Οι στενοί δρόμοι ήταν γεμάτοι ερείπια και καρότσια που κατευθύνονταν προς τα νεκροταφεία. Ανοίγοντας δρόμο, κατάλαβα ότι οι βόμβες είχαν πλήξει το νεκροταφείο του Συνοικισμού και ότι τα δύο νοσοκομεία ήταν γεμάτα τραυματίες. Το σπίτι βρισκόταν κοντά στο νεκροταφείο. Περπάτησα ακόμα πιο γρήγορα. Αν είχε συμβεί κάτι τραγικό στην Ευαγγελία, θα σκοτωνόμουν. ‘Εφτασα στο σπίτι γύρω στις δύο, γεμάτος σκόνη. Ευτυχώς το σπίτι, όπως και τα διπλανά σπίτια, δεν είχαν πάθει τίποτα. Μόνο το νεκροταφείο είχε βομβαρδιστεί. Ανακουφίστηκα μόλις πέρασα την καγκελόπορτα και τις είδα. Η μητέρα με αγκάλιασε και με φίλησε συγκινημένη. Παρατήρησα ότι την ίδια συγκίνηση είχε και η Ευαγγελία. Αυτή τη φορά με έσφιξε περισσότερο και, παρόλα που δε με φίλησε, δεν τραβήχτηκε όταν την αγκάλιασα και τη φίλησα εγώ. Το σφίξιμο του χεριού, μου ‘δωσε ελπίδα. Απ’ τη χειρονομία της, κατάλαβα ότι κάτι αισθανόταν για μένα. Νόμιζα ότι ονειρευόμουν, αισθάνθηκα ευτυχία. Αφού πλύθηκα, της διηγήθηκα για το βομβαρδισμό. Της μίλησα για το μέρος που είχα κρυφτεί, για τους νεκρούς και τους τραυματίες και για το τραγικό τέλος των Βαρβάτηδων. Η μητέρα μου είπε ότι φοβήθηκαν μήπως μου είχε συμβεί κάτι κακό. Τους είπα ότι κι εγώ ανησύχησα μόλις βομβάρδισαν το νεκροταφείο. Η παύση των πυρών ήταν σύντομη. Στις τρεις έγινε, η τρίτη επίθεση, που έθεσε την πόλη σε συναγερμό, αναγκάζοντας τον κόσμο να ψάχνει για ασφαλές καταφύγιο. Αυτή τη φορά στόχος ήταν το αεροδρόμιο στο Κουτσοπόδι και ένα στρατόπεδο με Γερμανούς στρατιώτες. Το χτύπησαν στο κέντρο, προκαλώντας σοβαρές ζημιές στην πίστα του. Ήταν μια ημέρα πένθους. Οι κάτοικοι δε θα ξεχνούσαν ποτέ τους δύο βομβαρδισμούς που είχαν καταστρέψει τη μισή πόλη. Τα θύματα ήταν περίπου εκατόν είκοσι. Οι τραυματίες περισσότεροι, πολλοί από αυτούς σε σοβαρή κατάσταση. Θυμάμαι κάποια ονόματα: Μαρούσης, Γεωργόπουλος, Κατερίνα Μαρλαγκούτσου, Θανασόπουλος, Χαρίλαος και Παύλος Βαρβάτης – πατέρας και γιος.

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΑΤΙΝΑΖΟΥΝ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΝΑΥΠΛΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΜΕ ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΓΕΜΑΤΟ ΙΤΑΛΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ

Οι Γερμανοί δεν παρέλειψαν, εγκαταλείποντας το Ναύπλιο, να αφήσουν ένα ενθύμιο στις 14 Σεπτέμβρη 1944. Έβαλαν νάρκες στο λιμάνι και σε. μερικά σπίτια και στις έντεκα ο αξιωματικός της τελευταίας περιπολίας ανατίναξε το λιμάνι προκαλώντας μερική καταστροφή. Καταστράφηκε το υδραυλικό και αποχετευτικό δίκτυο, με αποτέλεσμα να ξεχυθούν τα λύματα γεμίζοντας για αρκετές μέρες με αηδιαστικές οσμές όλο τον περιβάλλοντα χώρο. ‘Εκαναν όμως και μια άλλη εγκληματική πράξη, κατά τη στιγμή της αναχώρησής τους από την Κόρινθο, στις 3 Οκτωβρίου 1944, στις δώδεκα και τριάντα ακριβώς. Εκκένωσαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης από τους Ιταλούς κρατούμενους και τους εξαπάτησαν λέγοντας ότι θα τους έστελναν πίσω στην Ιταλία μόλις να εγκατέλειπαν την Ελλάδα. Τους ανέβασαν στο τρένο, σπρώχνοντάς τους για να χωρέσουν όλοι. Στη συνέχεια, οδήγησαν το τρένο -αφού πρώτα τοποθέτησαν νάρκες- πάνω στη γέφυρα. Μόλις κατέβηκε ο οδηγός και οι βοηθοί, το ανατίναξαν. Οι καρότσες έπεσαν στο κανάλι, αναποδογύρισαν και το έφραξαν τελείως. ‘Ηταν μια εκατόμβη νεκρών. Από τούς χίλιους εξακόσιους και περισσότερους στρατιώτες, δε σώθηκε κανένας. Αυτό ήταν το τελευταίο κατόρθωμα του γερμανικού αρχηγείου. Τώρα μπορούσαν να αποχωρήσουν περήφανοι… Ανάμεσα σ’ αυτούς θα ήμουν κι εγώ, αν δεν είχα κατορθώσει να το σκάσω.

Στο Άργος, πολλοί νεαροί και ηλικιωμένοι εκτελέστηκαν απ’ τους Γερμανούς, χωρίς διάκριση· μονάχα με την υποψία ότι ανήκαν σε επαναστατικές οργανώσεις. Ο αρχηγός των Ιταλών εκδήλωνε πάντα την οργή του όταν μάθαινε για αυτές τις εκτελέσεις – Ιταλοί και Γερμανοί δεν είχαν φιλικές σχέσεις. Κάθε φορά που άκουγα για εκτελέσεις, τους αντιπαθούσα όλο και περισσότερο.

cityofnafplio

Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός

2012-02-10T10:29:00.001+02:00

Είδος Ταινίας: Κωμωδία

Πρωταγωνιστούν: Πόπη Λάζου, Έλσα Ρίζου, Νίκος Ρίζος, Γεωργία Βασιλειάδου, Βασίλης Αυλωνίτης, Ζέτα Αποστόλου, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Νέλλη Παππά, Άγγελος Μαυρόπουλος,
Γιάννης Βογιατζής, Γωγώ Χρέλια, Γιάννης Αυλωνίτης, Δημήτρης Ντάρλας

Έτος Παραγωγής: 1961

Σκηνοθεσία: Νίκος Τσιφόρος
Σενάριο: Νίκος Τσιφόρος, Πολύβιος Βασιλειάδης
Μουσική: Γιώργος Μουζάκης
Διάρκεια: 90 λεπτά

Υπόθεση
Ο Κλέαρχος προκειμένου να ξεφύγει από την ανυπόφορη και αυταρχική γυναίκα του Μαρίνα και να βρεθεί με τη ζωηρή γειτόνισα του Ηρώ, θα επικαλεστεί της δήθεν υποψίες του, ότι ο γαμπρός του Μάχος, ο άντρας της κόρης τους Ρέας, έχει ερωμένη και θα τον ακολουθήσει μέχρι τα Καμμένα Βούρλα, όπου θα πάει να κάνει ιαματικά λουτρά για το πονεμένο χέρι του...

retrodb.gr

Από τα παλιά.....

2012-02-10T10:29:00.000+02:00

Στην φωτογραφία ο Μαρίνος ( ο μουστάκιας) και ο Μάθεσης (ο τρελάκιας)

Νίκος Μάθεσης.

Σ’ αυτόν τον άγριο κόσμο προσπάθησε να γίνει από τους πρώτους και καλύτερους μάγκες. Ήθελε να γίνει πρωτοπαλίκαρο και άρχισε να κάνει κατορθώματα πάνω στη μαγκιά και το νταηλίκι. Όλοι οι κουτσαβάκηδες κι οι νταήδες προπολεμικά τον υπολόγιζαν. Νόμος του ο νόμος της μαγκιάς. Ήταν πασίγνωστος. Μόλις έλεγε Νίκος Τρελάκιας, τον γνωρίζανε και οι πέτρες. Το 1938 μάλιστα έκανε και φόνο, όπου, βρισκόμενος σε άμυνα, σκότωσε τον Στρίγκλα, τον μάγκα και το φόβητρο της Φρεαττύδας..
πηγή

Τελικά συμφώνησαν σε όλα!!!!!!!

2012-02-09T15:37:00.002+02:00

Η μάχη του Κώστα Καρρά.....

2012-02-09T12:52:00.000+02:00

Τη σοβαρή περιπέτεια υγείας του και τη μάχη που δίνει με τον καρκίνο περιέγραψε ο Κώστας Καρράς: «Δε θα έλεγα ότι είμαι στα καλύτερα μου. Είμαι σε τέτοιο χάλι αυτή τη στιγμή, που δεν μπορώ ούτε να μιλάω. Δεν έχω απόλυτα τις δυνάμεις μου, αλλά μπορώ να μετακινούμαι», εξομολογήθηκε ο γνωστός ηθοποιός στο περιοδικό «Ciao» προκαλώντας σοκ.

«Οι γιατροί μου λένε ότι εντάξει, δεν είναι τίποτα, θα περάσει. Βεβαίως και μου έχουν πει ότι θα αντιμετωπιστεί με τις θεραπείες. Έχει κάνει μετάσταση στα κόκαλα, στον προστάτη δεν το προλάβανε γιατί ήταν πρωτογενές. Δε χάνω τη διάθεσή μου, είναι ανεβασμένη η ψυχολογία μου. Θα βγω νικητής», συμπλήρωσε ο 73χρονος πρωταγωνιστής του θεάτρου και της τηλεόρασης.

Πώς είναι, όμως, σήμερα η καθημερινότητά του; «Σηκώνομαι μόνος μου χωρίς βοήθεια, έχω συνεχή επαφή με τους γιατρούς μου. Έχω πολλούς φίλους από το χώρο, αλλά δεν μου αρέσει να βλέπω πολύ κόσμο. Τώρα είναι δύσκολη η καθημερινότητα μου», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Δίπλα του είναι η σύζυγός του, Αγγελική Μπαρούτσου και ο γιος του του Βασίλης. Εμείς του ευχόμαστε γρήγορη ανάρρωση!
Πρώτο ΘΕΜΑ online

Περαστικά Κώστα!!!!!

Έλεοοοοος.......

2012-02-09T10:36:00.002+02:00

....άσε με να ηρεμήσω άνθρωπέ μου....
δεν αντέχω άλλο!!!!!

Εν Αθήναις..."...με το κρύο..."

