Πίσω στα παλιά...

Βόλτα στα ερείπια της Αθήνας....

2012-02-14T12:16:00.001+02:00

Περπατώντας στο Κέντρο της Αθήνας την επόμενη ημέρα της καταστροφής
μόνον οργή νοιώθεις.
Έξω από την καμμένη καφετέρια της Κοραή τα γερόντια πελάτες συζητούν.
Το στέκι τους το έκαψαν....
Θα πάνε κάπου αλλού....τους έδιωξαν οι παρακρατικοί.
Τα παιδιά που δουλεύανε εκεί...ανήσυχα.
Το ΑΣΤΥ το σινεμά ....το ΑΤΤΙΚΟΝ....βανδαλισμένα.....
Στο Μοναστηράκι το ίδιο σκηνικό....βομβαρδισμένα κτίρια....λεηλατημένα
μαγαζιά....έμποροι και υπάλληλοι να κλαίνε....
Ο Ιερός Βράχος στο βάθος μας δίνει κουράγιο ....
Ο εκπρόσωπος της Αστυνομίας δήλωσε ότι δεν είχαμε θύματα....
Τα νεοκλασικά μας λιγοστεύουν ....γλυτώσανε στον Πόλεμο...χαθήκανε
στην Ειρήνη....
Στο εντευκτήριο της Βουλής την ώρα γινότανε η συζήτηση ...βουλευτές
έβλεπαν τον αγώνα Παναθηναϊκός-Ξάνθη....
40 τόνους μάρμαρο μάζεψε ο Δήμος από τα πολεμοφόδια....
Νέοι χώροι "στέγασης" αστέγων έξω από τα καμμένα κτίρια....
Οι κουκουλοφόροι ζητούσαν χρήματα για να μην κάψουν το σινέ ΑΣΤΥ...
Πιάσανε αλλοδαπούς που λεηλατούσαν μαγαζιά....
Η πρέζα πίσω από την Ομόνοια καλά κρατεί....οι μπαχαλάκηδες
σεβαστήκανε την πιάτσα και δεν έβαλαν μπουρλότο σε κτίρια....

Έρχονται οι εκλογές.....θα κυκλοφορήσουν τα ψηφοδέλτια....
θα μπούμε πίσω από το παραβάν.....
Αλήθεια τι θα κάνουμε;

Πίσω στα παλιά

Οδηγίες από το αφεντικό.....μετά την υπερψήφιση του μνημονίου Νο...5....

2012-02-14T12:06:00.002+02:00

Όλι Ρέντ: -Λοιπόν ....δεν τα πήγες άσχημα Vangelis....τώρα
θα τους προετοιμάσεις για το επόμενο μνημόνιο....
Να μην τα ξαναλέμε ....τα ίδια θα λές....χρεοκοπία...δελτία τροφίμων....χάος...e.t.c.
Άντε bye...έχω κι άλλες δουλειές!

Η Μεγάλη Εξαθλίωση της Ελλάδας....

2012-02-14T12:06:00.000+02:00

Αγώνας δρόμου για ένα πιάτο φαγητό δίνεται στα συσσίτια στην Αθήνα. Ανθρωποι κάθε ηλικίας περιμένουν στην ουρά για αυτό που όλοι θεωρούν αυτονόητο, ένα πιάτο φαγητό για να επιβιώσουν. Το iefimerida.gr βρέθηκε στα συσσίτια του δήμου Αθηναίων με σκοπό να καταγράψει το κυριακάτικο γεύμα εκείνων που δεν θα απολαυνάνουν το οικογενειακό τραπέζι.

Αν μια εικόνα είναι ταυτισμένη στο υποσυνείδητό μας με την Κυριακή τότε μάλλον αυτή θα ήταν αυτή μιας οικογένειας που είναι μαζεμένη γύρω από το τραπέζι. Αυτή τουλάχιστον ήταν η εικόνα που είχαμε εμείς για τις Κυριακές, μια εικόνα που παρά τις δυσκολίες και τις κοινωνικές αλλαγές παραμένει κρατούσα. Για όλους; Μάλλον όχι.

Κυριακή μεσημέρι. Κέντρο Αθήνας. Παρά την εγκατάλειψη και τη διάχυτη μιζέρια, το κέντρο της πόλης διατηρεί ακόμα ένα νοσταλγικό αέρα, ιδίως στα στενάκια κοντά στην οδό Αθηνάς. Στις εκκλησίες του κέντρου βλέπεις ανθρώπους καλοστεκούμενους που έχουν πάει για την κυριακάτικη λειτουργία και οι οποίοι διαχέονται στα καφέ γύρω από το Μοναστηράκι. Συζητούν, γελούν και πίνουν τον καφέ τους.

Δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι δύο δρόμους πιο κάτω, στην Σοφοκλέους, αντικρίζεις σκηνές που δύσκολα φαντάζεσαι για την Ελλάδα. Μυρωδιές από ακαθαρσίες, μετανάστες και μια διάχυτη αίσθηση διάλυσης. Ο συνδυασμός με τα μπαχαρικά της Ευριπίδου σε κάνει να πιστεύεις ότι την Αθήνα που ήξερες και μια μεσανατολική πόλη τη χωρίζει μόνο η Αθηνάς.

Διασταύρωση Σοφοκλέους και Πειραιώς

Έξω από το Κέντρο Υποδοχής και Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων 350 άνθρωποι είναι σκαρφαλωμένοι στα κάγκελα και περιμένουν να ανοίξουν οι πόρτες. Τι ζητούν; Ένα πιάτο φαγητό.

Το θέαμα μόλις ανοίγουν οι πόρτες είναι τουλάχιστον σοκαριστικό. Οι άνθρωποι γίνονται ένα κύμα εισβάλλει στο χώρο προσπαθώντας να πιάσει σειρά για να προλάβει να φάει. Ακούς φωνές, ανθρώπους να σπρώχνονται και να βρίζονται – σκηνές ενός μικρόκοσμου με τους δικούς του κανόνες.

Όταν γράφαμε αυτό το κείμενο είχαμε πολλούς δισταγμούς. Τα συσσίτια είναι ένα δύσκολο θέμα από κάθε άποψη. Είναι κοινωνικό, πολιτικό και εν τέλει βαθιά πολιτιστικό. Είπαμε να αποτυπώσουμε τη στιγμή, με τις αντιφάσεις, τις δύσκολες αλλά και τις ευχάριστες στιγμές της.

Τα κιβώτια με τα γεύματα είναι τοποθετημένα στους πάγκους

Μπροστά στη θέα του φαγητού δεν τους νοιάζει ούτε το κρύο, ούτε η ορθοστασία. Σιγά σιγά τα παγκάκια γεμίζουν, η βαβούρα, ο θόρυβος και η αρχική ένταση σαν να έχουν σβήσει, η ουρά όμως δεν δείχνει ακόμα να μικραίνει. Μικρά μπουλούκια, συζητήσεις και αυτοσχέδιες παρέες συνθέτουν ένα παράξενο μωσαϊκό ανθρώπων που τους ενώνει ένα πράγμα: η εξαθλίωση.

Προσπαθούμε να πλησιάσουμε αλλά όλοι δείχνουν να μας αγνοούν. «Άσε ρε φιλαράκι να φάμε κάτι και μετά τα λέμε, εδώ δεν κάνεις δουλειά, εδώ έρχεσαι για την βγάλεις και σήμερα», μας λέει κάποιος από τους σιτιζόμενους.

«Αστεγος είμαι, όχι ζητιάνος»

Το βλέμμα στρέφεται σε έναν ηλικιωμένο, ο οποίος αν και μπήκε μαζί με τους υπόλοιπους δεν στάθηκε στην ουρά. Πήγε και στάθηκε δίπλα σε ένα μικρό σμήνος περιστεριών. Διστακτικά τον πλησιάζουμε, για να μας ανταποδώσει ένα βλέμμα τρομαγμένο, αλλά με διάθεση για κουβέντα «Καθίστε, εσείς δεν είστε εδώ για το φαΐ».

Πριν προλάβουμε να τον ρωτήσουμε μας λέει άμεσα «Φώτη με λένε»... Η πρώτη ερώτηση είναι η προφανής: γιατί δεν κάθεται στην ουρά όπως οι υπόλοιποι; Η απάντηση είναι αποστομωτική: «άστεγος είμαι, όχι ζητιάνος». «Πιστεύεις ότι ήθελα ή ότι περίμενα να βρεθώ εδώ; Μπορεί να μην έχω σπουδάσει, μπορεί να μην είχα σπίτια και επιχειρήσεις και να ήμουν ένας απλός οικοδόμος, πάντα όμως ήμουν περήφανος. Έκανα οικογένεια, έκανα παιδιά, ήμουν κύριος, ήμουν σωστός πατέρας, τα μεγάλωσα με αξίες, τα σπούδασα, τα πάντρεψα, αλλά τελικά τη δουλειά την έχασα και δέκα χρόνια τώρα τους λέω πως είμαι επαρχία, δεν μπορώ να τους αφήσω να με δουν σε αυτήν την κατάσταση».

Και τα παιδιά; Δεν ενδιαφέρθηκαν; Δεν έψαξαν; «Φυσικά αλλά πάντα τους απέφευγα, τι θέλεις να τους πω ελάτε στο παγκάκι μου στο πάρκο στα Ιλίσια να πιούμε καφέ;»

Τον ρωτάμε αν έρχεται συχνά στο συσσίτιο του Δήμου. «Ναι, είναι καλό και τίμιο το φαγητό, αλλά μόνο το πρωί, μην τολμήσεις να πατήσει πόδι το απόγευμα. Θα σε φάνε στο γόνατο. Αλλοδαποί και πρεζάκιες σφάζουν για ένα τάληρο, για ένα πιάτο φαγητό, είναι πολύ επικίνδυνα. Ώρα μου τώρα, πάω για τη μερίδα μου».

Δεν ήταν ιστορία που την πιστεύεις εύκολα. Κάτι μέσα σου δεν κουμπώνει. Φαίνεται αδιανόητο πως μπορεί ένας άνθρωπος να κρύβεται από την οικογένειά του, πως μπορεί να υπάρχουν παιδιά που δεν νοιάζονται αν οι ηλικιωμένοι γονείς τους ζουν ή πεθαίνουν.

Τον ρωτάμε γιατί δεν επέστρεψε ποτέ στα Γιάννενα να καλλιεργήσει το κτήμα που έχει. «Πιάνουν ακόμα τα χέρια μου, μπορώ να σηκώσω τσάπα αλλά πως να πάω; Δούλεψα δεκαετίες και δεν μου αναγνωρίζουν ούτε μια σύνταξη 300 ευρώ».

Στα λόγια και τη λογική που τα διαπερνά δεν μπορείς να μην αναγνωρίσεις την παθογένεια. Πως αυτό το κράτος που στήθηκε μεταπολιτευτικά δεν αρκείται απλά στο να εξευτελίζει τους πολίτες του με μηδαμινές παροχές. Η πελατειακή λογική εξέθρεψε γενιές ολόκληρες ανθρώπων με τη νεύρωση να τα περιμένουν όλα από το κράτος και τα ψίχουλα που δίνει αντί να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους, να φύγουν, να δημιουργήσουν να σταθούν ξανά με αξιοπρέπεια.

«Παιδιά μου σήμερα είχε παστίτσιο ζεστό»

Λίγο πιο δίπλα μια γιαγιά φεύγει από το κέντρο με ένα τεράστιο χαμόγελο, σαν παραφωνία στο σκηνικό της θλίψης και της μιζέριας. Αναπόφευκτη η συνάντηση. Την πλησιάζουμε με μία ευγενική καλημέρα και τι ρωτάμε γιατί είναι τόσο χαρούμενη. «Παιδιά μου σήμερα είχε παστίτσιο ζεστό, έγλυφες τα δάχτυλα σου! Μα καλά εσείς ακόμα δεν φάγατε;», απαντά με μια απλότητα που τσακίζει.

Δεν χρειάστηκε να αναφέρουμε την ιδιότητά μας, δεν έδειξε να την απασχολεί.

«Σήμερα μου έδωσαν και τοστ. Δεν θα το φάω τώρα, το κρατάω για το βράδυ, αν μου το ψήσει και κάποιος στα μαγαζιά που έχουν εκείνο το μηχάνημα, δεν θέλω τίποτα άλλο». Όταν τη ρωτάμε που είναι η οικογένειά της διστάζει- σαν να παγώνει. «Ο άντρας μου έχει πεθάνει χρόνια τώρα και οι δύο μου γιοι είναι γιατροί. Έχουν σκοτούρες και τρεχάματα, δεν είναι να κάτσουν να ασχοληθούν με εμένα. Βέβαια δεν τους λέω πως έρχομαι εδώ».

Είναι πάλι από εκείνες τις στιγμές που δεν ξέρεις τι να πεις, που η λογική σου δεν χωράει πως μπορεί τα παιδιά να εγκαταλείπουν τους γονείς, να μην έχουν ιδέα πως πηγαίνουν καθημερινά στα συσσίτια για ένα πιάτο, φαγητό. Πως είναι δυνατόν να αφήνεις μόνο του έναν άνθρωπο – πόσο μάλλον την ίδια σου τη μητέρα-, ο οποίος είναι ευτυχισμένος με ένα πιάτο ζεστό φαγητό και με ένα τοστ. Τι μπορεί να σου ζητήσει; Πόσο μπορεί να σου κοστίσει;

Η κυρία Αλίκη έφυγε με το τοστ στο χέρι και πάμε να συναντήσουμε τον πρόεδρο του ιδρύματος αστέγων του δήμου Αθηναίων Γιώργο Αποστολόπουλο (φώτο).

«Δυστυχώς ο αριθμός των ανθρώπων που καταφθάνει εδώ αυξάνεται κάθε μήνα περίπου 10%, αλλά το χειρότερο είναι πως πλέον έχουν αλλάξει οι κατηγορίες των κοινωνικών ομάδων που καταφεύγουν στα συσσίτια. Παλιότερα έβλεπες λίγους άστεγους και χρήστες ναρκωτικών. Σήμερα η κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική. Ο αριθμός των αστέγων έχει αυξηθεί.

Οι συνταξιούχοι που ήταν από τα πρώτα θύματα των περικοπών, προσπαθούν με τη σύνταξη να καλύψουν τις βασικές ανάγκες τους και έρχονται ως εδώ για μπορέσουν να πάρουν ένα δωρεάν γεύμα. Νεόπτωχοι – νεοάστεγοι είναι οι σχετικά καινούριοι στα συσσίτια. Δεν χρειάζεται να πω και πολλά- μια ματιά στην ουρά πείθει τον καθένα. Βλέπεις ανθρώπους καλοντυμένους που σε καμία περίπτωση δεν θυμίζουν άστεγους. Τέλος υπάρχουν και οι πολύτεκνοι που έχουν χάσει την δουλειά τους και για το καθημερινό τους γεύμα κάθονται στους πάγκους του συσσιτίου, καθώς το επίδομα και ίσως τα χρήματα που υπάρχουν στην άκρη δεν αρκούν».

Περισσότεροι από 10.000 άνθρωποι στα συσσίτια

Οι αριθμοί δυστυχώς επαληθεύουν τον κ. Αποστολόπουλο. Περισσότερα από 1.200 άτομα έχουν στραφεί στα συσσίτια του Δήμου Αθηναίων, ενώ την ίδια ώρα 10.000 άτομα σιτίζονται από την Αρχιεπισκοπή σε όλη την Ελλάδα. Οι ανάγκες είναι πολλές και παρ' όλη την προσπάθεια που κάνει ο Δήμος, η Αρχιεπισκοπή και οι διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις ώστε να προσφέρεται ένα θρεπτικό και ποιοτικό γεύμα στους συνανθρώπους μας που το έχουν ανάγκη, όσο ο αριθμός τους θα αυξάνεται, τόσο πιο δύσκολη θα γίνει και η σίτιση τους.

Ωστόσο υπάρχουν πράγματα που σε τρελαίνουν. Ο συντονισμός μεταξύ των φορέων είναι από ανύπαρκτος ως μηδαμινός. Η κοινή λογική πάλι ισοπεδώνεται: είναι δυνατόν οι δυο-τρεις φορείς που παρέχουν τα γεύματα στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη να μην μπορούν να λειτουργήσουν με ένα σύστημα;

Οι υπεύθυνοι μας είπαν πως προσπαθούν να κάνουν μια καταγραφή των ανθρώπων που έρχονται καθημερινά και σιτίζονται. Ωστόσο δεν είναι εύκολο καθώς πολλοί είτε ντρέπονται, είτε διώκονται από τις Αρχές και δεν θέλουν να δώσουν τα στοιχεία τους. Κατανοητό και σεβαστό, όμως δεν είναι δυνατόν να μην υπάρχει ένας έλεγχος. Εκείνη την ημέρα θα μπορούσαμε και εμείς να φάμε στο συσσίτιο. Πόσο άδικο θα ήταν όμως για αυτούς που έχουν πραγματικά ανάγκη; Πόσο απαράδεκτο είναι όταν κάποιοι επιτήδειοι κερδοσκοπούν πάνω στον πόνο και την ανάγκη του άλλου;

Ακούσαμε πολλές φωνές που διακριτικά μιλούσαν για τα κακώς κείμενα: προμήθειες τροφίμων που δεν έφτασαν ποτέ στα πιάτα τους παρά μόνο ως «δείγμα», άνθρωποι ακατάλληλοι να διοικήσουν που βγάζουν πάνω στους αστέγους και τους πεινασμένους τα δικά τους σαδιστικά κόμπλεξ. Δεν κατονόμασαν αλλά καταλάβαινε κανείς από τα λεγόμενά τους πως ακόμα και εκεί η διαφθορά και η αναποτελεσματικότητα διαπερνούν τους δημόσιους οργανισμούς από την κορυφή ως τα νύχια.

Φεύγοντας κοιτάζουμε τους χρήστες ναρκωτικών που έχουν έρθει και αυτοί εδώ για να πάρουν ένα πιάτο φαγητό. Μας κοιτούν και απομακρύνονται, κάποιοι προσπαθούν να ανοίξουν το σελοφάν από την πλαστική συσκευασία του φαγητού, άλλοι βάζουν το γεύμα σε μία σακούλα και ανηφορίζουν την οδό Σοφοκλέους, ακολουθώντας για ακόμα μία ημέρα τη δική τους ανηφόρα.