2012-02-09T09:47:00.000+02:00

Κρύο χθές το πρωϊ στο Κέντρο της Αθήνας....στον παλιό ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ
ιδανικό απάγγειο για δύο άστεγους τυλιγμένους σε πολλές κουβέρτες
και τους βιαστικούς περαστικούς να κοιτάζουν συνηθισμένες εικόνες.
Δίπλα στα Προπύλαια η γνωστή μπόχα από τις ακαθαρσίες των τοξικομανών....
Η Βαρβάκειος χωρίς μεγάλη κίνηση ....το κρέας πλέον είναι είδος πολυτελείας
για τα περισσότερα βαλάντια.
Θυμήθηκα τις διαφημίσεις των ειδικών φαγώσιμων για την μείωση της χοληστερίνης.
Φρόντισε ο Παπανδρέου να την μειώσει στους Έλληνες οδηγώντας τους διατροφολόγους
στην ανεργία.
Στην Πλατεία Δημαρχείας κάποιοι φουκαράδες ψάχνουν τους κάδους
για τενεκεδάκια αναψυκτικών και ότι άλλο ευπρόσδεκτο.
Μα και τα τενεκεδάκια λιγοστεύουν....άντε με άδειο στομάχι να πιείς
κόκα κόλα....θα σε θερίσει αλλά και με τι να την αγοράσεις.
Και στα συσσίτια του Δήμου....οποία δυστυχία....
Καταλαβαίνεις του φρεσκοπεινασμένους συμπατριώτες μας όταν τους βλέπεις
με μαύρα γυαλιά ....σκούφους μέχρι τα αυτιά....για να μην γίνουν αντιληπτοί
από κανένα γνωστό.
Πηγαίνουν εκεί για ένα κεσεδάκι φαϊ και κανένα ρούχο ....
Στα γύρω στενά οι ζωντανοί νεκροί περιμένουν για την δόση τους
τρέμοντας και από κρύο και από στέρηση.
Την ίδια ώρα οι γκαλοπατζήδες τηλεφωνούν στα σπίτια ρωτώντας
ποιό κόμμα θα ψηφίσουμε .
Πίσω στα παλιά

Οδός Πατησίων (μέρος πέμπτο)

2012-02-09T09:45:00.001+02:00

Φτανουμε στο σημειο που η οδος Πατησιων αλλαζει προσωπο. Γινεται φαρδεια με διαχωριστικη νησιδα στη μεση. Σταση Κεφαλληνιας. Απο την γεφυρα που ξεκινησαμε, ως εδω ο δρομος ειναι πορωδης ασφαλτος που δεν εχει επιστρωθει απο την δεκαετια του ’50, ειναι πιο στενος και πιο σκοτεινος. Σ’ αυτο βοηθανε και οι παλιες πολυκατοικιες που κρυβουν τον ηλιο, το καυσαεριο που τις εχει κανει μες τη μουτζουρα, και το γεγονος οτι πολλες εχουν ηδη παψει να συντηρουνται απο την δεκαετια του ’70.

Εδω η Πατησιων αλλαζει προσωπο. Οριογραμμες οι οδοι Αγιου Μελετιου και Φωκιωνος Νεγρη. Στη βορεια γωνια Πατησιων και Αγ. Μελετιου ηταν ενα παλιο τετραοροφο που δε ξερω αν εχει γκρεμιστει. Εκει εμενε ο Μιμης ο Πλεσσας που ηταν παιδικος φιλος της μαμας. Το πιανο στα παιδικα παρτυ. Η μαμα παντα λατρευε οτι εγραφε ο Μιμης Πλεσσας στην πορεια της καριερας του.

Στη νοτια γωνια χτιστικε προς τα μεσα του ’60 το συγκροτημα Μπροντγουεη με θεατρο (κατοπιν Δανδουλακη) και σινεμα. Ειχε και μια σκοτεινη στοα με μικρες μπουτικ που με επιανε αγχος απο το σκοταδι και δεν εβλεπα την ωρα να ξαναδω το φως.

Πατησιων και Φωκιωνος Νεγρη η βιτρινα της Καλογηρου παντα με ομορφα κομματια. Την εποχη που ηταν ολα δικης της κατασκευης και δεν ειχε ακομα αρχισει να κανει εισαγωγες Πραντα. Απεναντι στον ημιοροφο το περιφημο καταστημα με αποκριατικες στολες “Βιβη Τσαγανεα” . Εκει η μαμα αγοραζε καπελα και περουκες για να συμπληρωνει τις στολες που μας εφιαχνε η ιδια με αγαπη και πολυ μερακι. Απο τις πιο ομορφες δημιουργιες της, η μαρκησια μου, η κολομπινα μου και η αμαζονα μου. Η λευκη περουκα, το μαυρο μαστιγιο και το καπελλο μου ηταν απο την κυρια Βιβη Τσαγανεα.

Σταση Κεφαλληνιας, σταση Αγγελοπουλου και σταση ΟΤΕ.

Δεξια και αριστερα μικρα και περιποιημενα καταστηματα με απολυτα αγαπημενα μου, τα παιδικα παπουτσια του Μουγερ και του Σιμι.

Ο κινηματογραφος Αελλω στην σταση Κεφαλληνιας ηταν ενα no no. Μας ελεγαν να μη παμε εκει γιατι θα μας πιασουν το μπουτι (για να το πω ευγενικα) και λεγοταν οτι κατα τη διαρκεια των προβολων επαιζαν και τσοντες. Δε ξερω, γιατι δεν πηγα, αλλα το να εισαι σε φισκα τρολευ Ομονοια – Πατησια δεν ηταν πιο ασφαλες. Αυτο το ξερω.

Σταση Κεφαλληνιας. Το δεσποιναριον ερχεται στη ζωη στην κλινικη του γιατρου Χριστοφορακου. Στην ιδια κλινικη βλεπει το φως του κοσμου και η μικρη Τινα τεσσερα χρονια μετα.

Αφηνουμε αριστερα το “Μικρο Πολυτεχνειο” σημερα καταστημα νεωτερισμων Μαρκς εντ Σπενσερ αν δε κανω λαθος. Το Μικρο Πολυτεχνειο ηταν ανωτερα σχολη εργοδηγων και επαιξε σημαντικο ρολο στην εξεγερση του Νοεμβρη 1973.

“ΟΤΕΕΕΣ Αλεξαντραααας” φωναζε ο εισπρακτορας απο το μικροφωνακι στην χαρακτηριστικη του θεση διπλα στην πισω πορτα. Για μας που πηγαινοερχομασταν καθημερινα η πιθανοτητα να συνανταμε τους ιδιους εισπρακτορες στις ιδιες γραμμες ηταν μεγαλη. Ενας μαλιστα θυμαμαι σε διαδρομες και ωρες που δεν ειχαν πολυ κινηση, εβγαζε ενα κεντημα και κεντουσε σταυροβελονια.

Ανωτατη σχολη Οικονομικων και Εμπορικων Επιστημων (παλιοτερα Ανωτατη Εμπορικη). Εδω διδασκε Αστικο δικαιο ο θειος ο Κωστας Φ. Τον θειο Κωστα τον θεωρουσα σοφο με το παιδικο μου μυαλο. Γιατι ολοι οι μεγαλοι τον ελεγαν αυθεντια και γιατι ειχε εκεινο το ατημελητο μουρτζουφλο υφος, που ομως γινοταν γλυκο οταν του μιλουσα. Ειχε υπομονη ο θειος με το δεσποιναριον και απαντουσε σε ολες τις ερωτησεις του. Τις μαζευε το δεσποιναριον γιατι δεν εμπιστευοταν αλλους σε υπαρξιακα προβληματα οπως γιατι τα Χριστουγεννα δεν ειναι την πρωτη του Γεναρη. Ο θειος Κωστας εμενε λιγο πιο κατω στην οδο Κανιγγος και οι μεγαλοι ελεγαν οτι ειχε κανει ειδικη ενισχυση στα πατωματα του διαμερισματος για να αντεχε το βαρος των βιβλιων του. Ο θειος ειχε τεραστια αγαπη στις θεωρητικες επιστημες και μια ειρωνια για τις θετικες. Οταν του ανακοινωσα σε μια απο τις επισκεψεις μου οτι θα γινω μαθηματικος, μου ειπε οτι το προβλημα του λαγωου και της χελωνας εχει προ πολλου λυθει και οτι καλυτερα να γινω νομικος για να διαπρεψω. Το ιδιο μου ελεγε αργοτερα και η φιλολογος μου η Κομησσα αλλα τους την εσκασα.

Αφηνουμε αριστερα και πανω το πεδιον του Αρεως με το περιφημο Γκρην Παρκ του Γιωργου Οικονομιδη και αργοτερα του Αλκη Στεα. Φοβερες γρανιτες τα καλοκαιρια. Κι εκεινο το παλκο, ετσι μου ερχοταν να ανεβω και να συστηθω και με κραταγε η μαμα.

Δυο δρομοι που θα θυμομαστε παντα ειναι οι οδοι Χευδεν και Δεριγνυ. Καποια ανοιξιατικη μερα δινουμε ραντεβου στη Δεριγνυ με τα παιδια της παρεας. Τα αγορια πανε στη Δεριγνυ και περιμενουν. Η Ντανυ κι εγω συναντιομαστε στην Χευδεν και περιμενουμε νευριασμενες γιατι τα αγορια αργουσαν. Δεν ειχαμε και κινητα βλεπεις. Ειδαν κι αποειδαν τα αγορια και αποφασισαν να κοιταξουν πιο περα. Μας βλεπουν στη Χευδεν ετοιμες για καυγα. Που ειπαμε να βρεθουμε; ρωτα ο Γιωργος με ολη την υπομονη που του ειχε περισεψει. Δεριγνυ απανταμε με ενα στομα. Απο τοτε, ακομα και σημερα ακουμε την ιδια ιστορια και απο τον Γιωργο και απο τον Ερρικο οταν θελουν να υπερβαλλουν για την πολυπλοκοτητα της γυναικειας σκεψης. Πφ!

Αρχαιολογικο μουσειο Αθηνας. Αυτα τα ωχρα και τα τερακοτα χρωματα ηταν παντα τα αγαπημενα μου.

Το Ακροπολ Παλλας που προσφατα τυλιχτηκε στις φλογες ηταν αφορμη να γραψω την δικη μου ιστορια της οδου Πατησιων. Ψαχνοντας στο Γκουγκλη για φωτογραφιες οι περισσοτερες ειναι αυτες της πυρκαγιας, τι κριμα. Αριστερα το αρχαιολογικο μουσειο της Αθηνας, νεοκλασσικο στολιδι που χρονολογειται απο τα μεσα του δεκατου ενατου αιωνα.

Το τρολλευ περνα εξω απο το Μετσοβιο Πολυτεχνειο. Ειναι καλοκαιρι του 1992. Τα ματια δακρυζουν. Πολυ το νεφος σημερα παρατηρει ο συνεπιβατης. Ναι απαντω. Ενας βρωμοτσιγκος σκεπαζει το κτιριο της Πρυτανειας μετα τη φωτια του περασμενου Οκτωβρη. Κλαιω για τις καταστροφες.

Το τρολλευ περνα μπροστα απο το Πολυτεχνειο. Εδω ειναι στο σχολειο του θειου του Γιαννη και του Νονου μου δειχνει η μαμα. Τοτε θα ερθω κι εγω εδω οταν μεγαλωσω. Η μαμα χαμογελα.

Η μαμα και ο μπαμπας δακρυζουν οταν το ονομα μου φιγουραρει στις λιστες των επιτυχοντων στο ΕΜΠ. Ο χωρος ειναι τοσο δικος μου πια. Το αιθριο της αρχιτεκτονικης, το αμφιθεατρο των Χημικων, τα εργαστηρια στου Γκινη. Η καφετερια στο Πρυτανειο, ο Λιβανεζος που με κυνηγουσε χερι ποδαρι, τα πηγαδακια, οι σπιουνοι, οι πορωμενοι με τα αμπεχωνα, τα ταγαρια. Θα μπορουσα να γραψω ολοκληρο βιβλιο για τα χρονια στο ΕΜΠ. Αργοτερα μεταφερθηκαμε στου Ζωγραφου. Που δεν ειχε την αιγλη του Πολυτεχνειου. Ισως μια αλλη φορα. Εκει γνωρισα σημαντικους ανθρωπους που εχουν μεινει για παντα σημαντικοι στη ζωη μου. Δε μ’ αρεσει να αραδιαζω ονοματα.

Το Πλαισιο, η Στουρναρα, τα Εξαρχεια λιγο πιο πανω.

Απο την σελιδα της σχολης αρχιτεκτονων του ΕΜΠ. Σχεδιο Καυτατζογλου.

Σκουπιζω τα ματια που δακρυζουν .. απο το νεφος και κοιτω δεξια. Το διαμερισμα της θειας της Ελενιτσας που πηγαινα τα μεσημερια για να δω τα ξαδερφια μου τον Νεστορα και την Τζελη που ειχα τελειωσει την Νομικη και εκαναν μεταπτυχιακα. Κι επειδη ηταν κεντρο ολοι οι φιλοι τους ηταν εκει μιλωντας για νομικα θεματα και ημουν σα ψαρι εξω απο τα νερα του.

Να και η παλια Ιταλικη σχολη. λα σκοαλα Ιταλιανα, που αργοτερα μεταφερθηκε στα Πατησια λιγο πιο πανω απο την Κλωναριδου. Το φροντηστηριο Γνωμων οπου λατρεψα τους γεωμετρικους τοπους. Το καταστημα Μινιον με τις μπλε ρουα ποδιες του Τσεκλενη, που δεν πηγαιναμε γιατι δεν αρεσε στη μαμα. Προτιμουσε τον Λαμπροπουλο, τον Στρατηγιου και την Αθηναια, ηταν μαλλον θεμα στατους. Τι να πω. Το τρολλεϋ στριβει αριστερα για την πλατεια Κανιγγος. Αφηνουμε δεξια τα Χαυτεια, του Λουμιδη που μοσχοβολαγε ο καφες καθως το αλεστηριο δε σταματαγε ποτε, το καθαριστηριο που πρωτο εφερε αυτοματο μηχανημα που διπλωνε πουκαμισα, το φαρμακειο του Μπακακου, ενα σαλεπιτζιδικο σε μια στοα που με εφερνε ο παπους για λουκουμαδες. Τον εφημεριδιπωλη να φωναζει, εφημεριδεες, πρωϊνες, απογευματινες, βραδυνες, επικαιρα, η Δομηηηηη!!!! Ο παπους αγοραζει τη Χρυσα Παραδειση σε τευχη και αργοτερα τα δενει για να μαθει το δεσποιναριο να μαγειρευει. Αγοραζει και την Δομη που βρισκεται ακομα στο σπιτι της μαμας. Αγοραζει και την γκοφρεττα με τις σημαιες αλλα παλι ατυχια.. την εχουμε! Αγοραζει και μια μπιτερ και μια κροκαν Παυλιδου.

Το τρολλεϋ στριβει αριστερα και το ταξιδι τελειωνει.

Απο τα ανθεστηρια στον Προμπονα στη Γεφυρα.

Απο το εργοστασιο στο Παρκο.

Απο αστικη Αθηνα σε γκετο αλλοδαπων.

Απο εξοχη σε πολη.

Απο εμπορικος δρομος σε κατεβασμενα ρολλα.

Δε ξεφυγα ουτε δεκα μετρα απο την Πατησιων. Αν ξεφευγα θα ηθελα αλλες δεκα αναρτησεις. Ισως και παραπανω. Πιστευω οτι εζησα το δρομο στην αρχη της παρακμης του μα προλαβα να δω και ομορφιες. Οπως και ναχει οταν περνας τα παιδικα και εφηβηκα σου χρονια κανοντας καθε μερα την ιδια διαδρομη, ο δρομος γινεται κομματι της ζωης σου.

Κι ενω ανοιξα τα φτερα και πεταξα μακρυα, και περπατησα απο την λεωφορ Σινκο ντε Μαϊο μεχρι την Μπουλεβαρ ντε Σανζ Ελυζε, και απο την Φιφθ Αβενιου μεχρι το Νιεφσκι Προσπεκτ, καθε φορα που ξαναγυρνω στην οδο Πατησιων, αυτο το ευλογημενο το νεφος μου φερνει δακρυα.

Σας φιλω γλυκα.

Πη Ες . Τη σειρα αναρτησεων με τιτλο “Οδος Πατησιων” αφιερωνω στη μαμα μου που ειναι μια βερα Πατησιωτισσα για ογδοντα εννεα συναπτα χρονια.

άσπρο

Ρίτα Αμπατζή.....

2012-02-09T09:45:00.000+02:00

H Ρίτα Αμπατζή γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1914. Ήταν αδελφή της Σοφίας Καρύβαλη η οποία για να κάνει καριέρρα άλλαξε επώνυμο. Με τον ερχομό της στην Ελλάδα διέμενε σ΄ ένα μικρή οικία στη Κοκκινιά, σημερινή Νίκαια Αττικής. Ξεκίνησε την καριέρα της στο τραγούδι στα πρώτα χρόνια του '30. Τραγούδησε ρεμπέτικα, σμυρνέικα, και δημοτικά τραγούδια δεσπόζοντας στους δίσκους των 78 στροφών στα χρόνια 1930-1940.

Συνεργάσθηκε με τους σπουδαιότερους συνθέτες όπως τους Παναγιώτη Τούντα, Βαγγέλη Παπάζογλου, Κ. Σκαρβέλη, Ιακ. Μοντανάρη, Σπύρο Περιστέρη, Δημήτριο Σέμση, Ι. Ογδοντάκη μέχρι τους Μάρκο Βαμβακάρη, και Βασίλη Τσιτσάνη. Μετά τον πόλεμο δεν τραγούδησε ξανά σε δίσκους. Πέθανε στις 17 Ιουνίου του 1969 στο Αιγάλεω.

ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Μόδα του 1940....

2012-02-09T09:44:00.001+02:00

Το καρναβάλι στην Αθήνα την παλιά

2012-02-09T09:44:00.000+02:00

Κάθε μας λύπη μακριά
κι ανοίξτε τα βαρέλια
και την τρελλή Αποκρηά
με γέλια και με γλέντια
Κάθε λεβέντης από μας
και κάθε παλληκάρι
ας τραγουδήσει κι ας χαρεί
κι όποια τ' αρέσει ας πάρει...

Και μετά την αναδρομή σε πρόσφατες αποκριές ( για να μη νομίζετε

ότι είμαι και μεγάλη, θα παραμείνω δεσποινίς ετών 39

για το υπόλοιπο του βίου μου), μ' έπιασε να ψάχνω

για τις αποκριές της παλιάς Αθήνας, τότε που ήταν τόσο μικρή ώστε

όλοι ήταν μια παρέα, όλοι ήταν γνωστοί.

Από τα "Αθηναϊκά", το περιοδικό του Συλλόγου των Αθηναίων

διαβάζω για τον εορτασμό της Αποκρηάς

( όπως την έγραφαν τότε, με η). Ο Σύλλογος των Αθηναίων

ιδρύθηκε το 1895 ως Αθηναϊκός Σύλλογος" και λειτουργεί

ως τις μέρες μας. Από το 1955 εκδίδει τα Αθηναϊκά με άρθρα

σχετικά με τη ζωή, τις ιστορίες και τα έπη της Αθήνας.

Σ' ένα απ' αυτά, του 1968, ο Κώστας Δημητριάδης, στέλεχος

του ΕΟΤ, γράφει για το "Το καρναβάλι στην Αθήνα την παλιά".

Ως παλιά Αθήνα εννοούσε την Αθήνα του τέλους του 19ου αιώνα. Ιδού.

"Τα πολιτικά κι όλα τ' άλλα τερτίπια κι αλληλοτρωγώματα

που τριβέλιζαν ανέκαθεν τα μυαλά των Αθηναίων, παραμέριζαν τις Απόκριες

στη μικρή ακόμα τότε πρωτεύουσα, κι όλες κι όλοι δε μιλούσαν

παρά για τα "Μπαλ Μασκέ" στα "μεγάλα" σπίτια, όπως του Σερπιέρη,

του Μαυρομιχάλη κι άλλα, σε δημόσιους αποκρηάτικους χορούς

όπως του Δημοτικού Θεάτρου, του Παρνασσού, της Αγγλικής Πρεσβείας,

της Ρωσσικής, αργότερα του χορού των Συντακτών και για

το γλεντοκόπημα στις ξακουστές τότε ταβέρνες της Πλάκας

και του Ψυρρή. Του Τζουτζούρη, του Καβαλλάρη, του Παπαχειμώνα,

του Γάκη, του Ρούκουνα, του Κρητικού, του Καρούμπαλα,

του Ζαφείρη, του Αλήκοκο και τόσες ακόμα.
Στα σπίτια που δεχόντουσαν παρέες μασκαράδων, για να επιτρέψουν

την είσοδο τους, αφού ο αρχηγός της παρέας χτύπαγε το ρόπτρον,

ανασήκωνε τη μάσκα του για να τον αναγνωρίσει ο οικοδεσπότης

και τότε έπαιρνε την άδεια για να περάσει μέσα με τους φίλους

του χωρίς να έχει την υποχρέωση να βγάλει κανένας τους τη μάσκα.

Στα ποιητικά σαλόνια του Σουρή όμως οι παρέες των μασκαράδων

έμπαιναν ελεύθερα ,
χωρίς ανασήκωμα της μάσκας.
Ο μπουφές της Αποκρηάς στο σπίτι του Σουρή και της φιλόξενης κυρίας του,

της μαντάμ Μαρή, δεν ήταν βέβαια τόσο πλούσιος όσο στου Σερπιέρη.