Αφήνουμε το κέντρο αστέγων και σε όλη την επιστροφή συζητάμε την εικόνα εκείνη των ανθρώπων που έτρεχαν σαν μπουλούκια για ένα πιάτο φαγητό. Το ερώτημα ένα: τι θα γίνει μετά. Με την κρίση να γιγαντώνεται αντί να φεύγει, αναρωτιέσαι πως μπορεί σε μια μέρα να χάσεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Ακούγεται παράξενο, λες «δεν θα συμβεί σε μένα». Ακριβώς όπως έλεγαν κάποτε πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους που ήταν στην ουρά του συσσιτίου. Δεν ήταν μετανάστες, ούτε κάποιοι «άλλοι» σε μια μακρινή χώρα. Είναι συμπολίτες μας, εδώ στην Αθήνα. Άνθρωποι που η κρίση και η συλλογική μας αποτυχία σαν κοινωνία τους οδήγησε στην εξαθλίωση, να παλεύουν να περισώσουν όση αξιοπρέπεια τους έχει απομείνει.

Ρεπορτάζ: Βασίλης Πούλος, Γιώργος Κοκκόλης

iefimerida.gr

Η Αθηναϊκή Αποκριά του 19ου αιώνα

2012-02-14T12:05:00.000+02:00

24grammata

Λαέ μου περιούσιε, λαέ μου κουρελή,
Για τη χαρά σου θλίβομαι, το κέφι σου με πνίγει,
Αλλοτε πλήρωνες φθηνά για να γλεντούν πολλοί,
Τώρα πληρώνης ακριβά για να γλεντούν ολίγοι.
Γ. Σουρής
Στα πρώτα χρόνια της νέας πρωτεύουσας, χοροί μεταμφιεσμένων οργανώνονταν από ξένους αστούς που ήταν εγκατεστημένοι σ’ αυτή ενώ και η παλιά αριστοκρατία της Αθήνας διοργάνωνε εσπερίδες. Τα τοπικά εορταστικά έθιμα, όπως είχαν επιβιώσει στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, διατηρήθηκαν και αναμίχθηκαν με διάφορα ευρωπαϊκά. Η συνοικία της Πλάκας, μια από τις πλέον πυκνοκατοικημένες περιοχές εκείνη την εποχή αφού η πόλη οργανωνόταν κυρίως γύρω από την Ακρόπολη, ζούσε τον θόρυβο των σχετικών εκδηλώσεων των κατοίκων της. Μασκαρεμένοι ή μη οι Αθηναίοι, γύριζαν στους δρόμους και πετούσαν στα ανοικτά παράθυρα και τους εξώστες φασόλια, ρύζι, καλαμπόκι, κουκιά και άλλα όσπρια, όπως όριζε το έθιμο -δεν είχαν ακόμη εισαχθεί σερπαντίνες και κομφετί. Στα μικρά χαμίνια που ακολουθούσαν τις πομπές έριχναν ζαχαρωτά με πιπέρι που προκαλούσε μορφασμούς στους μικρούς και γέλιο στους μεγάλους.Τον Ιανουάριο του 1887, στο Δημαρχείο της Αθήνας, λόγιοι και δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες και διανοούμενοι συγκεντρώθηκαν σε μια προσπάθεια να δοθεί ευρωπαϊκό χρώμα στην αθηναϊκή αποκριά και να προσφερθεί η έξυπνη παρωδία αντί της χονδροειδούς σάτιρας και καλλιτεχνικός συμβολισμός εκεί όπου κυριαρχούσε η χυδαία διακωμώδηση. Ορίσθηκαν βραβεία για τις περισσότερο επιτυχημένες μεταμφιέσεις, αλληγορικές παραστάσεις και την λαμπρότερη διακόσμηση εξωτερικού κτιρίου καθώς και ελλανόδικος επιτροπή. Στη σχετική προκήρυξη του ομιτάτου, της επιτροπής που είχε την ευθύνη της οργάνωσης διευκρινιζόταν ότι δεν θα λαμβάνονταν υπόψιν μεταμφιέσεις «αντικείμεναι εις την ευπρέπειαν και ευκοσμίαν ή σκοπούσαι την υβριστικήν παρώδησιν πολιτικών προσώπων ή άλλων ωρισμένων πολιτών».

Ο Θ. Βελλιανίτης, μέλος της οργανωτικής επιτροπής, του ομιτάτου του καρναβαλιού του 1889, οπότε έκανε την πρώτη του επίσημη εμφάνιση και ο αρνάβαλος, έγραφε : «…Η Αθηναϊκή αποκριά μέχρι του 1889 ευρίσκετο σε μεγάλη ξεπεσούρα. Απεφασίσαμεν λοιπόν τότε μερικοί νέοι δημοσιογράφοι και έμποροι, να συστήσωμεν αποκριάτικες παρελάσεις, όπως εγίνοντο εις την Βενετίαν, την Ρώμην και την Νίκαιαν. Την τελευταίαν υριακή της Αποκριάς έγιναν αι παρελάσεις των μεγαλοπρεπών αρμάτων με τις μασκαράτες. Αι Αθήναι δεν είχαν παραστή ουδέποτε εις παρόμοιον θέαμα… Αι Αθήναι και ο Πειραιεύς είχαν από της μεσημβρίας τεθή εις κίνησιν. Αι συνοικίαι είχαν ερημωθή και ούτε η ουτσή Μαρία έμεινε στο σπίτι της…». Φαίνεται όμως ότι ο εξευρωπαϊσμένος αυτός τρόπος εορτασμού δεν γινόταν αποδεκτός από το σύνολο του αθηναϊκού κοινού και κάποιοι υπεραμύνονταν της παλιάς Αποκριάς που ήταν «…αληθινή διασκέδασις, είχε ντόπιο χρώμα, δικά της τραγούδια … υπήρχε το μεγάλο γέλιο, το ξέσπασμα, το πνεύμα και η ντόπια σάτιρα, και προ παντός η ποικιλία και η αληθινή διασκέδασις του λαού…».

www.bikenet.gr

Η κρίση χτυπάει και τους συλλέκτες

2012-02-14T12:04:00.001+02:00

Χιλιάδες νομίσματα, γραμματόσημα, μετάλλια, παράσημα και άλλα αντικείμενα αξίας θα είναι διαθέσιμα προς πώληση. Συλλογές ρευστοποιούνται και αλλάζουν χέρια, λόγω κρίσης.

Το σεντούκι του παππού με παλιά ξεχασμένα νομίσματα, οι σκονισμένες κασετίνες και τα άλμπουμ με συλλογές νομισμάτων ή γραμματοσήμων μπορεί να κρύβουν μικρούς θησαυρούς.

Η αξία ενός μόνο νομίσματος μπορεί να αποτιμηθεί έως και τις 5.000 ευρώ, αν είναι από τα πιο σπάνια και δυσεύρετα, όπως το χρυσό 40δραχμο του 1852 που κυκλοφόρησε σε μόλις 8 κομμάτια.

Μια απλή έρευνα σε ξεχασμένες γωνιές του σπιτιού είναι δυνατό να αποκαλύψει εκπλήξεις, ενώ και γνωστές στημένες συλλογές μπορούν να «θυσιαστούν» για την εξασφάλιση ρευστού.

Η οικονομική κρίση υποχρεώνει ακόμη και μανιώδεις συλλέκτες να αποχωριστούν τις συλλογές νομισμάτων, γραμματοσήμων, τηλεκαρτών και άλλων αντικειμένων που απέκτησαν με μεράκι, κόπους και έρευνες ετών.

Το γεγονός αυτό οδηγεί σε σημαντικές μεταβολές στον χώρο των συλλεκτών, με μεγάλες συλλογές να αλλάζουν χέρια λόγω ανάγκης.

Πεδίο τέτοιου είδους αλλαγών θα αποτελέσει η Διεθνής Εκθεση Συλλεκτικών Ειδών «Card Collect & Syllectica 2012», που διοργανώνεται για 21η χρονιά στη Θεσσαλονίκη το ερχόμενο Σαββατοκύριακο.

Χιλιάδες νομίσματα, χαρτονομίσματα, γραμματόσημα, τηλεκάρτες, χρονοκάρτες, παλιές καρτποστάλ, ολυμπιακές ή άλλες καρφίτσες πέτου, στρατιωτικά παράσημα ή μετάλλια, ομόλογα, μετοχές και οτιδήποτε άλλο μπορεί να έχει συλλεκτική αξία θα φιλοξενηθούν στα σταντ της έκθεσης, διαθέσιμα προς πώληση.

Οι συλλέκτες που θα επισκεφθούν την έκθεση θα έχουν τη δυνατότητα να συμπληρώσουν τυχόν κενά στις συλλογές τους, να ξεκινήσουν νέες ή/και να πουλήσουν κάποια συλλογή ή μεμονωμένα συλλεκτικά αντικείμενα. Παρόντες στην έκθεση θα είναι δεκάδες γνωστοί εμπορικοί οίκοι από την Ελλάδα και το εξωτερικό, οι οποίοι θα μπορούν να κάνουν δωρεάν και έγκυρες αποτιμήσεις αντικειμένων.

Με το δικό του σταντ θα δώσει το «παρών» και ένας γερμανικός οίκος εμπορίας συλλεκτικών ειδών, ο οποίος συγκεντρώνει και ρευστοποιεί σε ευρώ παλιά εθνικά χαρτονομίσματα από τις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης.

Σημειώνεται πως οι ελληνικές δραχμές που κυκλοφορούσαν πριν από το ευρώ δεν έχουν καμία συλλεκτική αξία και η ρευστοποίησή τους μπορεί να γίνει έως το τέλος Φεβρουαρίου και στην Τράπεζα της Ελλάδος.

Όπως αναφέρει το 'Εθνος, στην Ελλάδα, οι συλλέκτες νομισμάτων υπολογίζονται σήμερα στους 10.000-15.000.

Σχετικά προσιτά για τους συλλέκτες θεωρούνται τα νομίσματα του 'Οθωνα και του Βασ. Γεωργίου.

Ένα ασημένιο τάλιρο του 'Οθωνα (κοπής του 1833) σε εξαιρετική κατάσταση κοστίζει 350-400 ευρώ, μια ασημένια δραχμή Γεωργίου (του 1873) αποτιμάται στα 150 ευρώ, ενώ ένα χρυσό εικοσάρικο του Γεωργίου (του 1884) κοστίζει γύρω στα 300 ευρώ.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα νεότερα χαλκονικέλινα νομίσματα της Δημοκρατίας (1926-1930) και του Βασ. Παύλου (1954-1965). Η συλλογή αριθμεί συνολικά 44 νομίσματα, τα οποία σε ακυκλοφόρητη κατάσταση κοστίζουν γύρω στα 1.500-1.700 ευρώ.

OnNews

Το μπακάλικο......

2012-02-14T12:04:00.000+02:00

Χώροι μικροί, με πολλά ράφια για τα καλούδια που πουλάνε: εδώδιμα, αποικιακά, αλίπαστα. Τα εδωδιμοπωλεία, εκείνα τα οποία μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '80 είχαν σύνθετα ονόματα, όπως οινοπαντοπωλείο ή οπωροπαντοπωλείο, δεν άντεξαν τον ανταγωνισμό. Ή πουλήθηκαν ή έκλεισαν, αφού δεν υπήρχαν πρόθυμοι κληρονόμοι. Ως πελάτες στριμωχτήκαμε στα μεγάλα καταστήματα, σαν σε shops in a shop, για να ψωνίσουμε κρέατα, λαχανικά, τυριά, μανταλάκια και γλάστρες. Χάσαμε την αυθεντική γεύση, την κωδικοποιήσαμε με βάση την τιμή. Σπρώχνουμε ανώνυμοι και ανενόχλητοι καροτσάκια που τα γεμίζουμε ωραίες ταμπέλες και χημικά. Ούτε εδώδιμα, ούτε αποικιακά. Όταν τα διατροφικά σκάνδαλα άρχισαν να γίνονται πρωτοσέλιδα, αναρωτηθήκαμε για την προέλευση των προϊόντων που βάζουμε στο σπίτι μας. Όσοι από μας δεν έχουμε χωριό για να προμηθευτούμε λάδι και τυριά, βρήκαμε τα μπακάλικα. Ξανά. Όχι μόνο επειδή τα ελληνικά γκουρμέ αγαθά, όπως το σύγκλινο Μάνης, ο καβουρμάς, το αυγοτάραχο, η σφέλα, το κατίκι, ακόμη και το σταμναγκάθι, έγιναν αναπόσπαστες πρώτες ύλες των μοδάτων εστιατορίων, αλλά και επειδή στα μπακάλικα ξέρεις σε ποιον να απευθυνθείς στην περίπτωση που το τυρί που αγόρασες είναι σκάρτο. «Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζεις αυτόν που σου πουλάει, να τον εμπιστεύεσαι. Να ξέρεις πως όταν σου πουλάει φρέσκα αυγά, είναι πράγματι φρέσκα» μου λέει η Αθηνά Βαβουράκη, υπάλληλος στο βιολογικό μπακάλικο Mesogaia, το οποίο λειτουργεί περίπου 10 χρόνια στη οδό Νίκης. «Δεν γίνεται να κοροϊδέψεις τους πελάτες σου» αναφέρει ο Μιράν, ο εγγονός του αλλαντοποιού που έφτιαξε το κατάστημά του στην Ευριπίδου το 1922. «Μεγαλώνουμε μαζί τους, τρεις γενιές τώρα. Γνωρίζουμε ποια προϊόντα επιλέγουν για το καθημερινό τραπέζι τους και ποια για ένα επίσημο τραπέζι». Στα περισσότερα μπακάλικα, παραδοσιακά και νεο-γκουρμέ παντοπωλεία, οι πελάτες είναι χαλαροί. Συζητάνε, κάνουν degustation, σπάνε πλάκα. Οι μπακάληδες τρατάρουν μεζέδες, ανοίγουν συζήτηση, και οι πελάτες συμμετέχουν στο τσιμπολόι και την κουβέντα. Δεν κόβουν χαρτάκι με αριθμό προτεραιότητας, δεν αποσπούνται από ψηφιακούς ήχους άπειρων ταμειακών μηχανών που τιμολογούν ταυτόχρονα, δεν είναι ανώνυμοι. Θα δεις να ψωνίζουν πολλά νέα ζευγάρια, πολλοί εργένηδες και εργένισσες, μεγάλης ηλικίας καταναλωτές, οι οποίοι δεν διαπραγματεύονται την ποιότητα και τη γεύση που έχουν συνηθίσει. Όπως στο ευρωπαϊκής αισθητικής παντοπωλείο Αφοί Βασιλόπουλοι της οδού Σταδίου, στο κέντρο της Αθήνας. «Τα Σάββατα έρχονται πελάτες από όλη την Αθήνα, είναι σαν γιορτή». Ο διευθυντής του, Παναγιώτης Μαστοράκος, μου εξηγεί: «Οι πελάτες έχουν καλή διάθεση, νιώθουν ότι προσφέρουν στην οικογένειά τους». Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στα Εξάρχεια: η λαϊκή της Καλλιδρομίου, δρώμενο από μόνη της, πλαισιώνει πελάτες, φίλους και γαστρίμαργους στο Θυμάρι του Στρέφη. Ο Δημήτρης Κουκάς είναι ιδιοκτήτης του τρίτης γενιάς ομώνυμου μπακάλικου στη οδό Πατησίων. Γνωρίζει τους πελάτες με το μικρό τους όνομα, τους απευθύνεται σε πληθυντικό ευγενείας, τους περιποιείται. «Υποδεικνύουμε στους Έλληνες παραγωγούς τη διαδικασία και τις πρώτες ύλες περισσότερο από 80 χρόνια. Να μη χρησιμοποιούν χημικά, να είναι συγκεκριμένα τα λιπαρά και οι αναλογίες των υλικών. Επίσης συνεργαζόμαστε με ιταλικά αλλαντοποιεία, με προϊόντα σχεδόν χειροποίητα, και ζητάμε να μας καπνίσουν το χοιρινό με συγκεκριμένο ξύλο» μου λέει περήφανα. Γευσιγνώστες και καλοφαγάδες, οι ιδιοκτήτες δοκιμάζουν πριν πουλήσουν. «Θα απορρίψουμε 20 κατσικίσια τυριά πριν επιλέξουμε αυτό που θα πουλήσουμε» αναφέρει η Βασιλική Στάγια. «Κι αν κάποιος προμηθευτής αλλοιώσει την ποιότητα, δεν θα ξανασυνεργαστεί μαζί μας» αποφαίνεται ο Παναγιώτης Μαστοράκος. Αναρωτιέμαι πόσο μπορεί να πληρώνει κάποιος την εμπιστοσύνη και την αγνότητα. «Δεν είναι πολυτέλεια να προσέχεις την υγεία σου» λέει ο Δημήτρης Κουκάς. Η Αθηνά δίνει μια άλλη διάσταση, αναφερόμενη στα νέας κοπής και αμφιβόλου ποιότητας φθηνά σούπερ μάρκετ: «Είναι θέμα φιλοσοφίας. Θα αγοράσουν ετοιματζίδικη ρώσικη σαλάτα ή ψεύτικο κέικ αντί να το φτιάξουν μόνοι τους. Θα είναι πιο φτηνό και θα έχεις βάλει και τα παιδιά σε μια γλυκιά διαδικασία». Η Βασιλική Στάγια, ιδιοκτήτρια παντοπωλείου σε γειτονιά των Αμπελοκήπων, απαντά πως «δεν μπορούν να συγκριθούν οι τιμές δύο διαφορετικών προϊόντων: μια φέτα ευρείας παραγωγής με τη φέτα που παράγει ένας μικρός παραγωγός». «Στο κάτω κάτω, ζουν και κάποιες οικογένειες παραγωγών» τονίζει η Αθηνά, υπογραμμίζοντας την ηθική και ανθρώπινη πλευρά μιας επιχείρησης που δεν χρησιμοποιεί αεροπλάνα για τη μεταφορά των εμπορευμάτων της, εμπιστεύεται οικοτεχνικές παραγωγικές μονάδες, δίνει ψωμί στην περιφέρεια, αγοράζει πιστοποιημένα βιολογικά προϊόντα.