Οι αυτοσχέδιοι όμως στίχοι πασπαλισμένοι με μπόλικον

"Αττικόν Αλας" ήταν πλουσιώτατοι και χάριζαν το γέλιο.
Στα σαλόνια του Σουρή πάντα παρόντες οι "μεγάλοι" φίλοι του,

ο Παλαμάς, ο Δροσίνης, ο Καμπούρογλου, ο Λάσκαρης,

ο Βελιανίτης, ο Μπάμπης Άννινος, ο Τσοκόπουλος, ο Πωπ, ο Στρατήγης,

ο Σκόκος, ο Νιρβάνας και άλλοι.
Κάποια αποκρηάτικοι βραδιά, έκαναν την παρουσία τους

στου Σουρή δυο υψηλότατοι μασκαράδες με ντόμινα.

Ο Αννινος ψιθύρισε στη μαντάμ Μαρή πως ήταν οι πρίγκηπες

Νικόλαος και Ανδρέας. Η κα Σουρή άρχισε τότε

τις ρεβεράντσες... Σε λίγο όμως οι δύο μυστηριώδεις "πρίγκηπες"

έβγαλαν τις μάσκες και δεν ήταν άλλοι από τους "υψηλότατους"

αδελφούς, τον Κοκό και το Βασιλάκη Μελά.

Και να πως σατίριζε ο Σουρής στο "Ρωμηό" του

το καρναβάλι της Αθήνας.

" Γλέντα λοιπόν Αποκρηά μασκαρεμένη χώρα
που ένα μόνο έμαθες στα φανερά να κλέβεις
Να γίνεσαι ρεντίκολο κάθε στιγμή και ώρα
που όλα τα μασκάρεψες κι όλα τα μασκαρεύεις
Εξω λοιπόν οι λύπες, έξω κακή καρδιά
και πάλι Καρναβάλι ανοίγει βρε παιδιά. "

"...Η βασίλισσα του λαϊκού καρναβαλιού ήταν η Γκαμήλα.

Την έφτιαχναν στις αυλές του Ψυρρή με λίγα σανίδια,

λίγες προβιές, παλιά χαλιά, μια μασέλα αλόγου και πολλή

φαντασία. Οι γαβριάδες της γειτονιάς χωνόντουσαν,μικροί

σατανάδες, από κάτω της και τη ζωντάνευαν, τη χόρευαν,

την έτρεχαν, την έκαναν ν' αρπάζει καπέλα, πορτοφόλι,κουλούρια,

ακόμη και να δαγκώνει.
Διάσημος Πετραλωνίτης γκαμηλιέρης ήταν τότε ο Βαγγελάρας

με τ' όνομα. Μα με τα χρόνια τον έφαγε το "ποτήρι "

και μια μέρα πέθανε κάτω στα Καρναβάλια.
Ο Τίμος Μωραϊτίνης τότε, που ήταν μέγας θαυμαστής του,

του έγραψε αυτόν τον επικήδειο
...Κι ο Βαγγελάρας πέθανε.
Κι οι φίλοι του τον κλάψανε
μ' αληθινό τους δάκρυ
Μουτζούρη τον επήγανε, μουτζούρη τον εθάψανε
κι εγράψανε στην άκρη
Εδώ κοιμάται ήσυχα ένας μεγάλος φουκαράς
που η δουλειά του ήτανε να είναι μασκαράς.

"...Τα επίσημα καρναβάλια τα διοργάνωνε μια επιτροπή,

το λεγόμενο "Κομιτάτο της Αποκρηάς", με επικεφαλής

το Δήμαρχο. Συγκέντρωνε χρήματα από τους εμπόρους , το Δήμο,

τους ταβερναρέους κι έστηνε ξύλινες εξέδρες στην οδό Σταδίου,

στην οδό Κοραή απ' όπου θα περνούσε η μεγάλη παρέλαση

από λουλουδιασμένα άρματα, άλλα με αρχαίες παραστάσεις,

που έσερναν έξι και οχτώ άλογα, πολλά στολισμένα αμάξια

με μασκαρεμένες χορωδίες, πλούσιο άρμα με τον Καρνάβαλο,

άλλο άρμα με τη βασίλισσα της Αποκρηάς, άλλο

με το "Πανεπιστήμιο", που απ' τη μια μεριά έβγαζαν από

το φούρνο νεαρούς φοιτητές κι απ' την άλλη έβγαζαν

...τούβλα κι άλλα πλήθη από ομίλους εύθυμων μασκαράδων

με συμβολικά σατιρικά κοστούμια."

"...Ο πιο μεγάλος συνωστισμός γινότανε στο σταυροδρόμι

των οδών Κυδαθηναίων και Αδριανού, όπου και το σπίτι

του ποιητού Γεωργίου Δροσίνη.
Πόσο χαιρόμουν τα Καρναβάλια τότε απ' το παράθυρο μου

και ποσο θαύμαζα, σαν παιδί, την περίφημη παρέλαση

του άρματος με την "Αρπαγή της Ωραίας Ελένης"

που ήτανε ...αρσενικά και φρεσκοξουρισμένη... ιστορούσε

ο ποιητής της Ανθισμένης Μυγδαλιάς.

Ξέφτισε όμως το Αθηναϊκό καρναβάλι και ύστερα

από τις αντάρες του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, έμεινε ανάμνηση.
Το 1930 ωστόσο, κάποιοι παλιοί Αθηναίοι με τη στήριξη

του Ε.Ο.Τ. συνέστησαν πάλι ένα Κομιτάτο της Αποκρηάς

και το 1931 διοργάνωσαν τις αποκρηάτικες γιορτές.
Τότε βραβεύτηκε και το καλύτερο τραγούδι της αποκριάς

σε στίχους Στέλιου Χειλαδάκη.
Μέσα στης Πλάκας τα στενά
και στου Ψυρρή γλέντι αρχινά
κι ανάβει και κορώνει
και στον παλιό καλό σκοπό,
θα γίνει χαλασμός
θα ξεχαστούν οι πόνοι....
...Η νύχτα απόψε είναι μακριά
και μέσα στην Αποκρηά
ξανάζησε η Αθήνα!

Οταν πια, με τη δικατορία του Μεταξά, απαγορεύτηκε αυστηρά η μάσκα,

σταμάτησε οριστικά ο εορτασμός της Αποκριάς".

Merologies

Από τα παλιά.....

2012-02-08T13:57:00.000+02:00

Ο Νίκος Σκριβάνος, στο προαύλιο της φυλακής Συγγρού, το 1926.

Ο Σκριβάνος μπήκε πολλές φορές φυλακή για φόνους.

Εδώ τον βλέπουμε να κάθεται στην πολυθρόνα του διευθυντή της φυλακής

(ο οποίος, βεβαίως, δεν τόλμησε να αρνηθεί)

πηγή

Χωρίς λόγια....

2012-02-08T12:29:00.000+02:00

Η Αθήνα μας!!!!!!!

2012-02-08T07:24:00.000+02:00

Φωτογραφίες: Λεωνίδας Τούμπανος
Protagon

Λόντρα...Παρί...Νιού Γιόρκ....Βουδαπέστη ...Βιέννη

μπρός στην Αθήνα καμμιά σας δεν βγαίνει!!!!!

Αγώνας για τη διάσωση κτηρίου των Εξαρχείων

2012-02-08T07:23:00.000+02:00

Είναι ένα από τα ελάχιστα δείγματα λαϊκής αθηναϊκής

αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα

Κινητοποίηση για τη διάσωση ενός εξαιρετικά ενδιαφέροντος κτηρίου των Εξαρχείων, από τα ελάχιστα δείγματα λαϊκής αθηναϊκής αρχιτεκτονικής του 19ου αιώνα, που έχουν απομείνει στην πρωτεύουσα στην οδό Θεμιστοκλέους 62 κάνουν η «Ομάδα Κατοίκων» της περιοχής με την συμπαράσταση της κίνησης MOnuMENTA.

Στο πλαίσιο αυτό διοργανώνουν την Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου στις 6,30 μ. μ. στο θέατρο Εξαρχείων (Θεμιστοκλέους 69) συζήτηση με θέμα «Η αρχιτεκτονική των Εξαρχείων και η διάσωση του κτηρίου στην οδό Θεμιστοκλέους 62» στην οποία θα μιλήσουν οι καθηγητέςΕλένη Πορτάλιου, Σταύρος Σταυρίδης, Κωνσταντίνος Δεκαβάλλας, Ελένη Μαΐστρου, Τάσης Παπαϊωάννου, η αρχιτέκτονας Τόνια Κατερίνη, η ηθοποιός Αννίτα Δεκαβάλλα εκπρόσωπος της «Ομάδας Κατοίκων για τη Διάσωση του κτηρίου» και η αρχαιολόγος Ειρήνη Γρατσία από την MOnuMENTA. Οι περισσότεροι από τους ομιλητές εξάλλου ζουν και εργάζονται στην περιοχή, την οποία έχουν μελετήσει διεξοδικά και έχουν διατυπώσει προτάσεις ουσιαστικής προστασίας της.

Αναφορικά με το κτήριο της Θεμιστοκλέους 62, το οποίο στην πραγματικότητα είναι ένα μικρό κτηριακό συγκρότημα που αναπτύσσεται γύρω από εσωτερική αυλή, ο δρόμος για την κατεδάφισή του φάνηκε να ανοίγει μετά από την γνωμοδότηση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού, που δεν το έκρινε διατηρητέο.

Κι αυτό, παρά την αντίθετη εισήγηση της Εφορείας Νεωτέρων Μνημείων Αττικής, που είχε ζητήσει την κήρυξή του και για τους προαναφερθέντες λόγους αλλά και γιατί βρίσκεται σε οικοδομικό περιβάλλον με πολλά κτήρια νεοκλασικά, εκλεκτικιστικά καθώς και κτήρια με την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του Μεσοπολέμου, ένα σύνολο δηλαδή, που καταγράφει την εξέλιξη της κατοικίας στην Αθήνα.

Οι δυσάρεστες εξελίξεις, που θα μετατρέψουν το συγκρότημα σε ένα πενταώροφο κτίριο έχουν σταματήσει πάντως, ύστερα από την προσφυγή της «Ομάδας Κατοίκων» στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά των αποφάσεων, που έχουν ληφθεί και κατά της άδειας κατεδάφισης που εκδόθηκε από την Πολεοδομία Αθήνας. Κάθε κινητοποίηση λοιπόν συνηγορεί στον αγώνα για τη διάσωση του κτηρίου αυτής της ιστορικής γειτονιάς.

ΤΟ ΒΗΜΑ

Νυφικό σε τιμή ευκαιρίας

2012-02-08T07:22:00.001+02:00

Στις μικρές αγγελίες όλα πωλούνται πλέον για μερικά ευρώ

Της Ιωαννας Φωτιαδη

Κειμήλια, παιδικά ρούχα και νυφικά, καναρίνια και ξιφολόγχες, γόβες και ζώνες, τοστιέρες και καρέκλες συνδέονται με κάτι κοινό. Ολα πωλούνται από τους κατόχους τους σε «τιμή ευκαιρίας», με στόχο πιο προφανή από ποτέ. Μερικές δεκάδες ευρώ. Το ξεφύλλισμα των μικρών αγγελιών προβάλλει ανάγλυφα το οικονομικό αδιέξοδο χιλιάδων Ελλήνων προκαλώντας θλίψη και -πιθανότατα- συγγενή συναισθήματα στον αναγνώστη. Οχι, δεν υπάρχει αντικείμενο σε ελληνικά νοικοκυριά που να μην «πωλείται».

Πάνω-πάνω στη λίστα των αγγελιών «θρονιάζονται» έπιπλα. Αυτά που εάν δεν χρησιμοποιούνταν θα στοιβάζονταν σε μια αποθήκη ή θα δωρίζονταν σε κάποιο φίλο, σήμερα πωλούνται από τους ιδιοκτήτες τους «για λόγους έκτακτης ανάγκης». Και δεν θα βρούμε μόνον «ακριβά» και «βαριά» έπιπλα αλλά και «συναρμολογούμενα» χαμηλού κόστους. Μεταξύ αυτών, φιγουράρουν και πιο «φαντεζί» επιλογές, όπως ένα άγαλμα «με μια γυναίκα που κρατάει λουλούδια» αλλά και ελεφαντόδοντα, για όσους θέλουν να δώσουν μια νότα «έθνικ» στον χώρο τους. Τα «ευρήματα» στη λίστα των ειδών οικοσκευής προκαλούν περισσότερο προβληματισμό, καθώς πρόκειται για αντικείμενα χαμηλής αξίας: δύο καδράκια από 5 ευρώ το ένα, μια αλουμινένια σκάλα 15 ευρώ, μια ζυγαριά αξίας 8 ευρώ. Υψηλότερη αξία, υλική και προφανώς συναισθηματική, έχουν πολλά χειροποίητα αντικείμενα και οικογενειακά κειμήλια. «Είχα πλέξει με βελονάκι μια κουβέρτα για προίκα του γιου μου», εξηγεί στους ενδιαφερόμενους η ηλικιωμένη από την άλλη πλευρά του τηλεφώνου «ο γιος μου, όμως, έφυγε για το εξωτερικό, οπότε την πουλάω».

Οι ξιφολόγχες του παππού από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αγία Γραφή με σφραγίδα του Πατριαρχείου, όπως και το αγγλικό ρολόι της δεκαετίας του '50, που φυλάχθηκαν με επιμέλεια για πολλές δεκαετίες σε σεντούκια και ντουλάπες ή κοσμούσαν μια γωνιά στο σαλόνι, σήμερα «ξεθάβονται». Ολα πωλούνται...

Αντίστοιχα, μακρά η λίστα από γούνες, που ζητούν αγοραστή «η τιμή συζητήσιμη». Στις αγγελίες υπάρχει χώρος και για νυφικά. «Είναι αφόρετο» διαβεβαιώνει η κυρία που το πωλεί - «αυτός ο γάμος δεν έγινε ποτέ και δεν υπάρχει λόγος να μένει στη ντουλάπα μου». Αλλα νυφικά που συνδέθηκαν με «βίον ανθόσπαρτον», δίδονται σε τιμές - έκπληξη. «Το είχα πάρει τότε από το Κολωνάκι 1.300 ευρώ και σας το δίνω 250», λέει με πειστικό τρόπο η κυρία που το πουλάει. Και πιο ταπεινά όμως ρούχα και αξεσουάρ, δίνονται σε τιμές «ευκαιρία»: μπότες, γόβες, μπουφάν, ζακέτες και ζώνες... Ηλεκτρονικά είδη και ηλεκτρικές συσκευές, οι οποίες λόγω χαμηλών τιμών-προσφορών αγοράστηκαν κατά κόρον τα τελευταία χρόνια, μεταπωλούνται τώρα μαζικά. Αντίστοιχα, οι γονείς παρά το συναισθηματικό φορτίο, βάζουν αγγελίες για πολλά βρεφικά είδη: το καρότσι του μωρού, τη στράτα, το λίκνο, την αλλαξιέρα και τον αποστειρωτή, καθώς είναι κοινό μυστικό ότι οι τιμές όλων των προϊόντων που σχετίζονται με παιδιά παραμένουν «τσιμπημένες».

«Απομεινάρια» μαγαζιών

Μια νέα κατηγορία είναι τα «απομεινάρια» μαγαζιών που έχουν κλείσει και αναζητούν τον επόμενο ενδιαφερόμενο που θα τα αξιοποιήσει. Εξοπλισμοί ζαχαροπλαστείων, εστιατορίων, παιδότοπων και κομμωτηρίων, τοστιέρες και επαγγελματικοί καταψύκτες, παραδοσιακές καρέκλες καφενείου ακόμα και οι φωτεινές επιγραφές διατίθενται. «Θα τα βρούμε στην τιμή», διαβεβαιώνει με πικρία μια κυρία. «Ανοιξα το τυροπιτάδικό μου για δέκα μήνες, αλλά δεν πήγε καλά». Σε ανάλογη ψυχολογική φόρτιση και άλλος πωλητής στο κέντρο του Πειραιά. «Δίνω τον εξοπλισμό της ψησταριάς μου, πίστεψέ με, τη γυριέρα τη χρησιμοποίησα δέκα φορές και αν». Αλλά και «ολόκληρες» επιχειρήσεις ενοικιάζονται ή πωλούνται: περίπτερα, εστιατόρια, μπαρ, αυτοκινούμενες καντίνες, βίντεο κλαμπ αλλά και καταστήματα αλυσίδων (π.χ. βιολογικών προϊόντων) -με «απόθεμα» όπως τονίζεται- περιμένουν τον επόμενο επιχειρηματία που θα δοκιμάσει την τύχη του.

Σημείο των καιρών και οι αγγελίες «ανταλλαγής ειδών». Εδώ, ο καθένας μπορεί να εκφράσει υψηλές προσδοκίες: «καφέ στην Κορινθία ανταλλάσσεται με κατάστημα ή γκαρσονιέρα στο Παρίσι». Αλλος, «πωλώ δύο καναρίνια ή κουνέλια, 20 ή 15 ευρώ αντιστοίχως», ενώ μεγάλα τετράποδα δίνονται από τα αφεντικά τους κατά κανόνα «σε τιμή ευκαιρίας». Οπως «πωλείται φοράδα 18 μηνών, πολύ όμορφη, υγιής και με καλό χαρακτήρα...».

πηγή

Από τα παλιά....

2012-02-08T07:22:00.000+02:00

Το 1940 λίγο πρίν την έναρξη του πολέμου....

2012-02-08T07:21:00.000+02:00

Το Σαββατοκύριακο της 26ης και της 27ης Οκτωβρίου 1940, όπως ξαναζωντανεύει μέσα από τις συλλεκτικές σήμερα σελίδες του Τύπου εκείνης της εποχής, έβριθε γεγονότων και αναλύσεων δίπλα στις εντός πλαισίου αναγγελίες για πρεμιέρες στο σινεμά και στο θέατρο, ελλείψει των ειδικών πολιτιστικών σελίδων που απέκτησαν πολλές δεκαετίες αργότερα οι ελληνικές εφημερίδες. Τα σύννεφα του πολέμου συγκεντρώνονταν πάνω από τα ελληνοαλβανικά σύνορα και μόνο το δελτίο καιρού και οι διφορούμενες δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις από την Ιταλία προμήνυαν ίσως τα μελλούμενα. «Καιρός άστατος νεφελώδης,μετά τινών ασθενών βροχών και καταιγίδων με μεγίστη θερμοκρασία τους 24 βαθμούς και ελαχίστη τους 17» κατέγραφε το καιρικό δελτίο, παραμονές της 28ης Οκτωβρίου. Την ίδια στιγμή, οι ιταλικές εφημερίδες «Τριμπούνα» και «Εσπερινός Ταχυδρόμος» του Μιλάνου έγραφαν ότι «στρατιωτικές εξελίξεις δεν θα αργήσουν να εκδηλωθούν» και «στρατιωτικά γεγονότα, αποφασιστικής σημασίας, προετοιμάζονται».

Στις πρώτες σελίδες του «Ελευθέρου Βήματος» καταχωρίστηκαν, τις δύο αυτές ημέρες, οι σφοδροί βομβαρδισμοί στο Αμβούργο και στο Μπέρμιγχαμ, από τη Βρετανική Βασιλική Αεροπορία και τη Λουφτβάφε, αντιστοίχως, και η συνάντηση του Αδόλφου Χίτλερ και του γηραιού γάλλου στρατάρχη Φιλίπ Πεταίν που, σύμφωνα με τον τίτλο, αφορά «καταρχήν συνεργασία για την ειρηνικήν οικοδόμησιν της Ευρώπης». Είναι η ληξιαρχική πράξη γέννησης της προδοτικής κυβέρνησης του Βισύ, που συμπληρώνεται από τον διορισμό «του κ.Λαβάλ εις την θέσιν του υπουργού Εξωτερικών».

Στην εσωτερική επικαιρότητα κυριαρχούσε η έκκληση του «Εθνικού Κυβερνήτη Ιωάννου Μεταξά προς άπαντες» να συνδράμουν τους εράνους για τα συσσίτια των άπορων μαθητών και μαθητριών. Ταυτόχρονα η «Εθνική Κυβέρνησις» και ο δήμαρχος Αθηναίων Αμβρόσιος Πλυτάς καλούσαν όλους τους ιδιοκτήτες ανεκμετάλλευτων, καλλιεργήσιμων οικοπέδων να προσέλθουν για να τα δηλώσουν «έως το πρωί της Δευτέρας 28ης Οκτωβρίου», προκειμένου να αποδοθούν προς εκμετάλλευση και παραγωγή οπωροκηπευτικών. Οσοι δεν το έπρατταν απειλούνταν «με ποινή φυλάκισης και πρόστιμο έως 250.000 δραχμών». Για τον ίδιο σκοπό, ο Πλυτάς ζητούσε από «τους κατόχους τρακτέρ και αρότρων περιοχής πρωτευούσης» να διαθέσουν τα μηχανήματά τους ούτως ώστε να αξιοποιηθούν για την καλλιέργεια αυτών των οικοπέδων.