Το παντοπωλείο της Βασιλικής Στάγια ξεκίνησε ως παραδοσιακό τυράδικο το 1977. «Η οικονομική κρίση δεν μας έχει επηρεάσει. Τη ζήσαμε παλιότερα, με την έκρηξη των σούπερ μάρκετ». Σήμερα, οι πελάτες εμπιστεύονται την ποιότητα των προϊόντων. Τα περισσότερα είναι από ελληνικούς συνεταιρισμούς, διότι «δεν θα σε κοροϊδέψουν, δεν θα νοθέψουν». Ψωνίζοντας από ένα τέτοιο κατάστημα αντιλαμβάνεσαι τις αλλαγές της εποχής: «Δεν θα βρεις γίγαντες ή κουκιά το καλοκαίρι» συνεχίζει η Βασιλική Στάγια. Αλλάζει η εποχή στα ράφια, ακολουθείται η λαϊκή παράδοση: θα βρεις βακαλάο για την Κυριακή των Βαΐων, γιαούρτι για το τζατζίκι του πασχαλιάτικου τραπεζιού, τσάι για τους χειμωνιάτικους μήνες. Σε εκείνα τα ράφια είναι γραμμένη η ιστορία γενιών, η εμπειρία τους, κι αυτό δεν μπορείς να το απαξιώσεις. «Υπάρχουν καταστήματα στο Παρίσι τα οποία αναγράφουν στην πινακίδα τους: "fondιe en 1787". Δεν μπορείς να αδιαφορήσεις για την ιστορία, τη γνώση που μεταλαμπαδεύεται από γενιά σε γενιά» μου λέει ο Δημήτρης Κουκάς κι έχει δίκιο. Ακριβώς δίπλα από το κατάστημά του απλώνεται ένα φαστφουντάδικο. Πελάτες του είναι πιτσιρικάδες, συνηθισμένοι να αναγνωρίζουν μόνο το άρωμα του βατόμουρου, του σμέουρου ή του ροδάκινου. Χωρίς αρχείο γεύσεων. Δεν γνώρισαν το Πάνθεον ή το Σελέκτ, μπακάλικα περασμένων δεκαετιών τα οποία δεν υπάρχουν πλέον. Αγνοούν, φαίνεται, ότι η γεύση αποτελεί το προνόμιο του καθένα μας. Μπορεί να ακούσουν ό,τι θέλουν οι άλλοι, να μυρίσουν ανεξέλεγκτα οσμές ή να δουν τις χειρότερες εικόνες που θα πονέσουν τα μάτια τους, θα φάνε όμως μόνο ό,τι επιλέγουν οι ίδιοι. Η γεύση είναι η πιο εκλεκτική των αισθήσεων. Ένας μπακάλης θα την κανακέψει, προσφέροντας προϊόντα με ονομασία προέλευσης. Pop, σαν να λέμε.

Το κείμενο έρχετε από το 2009 και η πρώτη κυκλοφορία έγινε στο site allotino

link : http://allotino.pblogs.gr/2009/04/ta-mpakalika-ths-athhnas.html

mpakalogatos.net

Οδηγίες από το αφεντικό.....μετά την υπερψήφιση του μνημονίου Νο...5....

2012-02-13T16:16:00.001+02:00

Όλι Ρέντ: -Λοιπόν ....δεν τα πήγες άσχημα Vangelis....τώρα θα τους προετοιμάσεις
για το επόμενο μνημόνιο....
Να μην τα ξαναλέμε ....τα ίδια θα λές....χρεοκοπία...δελτία τροφίμων....χάος...e.t.c.
Άντε bye...!

Δεν τον πέτυχε τον.... %&*#&!

2012-02-13T15:41:00.001+02:00

Ο βουλευτής του ΚΚΕ Μαυρίκος πέταξε προς τα Υπουργικά έδρανα
όπου βρισκότανε ο Βενιζέλος το...μνημόνιο.
Η Παπαρήγα θα πρέπει να του επιβάλλει πρόστιμο για την αστοχία του!
Πρέπει κάποτε οι βουλευτές μας να είναι περισσότερο αποτελεσματικοί.
Χρειάζονται εξάσκηση!

Συνέβη στην Αθήνα......

2012-02-13T11:30:00.000+02:00

φωτογραφίες από SPIEGEL ONLINE - Nachrichten

Υπερψηφίστηκε η εξαθλίωση της Ελλάδας!!!!!

2012-02-13T10:37:00.000+02:00

Τεφτέρι για μια φρατζόλα....

2012-02-13T10:36:00.000+02:00

Αναστενάζουν οι φουρναρέοι με τα τεφτέρια στις γειτονιές της Αθήνας.
Και τι να πούν στον πελάτη που τον ξέρουν τόσα χρόνια.....
Φύγε δεν δίνω ψωμί βερεσέ;
Και γράφουν...και γράφουν και έμαθαν πότε πληρώνονται οι συνταξιούχοι
δημοσίου...ΙΚΑ και περιμένουν την ημέρα αυτή.
Αλλά με τις οικογένειες που δεν έχουν συνταξιούχο "στυλοβάτη"
το πρόβλημα του βερεσέ για τον φούρναρη μεγαλύτερο.
Να μην δώσει ψωμί;
Υπάρχουν παιδιά και άνεργοι γονείς...
Και με τον αλευρά τι γίνεται;
Θέλει τα λεφτά του για να φέρει το αλεύρι....και τα μπλόκ επιταγών
στερέψανε....τα σταματάει η τράπεζα όταν υπάρχουν πολλές να κυκλοφορούν
από τον ίδιο πελάτη.
Τραγέλαφος για μια μπουκιά ψωμί και τα χειρότερα έρχονται.
Αχ ρε Παπανδρέα.......

Πίσω στα παλιά

Σκοπιές με πέντε ευρώ στο στρατόπεδο... Πετσάλνικου

2012-02-13T10:35:00.000+02:00

EΘΝΟΦΥΛΑΚΕΣ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΦΑΝΤΑΡΩΝ

Μονάδες διάσπαρτες στη χώρα, οι οποίες κοστίζουν πανάκριβα χωρίς να είναι αναγκαίες, προσλαμβάνουν ωρομίσθιους για τη φύλαξή τους. Χαρακτηριστική περίπτωση το στρατόπεδο - φάντασμα στο Αργος Ορεστικό, το οποίο «προστατεύει» ο πρόεδρος της Βουλής

Με 5 ευρώ την ώρα, νεαροί εθνοφύλακες «χτυπάνε» σκοπιά στο στρατόπεδο του Αργους Ορεστικού επειδή δεν υπάρχουν στρατιώτες για τη φύλαξή του! Το ίδιο συμβαίνει και στα περισσότερα από τα 260 στρατόπεδα-φαντάσματα που είναι διάσπαρτα στην ενδοχώρα από την εποχή του εμφυλίου και αντί να τα κλείσουν εξοικονομώντας εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ τον μήνα, τα διατηρούν μισάνοιχτα για να καλύπτουν τις ρουσφετολογικές ανάγκες των κατά τόπους βουλευτών της περιοχής.

Η περίπτωση του στρατοπέδου στο Αργος Ορεστικό είναι από τις πιο κραυγαλέες. Ενώ είχε προγραμματιστεί να μπει λουκέτο από τον περασμένο Σεπτέμβριο, μετά τη δυναμική παρέμβαση του Φ. Πετσάλνικου απετράπη το κλείσιμο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι νεοσύλλεκτοι της Α' ΕΣΣΟ του 2012 να κρυολογήσουν γιατί δεν υπήρχαν διαθέσιμα κονδύλια για θέρμανση. Και το πιο εξοργιστικό! Επειδή το συγκεκριμένο στρατόπεδο δεν διαθέτει «ετοιμοπόλεμους» στρατιώτες, προσλαμβάνονται ωρομίσθιοι εθνοφύλακες για τη φύλαξη του στρατοπέδου!!

Λόγω μάλιστα της αυξημένης ανεργίας στον νομό της Καστοριάς, κάθε μήνα σχηματίζεται ουρά από νέους που πασχίζουν να εξασφαλίσουν είκοσι ώρες σκοπιά για 100 ευρώ!!

Παρ' όλα αυτά, τα 260 στρατόπεδα-φαντάσματα θα έπρεπε να έχουν κλείσει πριν από δεκαετίες.

v5.ethnos.gr συνέχεια

Η ζωή στο χωριό τα χρόνια της κατοχής

2012-02-13T10:34:00.000+02:00

Είναι πολλές φορές μερικά πράγματα πού θέλει να ξεχνάει ο άνθρωπος, αλλά όσο προσπαθεί να τα αποφύγει, τόσο του έρχονται στο νου πιο έντονα. Κι ένα απ' αυτά είναι τα τρισήμισυ χρόνια της Κατοχής.

Όσοι ήτανε τότε πάνω από δέκα χρονών, τα θυμούνται καλά. Από τις 9 Απριλίου πού κατέλαβαν οι Γερμανοί τη Θεσσαλονίκη, άρχισε για μας η μαύρη περίοδος της Κατοχής.

Δεν θα αναφερθώ σε γεγονότα πού είναι έκτος τής περιοχής του χωριού μας, άλλα στο πώς αισθάνθηκε, έζησε και κινήθηκε ο κόσμος μέσα στο μικρό αυτό κύκλο.

9 Απριλίου 1941. Αργά την Τετάρτη το βράδυ μάθαμε ότι οι Γερμανοί πήραν τη Θεσσαλονίκη. Φώτα δεν υπήρχαν. Αμέσως όλος ο κόσμος στα σκοτεινά βγήκε στους δρόμους και ο καθένας έλεγε ό,τι σκεφτόταν. Οι αστείοι και όσοι δεν ήξεραν, το έριχναν στο αστείο, ενώ οι μεγάλοι πού περάσανε και την κατοχή του 1912-13 και 1916-18, έβρισκαν πολύ τραγικά τα πράγματα.

Μια και ήμασταν μακριά από κεντρικό δρόμο και σιδηροδρομική γραμμή, άργησαν να έρθουν στο χωριό μας οι Γερμανοί. Μάλιστα, παραχώρησαν τη Μακεδονία στους Βουλγάρους, πού δεν άργησαν να έρθουν.

Τα βράδια, μαζεύονταν όλοι νωρίς στα σπίτι τους, γιατί χτυπούσε η «καμπανούδα», πού ήτανε στον πλάτανο της πλατείας, μόλις άρχιζε να σκοτεινιάζει. Πηγαίναμε τότε όλοι στα σπίτια και τότε να δεις μαντάλωμα στις πόρτες!

Οι πρώτοι μήνες περάσανε καλά και το καλοκαίρι επίσης. Αλλά όταν τέλος Σεπτεμβρίου έγινε η επανάσταση στη Δράμα, μας έσφιξαν πολύ οι Βούλγαροι. Τότε ήταν που το χωριό έδωσε και τα πρώτα του θύματα. Τον Απόστολο Κανλή, τον Γεώργιο Σεργή, τον Γεώργιο Παντώτη και τον Γιάννη τον Σιλό.

Ο πρώτος χειμώνας της Κατοχής ήταν και ο χειρότερος χειμώνας από άποψη καιρού και ετοιμασίας τροφίμων. Ο κόσμος του χωριού, επειδή τα τελευταία χρόνια πουλούσε με καλές τιμές τα καπνά και έπαιρνε αρκετά χρήματα, δεν νοιάζονταν για τα άλλο προϊόντα. Κι όταν ήρθε η Κατοχή, τον βρήκε απροετοίμαστο από χειμώνα. Και ρούχα δεν υπήρχαν πολλά, ότι χαλούσε δεν έμπαινε στη θέση του άλλο.

Μια δεύτερη παρτίδα από χωρικούς, περίπου 20-25, δεν θυμάμαι καλά, πήρανε πάλι οι Βούλγαροι, και κακοποιήσανε στην πόλη των Σερρών όπου τους είχανε κρατημένους. Από την άνοιξη του 1942, ο κόσμος άρχισε να ετοιμάζεται για την επόμενη χρονιά με ότι μπορούσε και όπως μπορούσε. Πρώτα - πρώτα, άρχισε να σπέρνει καλαμπόκι, φασόλια και ρεβίθια.

Πριν το 1940, μας έλεγαν οι μεγάλοι, ότι το καλαμπόκι ευδοκιμούσε μόνο στα γερά χωράφια. Το τι καλαμπόκι έκαναν οι κορφές τότε, δεν λέγεται, καθώς και φασόλια και ρεβίθια, και όλα χωρίς λίπασμα. Το ελαιόλαδο φυσικά αντικαταστάθηκε από το σουσαμέλαιο.

Η κάθε οικογένεια ενδιαφερόταν να εξασφαλίσει πρώτα το ψωμί της χρονιάς, τα άλλα ήταν δευτερεύοντα. Γιατί, έχοντας ψωμί, με τα χρήματα πού έπαιρνε από τα καπνά, μπορούσε να βρει και να αγοράσει, έστω και στη μαύρη αγορά, άλλα είδη, όπως αλάτι, πετρέλαιο και λάδι.

Στο μεταξύ, τα καπνά τα δουλεύανε οι χωριανοί όπως και πριν από το 1940 και τα παίρνανε όλα οι Βούλγαροι, ως και τα καψίδια τέσσερα λέβα το κιλό. Όλα τα καπνά φεύγανε στη Γερμανία. Τότε ακριβώς, άρχισε ο κόσμος να καλλιεργεί τα αμπέλια.

Ο Μυλωνάς, ο Κράκορς, τα Δρουμούδια. το Αγίασμα, η Κουρφούδα, το Τσούσμα γέμισαν από αμπέλια. Πολλά χωράφια που ήτανε πουλιάνες, ανοίχτηκαν τότε. Αν πεις πάλι για «μπαξούδια», γέμισε ο τόπος. Για κρέας δεν ξέρω τι γινότανε στα άλλα χωριά, πάντως στο δικό μας υπήρχε, μια και οι χασάπηδες σφάζαν συνέχεια. Ακόμα κι απ' τα γειτονικά χωριά έρχονταν και αγόραζαν κρέας. Μάλιστα, έπαιρναν το παχύ το κρέας για να το λιώνουν και να κρατούν το λάδι.

Η μπομπότα ήταν η καθημερινή τροφή των χωριανών μας. Μερικοί που είχανε σιτάρι, ζυμώνανε μερικές φορές ανάμεσα και μπομπότα για να έχουν το σιτάρι για αργότερα, όπως έλεγαν. Κι ήταν η άτιμη τόσο γλυκιά, πού δεν τη χόρταινες. Όταν βοσκούσαμε τα ζώα, ανάβαμε φωτιά και επάνω στα κάρβουνα ρίχναμε ολόκληρες μπομπότες, τις ψήναμε και τις τρώγαμε. Και επειδή ήταν ξερή, το στόμα μας έκανε "γαγάτσια" (κάλους).

Αν πεις μάλιστα για κατσαμάκα, το πόσο φαγώθηκε μέσα στην Κατοχή και ειδικά το χειμώνα, δεν λέγεται.

Κατά το μήνα Μάιο κάθε χρόνο σ' όσους δεν έφτανε το σιτάρι και το καλαμπόκι, θέριζαν νωρίς κριθάρι, το άλεθαν και το ζύμωναν. Το ψωμί γινόταν μαύρο και με μικρά κομματάκια (άγανα) .

Όταν οι γυναίκες κοσκινίζανε το αλεύρι, χρησιμοποιούσαν τρία είδη σίτας. Τη μεταξόσιτα, την πυτινή και την αραιή ή σίτα.

Για την πρώτη και τη δεύτερη, δεν υπήρχε περίπτωση να κοσκινίσουν. Κοσκίνιζαν με την αραιή τη σίτα.

Μια κοπέλα κοσκίνιζε με την αραιή και ο πατέρας της της έλεγε να πάρει το κόσκινο. Όταν με την αραιή δεν μένει τίποτα, με το κόσκινο τι θα μείνει; Έλεγε ο πατέρας: «Πάρι, άρή, το κόσκνου, δε καταλαβαίν'ς, πάρι τού κόσκνου». «Έ ολαν πατέρα, του κόσκνου, του κόσκνου, μή θέλ'ς να πάρω κι του δερμόν'» (που είχε μεγάλες τρύπες) ;

Το δεύτερο χειμώνα, ο κόσμος του χωριού ήτανε πιο ετοιμασμένος από τρόφιμα, άλλα έπασχε από ρούχα.

Μια και δεν υπήρχε άλλη λύση, ξήλωσαν στρώματα και έκαναν παντελόνια από μέσα, αν υπήρχε βαμβάκι ή μαλλί, το λαναρίζανε και το πλέκανε οι γυναίκες πουλόβερ, φανέλλες ή και εσώρουχα και σαν δεν φτάναν κι αυτά, αρχίσανε από τους μουσαμάδες που σκέπαζαν τις σκαλωσιές. Όσοι είχανε σταφιδόπανο, ήτανε μαλακό πανί και γινόταν καλά παντελόνια, όσο για τα χρώματα ήτανε πάντα μαύρα η μπλε.

Τα παντελόνια «ρετσίνα» (μάλτες δεν υπήρχαν) ήταν είδος πολυτελείας. Όσοι έτυχε να έχουν, τα είχανε για γιορτινά.

Όταν άρχιζαν να χαλάνε τα παντελόνια, έβαζαν οι γυναίκες τα μπαλώματα με διάφορα χρώματα έτσι, πού καμιά φορά τα μπαλώματα ήταν περισσότερα από το κανονικό ύφασμα. Άλλοι πάλι έβαζαν μεγάλα μπαλώματα πίσω και μπροστά στα γόνατα. Αυτά τα λέγανε «κουλαρές» και «γονατες». Αφού φτάσαν και στο σημείο να μπαλώνουν και τα κασκέτα τους, πού όλο κι όλο ήταν ένα μπάλωμα. Άλλοι πάλι είχανε ένα παντελόνι για τον ύπνο τους, το χωράφι, για έξω, «μονάλλαγο» όπως το έλεγαν.

Οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν όλα τα τεχνάσματα πού βρίσκει η γυναικεία φιλαρέσκεια για να φαίνονται καλοντυμένες, έστω και με λίγα και φτηνά ρούχα πού είχαν. Όταν δεν έφτανε το ύφασμα για φόρεμα, τότε συνδυάζανε δύο χρώματα. Υποχρεωτικά, καθιερώθηκε το κοντό φόρεμα — όχι βέβαια το μίνι — αφού το ύφασμα δεν έφτανε για περισσότερο.

Έφταναν μάλιστα και στο σημείο να ξηλώνουν τα τσούλια και να τα κάνουν σοσόνια.

Πολύ φορέθηκε τότε το πατίκι, γιατί είχε το πλεονέκτημα να απαιτεί ελάχιστα χρήματα και να μοιάζει με παπούτσι, μια και τα πόδια δεν πατούσαν στο χώμα.

Για το 1943, ο κόσμος του χωριού ήτανε κάπως καλύτερα. Άρχισαν να παρουσιάζονται και στην αγορά των Σερρώ'ν μερικά σακάκια και παντελόνια χοντρά τα όποια εμείς λέγαμε «ντερβεσίνες». Τι να έκανε ο κόσμος, τα έπαιρνε και τα φορούσε.