Στον Βόλο, η τοπική κοινωνία συγκλονιζόταν από ένα απροσδόκητο φονικό, καθώς ο Ιωάννης Τσούπρος από το χωριό Καλά Νερά τραυματιζόταν θανάσιμα και κατά λάθος από τον φίλο του Ευάγγελο Χριστογιάννη , ενώ είχαν βγει για καρτέρι, κυνηγώντας λαγούς. Ολόκληρη πάντως η χώρα συζητούσε, με σκωπτική διάθεση, το αναπάντεχο και ανοίκειο για τα ήθη της εποχής ειδύλλιο ανάμεσα σε δύο ηλικιωμένους, στη Δράμα, τον 80χρονο Γεώργιο Δαυλιάκο και την 75χρονη Παναγιώτα Σαββοπούλου, που θα ανέβαιναν τα σκαλιά της εκκλησίας. Ο χρονογράφος του «Ελευθέρου Βήματος» Παύλος Παλαιολόγος στο φύλλο της 26ης Οκτωβρίου κατακεραύνωνε τους «Φαρισαίους» και έγραφε χαρακτηριστικά: «Δύο συνοδοιπόροι που συναντώνται στην προτελευταία στάσι μιας μακρυνής διαδρομής. Ο τρόμος της μονώσεως φέρνει κοντά τον έναν στον άλλον. Γιατί να γελάσωμε εις βάρος τους;». Ο ίδιος πάλι, στο φύλλο της επομένης, σε χρονογράφημα με τίτλο «Νερό και Σαπούνι», και με αφορμή μια δωρεά για την ανέγερση και τη συντήρηση δημόσιων λουτρών στην Αθήνα, καθώς και την προμήθεια ικανών ποσοτήτων σαπουνιού, στηλίτευε τους «εθνικούς ευεργέτας που δεν υπήρξαν προσαρμοσμένοι στην ελληνική πραγματικότητα.Εκτισαν ακαδημίες για τους ακαδημαϊκούς του μέλλοντος, και όχι λουτρά για τους άπλυτους του παρόντος. Στα χωριά η κολυμβήθρα είνε το πρώτο και το τελευταίο μπάνιο.Ακόμη και στον προοδευτικό Βόλο, στα 12.000 σπίτια, τα 300 έχουν λουτρό».

Στις προθήκες των βιβλιοπωλείων είχε τοποθετηθεί ο Λεωνής, του Γιώργου Θεοτοκά, «ένα βιβλίο της εφηβικής ηλικίας», ανήμερα τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου έκανε πρεμιέρα «Η κυρία Μποβαρύ, του Γκυστάβου Φλωμπέρ», με Εμμα Μποβαρύ τη Μαρίκα Κοτοπούλη, στα σινεμά παιζόταν η «Ρόδινη ζωή» με τη «γεμάτη χάρι,δροσιά, τσαχπινιά» Σίρλεϋ Τεμπλ και το «Αιώνια δική σου», με τον Ντέιβιντ Νίβεν και τη Λωρέττα Γιουγκ, «με τις ωραιότατες τουαλέτες της αμερικανικής μόδας», ενώ στο ραδιόφωνο ακουγόταν σε συνέχειες η οπερέτα «Τσιγγάνικο αίμα».

Η... προφητεία πάντως του διημέρου ερχόταν από την άλλη πλευρά του Αιγαίου. Ο τούρκος δημοσιογράφος και αναλυτής Ιτέμ Ιζέτ έγραφε στη «Σον Πόστα» ότι «ουδεμία αμφιβολία υπάρχει ότι η Ελλάς θα υπερασπίση εις περίπτωσιν ανάγκηςτην ακεραιότηταν και την ανεξαρτησίαν της και παρουσιάζεται “ασπροπρόσωπος” έναντι του ευρωπαϊκού πολέμου. Φρονούμεν ότι η Ελλάς θα υπερνικήση τας δυσχέρειας και θα διαφυλάξη την τιμήν,την ακεραιότηταν και την ανεξαρτησίαν της».

Γιορτές, παρελάσεις και κινηματογραφικές πρεμιέρες

http://imageplay.net/img/m7Gbd233230/ContentSegment_16275092W1000_H.jpg

Το Σαββατοκύριακο της 26ης και 27ης Οκτωβρίου 1940 είχε ως επίκεντρο του ενδιαφέροντος τη Θεσσαλονίκη που γιόρταζε τον πολιούχο της και τη συμπλήρωση 28 ετών από την απελευθέρωσή της.Η κεντρική εκδήλωση περιελάμβανε τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄,στην πλατεία Βαρδαρίου,από τον γενικό διοικητή Μακεδονίας- Θράκης Γεώργιο Κυρίμη και τον διοικητή του Γ΄ Σώματος Στρατού Γεώργιο Τσολάκογλου,κατοπινό πρώτο κατοχικό πρωθυπουργό.

Την Κυριακή,27 του μηνός,οι πρόσφυγες της Σμύρνης, που είχαν εγκατασταθεί στα χωράφια και στα ρέματα κάτω από το Δουργούτι,ιδρύοντας τη Νέα Σμύρνη,είχαν τη δική τους εορτή.Χοροστατούντος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χρύσανθου και ύστερα από χρόνια εράνων και οικοδομικών εργασιών,πραγματοποιήθηκαν τα θυρανοίξια της Αγίας Φωτεινής,με τον ευπρεπισμό των λειψάνων που είχαν κουβαλήσει οι πρόσφυγες από τις «χαμένες πατρίδες».

Στα σινεμά πάντως,και συγκεκριμένα τη Δευτέρα 28 Οκτωβρίου,προγραμματιζόταν η θεαματική...εισβολή του «φόβου εγκληματιών και Αστυνομίας, ενός οφθαλμού που παραμονεύει άγρυπνα στα σοκάκια», του «Αγιου» Σάιμον Τέμπλαρ,που τον υποδυόταν ο ηθοποιός Τζωρτζ Σάντερς.Η πρεμιέρα της ταινίας αναβλήθηκε λόγω του πολέμου,για να πραγματοποιηθεί δύο ημέρες μετά,όταν σινεμά και θέατρα επαναλειτούργησαν «παρά την σβέσιν των φώτων»,λόγω των ιταλικών αεροπορικών επιδρομών.Και δεν ήταν η μοναδική πρεμιέρα που μετατέθηκε,ματαιώθηκε ή αναβλήθηκε. Τα «σεβιλλιάνικα τραγούδια με την μαυριτανική ψυχή της Ιμπέριο Αρζεντίνα»,που ήταν προγραμματισμένα να ακουστούν στο Τιτάνια,την ίδια ημέρα με την πρεμιέρα του «Αγιου»,ματαιώθηκαν.Το «Ελεύθερον Βήμα» συνέχιζε πάντως τη δημοσίευση του καθημερινού ιστορικού αναγνώσματος,με θέμα τη ζωή,την πορεία και τις επιλογές της «Βασίλισσας Παρθένου» της Αγγλίας, Ελισάβετ Α΄. Ο τίτλος,κάτι παραπάνω από εύγλωττος: «Μια γυναίκα μέσα στη θύελλα».

πηγη (tovima.gr/society/article/?aid=362739)
πηγή

Η διορία τελειώνει σήμερα ...Ευρωπαϊκή Ένωση- ΔΝΤ ....ή υπογράφετε την εξαθλίωσή σας ή πτωχεύετε!!!!!!!!

2012-02-07T16:48:00.001+02:00

(1947) Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου..... από την Σοφία Βέμπο

Μ. Τραϊφόρος (στίχοι) Μ. Σουγιούλ (μουσική)

Ποιος το περίμενε στ΄αλήθεια να βγουν ψευτιές και παραμύθια
και να ξεχάσουν τώρα πια τα λόγια εκείνα τους
που μας τα λέγαν κάθε βράδυ απ’ τα Λονδίνα τους

Μα δεν πειράζει, δεν πειράζει δεν θα το βάλουμε μαράζι
και δεν θα κλάψουμε που πάλι μας ξεχάσατε
γιατί δεν είν’ πρώτη φορά που μας τη σκάσατε
και στην υγειά σας μια οκαδούλα εμείς θα πιούμε
και στη μικρή την Ελλαδούλα μας θα πούμε…

Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου κι όσο μπορείς κρατήσου
και στα παλιά παπούτσια σου, γράψε όσα λεν’ οι εχθροί σου
Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά
οι σύμμαχοι στη μοιρασιά
κάνε κουράγιο Ελλάδα μου να μην μας αρρωστήσεις
γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις

Σε κάθε χιονισμένη ράχη σαν πολεμούσαμε μονάχοι
όλοι λαγούς με πετραχήλια μας ετάζατε
και μες τα μάτια με λατρεία μας κοιτάζατε
Μα ξεχαστήκαν όλα εκείνα
κ' η Πίνδος και η Τρεμπεσίνα
κ’ ίσως μια μέρα εμάς που τόσο αίμα εχύσαμε
να μας καθίσουν στο σκαμνί γιατί νικήσαμε
μα φυσικό θα μας φανεί κι αυτό ακόμα
και στην Ελλάδα μας θα πούμε μ’ ένα στόμα
Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου...

Η Ελληνική τρόϊκα σήμερα υπογράφει το ....πωλητήριο!!!!!!

2012-02-07T10:22:00.000+02:00

Τα πρεβαντόρια....

2012-02-07T10:12:00.001+02:00

Μετά τον πόλεμο στην Αθήνα οι περισσότερες οικογένειες στις γειτονιές
είχαν πρόβλημα επιβίωσης.
Στις αυλές με τα νοικιασμένα δωμάτια πίσω από την Ομόνοια τα παιδιά
έπαιζαν ανέμελα και οι μανάδες τα κοιτούσαν με αγωνία.
Αδύνατα τα περισσότερα ....φιλάσθενα....
Τα μεροκάματα αν υπήρχαν και αυτά ήταν πενιχρά με αποτέλεσμα
το κρέας να λείπει από αυτές τις οικογένειες και τα παιδιά να μεγαλώνουν
όπως όπως....με σοβαρές ελλείψεις στην διατροφή τους.
Κάποια στιγμή ο γιατρός έδινε εντολή να μεταφερθούν σε πρεβαντόριο....
Κάτι σαν σανατόριο δηλαδή....έστελναν παιδιά με αδενοπάθεια.
Το μουρουνόλαδο δεν έφτανε από μόνο του.....
Έμεναν κάποιους μήνες με ιατρική παρακολούθηση και καλή διατροφή.
Υπήρχε εξαιρετικό ιατρικό
προσωπικό αλλά και νοσηλεύτριες που τα παιδιά τις έβλεπαν σαν μητέρες.
Αυτοί οι άξιοι άνθρωποι έσωσαν ζωές.....να είναι καλά εκεί που είναι!!!!
Πίσω στα παλιά

250 εκατ. δολάρια για τους "Χαρτοπαίκτες"....

2012-02-07T10:09:00.000+02:00

Στην τιμή ρεκόρ των 250 εκατομμυρίων δολαρίων αγόρασε το εμιράτο του Κατάρ τον πασίγνωστο πίνακας του Πολ Σεζάν «Οι Χαρτοπαίκτες», κάνοντάς τον πίνακα τον πλέον ακριβοπληρωμένο σε όλο τον κόσμο.

Σύμφωνα με το περιοδικό Vanity Fair, η τιμή είναι σχεδόν η διπλάσια από την προηγούμενη τιμή -ρεκόρ, που είχε δοθεί σε δημοπρασία για το συγκεκριμένο έργο, που χρονολογείται το 1852.

Ο εν λόγω πίνακας αποτελεί κομμάτι μιας ολόκληρης σειράς 5 έργων του Σεζάν με τον τίτλο «Χαρτοπαίκτες» και ανήκε κάποτε στον Έλληνα μεγαλο-εφοπλιστή, Γιώργο Εμπειρίκο, ο οποίος πέθανε πέρυσι. Για τον πίνακα φημολογείται ότι είχε προσφερθεί στον Εμπειρίκο από δύο πασίγνωστους εμπόρους τέχνης το ποσό των 220 εκ δολαρίων, αλλά τελικά κατέληξε στο Κατάρ.