Για παπούτσια χρησιμοποιούσαν πέδιλα και σκαρπίνια. Μετά άρχισαν τα τσόκαρα. Όσοι είχαν μερικά λάστιχα από παλιά πέδιλα, βάζανε κανά δυο λουριά επάνω και τα φορούσαν, άλλοι έβαζαν λουρίδες και πανιά γαζωμένα. Γυναίκες, άνδρες, όλοι το ίδιο φορούσαν. Το τι τσαρούχι φορέθηκε τότε δεν λέγεται, ως και το δέρμα ψόφιων γαϊδουριών δεν πήγαινε ανεκμετάλλευτο.

Το Μάη του 1943 είχαμε το τρίτο και τελευταίο μπλόκο των Βουλγάρων στο χωριό μας, που πήραν και τους «εννιά» και τους σκοτώσανε. Τα ονόματα τους ήταν: Γεώργιος Τσιπλάκης, Κων)νος Βαγιάτας. Γεώργιος Βακαλιός, Αλέξανδρος Μούκας, Γεώργιος Γκλιόγκος. Αθανάσιος Καρανάσιος, Νικόλαος Δράγιος, Αθανάσιος Καλαϊτζής και Αθανάσιος Κοτρώτσιος.

Στον τρίτο χρόνο άρχισε και η καλυτέρευση της ζωής των χωριανών. Το ένα έρχεται πίσω απ' τ άλλο. Άρχισε η νεολαία να παίρνει θάρρος και να σηκώνει το κεφάλι, κάμνοντας μερικά δειλά γλεντάκια με μπόλικο κρασί, άλλα ελάχιστο μεζέ, τόσο ώστε να μην πειραχτούν τα στομάχια. Αν πείς για χορούς, δεν έμεινε πογιάτα για πογιάτα, ως και στ' αλώνια χορεύανε. Αρκεί να υπήρχε γραμμόφωνο και πλάκες.

Κι έπειτα απ' όλα αυτά. άρχισαν οι αρραβώνες και οι γάμοι. Νύφες με δανεικές προίκες, δανεικά νυφικά, γαμπροί με δανεικά κοστούμια.

1944. Ήδη με την απόβαση των συμμάχων στη Σικελία το 1943, με την υποχώρηση των Γερμανών από την Αφρική και στο ανατολικό μέτωπο, με την απόβαση στη Νορμανδία, είχαν χαλαρώσει πολύ τα πράγματα και οι Βούλγαροι είχαν αλλάξει συμπεριφορά. Έτσι και το χωριό μας, άρχισε να παίρνει τον προηγούμενο του ρυθμό.

Τότε καθιερώθηκε και το «ράδιο παντόφλα». Καθώς δεν υπήρχαν εφημερίδες και ραδιόφωνα, ό.τι μαθαίναμε, το μαθαίναμε από στόμα σε στόμα.

Οι τρεις - τέσσερις οικογένειες Βουλγάρων που είχαμε, φύγανε και μείνανε ως το τέλος, ένας πρόεδρος και ένας γραμματέας.

Και, αν η Αθήνα λευτερώθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1944, εμείς γιορτάσαμε στο χωριό την απελευθέρωση στις 14 Σεπτεμβρίου 1944. Σε γενικές γραμμές, αυτή είναι η Ιστορία χωριού μας για τα τρισήμιση χρόνια της κατοχής.

Θ. Κοκοντζάρη

Καταγραφή - προσαρμογή εργασίας στο διαδίκτυο

Αθανασιάδης Αθανάσιος

darnakas.gr

1941....2012 ....αυτό που βλέπεις συνέβη στην Αθήνα......

2012-02-13T10:33:00.001+02:00

Η παλιά δοτή Κατοχική Κυβέρνηση......

2012-02-13T10:33:00.000+02:00

Mέρες Γλυκειάς Θαλπωρής. Τα πήρες όλα κι έφυγες... Από το ραζμπλογκ

2012-02-13T10:31:00.000+02:00

Τότε το '81, τη νύχτα του σεισμού της Αθήνας, μαζεύτηκαν όλοι , σαν να υπάκουσαν ταυτόχρονα σε μια εντολή απ' τον ουρανό. Κατέκλυσαν διάφορα υπαίθρια σημεία της πόλης και την έβγαλαν εκεί με κουβέρτες, μέχρι να χαράξει. Άφησαν στη μέση το «Φως Του Αυγερινού» ή ότι άλλο έκαναν εκείνη τη στιγμή, και κατέβηκαν όλοι στις πλατείες αλλά και στις αλάνες, που ακόμη υπήρχαν διάσπαρτες σε αρκετά μέρη της πρωτεύουσας (πριν εξαφανιστούν οριστικά για να γίνουν άλλη μια πολυκατοικία ή πάρκινγκ) και που τότε ίσως χρησίμευαν κι ως πεδία εξάσκησης στις σούζες, για τους επίδοξους μηχανόβιους της εποχής.

Τότε όμως, το συγκεκριμένο βράδυ του σεισμού, όλοι μα όλοι, ακόμη και οι μηχανόβιοι έμειναν σιωπηλοί και μουδιασμένοι, μέσα σε αυτοκίνητα ή έξω απ’ αυτά, ανάβοντας φωτιές. Ήταν για όλους κάτι πρωτόγνωρο.
LIFO

Ελάχιστα θυμάμαι αυτήν την εικόνα, σαν σε όνειρο, δεν θυμάμαι, όμως, καθόλου τι έπαιζαν τα τραντζιστοράκια και τα κασετόφωνα , εκεί μέσα στ’ αυτοκίνητα ή γύρω απ’ τις φωτιές. Αν συμβουλευτούμε το ιντερνέτ, θα δούμε ότι εκείνη τη νύχτα ο νεαρός οικοδόμος είναι πιθανόν ν’ άκουγε το «Τα Πήρες Όλα» του Στράτου Διονυσίου ή το «Μην Κλαις» του Σταμάτη Κόκοτα ή ο λογιστής, με τη βαριεστημένη γυναίκα στο διπλανό κάθισμα και τη πεθερά με τα παιδιά στο πίσω, το «Για Πάντα Μαζί».

Ή πάλι το νεαρό ζευγάρι της ντισκοτέκ το «Celebration» των Cool &The Gang ή το «The Winner Takes It All» των ΑΒΒΑ, από κάνα ραδιοπειρατή που θα παίζε ξένα μοντέρνα , αν εξέπεμπε κάποιος ραδιοπειρατής τη νύχτα της 24ης Φεβρουαρίου του 81, πράγμα που μοιάζει μάλλον απίθανο…

Συχνά σκέφτομαι ότι αν υπήρχε στη ελληνική πραγματικότητα ένας Dr. Emmett “Doc” Brown, o τρελοεπιστήμονας με τη χρονομηχανή απ’ το «Επιστροφή στο Μέλλον», ίσως να καταλαβαίναμε πολλά περισσότερα για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον αυτής της χώρας, ή τουλάχιστον θα το διασκεδάζαμε περισσότερο, αντί να βλέπουμε το χθες σαν βουρκωμένη νοσταλγία που ακινητοποιεί , σαν ένα βαρίδι που επιμένει στο διηνεκές.

Θα μπορούσαμε έτσι , ως άλλοι Michael J. Fox, με το βλέμμα των «τριανταφεύγα» να παρατηρήσουμε με ακρίβεια τη νύχτα του σεισμού του 81, τη θερμοκρασία που επικρατούσε, τον πανικό των συγκεντρωμένων στους μετασεισμούς, αλλά και πώς θα ήταν η Αθήνα τότε, πώς θα ήταν το Σύνταγμα, πολύ πριν τους «Αγανακτισμένους», πριν το Μετρό και πριν τα Public, πώς θα ήταν η Ομόνοια, πολύ πριν τους μετανάστες, αλλά και τον Δρομέα, πόσο θα κάπνιζαν όλοι παντού και διαρκώς, πώς θα μιλούσαν και πώς θα κινούνταν μες στην πόλη οι «τριανταφεύγα» εκείνης της εποχής (δηλαδή οι γονείς για πολλούς από μας!), πώς δημιουργούνταν οι σχέσεις, τι ταινίες θα παίζονταν στους κινηματογράφους, ποιοι καινούργιοι δίσκοι εγκαταλείφθηκαν καθώς έπαιζαν επάνω στο πικάπ εκείνη τη συγκεκριμένη νύχτα.

(Ακόμη πιο ενδιαφέρον θα είχε να μεταφέρονταν ένας Αθηναίος πολίτης του '81 με τα ρούχα και κυρίως τα μυαλά εκείνης της εποχής, στην Αθήνα του 2012…)

Τα αμέσως επόμενα, μετά το ’81, χρόνια, κύλησαν για μας, που ήμασταν παιδιά, μέσα σ ένα κλίμα σπιτικής θαλπωρής, με παιδικές σειρές στην απογευματινή ζώνη της , δικάναλης ακόμα, κρατικής τηλεόρασης. Δεν ήταν λίγα τ' απογεύματα κυρίως Παρασκευής ή Σαββάτου που μας πήγαιναν να δούμε τον «ΕΞΩΓΗΙΝΟ», τους «ΚΥΝΗΓΟΥΣ ΤΗΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΚΙΒΩΤΟΥ» ή την «ΑΝΝΥ», μαζί με μια MARS ή KISS στο διάλειμμα, για να τα εμπεδώσουμε καλύτερα.

Θυμάμαι ακόμα ότι μετά την «ΑΝΝΥ», γυρνώντας απ’ το ΠΛΑΖΑ ξέσπασα σε κλάματα, ίσως τότε να ένοιωσα, για πρώτη φορά, συγκίνηση , που δεν μπορείς να εξηγήσεις με λόγια: η ωραία μουσική, η ιστορία της μικρής ορφανής, ο αξιαγάπητος σκύλος; δεν ξέρω. Ίσως , ασυνείδητα , να ένοιωσα λύπη για κάτι που μ’ άγγιξε πολύ και που έφυγε ανεπιστρεπτί. Ακόμη όταν ακούω το “Tomorrow”, πάντως, νιώθω υγρασία στα μάτια, παρόλο που το κοκκινομάλλικο μικρομέγαλο κοριτσάκι με τις φακίδες και τη τσιριχτή φωνή με εκνευρίζει, πλέον, τρομερά.

Τις σκληρές εικόνες , εμείς τα παιδιά του ’85, τις βλέπαμε κυρίως στις ειδήσεις και στα πρωτοσέλιδα που έφερνε στο σπίτι, κάθε μεσημέρι, ο μπαμπάς μας. Ξεδίπλωνες την Ελευθεροτυπία ή Τα Νέα που κείτονταν αδιάβαστα στο τραπέζι της κουζίνας, κι έβλεπες : Εμπρησμός των Πολυκαταστημάτων ΜΙΝΙΟΝ και ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ, Τραγωδία στο Χέιζελ, το Τσάλεντζερ σκάει θεαματικά στον αέρα, Δολοφονία του Μιχάλη Καλτεζά (η φωτογραφία του ξαπλωμένου νεκρού εφήβου με το ασπρόμαυρο καρό πουκάμισο δεν λέει να ξεκολλήσει απ το μυαλό μου). Θυμάμαι, ακόμα, σαν και τώρα, λεπτό προς λεπτό, τη τηλεοπτική κάλυψη της καύσης της νεκρής Ίντιρα Γκάντι, τον τεθλιμμένο της υιό Ρατζίβ, το τυλιγμένο με σάβανα (;) σώμα της Ινδής Ηγέτιδας, τη φωτιά που φούντωνε και τον μαύρο καπνό που ανέβαινε στον απέραντο ουρανό της Ινδίας.

Έτσι ανάμεσα στα ταλαιπωρημένα LEGO και τις τσαλακωμένες Περιπέτειες του Τεν Τεν, άρχισε να ξεδιπλώνεται γύρω μας η τόσο αντιφατική δεκαετία του ’80. Για μας, ακόμα, ήταν απλώς η ζωή που γνωρίζαμε σταδιακά. Όλα μας φαίνονταν φυσικά.

Κυριαρχούσε ένα κλίμα ευζωίας και μέθης, κάτι σαν διαρκές Πάσχα. Οι γονείς ήταν νέοι κι ορεξάτοι και ξενυχτούσαν σε τραπεζάκια έξω. Στο Δημοτικό Σχολείο μας, oι συμμαθητές αναπαρήγαγαν ατάκες από το ύστερο δαλιανίδειο σύμπαν και οι νέοι γυμναστές με αμάνικα, αφημένη χαιτούλα και μουστάκι, «στραγγάλιζαν» την ελληνική γλώσσα. Η πασοκική μαλλιαρή επιβαλλόταν ακόμα και στ' αδέσποτα. Οι τηλεπαρουσιάστριες στην ΥΕΝΕΔ, που λίγο μετά έγινε ΕΡΤ2, μιλούσαν λάγνα, αυτή τη νέα γλώσσα, προσποιούμενες πολλαπλούς οργασμούς ακόμη κι όταν μιλούσαν για το νομοσχέδιο για την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης.

Οι πρώτες Εκλογές που θυμάμαι ήταν του ’85. Ένα κοριτσάκι με ένα μπουκέτο γαρύφαλλα, που τώρα είναι πολύ πιθανό να είναι Αγανακτισμένη και να κρατάει αγκάθια, υποσχόταν σχεδόν απειλητικά: AKOMH KAΛΥΤΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ. Δεν μπορούσες να διακρίνεις εάν έβλεπες ένα ματς του Παναθηναϊκού ή την προεκλογική συγκέντρωση του Πασοκ, η ατμόσφαιρα ήταν η ίδια: τσίκνα , συνθήματα και κόρνες.

Τότε όμως ήμασταν παιδιά, και δεν καταλαβαίναμε τους δικούς μας , που είχαν, παρόλα αυτά, αντιρρήσεις. Για εμάς όλα τα παραπάνω κι άλλα περισσότερα, εντάσσονταν σ’ αυτή τη γλυκεία θαλπωρή, που περιέγραψα πιο πάνω. Εκ των υστέρων, και σκεπτόμενος, τη τετραετία του 81-85, μπορώ να παραδεχτώ ότι ουδείς μπόρεσε να ξεπεράσει, εντελώς, αυτά τα χρόνια.

Από τις συνεχείς, βαρετές και δίχως έμπνευση έιτις αναβιώσεις που άρχισαν, σχεδόν αυτόματα, με το που τελείωσε η δεκαετία, μέχρι τα ringtones που δονούν τα i phones στις τσέπες των σημερινών σαραντάρηδων κι από τις αφίσες του νεκραναστημένου Ανδρέα, τον Κίμωνα Κουλούρη, και το Κανάλι «Κόντρα», στον σκληρό συνδικαλιστή Φωτόπουλο ή στον Τσάκα και όλους όσους αναλύουν με ύφος «ειδικού» το ελληνικό ποδόσφαιρο. Όλα απ' αυτή τη τετραετία πηγάζουν.

Κι αν θέλετε να το πάμε πιο μακριά; Και η προοδευτική θολούρα της Ελληνικής Αριστεράς από κει πηγάζει, και ο πρώην βολεμένος που νιώθει ξαφνικά παραγκωνισμένος απ την εξουσία και τα οφέλη της και δηλώνει τώρα «Αντιμνημονιακός» είναι γνήσιο τέκνο της τότε κραταιής νοοτροπίας διεκδίκησης και διατήρησης των, συντεχνιακών, κυρίως, κεκτημένων, παιδί του προστατευτικού κρατισμού.

Έτσι λοιπόν, πέρα απ τη δική μας αθώα παιδική θαλπωρή, στο απατηλό φέγγος εκείνων των ημερών βρήκαν «θαλπωρή» και πολλοί άλλοι ενήλικοι, που τώρα, μάλιστα, μιλάνε με ωραία παχιά λόγια για το «τέλος της μεταπολίτευσης» και «για την καταστροφική δεκαετία του ογδόντα» κλπ. (Τον κάφρο σε όποιο μέρος ή εποχή και να τον πετάξεις , πάλι κάφρος θα μείνει και κάτι θα βρει να λέει.)

Η μουσική, που θυμάμαι, τα πρώτα χρόνια του ογδόντα, είναι ελάχιστη, γιατί τότε το πικάπ είχε χαλάσει και οι δίσκοι (μαζί κι αυτοί των Μπιτλς) σκονίζονταν στο ράφι. Θυμάμαι αμυδρά κάτι «Φελιτσιτά» σε παιδικά πάρτι, τα υπόλοιπα παραμένουν μέσα μου συγκεχυμένα . Ένα βράδυ, αρχές της δεκαετίας, με είχαν πάρει οι γονείς μου, σε μια συναυλία της «Οπισθοδρομικής Κομπανίας» σε κάποιο κομματικό φεστιβάλ (του Ρήγα αν δεν κάνω λάθος), έτσι όπως ήμουν μισοκοιμισμένος στον ώμο του πατέρα μου, παρατηρούσα τη νεαρή τραγουδίστρια τους, που ήταν πολύ όμορφη με τα μακριά μαλλιά της και τα φουστάνια της, ήταν σαν νεράιδα, Ελευθερία την έλεγαν. Δεν είναι λίγες, επίσης, οι φορές, που προσπαθούσα να τραγουδήσω κάτι πολύ όμορφα τραγούδια από μια κασέτα με τη λέξη «ΜΠΑΡΑΚΙΑ» γραμμένη βιαστικά με μαρκαδόρο…

Πέρα λοιπόν απ τα παιδικά πάρτι οπού έπαιζαν ανελλιπώς τα σαχλότατα «παπάκια» , υπήρχαν διάφορα ακούσματα διάσπαρτα κι ατακτοποίητα. Αν προσπαθήσουμε , σήμερα, να βάλουμε μια τάξη στο χάος των ημερών εκείνων, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν μια καλή εποχή για νέους τροβαδούρους, που απαλλαγμένοι απ το πομπώδες ύφος της μεταπολίτευσης προσπαθούσαν να αρθρώσουν ειλικρινή κι ανεπιτήδευτο λόγο πριν αναλωθούν, αργότερα, σε ευκολίες του τύπου «τσικαμπούμ» . Απ την άλλη εάν έφευγες διακοπές κάπου στην ελληνική ύπαιθρο θα παρατηρούσες ότι η αγροτιά, που τότε ήταν στο φόρτε της, εξέπεμπε έναν πολύ ενδιαφέροντα ήχο, νεοδημοτικό με κλαρίνα, ηλεκτρικά όργανα και συνθεσάιζερ, που εξέφραζε με ζωντάνια όλο αυτό το κλίμα ευφορίας και δικαίωσης που ένιωθε τότε, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ο αγροτικός κόσμος.

Στην Αθήνα εάν έκανες μια βόλτα στην Ομόνοια ή στη Βαρβάκειο με τον μπαμπά σου, θα συναντούσες πάλι αυτό το ιδιόμορφο δημοτικό "ροκ", που άντεξε μέχρι και πρόσφατα, μέχρι να μεταλλαχτεί, κι αυτό, σε μαζική τσιφτετελοποπ. Επίσης ένα άλλο, πολύ ενδιαφέρον, παρακλάδι που άνθισε εκείνη την εποχή, αλλά που ανακάλυψα, πολύ αργότερα, ήταν ένα είδος πνευματώδους νέο- λαϊκού τραγουδιού που αναπτύχθηκε ως υγιής αντίδραση στη λαϊκίστικη λαίλαπα της εποχής, και είχε ως αφετηρία την λίγο παλαιότερη «Εκδίκηση Της Γυφτιάς».

Αυτό περίπου ήταν το κλίμα το 81-85, στην Ελλάδα, τη στιγμή που, κυρίως η Αγγλία, εξέπεμπε άφθονες γοητευτικές νέο-κυματικές και νέο-ρομαντικές δονήσεις που περίμεναν κι αυτές την σειρά τους για να μας γοητεύσουν...

ΟΧΙ

2012-02-12T16:27:00.002+02:00

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

"Αν ψηφίσεις το μνημόνιο είσαι ανεπιθύμητος - Ο λαός της Πρέβεζας".

2012-02-12T16:01:00.000+02:00

Έγραψαν με σπρέι έξω από το γραφείο του βουλευτή Πρέβεζας Δ. Τσουμάνη
12 Φεβρουαρίου 2012 \| pamepreveza.gr

"Αν ψηφίσεις το μνημόνιο είσαι ανεπιθύμητος - Ο λαός της Πρέβεζας".

Αυτό το μήνυμα έγραψαν με μαύρο σπρέι στο πεζοδρόμιο της εισόδου της πολυκατοικίας που στεγάζετε το γραφείο του βουλευτή της Πρέβεζας Δημήτρη Τσουμάνη.

Δείτε τις φωτογραφίες...

Σήμερα το μεγάλο ΟΧΙ από τον Λαό!!!!!!!!

2012-02-12T12:44:00.000+02:00

Γλέντι έχουν πόλεις και χωριά,
απ' τη Ρούμελη ως το Μοριά,
πηδούνε και χορεύουν,
τον Μπενίτο κοροϊδεύουν.

Ο στρατός μας πάνω στα βουνά
για τη λευτεριά μας ξαγρυπνά,
με τ' όπλο για φλογέρα
τραγουδάει νύχτα - μέρα.

Πατρίδα, πατρίδα, Ελλάδα δοξασμένη,
κανείς δεν θα σ' αγγίξει τη γη την τιμημένη.
Πατρίδα, πατρίδα, όλα τα παιδιά σου,
στα σύνορα πεθαίνουν για την ελευθεριά σου.

Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή.

Νύφη ντυμένη, άστρο λαμπερό,
με τον τσολιά της πλάι για γαμπρό,
γελάει ευτυχισμένη,
η Ελλάδα η δοξασμένη.

Δόξα με τη Νίκη θε να 'ρθούν,
στην αγκαλιά της ν' αποκοιμηθούν,
αφ' όλα τα παιδιά της
γλυκοτραγουδούν μπροστά της:

Πατρίδα, πατρίδα, Ελλάδα δοξασμένη,
κανείς δεν θα σ' αγγίξει τη γη την τιμημένη.
Πατρίδα, πατρίδα, όλα τα παιδιά σου,
στα σύνορα πεθαίνουν για την ελευθεριά σου.

Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή.
Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Μουσική: Γιάννης Βέλλας
Πρώτη εκτέλεση: Σοφία Βέμπο

Αποδοκιμάστηκε ο Γιώργος Πεταλωτής από μέλη του Εργατικού Κέντρου

2012-02-12T12:15:00.000+02:00

ΧΘΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ

Έριδες πολιτικών – συνδικαλιστών πάνω στα κουφάρια της ανεργίας

Για «εργατοπατέρες» έκανε λόγο ο υφυπουργός Δικαιοσύνης

Πολιτικοί και συνδικαλιστές, δύο κατηγορίες ανθρώπων των οποίων οι ιδιότητες έχουν συνδεθεί με την σαπίλα του συστήματος στη χώρα μας, βρέθηκαν χθες στο επίκεντρο μιας κόντρας με φόντο τα κουφάρια της ανεργίας στη Θράκη και τους 1 εκατομμύριο και πλέον ανέργους σε όλη τη χώρα. Πρωταγωνιστές αυτής ο υφυπουργός Δικαιοσύνης και βουλευτής Ροδόπης Γιώργος Πεταλωτής και ο πρόεδρος του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Κομοτηνής Παντελής Μαγαλιός.

Η πορεία – φιάσκο που κήρυξε το Εργατικό Κέντρο στη πόλη μας, αφού δε συγκέντρωσε την ελάχιστη συμμετοχή των εργαζομένων, βρήκε πρόσφορο έδαφος να εκτονωθεί σε σύσκεψη στην Περιφέρεια ΑΜ-Θ στην Κομοτηνή όπου προίστατο ο υφυπουργός Δικαιοσύνης. Έτσι την ώρα που στην αίθουσα συνεδριάσεων ξεκινούσε σύσκεψη με τον κ. Πεταλωτή, τον περιφερειάρχη Άρη Γιαννακίδη και αιρετούς του Δήμου Κομοτηνής και Ιάσμου, εισέβαλαν μέσα και ξεκίνησαν μία λεκτική επίθεσή εις βάρους του μέλους της κυβέρνησης.

Ο ΧΡΟΝΟΣ

«Δεν καταλαβαίνετε σε τι κατάσταση βρίσκεται ο κόσμος», «Ένα εκατομμύριο άνεργοι ξέρετε τι σημαίνει;», «καταρρέει η τοπική οικονομία», ήταν μερικές από τις κουβέντες που απεύθυνε σε υψηλούς τόνους προς τον υφυπουργό, ο Παντελής Μαγαλιός. Φανερά εκνευρισμένος ο κ. Πεταλωτής ανταπάντησε λέγοντας ότι η κατάρρευση δεν ξεκίνησε σήμερα, «εσείς τι κάνατε ως συνδικαλιστές του εργατικού και της ΑΔΕΔΥ»; Η ένταση διήρκησε λίγα λεπτά και παρά του κάλεσμα του υφυπουργού σε διάλογο οι συνδικαλιστές προτίμησαν αν αποχωρήσουν, κάνοντας ουσιαστικά θόρυβο μόνο για να αξιοποιηθεί στα τοπικά ΜΜΕ.

Για «εργατοπατέρες» έκανε λόγο ο υφυπουργός Δικαιοσύνης κατά την αποχώρησή τους. Μιλώντας στη συνέχεια στο «Χ» ο κ. Πεταλωτής τόνισε ότι, «οι διαμαρτυρίες αυτές έχουν αληθινό περιεχόμενο, αλλά είναι πολύ εύκολο για κάποιον να διαμαρτύρεται. Όταν όμως κάποιος έχει να κάνει με το μέλλον της χώρας όπως εγώ, έχει μεγάλες ευθύνες».

Τελικά αναρωτιόμαστε και εμείς ποιος δικαιούται να μιλάει, ο πολιτικός που έβαλε την υπογραφή του σε όλα τα μνημόνια ή ο συνδικαλιστής που απαξιωμένος από τους εργαζόμενους για τον τρόπο που διοίκησε τόσα χρόνια το κατεξοχήν όργανο προστασίας των εργατικών δικαιωμάτων δεν καταφέρνει να κινητοποιήσει ούτε 10 ανθρώπους σε πορείες διαμαρτυρία όταν θάβεται το μέλλον και η προοπτική των παιδιών του κι όταν όψιμα αποφασίζει για δικούς του λόγους να μπει στο κλίμα της αγανάκτησης; Ο λαός με το αλάθητο κριτήριο τους κρίνει και τους δύο.

Δ.Σ.

Ο ΧΡΟΝΟΣ

Σήμερα υπερψηφίζουν την παράταση της χρεωκοπίας ....της αγωνίας...της εξαθλίωσης!!!!!!

2012-02-12T10:48:00.001+02:00

Η παράταση αυτή μπορεί να είναι μέχρι το 2015 σύμφωνα με οικονομικούς
κύκλους.
Μέχρι τότε η Ελληνική Δικαιοσύνη έχει τον χρόνο να βρεί τους υπεύθυνους
που μας οδηγήσανε σε αυτή την κατάσταση προκειμένου να προλάβουν
την εφαρμογή του νόμου του Λύντς*
Πίσω στα παλιά

*Λυντσάρισμα ή κατ'ευφημισμό Νόμος του Λυντς ή Λύντσειος νόμος
ονομάζεται η συνοπτική διαδικασία που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ,
κατά την οποία ο όχλος προβαίνει αμέσως και χωρίς καμία νομική
διατύπωση στην εκδίκαση εγκληματία, καθώς και στην άμεση
και "επί τόπου" (χώρου του εγκλήματος) εκτέλεση του ενόχου.
Πρόκειται για μια μορφή αυτοδικίας και είναι παράνομη.
ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Για τις μισότριβες της γειτονιάς......

2012-02-12T10:46:00.000+02:00

Όταν γυρίζω πίσω στα παλιά δεν μπορώ να μη θυμηθώ

τα σκαμνάκια και τα καρεκλάκια των γυναικών στο πεζοδρόμιο τα απογεύματα

όταν είχε καλοσύνη ο καιρός.

Με το κρύο η ίδια ομήγυρις μέσα στο πιό ευρύχωρο δωμάτιο της αυλής

και γύρω από το μαγκάλι για ζέστα.

Πλαίξιμο....κέντημα ...μαντάρισμα...και άρχιζε το δελτίο "ειδήσεων"

της γειτονιάς....

Πρώτο θέμα για τις μισότριβες όπως τις έλεγαν...

Ήταν βλέπεις ο φόβος και ο τρόμος μήπως και ξεμυαλιστούν οι άντρες τους.

Αυτές κυκλοφορούσαν με νάϋλον κάλτσες με ραφή στην γάμπα ενώ οι κυρίες

της αυλής με χοντρές χούλα χούπ ή με σοσόνια (κοντές)...

Τώρα γιατί μισότριβες....

Οι μοιραίες αυτές κυρίες έμεναν μόνες τους και συνήθως δουλεύανε

τα βράδυα....καλντερίμι....αρπαχτές στα σπίτια τους....επίσημα σε "σπίτια"

κοντά εκεί στο Μεταξουργείο....

Οι πιτσιρικάδες όμως τις υπερεκτιμούσαν γιατί ήταν ανοιχτοχέρες.

Στην ζούλα από την μάνα για να γλυτώσεις το χαστούκι πήγαινες απ΄έξω

από το σπίτι και δήθεν έπαιζες με το τόπι....σε έβλεπε από το παράθυρο

και σε φώναζε με ένα χαρτάκι να πάς στον μπακάλη ....

Το ταλληράκι το είχες σίγουρο....

Θα πρέπει να σημειώσω για αυτές τις γυναίκες ότι είχαν πολύ μεγάλη

καρδιά και βοηθούσαν ανήμπορους οικονομικά στην γειτονιά

πληρώνοντας τα τεφτέρια τους στον μπακάλη.

Πίσω στα παλιά

Μαυραγορίτες.....

2012-02-12T10:44:00.000+02:00

Φυσικά, οι ναζί και οι κούϊσλιγκς έκαναν την προπαγάνδα τους για τις αιτίες της πείνας. Προσφιλείς τους στόχοι - πάντοτε - οι Εβραίοι.

Επίσης, κρέμασαν και κάποιους μαυραγορίτες, για να κατευνάσουν την λαϊκή οργή, αλλά δεν αντιμετώπισαν την αιτία της πείνας και της κερδοσκοπίας, που ήταν οι ίδιοι, λόγω των λεηλασιών των τροφίμων, στις οποίες προέβαιναν (μαζί με τον βρετανικό αποκλεισμό, που, ευτυχώς, στην πορεία έληξε, μετά από παρεμβάσεις - στους Βρετανούς και στον Φραγκλίνο Ρούσβελτ - της νόμιμης κυβέρνησης, που είχε καταφύγει στο Κάϊρο).

Επίσης, κρέμασαν και κάποιους μαυραγορίτες, για να κατευνάσουν την λαϊκή οργή, αλλά δεν αντιμετώπισαν την αιτία της πείνας και της κερδοσκοπίας, που ήταν οι ίδιοι, λόγω των λεηλασιών των τροφίμων, στις οποίες προέβαιναν (μαζί με τον βρετανικό αποκλεισμό, που, ευτυχώς, στην πορεία έληξε, μετά από παρεμβάσεις - στους Βρετανούς και στον Φραγκλίνο Ρούσβελτ - της νόμιμης κυβέρνησης, που είχε καταφύγει στο Κάϊρο).

πηγή

Μια μέρα στη Βαρβάκειο....

2012-02-12T10:43:00.001+02:00

των Ηρώς Κουνάδη, Νικόλα Γεωργιακώδη
Σύγχρονη Ζωή
Αυτό που φοβόμασταν στρίβοντας από την ηλιόλουστη Αθηνάς στα σκιερά δρομάκια της Βαρβάκειου Αγοράς, ήταν άλλο ένα ρεπορτάζ για το «καλάθι της νοικοκυράς» διανθισμένο με υποκοριστικά όπως «γιαγιάκα» και «συνταξούλα» και ατέρμονες συζητήσεις περί ακρίβειας. Αυτό που βρήκαμε, τελικά, ήταν πελάτες και μαγαζάτορες με παράπονα μεν, τα οποία αντιμετωπίζονται με χιούμορ δε. Πειράγματα ανταλλάσσονται δυνατά, από τον έναν πάγκο στον άλλο, παππούδες χαμογελούν στον φωτογραφικό φακό και κρεοπώληδες μας λένε «ευτυχώς που ήρθατε κι εσείς, να μην είμαι μόνος μου όλη μέρα». Όπως μας το έθεσε ο 84χρονος κύριος Κώστας, «το γέλιο να μη μας κοπεί, παιδιά. Όλα τα άλλα τα βρίσκουμε».

Τα κακά νέα πρώτα

Η κυρία Μαρία, 70 ετών, κρατά ένα καροτσάκι λαϊκής και κοντοστέκεται λίγο πριν βγει από την αγορά. «Δεν αγόρασα τίποτα. Κοιτάζω μόνο» μας λέει. «Έχουν ανέβει πάρα πολύ οι τιμές». Τη ρωτάμε αν θα έρθει για κανονικά ψώνια τον άλλο μήνα, με την ευκαιρία των γιορτών. «Τον άλλο χρόνο, όχι τον άλλο μήνα» μας αποστομώνει.

Η κίνηση στον πρώτο δρόμο της αγοράς είναι όντως περιορισμένη. Ελάχιστος κόσμος κυκλοφορεί, κι ακόμα λιγότερος κρατά σακούλες στα χέρια. «Μήπως επειδή είναι σχεδόν μεσημέρι καθημερινής;» ρωτάμε τον κύριο Γιάννη (φωτό), ιδιοκτήτη του πρώτου καταστήματος στην είσοδο της αγοράς. «Πάντα κάτι γινόταν. Το πρωί ας πούμε είχαμε μια κίνηση» μας λέει. «Μόλις τώρα άρχισε η απεργία (σ.σ. του ΗΣΑΠ) κι αυτό δεν βοηθάει την κατάσταση. Αν δεν κυκλοφορούν τα μέσα μεταφοράς δεν έρχεται ο κόσμος. Σου λέει θα πληρώνω ταξί για να πηγαίνω, και ταξί μετά ξανά για να κουβαλήσω τις τσάντες; Μόνο τα Σάββατα κάτι γίνεται, αλλά και πάλι λίγο».

«Τώρα στις γιορτές δεν θα αυξηθεί λίγο η κίνηση;» επιμένουμε στην αισιοδοξία μας.«Εξαρτάται τι λεφτά θα πάρει ο καθένας. Εμείς εδώ το ζούμε έντονα. Αν καθίσετε 3-4 ώρες μαζί μου, θα δείτε κόσμο να έρχεται και να ζητάει ένα ευρώ κιμά, δύο ευρώ κιμά. Πέρυσι ήταν καλύτερα, πολύ καλύτερα. Κοιτάμε το ταμείο και βλέπουμε μεγάλη διαφορά. Μιλάμε για πολύ κάτω, όχι 30-50% που λένε. Εδώ μιλάμε για 200% κάτω. Περνάει η μέρα και κλείνουμε ταμείο με 80 ευρώ. Και μιλάμε για ένα μαγαζί με χιλιάδες ευρώ εμπόρευμα. Και να ’χουμε και τους γιατρούς από πάνω –εντάξει, η υγιεινή είναι υγιεινή, δε λέω, αλλά λίγη κατανόηση ρε παιδιά. Τώρα που κάνει κρύο δεν γίνεται να έρχεται και να μου λέει ο άλλος γιατί δεν έχεις τις τζαμαρίες στον πάγκο μπροστά από τα κρέατα».

Λίγο πιο κάτω, ο Λεωνίδας ποζάρει στον φωτογραφικό μας φακό μπροστά από τον πάγκο του με το μαχαίρι στραμμένο προς το σώμα του, σαν να ετοιμάζεται να κάνει χαρακίρι. Αλλά το χαμόγελο, χαμόγελο. «Ασ’ τα. Δεν έρχεται κανείς, μόνος μου είμαι» λέει. «Κάθε μέρα πέφτει η κίνηση. Κάθε μέρα και χειρότερα». Και στις γιορτές, δεν θα κινηθεί λίγο η αγορά; επιμένουμε εμείς. «Δεν το βλέπω. Αφού ο κόσμος τα έχει κόψει όλα. Τι να πρωτοπάρουν με τα λεφτά που θα πάρουν τώρα;» μας λέει.