Όντας ο μόνος από τους «Χαρτοπαίκτες» που δεν ανήκε σε κάποιο μουσείο, το έργο συγκαταλέγονταν ανάμεσα στα δέκα πιο περιζήτητα έργα του κόσμου σύμφωνα με το περιοδικό Arts Magazine.

Καθώς υπάρχουν τέσσερις ακόμη «Χαρτοπαίκτες» του Σεζάν οι οποίοι ανήκουν σε ονομαστές συλλογές, όπως του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης και του Μουσείου Ορσέ, το Κατάρ με αυτή την κολοσσιαία αγορά μπαίνει στην ελίτ της παγκόσμιας τέχνης.

iefimerida.gr

Για την Γαβριέλα....από τα παλιά

2012-02-07T10:08:00.000+02:00

Το κόκκινο φανάρι που δεν έσβησε…
Δευτέρα, 27 Αυγούστου 1991 ΕΘΝΟΣ

Η θεά του αγοραίου έρωτα, που κυριαρχούσε στη ζωή της Αθήνας περισσότερο από πέντε δεκαετίες, δεν ζει.

Η βαθύπλουτη Γαβριέλα βρέθηκε χτες το πρωί στραγγαλισμένη στο σπίτι της στα Εξάρχεια(Μάρκου Ευγενικού 14).

Από κει είχε περάσει όλη η λεγόμενη υψηλή κοινωνία και όχι μόνο. Πενήντα ολόκληρα χρόνια είχαν διαβεί το κατώφλι της επώνυμοι και ανώνυμοι. Αυτοί οι άνθρωποι της έδωσαν στα χέρια το μεγαλύτερο όπλο: την απόλυτη οικονομική ανεξαρτησία.
Όχι μόνο είχε τεράστια περιουσία σε μετρητά και ακίνητα, αλλά είχε κατ΄ επανάληψη βοηθήσει, με κάθε τρόπο, τους γείτονές της, οι οποίοι την υπεραγαπούσαν.
…………………………………………………………………………….
«Έγινα ιερόδουλος διότι εγεννήθην έτσι…». Πίσω από αυτό το επίγραμμα, το οποίο η Γαβριέλα Ουσάκοβα χρησιμοποιεί και σαν ψευδότιτλο, στο βιβλίο της, κρύβεται η γυναίκα θρύλος.
Η πιο διάσημη σταρ του αγοραίου έρωτα. Εκείνη που έμαθε τους άντρες απ΄ έξω κι ανακατωτά. Στο πλάι της πλάγιασαν επώνυμοι κι επιφανείς, αλλά και πλήθος ανωνύμων.
Δεν ήταν, όμως, μόνο αυτό που την έκανε διάσημη. Ήταν η μεγάλη της καρδιά και η ντομπροσύνη. Σήμερα σπανίζουν τέτοιοι άνθρωποι, αφού σπανίζει η ανθρωπιά και το ενδιαφέρον για τον πλησίον.
Είναι χαρακτηριστικά όσα μας είπε η αδελφή της Λίλη, που ζει στο Χαλάνδρι: «Δεν με νοιάζει το πώς χρησιμοποιούσε τον εαυτό της. Εγώ ξέρω ότι ήταν άγιος άνθρωπος. Βοηθούσε όλο τον κόσμο. Ποτέ κανείς δεν είπε κακό λόγο γι΄ αυτήν».
Και όχι μόνο αυτό. Χτες το πρωί, έξω από το σπίτι της οδού Μάρκου Ευγενικού 14, κοντοστάθηκε ένας γέροντας. Κάτασπρα μαλλιά και τραγιάσκα.
-Ψάχνετε κάτι, τον ρώτησα.
-Εδώ δεν έμενε η Γαβριέλα; Δεν θυμάμαι καλά;
-Γιατί ρωτάτε;
-Ε… να … μ΄ έστειλε μια φίλη μου να δω πότε είναι η κηδεία της για να της πω να πάει.
-Που είναι αυτή η φίλη σας να μας μιλήσει για τη…
-Α! Δεν ξέρω. Αφήστε με. Αφήστε με, ψέλλισε και βήμα ταχύ απομακρύνθηκε.

Μετά λοιπόν από ποιος ξέρει πόσα χρόνια, όχι μόνο αυτός ο γέροντας, αλλά και πόσοι άλλοι θυμούνται τη γυναίκα, που πολύ αγάπησαν, όπως η ίδια εξομολογείται στο βιβλίο της.
Κυκλοφόρησε πριν από 10 χρόνια. Μέσα από τις σελίδες του παρουσιάζει την εικόνα όχι μόνο του εαυτού της, αλλά και των ανθρώπων εκείνων τους οποίους η λαχτάρα για ερωτικές περιπέτειες τους έριχνε στην αγκαλιά της.
Ένας από τους πρώτους γείτονες της Γαβριέλας, στο σπίτι της, στις παρυφές του Λυκαβηττού, όπου το πρωί της Κυριακής βρέθηκε στραγγαλισμένη, είναι ο 65χρονος σήμερα Μύρων Λουλάκης. Θυμάται:
«Το 1940, ήμουν παιδάκι 8 χρονών, όταν εκείνη ήρθε στη γειτονιά. Πάντα την έβλεπα μέσα στο κοινωνικό σύνολο και έτσι μπορώ να σου την περιγράψω. Είχε μεγάλη καρδιά. Σήμερα όπου κι αν ψάξεις, δεν θα βρεις τέτοιο άνθρωπο».
Φέρνει στη θύμησή του τα χρόνια της κατοχής:
«Ερχόταν ο διοικητής της Κομαντατούρ και γέμιζε όλη η γειτονιά Γερμανούς αξιωματούχους. Όταν φεύγανε έβγαινε από το σπίτι της. Γιόμιζε σακούλες και τις άφηνε έξω από τα σπίτια».
Η Γαβριέλα είχε δυο αδέλφια τα οποία ζήλευε υπερβολικά. Δημιουργήθηκαν μέσα της διάφορα προβλήματα, σχετικά με την εμφάνισή της, κι ας ήταν μόνο πέντε χρόνων, τα οποία άμβλυνε η γιαγιά της, όπως αναφέρει στο βιβλίο της. Διόρθωσε τις ατέλειές της, δένοντας με πάνες τα΄ αυτιά που πέταγαν και ξάνθινε με γερμανικό χαμόμηλο τα μαλλιά της. Τα μάτια της, όμως, ποτέ δεν άλλαξαν, να γίνουν γαλανά σαν της αδελφής της.

Από το βιβλίο της:
«Ο μπαμπάς είχε μαλώσει με τη μαμά άσχημα. Ήθελε να πάει στην Τραπεζούντα και η μαμά στη Ρουμανία. Έτσι πήρε τα πορτάλια του και ξεμπάρκαρε. Αργότερα, πέθανε στην Αμερική το 1962. Δεν τον ξαναείδα πια. Ο μικρός, όμως, με απασχολούσε. Δεν τον αγαπούσα καθόλου…»
Εξομολόγηση ή θράσος και έκφραση μίσους για τον αδελφό της, τον οποίο σκότωσε, όταν τσούλησε το καρότσι του πάνω σε μπανανόφλουδα, στα κατάστρωμα του πλοίου;
Διαβάζουμε:
«Όλος ο κόσμος τα ΄βαλε με την απροσεξία του καθενός: «Πετάν φλούδες κάτω; Χάθηκε η θάλασσα;» Μόνο εγώ ήξευρα πως δεν ήταν ατύχημα και είχα τύψεις συνειδήσεως πολύ καιρό».

Μ΄ αυτές τις εξαιρετικά σημαντικές εμπειρίες, έφτασε με την οικογένειά της στον Πειραιά. Παράλληλα με το σχολείο της δεν άφηνε να πάνε χαμένες οι ευκαιρίες που τις έδινε η μητέρα της με τον πατριό της και για καλλιτεχνική μόρφωση. Οι εμπειρίες της στην προεφηβική ηλικία δεν ήταν μόνο το θέατρο, αλλά και το γερμανικό λυκόσκυλο, ο Βόλφ…
Το ανήσυχο μυαλό της έψαχνε πάντα για κάτι διαφορετικό. Το γεγονός αυτό στάθηκε αφορμή τα μετέπειτα χρόνια να την περιτριγυρίζουν μπόλικοι γιατροί, οι οποίοι, όπως τονίζει στο βιβλίο της, δεν την άγγιζαν από τη μέση και κάτω.
Οι δραστηριότητές της δεν αφορούσαν μόνο τους άντρες. Φρόντισε να μάθει κοπτική ραπτική, αλά παρέδιδε και μαθήματα Γαλλικής. Ολ΄ αυτά τη γέμιζαν, ως ένα σημείο. Αυτό που αναζητούσε….. τον εαυτό της, ήταν η ανεξαρτησία.
Αγόρασε το οικόπεδο στην οδό Μάρκου Ευγενικού, το 1936, και δυο χρόνια αργότερα, κατάφερε να χτίσει την πολυτελέστατη για την εποχή εκείνη πολυκατοικία, οπότε και αρχίζουν οι μεγάλες περιπέτειές της, στη ζωή και τον έρωτα.
Όσο όμως ο έρωτας από τη μια και το χρήμα από την άλλη έμπαιναν στη ζωή της, εκείνη παρέμενε πιστή στις αρχές της. Τόδειχνε καθημερινά στους γείτονες, οι οποίοι την υπεραγαπούσαν.
Η Γαβριέλα ποτέ δεν έπαψε να αισθάνεται άνθρωπος αν και πολλές φορές ενεργούσε με τρόπο όχι κοινά αποδεκτό. Έτσι, όμως, συμπεριφέρονται οι άνθρωποι που αισθάνονται ειλικρινείς πρώτα με τον εαυτό τους και κατόπιν με τους άλλους.
Η πολυτάραχη ζωή μιας τέτοιας γυναίκας δεν είναι βέβαια δυνατό ν΄ αποτυπωθεί σε μερικές αράδες. Διαλέξαμε από το βιβλίο της ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα, το οποίο δίνει ανάγλυφη την εικόνα των πελατών της, οι οποίοι ήταν απ΄ όλα τα κοινωνικά στρώματα και πλήρωναν για ν΄ απολαμβάνουν κάθε περιποίηση:
«Μούρχεται το απόγευμα ο γαλατάς μ΄ ένα τσέλιγκα. Καπελάκι μαύρο, μεταξωτό, στρογγυλό, χωριάτικο. Είχε και γκλίτσα, λες και θάβοσκε τα κατσίκια και τα πρόβατα, μια σφυρίχτρα στο λαιμό, ένα κομπολόι στην τσέπη, μια φούντα μαύρη μεταξωτή και κεχριμπάρι κίτρινο ζωντανό. Ωραίος, ομολογουμένως, λεβέντης γέρος! Μα κάτι δεν πάει καλά, κάτι έχει. Κοιτάζω προσεχτικά, έχει πελώριες μουστάκες, κάτι άλλο; Δεν έχει μύτη. Παρατηρεί το βλέμα μου ο γαλατάς.
Τη μύτη κοιτάζεις; Ανέλαβε ο γέρος με βροντώδη φωνή. Στον πόλεμο του ΄12, μου την πήρε κάποιο βόλι, αμ΄ στη ζωή δεν μ΄ έβλαψε καθόλου, τα ρουθούνια υπάρχουν.
Όσφρηση έχει καλή, συμπληρώνει ο γιος. Τότε μόνο αντελήφθην το γιο να ξεπροβάλλει πίσω από τη σωματάρα του γέρου. Λεπτός αυτός, λίγο καμπουριασμένος.
Στάσου λίγο, βρε, να δει η γυναίκα τα βλαστάρια μου! Σάματις καμπούρη σ΄ έχω ή έχασες κανένα τάληρο και το γυρεύεις; Θα σε κάνω και γαμπρό: Του βρήκα μια νύφη, ξανθιά, όμορφη, μπουκιά και συχώριο. Αμ΄ ξεύρει τίποτις να της κάνει, μάταδε μ… στο χωριό; Σπιτάκια για φανταράκια, κόκκινα, δεν υπάρχουν. Θα τον αναλάβεις τώρα, με το αζημιώτο βέβαια;
Δεν μιλώ. Του τα δείχνω με νοήματα και επιτέλους μπαίνει στο νόημα. Ντύνομαι και τον βάζω να με γδύσει. Τα κατάφερε επιτέλους. Εγώ είμαι τώρα η νύφη, όχι πλέον αυτός. Βάζω το μαξιλάρι κι αρχίζω να τον χαϊδολογώ…