«Οι τιμές είναι ακριβώς ίδιες με πέρυσι. Τι να αλλάξεις; Ούτε παραπάνω σηκώνει ούτε παρακάτω. Τουλάχιστον πέντε - έξι χρόνια, μη σας πω εφτά, είναι ίδιες αυτές οι τιμές. Βλέπετε εδώ, 3 ευρώ χοιρινό, πόσο φθηνότερα να το πουλήσω; Όσο φτωχός και να είσαι, όση κρίση και να υπάρχει, τρία ευρώ είναι, πόσο παρακάτω να πάει; Παίζουν κι οι απεργίες ρόλο για τη μειωμένη κίνηση, αλλά το βασικό πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος δεν έχει λεφτά».
Μεσημεριανό στη Βαρβάκειο Το μαγειρείο Παπανδρέου βρίσκεται στην ίδια θέση μέσα στη Βαρβάκειο από το 1898. «Οι τιμές μας είναι ίδιες εδώ και τρία χρόνια. Απορροφήσαμε και την τελευταία αύξηση του ΦΠΑ, κι αυτό φυσικά σημαίνει ότι δυσκολεύουν τα πράγματα περισσότερο για μας» λέει ο κ. Φυντανίδης, υπεύθυνος του μαγειρείου (στη φωτό, δεξιά, μαζί με τον ιδιοκτήτη, Αντώνη Παπανδρέου).

«Για να το αντιμετωπίσουμε αυτό, μειώνουμε προσωπικό και αυξάνουμε υπηρεσίες. Η κίνηση σε σχέση με πέρυσι δεν έχει διαφοροποιηθεί πολύ, έχει μια μικρή πτώση, της τάξεως του 10%, ίσως και λιγότερο. Κάνουμε βέβαια υπερπροσπάθεια, ο κόσμος το βλέπει, και αγαπάει αυτό που του προσφέρουμε. Υπάρχει ένα ιστορικό, το οποίο προσπαθούμε να κρατήσουμε με νύχια και με δόντια. Προσπαθούμε να κρατήσουμε τον κόσμο με τις τιμές και με την ποιότητα, να βγάλουμε το κέρδος από την ποσότητα». Δεν είναι η κίνηση ή το μέλλον της επιχείρησης που σκοτεινιάζει το βλέμμα του καθώς μας μιλάει –γι’ αυτά φαίνεται αισιόδοξος. «Αλλά, παιδιά, το λυπηρό της υπόθεσης είναι ότι βλέπουμε σε καθημερινή βάση πολύ κόσμο να έρχεται και να μας λέει “πεινάω, δεν έχω λεφτά”. Κάθε μέρα ταΐζουμε δωρεάν πενήντα άτομα, πολλές φορές και παραπάνω. Σε κάποιον που έρχεται και σου ζητάει φαγητό δεν μπορείς να του πεις “όχι δε σου δίνω”».

Παρατηρώντας τους πελάτες του, ξέρει πότε κάτι δεν πάει καλά στην οικονομική πραγματικότητα –εκείνη των ανθρώπων, όχι των δελτίων ειδήσεων. «Κάθε τέτοια μέρα βλέπουμε τους παππούδες, που παίρνουν τη σύνταξή τους, να είναι περισσότεροι. Σήμερα μου φαίνονται πικραμένοι, όσοι έχουν έρθει, γιατί δεν είναι και πολλοί. Ήταν το πάρτι τους, ξέρετε, αυτό. Έπαιρναν τη σύνταξη κι έρχονταν εδώ».

Νότα αισιοδοξίας Με το που στρίβουμε στη γωνία του μαγειρείου Παπανδρέου, και μπαίνουμε στον παράλληλο στην Αθηνάς δρόμο της αγοράς το σκηνικό αλλάζει. Περισσότερος κόσμος στριμώχνεται μπροστά στους πάγκους, το περπάτημα δυσκολεύει, κι οι κρεοπώλεις διαλαλούν την πραμάτεια τους. «Έλα ρε κορίτσια, γιατί με φτύνετε έτσι;» φωνάζει μια κρεοπώλισσα γύρω στα 40 σε δυο κοπέλες που απομακρύνονται.

«Δε βλέπεις; Χαμός γίνεται» λέει ο Παντελής (στη φωτό επάνω, αριστερά) χαμογελαστός κι αυτός μπροστά από τον πάγκο του. «Τις έχουμε ανεβάσει λίγο τις τιμές σε σχέση με πέρυσι, 30-40 λεπτά επάνω το κιλό. Θα ανέβουν κι άλλο, λόγω Χριστουγέννων. Τώρα στις γιορτές θα αυξηθεί η κίνηση πιστεύω. Ψωνίζει ο κόσμος».

«Ευχαριστώ κι εγώ για το ξελάφρωμα, απάντησα στον κρεοπώλη που μου είπε ευχαριστώ όταν του έδωσα τα λεφτά. Το λέω παντού. Να γελάσουμε και λίγο, γιατί μας κόπηκε και το γέλιο» λέει ο κύριος Κώστας, 84 ετών. Μας δείχνει την σακούλα που κρατάει, έχει αγοράσει «πόδι, για βραστό». Το χαμόγελο δεν φεύγει ούτε για μια στιγμή από το πρόσωπό του.

Να η Αθήνα .....

2012-02-12T10:42:00.000+02:00

Σοφία Βέμπο
(1955)
(Συμμετοχή Τρίο Γκρέκο)
Ν. Ελευθερίου, Κ. Νικολαΐδης, Η. Λυμπερόπουλος Μ. Θεοφανίδης

Μες τα χέρια σου γεννήθηκα, με τα χάδια σου κοιμήθηκα
και την πρώτη μου ηλιαχτίδα κοντά σου την είδα
είσαι ‘συ χαρά και λύπη μου και το πρώτο καρδιοχτύπι μου
κι όπου πάω έρωτά μου, σε βλέπω μπροστά μου

Να η Αθήνα πρώτη μου αγάπη μεγάλη
να η Αθήνα μες τα γαλάζια προβάλλει
τριγύρω στεφάνι τα κάλλη της, η Εκάλη της, η Δροσιά της
πιο ‘κει Φιλοθέη βελούδινη να η λουλούδινη Κηφισιά της
Να η Αθήνα που είμαστε όλοι ερασταί της
να η Αθήνα που δεν ξεχνιέται ποτέ της

Κάποιο δειλινό σαλπάρισα γι’ άλλα μέρη που λαχτάρισα
μα κανένα από ’κείνα δεν ήταν Αθήνα
Τρία χρόνια ξενητεύθηκα, χίλια βράδια σ’ ονειρεύτηκα
και ταμπλό στα όνειρά μου εσύ ’σουν χαρά μου
Να η Αθήνα πρώτη μου αγάπη μεγάλη
να η Αθήνα πάλι μπροστά μου προβάλλει

Το χάραμα μες τ’ ανηφόρια της, τα κοκόρια της την ξυπνάνε
τα βράδια βουτάνε τ’ αστέρια της και στα χέρια της ξεψυχάνε
Να η Αθήνα που ’μαστε όλοι ερασταί της
να η Αθήνα που δεν ξεχνιέται ποτέ της

Μα ένα βράδυ ξαναγύρισα, πάλι Αθήνα ξαναμύρισα
κι απ’ της θάλασσας τα μάκρη, με πήρε το δάκρυ
το μελτέμι της με φίλησε, η καρδιά μου εξεχείλισε
κι όταν μπήκα στο κανάλι, ψιθύρισα πάλι
Να η Αθήνα σαν ζωγραφιά ξεπροβάλλει
να η Αθήνα στης Αττικής την αγκάλη
ο δρόμος που πάει στο Φάληρο, μ’ ένα τάλιρο η ρετσίνα
τα φώτα, τα σπίτια, η Μητρόπολη, η Ακρόπολη, γεια σου Αθήνα
Να η Αθήνα που ’μαστε όλοι ερασταί της
να η Αθήνα που δεν ξεχνιέται ποτέ της
πηγή

«Σινεμά η… αφραγκία»

2012-02-12T10:41:00.000+02:00

Και τι δεν σκαρφίζονταν οι πιτσιρικάδες της εποχής για να παρακολουθήσουν μια ταινία. Ο Κωνσταντίνος Σωτηρόπουλος, κάτοικος του Κεραμεικού, θυμάται: «Το1959 ήμαστε μια παρέα τεσσάρων παιδιών και θέλαμε να παρακολουθήσουμε την ταινία “Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές”. Χρήματα δεν είχαμε. Για καλή μας τύχη δίπλα από τον κινηματογράφο “Ήβη” στου Ψυρρή, όπου παιζόταν η ταινία, χτιζόταν μια οικοδομή και παρακαλέσαμε τον οδηγό του εκσκαφέα να μας βάλει μέσα στη “φαγάνα” για να δούμε το έργο. Παρακολουθήσαμε όλη την ταινία από ψηλά».
«Άλλες φορές κολλούσαμε δύο αποκόμματα εισιτηρίων, που παίρναμε από εκείνους που είχαν δει την ταινία, ενώ πολλές φορές πηδούσαμε από τον τοίχο, όταν είχε ήδη αρχίσει η ταινία».
«Ο κόσμος έβαζε τα γιορτινά του και πήγαινε στα θερινά με το γιασεμί να καλωσορίσει το καλοκαίρι. Ο πασατέμπος και το σάμαλι έκλαιγαν από χαρά. Το φεγγάρι χόρευε πάνω από την οθόνη και πρόσταζε το μηχανικό ν’ αρχίσει το έργο».
Αυτές είναι οι αναμνήσεις όσων είχαν την τύχη να γνωρίσουν τα θερινά σινεμά στην άνθησή τους. «Τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 λειτουργούσε μεγάλος αριθμός θερινών κινηματογράφων στην περιοχή του Αιγάλεω», θυμάται ο κύριος Βαγγέλης Δημητρίου. «Τιτάν», «Ηραίον», «Άστρον», «Βέρα» είναι κάποιοι από αυτούς. «Το ’60 ως πιτσιρικάς δεν είχα χρήματα και σκαρφαλώναμε στη μάντρα στο σινεμά που ήταν δίπλα από τα έπιπλα Ταμπακίδη».
ΟΑΣΙΣ

Ειδικό Δικαστήριο (Υπουργοδικείο)......

2012-02-11T16:43:00.000+02:00

Το Ειδικό Δικαστήριο αρμόδιο για υποθέσεις ποινικής ευθύνης Υπουργών
(παλαιότερα γνωστό ως Υπουργοδικείο, πολλές φορές αναφέρεται και απλά ως "Ειδικό Δικαστήριο") είναι ένα ειδικό δικαστήριο. Η συγκρότηση και η αρμοδιότητά του ρυθμίζονται στο άρθρο 86 παρ. 4 του Συντάγματος. Το δικαστήριο αυτό έχει αποκλειστική αρμοδιότητα να εκδικάζει ποινικά αδικήματα που τελέστηκαν από Υπουργούς και Υφυπουργούς κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Επίσης σε αυτό το δικαστήριο παραπέμπεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για τα έγκλήματα της εσχάτης προδοσίας και της με πρόθεση παραβίασης του Συντάγματος. Το δικαστήριο αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο.
ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Τι είπε προ ολίγου ο ΓΑΠ στην ΚΟ ομάδα του ΠΑΣΟΚ.....

2012-02-11T12:34:00.001+02:00

Φεύγω και αφήνω πίσω μου συντρίμμια,
αρρωστημένους και αγρίμια.....

Αύριο στο Σύνταγμα.....

2012-02-11T10:52:00.000+02:00

Ο Μίκης και ο Γλέζος θα είναι αύριο στο Σύνταγμα .....
ελπίζω ότι η Ελληνική Αστυνομία θα τους σεβαστεί με ότι σημαίνει
αυτό!!!!!!

....η Ελλάδα μας η τόσο αδικημένη......

2012-02-11T10:30:00.001+02:00

Σοφία Βέμπο

Θα σας πω για να το μάθει ο ντουνιάς
το τραγούδι της λεβέντικης γενιάς,
που το φέρνει ο αγέρας με τον πόνο της φλογέρας
και που κρύβει τον καημό της λευτεριάς.

Το τραγούδι της τρανής παλικαριάς
που το λέει στα κορφοβούνια ο βοριάς
και τ' αντιλαλούν οι λόγγοι
πέρα από το Μεσολόγγι
κι απ' το Σούλι ως το Χάνι της Γραβιάς.

η Ελλάδα είναι απ' το Θεό σταλμένη,

η Ελλάδα μας ποτέ της δεν πεθαίνει.

Το τραγούδι που οι στροφές του οι παλιές
φτάναν μέχρι τις ψηλές αητοφωλιές
κι έτσι οι αετοί μαθαίναν πολεμώντας πως πεθαίναν
παλικάρια σε βουνά κι ακρογιαλιές.

Το τραγούδι που είν' αθάνατη πνοή,
που το 'λέγαν σαν γλεντούσαν κι οι θεοί,
που τη νίκη ενός αγώνα πέρα 'κεί στον Μαραθώνα,
διηγιέται να ζηλεύουν οι λαοί.

η Ελλάδα μας η χιλιοδοξασμένη,

η Ελλάδα μας η τόσο αδικημένη.

Στίχοι Ασημακόπουλος
Μουσική Θεοφανίδης

Το χαρτζιλίκι.....

2012-02-11T10:30:00.000+02:00

Στις παλιές γειτονιές της Ομόνοιας εκείνα τα χρόνια υπήρχαν αρκετά
καφενεία....
Μαζευόντουσαν για κανένα ταβλάκι ....κανένα χαρτάκι....να διαβάσουν
τζάμπα εφημερίδα....να συναντηθούν οι φίλοι....
Οι πιτσιρικάδες τα απογεύματα πηγαίνανε έξω από τα μαγαζιά αυτά
για να τους δούν οι θαμώνες και να τους φωνάξουν για θέλημα
προκειμένου να βγάλουν το χαρτζιλίκι τους.
Άντε να ζητήσεις από την μάνα λεφτά για χάπα χούπες (χαρτάκια) ή για βόλους
και γκαζάκια.....
Μετρημένα τα έσοδα και αυτά για τον μπακάλη ...το ενοίκιο κ.λ.π.
Οι περισσότερο θαρραλέοι άνοιγαν την πόρτα του καφενείου
και ρωτούσαν αν τους χρειάζονται....
"...έλα μέσα...πήγαινε στον ψιλικατζή και πάρε μου ένα πακέτο τσιγάρα
ΣΑΝΤΕ .....άλλος πέντε χυμαδάκια (χύμα τσιγάρα)...."
Με την επιστροφή και την παράδοση του εμπορεύματος το χαρτζιλικάκι
έπεφτε στην τσέπη.
Θελήματα γινόντουσαν και στα γειτονικά σπίτια ....
"....άντε στον μπακάλη για μια οκά ζάχαρη και γρήγορα για να σοροπιάσω
το γλυκό...."
Και το κυριότερο ήταν η χαρά όταν εξργυρώνανε το χαρτζιλίκι στον ψιλικατζή
και γεμίζανε το πάνινο σακουλάκι που τους είχε ράψει η μάνα ...με γκαζάκια ή
όταν συμπληρώνανε τις σειρές από τις χάπα χούπες.
Πίσω στα παλιά

Δήμιος ένα "απλό επάγγελμα"....

2012-02-11T10:27:00.000+02:00

Την πρώτη φορά πυροβόλησε χωρίς να διστάσει. Τη δεύτερη φοβόταν ότι θα αστοχούσε και πως θα τον κορόιδευαν οι συνάδελφοί του. Από τότε ο Χου Τσιάο έχει εκτελέσει μερικές χιλιάδες ανθρώπους που έχουν καταδικαστεί σε θάνατο στην Κίνα. Οπως διαβεβαίωσε δε σε συνέντευξη που παραχώρησε σε εφημερίδα της χώρας του, η δουλειά του «δεν είναι τόσο δύσκολη όσο θα μπορούσε να φανταστεί κανείς». Οπως εξηγεί, ο ίδιος και οι συνάδελφοί του χρησιμοποιούν τουφέκια, η κάννη των οποίων φτάνει το ένα μέτρο. «Σημαδεύουμε, πατάμε τη σκανδάλη και αυτό είναι όλο» εξηγεί. Η μαρτυρία του Χου Τσιάο έχει τη σημασία της για μια χώρα όπου χιλιάδες κατηγορούμενοι καταδικάζονται σε θάνατο κάθε χρόνο και στην οποία οι εκτελέσεις πραγματοποιούνται με συνοπτικές διαδικασίες και μυστικά.

«ΔΩΡΗΤΕΣ» ΟΡΓΑΝΩΝ. Ο λόγος που προτιμάται ο τυφεκισμός από την εκτέλεση με ενέσιμο διάλυμα, πρακτική που ακολουθείται στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι ότι το μεγαλύτερο ποσοστό μεταμοσχεύσεων οργάνων γίνεται από εγκληματίες που έχουν καταδικαστεί στην εσχάτη των ποινών. Οι θανατηφόρες ουσίες στον οργανισμό των εκτελεσθέντων θα καθιστούσαν απαγορευτικές τις «δωρεές» οργάνων. Ο Χου Τσιάο εκτελεί χρέη δημίου εδώ και 19 χρόνια. Για να προσληφθεί στο Σώμα δεν χρειάστηκε να κάνει πολλά: παρακολούθησε δύο εκτελέσεις και επιθεώρησε τα πτώματα.

tanea.gr

«Άρχισαν τα όργανα»

2012-02-11T10:25:00.001+02:00

Τα πρωινά της Κυριακής τη δεκαετία του ’50 και του ’60 ήταν αφιερωμένα στο ελληνικό τραγούδι. «Στο σινεμά “Αφροδίτη” στο Αιγάλεω, 10 με 1 το πρωί, δίναμε 5 δραχμές και βλέπαμε τον Σπύρο Ζαγοραίο, τη Βίκυ Μοσχολιού, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και την Τζένη Βάνου», αναφέρει ο κύριος Δημητρίου. «Τα απογεύματα πηγαίναμε στο “Αλάμπρα”. Εκεί ερχόταν ο Στέλιος Καζαντζίδης και ο Νίκος Ξανθόπουλος».
«Στον “Θησέα” στα Πετράλωνα με 6 δραχμές το εισιτήριο ακούγαμε τον Στέλιο Καζαντζίδη με τη Μαρινέλλα και τον Σπύρο Ζαγοραίο. Το εισιτήριο ήταν πιο ακριβό από αυτό για την ταινία, αλλά άξιζε», αναφέρει ο κύριος Σωτηρόπουλος. Ακόμα και όσοι δεν παρευρέθηκαν σε κάποιο από τα γλέντια στα θερινά σινεμά, έχουν συνδέσει τις βραδιές τους με τραγούδια της εποχής. Από Σοφία Βέμπο και Φώτη Πολυμέρη έως Στέλιο Καζαντζίδη, Βούλα Πάλλα και Μανώλη Αγγελόπουλο, που απέδιδαν τραγούδια του ινδικού κινηματογράφου ο οποίος ήταν στις δόξες του τις δεκαετίες του ’50 και του ’60. «Σε διάφορες στιγμές του έργου, όταν το δράμα ή η χαρά κορυφωνόταν, οι ήρωες τραγουδούσαν εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο τα συναισθήματά τους», αναφέρει η Αναστασία Παπαναστασίου, κάτοικος του Ταύρου. «Η περιοχή ήταν προσφυγική και στο σινέ Μασκώτ -συνεργείο σήμερα- έπαιζαν πολλές ταινίες με τη Ναργκίς. Στα διαλείμματα ακούγαμε το Όσο αξίζεις εσύ, τη Μαντουμπάλα, Αυτή η νύχτα μένει, Λίγο λίγο θα με συνηθίσεις». Κοντά στη γέφυρα της Καλλιθέας το θερινό σινεμά «Άννα» -πλέον πολυώροφο κατάστημα φωτιστικών- έπαιζε κυρίως ταινίες από τον ιταλικό κινηματογράφο. Στα διαλείμματα ακούγονταν τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι αλλά και του Νέου Κύματος.
ΟΑΣΙΣ

Όταν ο Παρθενώνας ήταν ακόμα οικόπεδο....

2012-02-11T10:25:00.000+02:00

«Πτήση» πάνω από την Ακρόπολη της αρχαίας Αθήνας, έναντι ενός μόνον ευρώ, προτείνει – και μάλιστα τρισδιάστατα – το Μουσείο Ακρόπολης κάθε Σαββατοκύριακο

«Πήρα κόκκινα γυαλιά/ κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω» λένε οι στίχοι του Σταμάτη Κραουνάκη. Και να που θα μπορούσε η αισιόδοξη αυτή μελωδία να υποδέχεται κι όσους φτάνουν στο Μουσείο της Ακρόπολης, καθώς στην είσοδο τους περιμένει ένα ζευγάρι κόκκινα γυαλιά για να δουν σινεμά και μάλιστα τρισδιάστατο.

Ολα τούτα συμβαίνουν από το προηγούμενο Σάββατο στην αίθουσα ειδικών προβολών του μουσείου, στο ισόγειο. Δώδεκα ακριβώς και «ΤΑ ΝΕΑ» ήταν εκεί για να παρακολουθήσουν την πρώτη δημόσια προβολή της ταινίας «Η Ακρόπολη στην αρχαιότητα».

Ζευγάρια, παρέες, ηλικίες από 25 έως 60, ίσως και λίγο περισσότερο. Φτάνουν λίγα λεπτά νωρίτερα για να παραλάβουν τα κόκκινα γυαλιά και να καταλάβουν μία από τις 45 θέσεις (μπορούν να γίνουν έως και 60 με τα σκαμπό που υπάρχουν στον χώρο). Διαβάζουν το φυλλάδιο που εξηγεί ποια ήταν τα μνημεία πάνω στον Ιερό Βράχο και τη θέση τους, καθώς και τα αρχιτεκτονικά μέρη του Παρθενώνα με τις ονομασίες τους.

Τα φώτα σβήνουν. Στην οθόνη προβάλλει η Ακρόπολη όταν ήταν... οικόπεδο. Αδεια, χωρίς ένα κτίσμα. Λίγο λίγο, χωρίς εντυπωσιακά εφέ που να ζαλίζουν τον θεατή, ο Ιερός Βράχος γεμίζει μνημεία. Τα βλέπουμε να μας «πλησιάζουν», μπορούμε να δούμε από κοντά απρόσιτες λεπτομέρειές τους, όπως τα φατνώματα των Προπυλαίων.

«Πετάμε» πάνω από την Ακρόπολη. Βλέπουμε στέγες και κεραμίδια του Ερεχθείου και του Παρθενώνα - σήμερα έχουν χαθεί -, μνημεία που σήμερα δεν υπάρχουν, όπως η Χαλκοθήκη. Ξεναγός στη διαδρομή στον χρόνο ένα κείμενο λίγο «σφιχτό», επιστημονικό. Και πριν προλάβουμε να το χορτάσουμε, τα φώτα ανάβουν.

«Ωραίο ήταν αλλά θα το θέλαμε λίγο μεγαλύτερο» λένε ο Βασίλης, αρχιτέκτων και η Λευκή, πολιτικός μηχανικός, μόλις βγαίνουν από τη δεκάλεπτη προβολή. «Είναι μια καλή αρχή, όμως περιμέναμε περισσότερα στοιχεία. Είναι κάπως άδικο για τον χώρο, διότι μοιάζει φτωχό ενώ υπάρχει πλούσιο υλικό» επισημαίνουν η διακοσμήτρια Αμαλία και ο αρχιτέκτων Χρήστος.

«Πού είναι τα Γλυπτά του Παρθενώνα και της Αθηνάς Νίκης;» ρωτάμε τον πρόεδρο του Μουσείο Ακρόπολης Δημήτρη Παντερμαλή, ο οποίος παρακολουθεί μαζί μας την προβολή. «Είναι μια προσπάθεια σε πειραματικό στάδιο. Αξιοποιούμε ένα πρόγραμμα που έκανε η Υπηρεσία Μνημείων Ακροπόλεως, ώστε ο επισκέπτης να έχει μια πανοραμική εικόνα για όσα βλέπει αποσπασματικά είτε στον Βράχο είτε στο Μουσείο. Θα υπάρξουν βελτιώσεις».

Από το φθινόπωρο οι προβολές θα είναι καθημερινές. Και τώρα, όμως, αν υπάρχει ζήτηση και προσωπικό, γίνονται και επιπλέον προβολές μετά τις 12.00.

TA NEA

Εξεταστική Επιτροπή για δωροδοκίες ψηφοφόρων

2012-02-11T10:24:00.000+02:00

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς.

Σάλος επικρατούσε στην πολιτική ζωή της χώρας, πριν από εκατό χρόνια, τον Ιανουάριο 1911, όταν σχηματιζόταν Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τον έλεγχο καταγγελιών περί δωροδοκίας ψηφοφόρων στο Νομό Άρτης. Για μία ακόμη φορά, όπως συνέβαινε από τότε που προσαρτήθηκε η Θεσσαλία, η οικογένεια των Καραπάνων, η οποία εξέλεγε τρεις βουλευτές, τον Περικλή, τον Πύρρο και τον Κωνσταντίνο, κατηγορείτο ότι δωροδοκούσε τους ψηφοφόρους. Οι δικαστικοί αντιπρόσωποι εγγράφως βεβαίωναν πως λάμβανε χώρα δωροδοκία, ενώ πενήντα επώνυμες καταγγελίες είχε συλλέξει και ο Εισαγγελέας Άρτης. Οι καταγγελίες βεβαίωναν ότι οι Καραπάνοι που διέθεταν τεράστια κτηματική περιουσία δωροδοκούσαν τους ψηφοφόρους και έτσι εκλέγονταν με μεγάλη άνεση.

Το θέμα έφθασε στη Βουλή διότι ένας από τους Καραπάνους δεν ήταν συνεπής σε όσα είχε υποσχεθεί στους 450 εκλογείς του Βελεντζικού ‘Αρτης και συγκεκριμένα να τους χαρίσει τα οφειλόμενα που ανέρχονταν σε 38.000 δραχμές. Οι Καραπάνοι ανήκαν στον βενιζελικό συνδυασμό, οπότε είναι ενδιαφέρουσα η θέση του Πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου, ο οποίος αποδεχόταν ότι η δωροδοκία «δεν δύναται σοβαρώς να αμφισβητηθή» αλλά έπρεπε να ελεγχθεί εάν επηρέαζε το αποτέλεσμα της εκλογής! Ο βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας Τριγώνης, Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Μεσολογγίου, ξεχάστηκε και από επαγγελματική συνήθεια, απευθυνόμενος στους συναδέλφους του βουλευτές, τους προσφώνησε «Κύριοι ένορκοι», προκαλώντας γέλια. Ούτε λίγο, ούτε πολύ ο Τριγώνης ζήτησε να κηρυχθούν οι Καραπάνοι εθνικοί ευεργέτες…

Όπως συνέβαινε με τους Καραπάνους από την εποχή του Τρικούπη, έτσι και στην περίπτωση του 1911, η Εξεταστική των πραγμάτων Επιτροπή συστάθηκε από βουλευτές του κυβερνητικού συνδυασμού, σύντομα κατέθεσε το πόρισμά της χωρίς να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα, έκανε μνεία μόνον απόπειρας δωροδοκίας και η εκλογή των Καραπάνων επικυρώθηκε για μία ακόμη φορά πανηγυρικά…

ΜΙΚΡΟΣ ΡΩΜΗΟΣ

Η Ελλάδα καταρρέει και εμείς τους καμαρώνουμε στην Βουλή και στου Μαξίμου!!!!!

2012-02-10T16:20:00.000+02:00

Η φωτογραφία από taxalia

Δυστυχώς και πάλι.....πίσω στα παλιά!!!!!!!

2012-02-10T10:42:00.001+02:00

.....στην πρώτη Κατοχή....παιδάκι με το δελτίο τροφίμων
στο χέρι τρώει την μερίδα του με τον χυλό ......
Στην δεύτερη Κατοχή που περνάει η Χώρα μας αυτές οι εικόνες
συνεχώς πολλαπλασιάζονται....
Η κοινωνική έκρηξη προ των πυλών!!!!!

Για τις παλαιότερες απόκριες......

2012-02-10T10:31:00.001+02:00

Τι και αν οι απόκριες προ των Αθηναϊκών πυλών;

Οι μασκαράδες της Πολιτικής κλέβουν την παράσταση και οι μουτσούνες τους

ξεπερνούν κάθε φαντασία αποκριάτικου καλλιτέχνη κατασκευαστή.

Χρόνια πίσω και στο υπόγειο στην Πλατεία Κάνιγγος για σερμπαντίνες ...κομφετί....

μάσκες και τα συναφή....

Οικογενειακός φίλος ο μαγαζάτορας και οι τιμές κάτι παραπάνω από χοντρικές.

Γινόντουσαν στα σπίτια παρτάκια βλέπεις τις ημέρες αυτές....

Με όσα λίγα είχες που ήτανε περισσότερα με την καλή διάθεση.

Όλοι βράζαμε στο ίδιο καζάνι εκείνα τα χρόνια...

Και πώς μασκαρευόσουνα;

Ότι το ποιό εύκολο...μια ρόμπα...ένα σακάκι φαρδί...μια καμπούρα ....μια μουτσούνα

και νάσαι έξω από το party is here που λέμε στα Ελληνικά....

Τα ηλεκτρόφωνα στην διαπασόν ...τα σαρανταπεντάρια στη σειρά και δώστου

στα μωσαϊκά να βαρούν τα πέταλα από τα παπούτσια που υποχρεωτικά έβαζες

για να φτουράνε στις αλάνες και στους χωματόδρομους.

Και δώστου με τις σερμπαντίνες να προσπαθείς να τυλίξεις την ωραία της παρέας...

και δώστου ο χαρτοπόλεμος που έπεφτε και στο ποτήρι με το βερμούτ...

Και το κέφι στο φόρτε....

Ε μετά τα μεσάνυχτα τα πρώτα χτυπήματα στην πόρτα αρχίζανε από τις μανάδες

που ερχόντουσαν να πάρουν τις κόρες τους λές και έμεναν μακριά.

Μερικά μέτρα παραπέρα άντε και δύο στενά....έλα όμως που έτσι αυξάνανε

την ηθική προίκα της κοπελιάς μιας και η υλική ήταν από καθόλου έως

μια κάμαρα στην αυλή με κοινόχρηστη τουαλέτα.

Και όμως όλοι μέναμε ευχαριστημένοι και κυρίως γιατί δεν αφήναμε τα έθιμα.
Πίσω στα παλιά

Κατοχή, με τη ματιά ενός Ιταλού

2012-02-10T10:31:00.000+02:00

Η κατοχή στην Αργολίδα

1942 – 1944

με τη ματιά του Ιταλού

(Φράνκο Ρομάνο)

Ο Φράνκο Ρομάνο, Ιταλός στρατιώτης και φοιτητής της Ιατρικής, μετατέθηκε στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1942, αρχικά στην Αθήνα και κατόπιν στο Άργος, όπου έκανε πολλούς φίλους. Θεράπευσε κατοίκους της πόλης, καθώς και ανθρώπους της ευρύτερης περιοχής. Το Σεπτέμβριο τον 1943, μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, κατόρθωσε να γλιτώσει από τους Γερμανούς. Τότε γνώρισε και ερωτεύτηκε την Ευαγγελία Τουμπάνου. Το 1944 παντρεύτηκαν -ύστερα από πολλές περιπέτειες – και το 1945 έφυγαν για την Ιταλία. Απέκτησαν δύο παιδιά. Η Ευαγγελία πέθανε στις 5 Απριλίου 1998. Ο Φράνκο -σήμερα ογδόντα τριών ετών-αφιερώνει στη μνήμη της αυτό το βιβλίο,

ISΒΝ 960-88439-0-Ι

εκδόσεις ΑΤΝΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ονομάζομαι Φράνκο Ρομάνο και γεννήθηκα την 1η Μαΐου 1921. Όσα θα διηγηθώ είναι απλώς ό,τι έζησα στους τόπους όπου εξελίχτηκαν τα γεγονότα, χωρίς καμιά γενική ιστορική αναφορά. Αν σήμερα αποφάσισα να γράφω για τη ζωή μου κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, το οφείλω στην επιμονή και τις συμβουλές μερικών φίλων που είχαν ακούσει τις αφηγήσεις μου. Ιδιαίτερα με βοήθησε ο δικηγόρος Χρίστος Κυρκιντάνος, που το 1944 του έσωσα τη ζωή στο Στόλο, τη γενέτειρά του στην Ελλάδα. Ας με συγχωρέσουν οι αναγνώστες αν δεν καταφέρνω πάντα να εκφραστώ κατάλληλα. Δεν είμαι συγγραφέας και δεν έχω την απαίτηση να είμαι. Θα περιοριστώ σε δικά μου λόγια, απλά και καθαρά, για να μη σας κουράσω. Επιπλέον, θα γνωρίσετε εκείνη την υπέροχη ύπαρξη πού ήταν η γυναίκα μου και στην οποία οφείλω πολλά. Αφιερώνω σε αυτήν τις ακόλουθες μνήμες.

Ρώμη, 25.9. 1998

ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΤΩΝ ΦΙΧΤΙΩΝ

Φίxτια 30.08.1942

Μετατέθηκα στο αεροδρόμιο των Φιχτίων, ένα χωριουδάκι στην επαρχία του Άργους κοντά στις Μυκήνες, το βασίλειο του Αγαμέμνονα. Ήταν ένα μικρό αεροδρόμιο που φιλοξενούσε λίγα αεροπλάνα. Σε απόσταση διακοσίων μέτρων, ανάμεσα στους ελαιώνες, βρισκόταν το στρατόπεδό μας. Ήταν κατασκευασμένο από καλοφτιαγμένες παράγκες. Η καθεμιά είχε τη λειτουργία της. Υπήρχε ένα σωστά εξοπλισμένο νοσηλευτήριο, η κουζίνα, η τραπεζαρία, το αρχηγείο και τα προσκείμενα γραφεία, τα καταλύματα των αξιωματικών, των υπαξιωματικών, του στρατεύματος και το εργαστήρι, καθώς και τα χτιστά αποχωρητήρια και τα ντους. Δίπλα στο αναρρωτήριο είχε τοποθετηθεί μια σκηνή με τον κόκκινο σταυρό ζωγραφισμένο στο εξωτερικό της με έξι κρεβάτια για νους νοσηλευόμενους και δύο για το προσωπικό υπηρεσίας Την πρώτη νύχτα που κοιμήθηκα στη σκηνή, έγινα στόχος κουνουπιών. Ο Κάμπος ήταν γεμάτος τέτοια έντομα λόγω της υγρασίας. Έτρεξα στο καταφύγιο για να προμηθευτώ μια κουνουπιέρα και από το δεύτερο βράδυ κι έπειτα κατάφερα να κοιμάμαι ήρεμος. Σε απόσταση ενάμισι χιλιομέτρου από το αεροδρόμιό μας υπήρχε ένα άλλο, κατειλλημένο από τους Γερμανούς, το Κουτσοπόδι. Για να είμαι ειλικρινής στο αεροδρόμιο των Φιχτίων προσαρμόστηκα σύντομα και έκανα καινoύργιες φιλίες. Το Τμήμα Υγιεινής αποτελούνταν από τον υπολοχαγό ιατρό, έναν επίλεκτο ειδικευμένο

αεροπόρο, τρεις βοηθούς νοσοκόμους και από εμένα. Και εδώ ο κόσμος υπέφερε από την πείνα ίσως λιγότερο οι χωρικοί. Τρέφονταν κυρίως με βολβούς και ρίζες που έβγαζαν από τη γη και με φρούτα Έδινα τα ρούχα για πλύσιμο σε μια φτωχή οικογένεια του χωριού και τούς πλήρωνα με δραχμές ή τρόφιμα. Επειδή επιθυμούσα να βοηθήσω αυτή την οικογένεια ακόμα περισσότερο, είπα σε μερικούς να κάνουν το ίδιο.

Σε αυτό το μικρό χωριό των λίγων σπιτιών οι κάτοικοι αρρώσταιναν συχνά, από υποσιτισμό, και δυστυχώς δεν μπορούσαν να βρουν τα φάρμακα για να θεραπευτούν. Οι ασθένειες χτυπούσαν περισσότερο τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, οι οποίοι είχαν ανάγκη από ιατροφαρμακευτική περίθαλψη Ο αξιωματικός του αεροδρομίου, όταν πληροφορήθηκε την κατάσταση, συμφώνησε με τον γιατρό να δοθεί άδεια στους πολίτες που είχαν ανάγκη ιατρικής φροντίδας να παρακολουθούνται από εμάς. Έτσι όλα τα πρωινά μετά τις δέκα και μισή, αφού τελείωναν οι επισκέψεις των δικών μας στρατιωτών, βλέπαμε τους πολίτες. Πέρα από τις ιατρικές μας υπηρεσίες ασχολούμασταν με την απολύμανση των χώρων και του πόσιμου νερού, που το έφερναν, με τα αυτοκίνητα-δεξαμενές και το άδειαζαν σε κατάλληλα ντεπόζιτα. όπου για μεγαλύτερη σιγουριά ρίχναμε μέσα παστίλιες για αποστείρωση.