Αυτή είναι η Γαβριέλα, όπως αυτοπαρουσιάζεται μέσα από τα γραπτά της. Ο θρύλος που κυριάρχησε για πενήντα χρόνια στην κοσμική ζωή της πρωτεύουσας μπορεί να πέθανε αλλά στην πραγματικότητα ζει. Και θα ζει πάντα, όσο υπάρχουν άνθρωποι με τα αισθήματα της ψυχής της.
Παρά το γεγονός ότι η δουλειά που διάλεξε δεν είναι και σήμερα αποδεκτή, κατάφερε να κρατήσει όχι μόνο τους πελάτες δίπλα της, αλλά κυρίως τους ανθρώπους.
Αυτούς που κάθε λεπτό σκεφτόταν πώς θα βοηθήσει και τους έδειχνε απλόχερα τα αισθήματά της. Και βέβαια δεν το έκανε για να μην την «ξεφωνήσουν», γιατί είχε αποδείξει ότι δεν είχε ανάγκη κανένα. Τόκανε γιατί γεννήθηκε με αισθήματα και ευαισθησίες, τα οποία σήμερα είναι δυσεύρετα. Και βέβαια δεν τα αποζητάς στις ιερόδουλες, αλλά στους ανθρώπους εκείνους που θέλουν να λένε ότι αποτελούν την ελίτ της κοινωνίας, η οποία τους αποδέχεται όχι για τα αισθήματά τους και τις ευαισθησίες τους.

3/2/1963

2012-02-07T10:07:00.001+02:00

ΠΑΙΔΕΣ ΠΑΙΖΟΝΤΕΣ: (Από την στήλην «Σημειώσεις ενός Αθηναίου».)
Παρά το κρύον των ημερών αυτών, τα παιδιά των σχολείων, με την απεργίαν
των διδασκάλων, ευρήκαν την ευκαιρίαν να επιδοθούν εις τον φυσικόν
προορισμόν των: εις το παιχνίδι. Οι ελεύθεροι χώροι της συνοικίας
από το πρωί ώς το βράδυ έχουν μεταβληθή εις πεδία κρυφτού,
αμπάριζας και κυνηγητού – όπου εννοείται, τα παλαιά αυτά παιχνίδια
δεν τα έχει εκτοπίσει η λατρεία του ποδοσφαίρου.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο χρυσός θα φέρει τον καρκίνο και την ανεργία

2012-02-07T10:07:00.000+02:00

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΥΣΟΡΥΧΕΙΩΝ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

Μέλη της Διανομαρχιακής Επιτροπής, προειδοποιούν ότι «θα γίνει της Κερατέας»

Η κοινωνία της Θράκης δεν έχει πει την τελευταία της κουβέντα απέναντι στο χρυσό. Αυτό το μήνυμα θέλησαν να περάσουν, χωρίς φιέστες, μέλη της Διανομαρχιακής Επιτροπής Πολιτών Ροδόπης-Έβρου κατά των Χρυσορυχείων της Θράκης. Μετά την «χρυσή» υποκινούμενη διαμαρτυρία πολιτών από τις Σάπες, την προηγούμενη εβδομάδα, υπέρ της επένδυσης χρυσού στην περιοχή, ήρθε η απάντηση. Χωρίς πανάκριβα, πανό και κολλαριστά φυλλάδια, τρία μέλη της Διανομαρχιακής Επιτροπής από τον Έβρο, έδωσαν το παρόν στη συζήτηση, Επιτροπής κατά της οικονομικής κρίσης, που συνεδρίαζε το βράδυ της Τετάρτης, στην Κομοτηνή. Σήκωσαν πανό με το σύνθημα «Χρυσορυχεία = Αύξηση ανεργίας. 80 θέσεις εργασίας για λίγα χρόνια, αλλά απώλεια περισσοτέρων από γεωργία-κτηνοτροφία-τουρισμό-αλιεία-κτηνοτροφία».

«ΗΤΑΝ ΠΛΗΡΩΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΙΑ»

Προειδοποιώντας ότι, «εδώ θα γίνει της Κερατέας» και δε θα επιτραπεί η επένδυση χρυσού, το μέλος της Επιτροπής Πολιτών κατά της εξόρυξης χρυσού στη Θράκη, Μιχάλης Χατζηκύρκας, υποστήριξε, ότι η εταιρία λέει ψέματα. Πρόσθεσε, ότι η διαμαρτυρία κατοίκων των Σαπών ήταν υποκινούμενη. «Το 95% αυτών, πληρώνονται από τη εταιρεία», υποστήριξε. Άλλωστε, αυτό φαίνεται από την τακτική που ακολουθείται τόσο στην Αλεξανδρούπολη, όσο και στις Σάπες, ανέφερε. «Η εταιρία δυστυχώς ποντάρει στη φτώχια και στην ανέχεια του κόσμου και εκμεταλλεύεται αυτή την κατάσταση. Αυτοί που είχαν έρθει εδώ κατά 95% είναι πληρωμένοι από την εταιρία και τα πανό τους ήταν ιλουστρασιόν. Τους εκμεταλλεύονται, δεν ξέρω τι τους ταΐζουν και τι τους έχουν πληρώσει. Τους ίδιους ανθρώπους ακριβώς, τους είχαμε δει και στην Αλεξανδρούπολη και δεν ξέρω τι παραμύθια τους λένε. Μάλιστα ένας βγήκε στο μικρόφωνο σε ένα κανάλι και έλεγε ότι δεν θα υπάρχει κυάνιο, δηλαδή πρόκειται για την αντιπληροφόρηση, τα σούπερ ψέματα».

80 ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕ ΚΑΡΚΙΝΟ

Τα μέλη της Επιτροπής, προγραμματίζουν, συνεχή παρουσία, στα περιφερειακά συμβούλια και όπου αλλού είναι απαραίτητο, ώστε να ακουστεί η άποψη τους, ότι ο «χρυσός σκοτώνει». Υποστηρίζουν, ότι γνωρίζουν καλά, τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας, αφού και ίδιοι είναι πολίτες της Θράκης, αλλά είναι αποφασισμένοι να προστατέψουν τις ζωές, το περιβάλλον και το μέλλον των παιδιών τους. Εξάλλου, ακόμα και αν τα χρυσορυχεία ανοίξουν στην περιοχή, δε θα προσφέρουν θέσεις εργασίας και χρήματα στα ταμεία του κράτους, είπε ο κ. Χατζηκύρκας. Απεναντίας, τόνισε ότι οι 80 θέσεις εργασίας που προβλέπονται να δημιουργούν, θα γίνουν η αιτία να χαθούν εκατοντάδες σε δυναμικούς κλάδους της οικονομίας. Θα καταστραφεί ο αγροτοκτηνοτροφικός κλάδος, η αλιεία και ο τουρισμός. Τομείς δηλαδή που προσφέρουν στην τοπική οικονομία και στηρίζουν χιλιάδες οικογένειες. «Τα χρυσορυχεία θα δώσουν 80 θέσεις εργασίας για λίγα χρόνια, θέσεις εργασίας μέσα στον καρκίνο, μεγάλης επικινδυνότητας, αλλά θα απαξιώσουν όλη την περιοχή, θα υποβαθμίσουν την περιοχή. Όλη η περιοχή θα απαξιωθεί για πολλά χρόνια. Εκτός αυτού όμως, υπάρχουν άλλοι τρόποι ανάπτυξης, πράγματα δηλαδή που μπορεί και επίτηδες, να έχουν πάει λίγο στην άκρη. Γεωθερμία, υπάρχει ένα φράγμα στο Ιάσιο, κοντά στις Σάπες που εκκρεμεί, έχει μείνει ένα μικρό κομμάτι να ολοκληρωθεί και δεν ολοκληρώνεται. Μόνο αυτό να γίνει τα χωράφια θα πάρουν άλλη αξία».

ΔΡΑΣΕΙΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

Τα μέλη της Επιτροπής σχεδιάζουν επιπλέον δράσεις ενημέρωσης του πληθυσμού, το επόμενο διάστημα. Από την εταιρία των Χρυσορυχείων, υπάρχει μονομερής προπαγάνδα, δήλωσε ο κ. Χατζηκύρκας και γι΄ αυτό η Επιτροπή σχεδιάζει να βγει στους δρόμους, να ενημερώσει όλη την τοπική κοινωνία, γιατί δεν έχει να χωρίσει τίποτα. «Θα χρησιμοποιήσουν κυάνιο, μας λένε ότι όλα είναι καλά, θα λυθεί η ανεργία. Εμείς κάνουμε ήδη και θα βγάλουμε και αφίσες και έντυπο υλικό και αν χρειαστεί θα βγούμε και στους δρόμους ξανά, όπως έχει γίνει και παλαιότερα, θα γίνει της Κερατέας εδώ, δεν πρόκειται να περάσει… Αυτοί μας βλέπουν σαν ιθαγενείς, ότι θα έρθουν εδώ – θα πάρουν το χρυσό και θα φύγουν -και θα μας αφήσουν με τα τοξικά. Δεν υπάρχει κανένα όφελος για την τοπική κοινωνία και για το κράτος τίποτα. Όλα τα δικαιώματα είναι δικά τους».
Ο ΧΡΟΝΟΣ