Το εργαστήριο λειτουργούσε από τις επτάμιση μέχρι τις εντεκάμισι. Από τις δύο μέχρι τις έξι ασχολούμασταν με φαρμακευτική περίθαλψη, οδοντιατρικές θεραπείες τραύματα, εξαρθρώσεις κ.λπ.

Θυμάμαι αμυδρά την επίσκεψη κάποιων πολιτών. Είχα θεραπεύσει την πληγή στο δεξί πόδι ενός παιδιού οκτώ ετών, που είχε έρθει με μια νεαρή γυναίκα. Ονομαζόταν Παναγιώτης Μαραγκός. Το τραύμα είχε προκληθεί από την κλοτσιά ενός μουλαριού, συγκεκριμένα από το σίδερο του πετάλου. Η πληγή, ελάχιστα φροντισμένη χειροτέρευε και η μόλυνση είχε επεκταθεί. Κάποιος χειρούργος αποφάσισε να του κόψουν το πόδι για να μη δημιουργηθεί γάγγραινα. Ο πατέρας του παιδιού απελπισμένος το έφερε αμέσως σε εμάς στο Πρώτων Βοηθειών όπου και διαπιστώσαμε τη σοβαρότητα του πρηξίματος. Του έκανα μια τομή με το νυστέρι και πιέζοντας πετάχτηκε άφθονο πύον.

Θεραπεύτηκε σε λίγες ημέρες. Μερικές λεπτομέρειες του γεγονότος τις πήρα από τον ίδιο τον Παναγιώτη, ο οποίος σήμερα ζει στα Φίχτια.

Η ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥΣ

Φίχτια 10.10.1942

Δώδεκα χιλιόμετρα από τα Φίχτια βρίσκεται το Άργος, μια από τις αρχαιότερες πόλεις του κόσμου, 5.000 χρόνια π.Χ. Είναι μια όμορφη κωμόπολη, σε μια πεδιάδα με αρχαιολογικά ι ευρήματα, το Θέατρο, το Κάστρο και την Αγορά. Διασχίζοντας την οδό Κορίνθου μέχρι το τέλος, φτάνουμε στη μεγάλη πλατεία του Αγίου Πέτρου, με τον καθεδρικό ναό αφιερωμένο στον προστάτη της πόλης (έναν επίσκοπο που ανακηρύχθηκε άγιος). Κάθε χρόνο την ημέρα της γιορτής του, ακόμα και σήμερα, προικίζεται η φτωχότερη κοπέλα του Άργους. Ο Άγιος είχε ζητήσει, όταν βρισκόταν στη ζωή, το γεγονός να επαναλαμβάνεται τα επόμενα χρόνια. Στα δεξιά, μετά την οδό Βασιλέως Κωνσταντίνου και στρίβοντας αριστερά στην οδό Γεωργίου Β’, υπήρχε ένα ξενοδοχείο και ένα διώροφο σπίτι όπου έμεναν οι αρχηγοί τον γερμανικού αρχηγείου. Πίσω από την πλατεία της αγοράς ήταν τα κρεοπωλεία. Στο βάθος, στο κέντρο, ανάμεσα στην οδό Δαναού και στην οδό Καλλέργη, βρίσκονταν οι στρατώνες όπου είχε εγκατασταθεί το ιταλικό αρχηγείο. Στα αριστερά της πλατείας του Αγίου Πέτρου, στην οδό Δαναού, υπήρχε και υπάρχει μέχρι σήμερα ένα νεοκλασικό κτίσμα, το δημαρχείο του Άργους. Διασχίζοντας την οδό Δαναού, συναντούσαμε. το τοπικό

νοσοκομείο, ένα κτίριο χτισμένο από την οικογένεια Κωνσταντοπούλου στα 1912. Η οδός Δαναού ήταν γνωστή εκείνη την εποχή σαν «Δενδροστοιχία», λόγω των εκπληκτικών πλατάνων που υπήρχαν και στις δύο πλευρές, που τα κλαριά τους σχημάτιζαν ένα διάδρομο σκιερό και δροσερό το καλοκαίρι. Στα αριστερά βρισκόταν το γυμναστήριο, το δημοτικό και το γυμνάσιο.

Στα δεξιά ήταν η οδός Θεάτρου, που στη διασταύρωση με την οδό Φείδωνος, στα αριστερά, υπήρχε μια αρχαία πηγή όπου μπορούσαν να ξεδιψάσουν τα ζώα. (Σήμερα, στη θέση της, κάτω από τη σκιά του αιωνόβιου πλατάνου υπάρχει ένα περίπτερο.) Λίγα πιο κάτω, στα αριστερά, στην οδό Τριπόλεως, φαίνονταν τα ερείπια της μεγάλης Αρχαίας Αγοράς και. απέναντι, στα δεξιά, το βουνό όπου οι αρχαίοι Έλληνες είχαν σκάψει στο βράχο, που ακόμα υπάρχει, το Θέατρο με τα σκαλιά και τα πέτρινα καθίσματα σε ημικύκλιο, χωρητικότητας 20,000 θεατών, κατασκευασμένο περίπου το 300 π.Χ. από τον Πολύκλειτο.

Ψηλά φαινόταν το ολόλευκο καμπαναριό της ιστορικής εκκλησίας της Πορτοκαλούσας, που το 1821 ήταν κρυφό σχολειό. Ακόμα πιο ψηλά, στην κορυφή του βουνού, υψωνόταν το Μεσαιωνικό Κάστρο (η αρχαία Λάρισα), οχυρωμένο από τους αρχαίους Έλληνες, καλλωπισμένο από τους Βυζαντινούς και μ’ ένα οχυρωματικό τείχος από τους Βενετσιάνους. Κατακτήθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι κατόπιν εκδιώχθηκαν. Από την οδό Τριπόλεως άρχιζε ο Συνοικισμός, που κατοικούνταν από πρόσφυγες Έλληνες, Αρμένιους και Ρώσους που είχαν εκδιωχθεί απ’ τους Τούρκους το 1912 και το 1918. Ο Συνοικισμός εκτεινόταν μέχρι τους πρόποδες του βουνού. Η πόλη του Άργους είχε καταληφθεί από το ιταλικό και το γερμανικό στράτευμα. Ανάμεσα στα δύο αρχηγεία είχαν επέλθει συμφωνίες. Κανένας δεν υπερείχε του άλλου. Οι αποφάσεις παίρνονταν από κοινού. Οι Ιταλοί είχαν το αρχηγείο τους στην πλατεία του Άργους και οι Γερμανοί στο Ναύπλιο. Το ιταλικό αρχηγείο διέθετε περίπου χίλιους εξακόσιους άντρες — πεζικό, πυροβολικό και δυνάμεις της αστυνομίας. Εμείς της Αεροναυτικής ανήκαμε στο Στρατιωτικό Αρχηγείο της Αεροναυτικής στην Αθήνα.

ΤΡΕΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΜΗΡΟΙ ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ

Άργος 18.8.1943

Ένα άλλο γεγονός που συνέβη στο Άργος στις 18 Αυγούστου 1943, από τον τρόπο που εξελίχθηκε, μεγάλωσε τη συμπάθεια για τούς Ιταλούς. Μετά το ποδοπάτημα και το βασανισμό ενός νεαρού Γερμανού στρατιώτη από κάποιους ανεύθυνους ηλίθιους, απ’ τον οποίο πήραν το όπλο και τον μπερέ, η αντίδραση του γερμανικού αρχηγείου ήταν άμεση. ‘Εκαναν έρευνα στην περιοχή και συνέλαβαν δέκα νεαρούς πολίτες, για αντεκδίκηση. Τέσσερις από αυτούς αφέθηκαν αμέσως ελεύθεροι, εφόσον κατά τη διάρκεια του επεισοδίου βρίσκονταν στην εργασία τους, κοντά στους Γερμανούς, και συνελήφθησαν ενώ επέστρεφαν από αυτήν. Μερικούς συλληφθέντες τους βάρυναν κατηγορίες. Πράγματι (έγινε γνωστό αργότερα), ότι δύο συμμετείχαν στην επίθεση, ενώ οι άλλοι ήταν αθώοι. Ύστερα οι Γερμανοί έβγαλαν μια διαταγή που τη μετέδωσαν από τα μεγάφωνα, τόσο στην πλατεία όσο και στην περιφέρεια: «Δίνουμε δώδεκα ώρες καιρό σε εκείνους που διέπραξαν την επίθεση να παραδοθούν στις γερμανικές Αρχές για να περάσουν από κανονική δίκη και να εκτίσουν ποινή φυλάκισης. Αν περάσουν οι δώδεκα ώρες και δεν έχει παραδοθεί κανείς, οι έξι όμηροι θα τουφεκιστούν». Σε αυτό το σημείο παρενέβη ο Ιταλός φρούραρχος, κάνοντας γνωστό ότι δεν ήταν πρέπον να τουφεκιστούν έξι άτομα για την απερίσκεπτη ενέργεια μερικών ασυνείδητων. Θα μπορούσε να υπάρξει διαφορετική τιμωρία. Ακολούθησε έντονη συζήτηση και στο τέλος συμφώνησαν. Τρεις θα κρατούσαν οι Γερμανοί και τρεις οι Ιταλοί.

Τα ονόματα των ομήρων ήταν γραμμένα σε έξι κομμάτια χαρτί, που τοποθετήθηκαν διπλωμένα σε ένα κουτί και κληρώθηκαν, ένα τη φορά. Η πρώτη κλήρωση για τους Γερμανούς, η δεύτερη για τους Ιταλούς και ούτω καθεξής. Εκείνοι που κληρώθηκαν για τους Γερμανούς μεταφέρθηκαν στο αρχηγείο τους στην οδό Τζώρη 66, στο σπίτι του Κασιδάκη που είχε μετατραπεί σε φυλακή. Τα ονόματα όσων κληρώθηκαν για τούς Γερμανούς ήταν: Μαρλαγκούτσος Γεώργιος 26 ετών, Κασιδάκης Δημήτρης 26 ετών, Μπογοβίτης 24 ετών (δεν κατόρθωσα να μάθω το όνομά του). Αυτοί που κληρώθηκαν για τους Ιταλούς ήταν: Μαρλαγκούτσος Σωτήρης 25 ετών, Αντρέας Ηλιάδης 26 ετών, Εντμον (και αυτού δεν μπόρεσα να μάθω το όνομα). Ο γαμπρός του Κασιδάκη, πρώην υπολοχαγός του ελληνικού στρατού, είχε προτείνει στον κουνιάδο του να τον βοηθήσει να το σκάσει κατά τη διάρκεια της νύχτας. Ο ίδιος όμως δε θέλησε, λέγοντας ότι ήταν αθώος και ότι θα τον απελευθέρωναν. Παρά τις επαναλαμβανόμενες προσπάθειες του ιταλικού, αρχηγείου να αποφευχθεί ο τουφεκισμός των τριών κακότυχων, ο Γερμανός αρχηγός ήταν αμετακίνητος. Θεωρούσε καθήκον του να δώσει ένα παραδειγματικό μάθημα για να μην επαναληφθούν παρόμοιες πράξεις. Αφού πέρασαν οι δώδεκα ώρες και δεν εμφανίστηκε κανένας, το πρωί της 24ης Αυγούστού του 1943, οι τρεις οδηγήθηκαν στην περιοχή Μπομπέικα όπου και τουφεκίστηκαν. Η τύχη των άλλων τριών πού κρατήθηκαν από τους Ιταλούς ήταν διαφορετική. Ύστερα από μερικές μέρες φυλάκισης, αφέθηκαν ελεύθεροι. ‘Οσο για τον Εντμον, έμαθα πως υποψιάζονταν ότι ήταν ένας από τους βασανιστές του Γερμανού στρατιώτη.

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ

Φίχτια 9.9.1943

9 Σεπτεμβρίού του 1943, ώρα πέντε και μισή. Κοιμόμουν βαθιά στο κρεβάτι μου στη σκηνή, όταν αισθάνθηκα ένα απότομο τράνταγμα και ξύπνησα. Ήταν ο νοσοκόμος του διπλανού κρεβατιού. ‘Ενας ψίθυρος ασυνήθιστος με κάνει να ξυπνήσω για τα καλά. Δύο Γερμανοί στρατιώτες με τα οπλοπολυβόλα μάς φώναξαν να σηκωθούμε και να παραδώσουμε τα όπλα. Σηκωθήκαμε, ντυθήκαμε και φορέσαμε τους βραχίονες με τον κόκκινο σταυρό. Ύστερα, τούς δώσαμε να καταλάβουν με νοήματα ότι εμείς του Τμήματος Υγιεινής δεν είχαμε όπλα. Αφού βεβαιώθηκαν ότι δεν υπήρχαν κρυμμένα όπλα, μας έκαναν νόημα να τους ακολουθήσουμε, πάντα με προτεταμένα τα όπλα. Φτάσαμε στην πλατεία όπου είχαν αρχίσει να μαζεύονται όλοι οι άλλοι στρατιώτες και αξιωματικοί, μερικοί μισοντυμένοι. Ξαφνιαστήκαμε, αλλά και. να θέλαμε να αντισταθούμε, δεν ήμασταν σε. θέση να το κάνουμε μόνο με τα πυροβολεία των 20 mm που διαθέταμε. Οι Γερμανοί είχαν περικυκλώσει τον κάμπο με τανκς, ήταν καλά εξοπλισμένοι και διέθεταν ισχυρότερες δυνάμεις από τις δικές μας. ‘Ενας αξιωματικός Γερμανός ήρθε στην πλατεία και, αφού έγινε σιωπή, σε σπασμένα ιταλικά είπε ότι ο καθένας μας έπρεπε να πάει στη θέση υπηρεσίας του. Ήθελαν να ελέγξουν τις αρμοδιότητες του καθενός. Χωρίς να χάσω χρόνο, πήγα μαζί με τους άλλους νοσοκόμους στο νοσηλευτήριο. Οι αξιωματικοί είχαν συγκεντρωθεί στο γραφείο του αρχηγού του αεροδρομίου. Ο προηγούμενος επικεφαλής ήταν τυχερός, είχε επιστρέψει στην Ιταλία πριν από δέκα μέρες. Στις επτά ήρθε ο υπολοχαγός ιατρός στο νοσηλευτήριο για να μας πει να συνεχίσουμε την υπηρεσία μας όπως και πριν. ‘Επειτα έφυγε γιατί έπρεπε να πάει στη συγκέντρωση μαζί με τους άλλους αξιωματικούς. Λίγα λεπτά αργότερα, ήρθε νέα διαταγή. ‘Ενας άλλος Γερμανός αξιωματικός παρουσιάστηκε και μας είπε στα ιταλικά ότι είχαμε λίγα λεπτά για να μαζέψουμε τα προσωπικά μας είδη – έπρεπε να μεταφερθούμε σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Άργος. Ενώ προσπαθούσα να κρυφτώ από έναν Γερμανό στρατιώτη, βιάστηκα να μαζέψω όσο περισσότερα γινόταν και να τα βάλω στη βαλίτσα για να μην τα αφήσω σε αυτούς. Είχα σκοπό να μη μείνω φυλακισμένος, αλλά να αδράξω την πρώτη ευκαιρία που θα μου δινόταν και να το σκάσω. Θυμάμαι ακόμα εκείνα που πήρα: το κουτί για την περιποίηση των δοντιών, τον καθρέφτη με όλα τα αξεσουάρ, ψαλίδια, σύριγγες, αιμοστατικά, μπουκαλάκια με αιθυλικό αιθέρα, αντιτετανικούς ορούς, νεοσίντ, καμφορά, καφεΐνη, σουλφαμίδες, γάζες, άτεμπριν, καθώς και όλο το κουτί με τα απαραίτητα για τις πρώτες βοήθειες. Ετοιμαζόμουν να πάρω τη φωτογραφική μου μηχανή, όταν ο Γερμανός υπηρεσίας μου την άρπαξε από το χέρι λέγοντας ότι κατάσχεται. Του την τράβηξα από το χέρι και την πέταξα κάτω. Μου έδωσε ένα δυνατό χαστούκι. Τότε αναγνώρισα τον υπεύθυνο που είχε ζητήσει να μαζέψουμε τα πράγματά μας και του εξήγησα τι είχε συμβεί. Απευθύνθηκε προς τον στρατιώτη, δείχνοντάς του την έξοδο. Εμένα μου υπέδειξε να μαζέψω από κάτω τη μηχανή, η οποία κατά τύχη είχε πέσει σε ένα κουτί χωρίς να πάθει ζημιά Στις εννέα και σαράντα μας οδήγησαν στα φορτηγά παρακινώντας μας να ανεβούμε με τα πράγματά μας. Κατευθυνθήκαμε προς το Άργος. Στο δρόμο, ο κόσμος που συναντούσαμε μας χαιρετούσε με συμπάθεια. Πολλοί ξαφνιάστηκαν μόλις μας είδαν πάνω στα φορτηγά υπό την επίβλεψη των Γερμανών.

0 ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥΣ

Άργος 14.10.1943

Το βράδυ της 13ης Οκτωβρίου. περίπου στις εννιά, ένα αγγλο-αμερικανικό αεροπλάνο έριξε πολύχρωμα πυροτεχνήματα που, στηριζόμενα στον αέρα από μικρά αλεξίπτωτα, φώτιζαν ολόκληρες περιοχές της πόλης για μερικά λεπτά. Ο κόσμος μη γνωρίζοντας τι ήταν, άρχισε να φοβάται. Εξήγησα στη μητέρα και στην Ευαγγελία ότι και στην Αφρική, στη Βεγγάζη, έριχναν σχεδόν όλα τα βράδια. Το αεροπλάνο, που τα έριξε, χωρίς αναγνωριστικό, είχε φωτογραφίσει τις επίμαχες περιοχές της πόλης με σκοπό να εντοπίσει θέσεις και γερμανικά στρατόπεδα. Την επόμενη μέρα -14 Οκτωβρίου- ειδοποίησα τη μητέρα και την Ευαγγελία ότι θα πήγαινα στον φίλο μου τον ΙΙαύλο και ότι πιθανόν να αργούσα. Πέρασα πρώτα από το καφενείο να χαιρετήσω τους φίλους. Θα ήταν περίπου δέκα και μισή τη στιγμή που βρέθηκα λίγο μακριά από το σπίτι του Βαρβάτη, όταν ένας εκκωφαντικός ήχος από αεροπλάνα που πετούσαν με ανάγκασε να σηκώσω το κεφάλι. Τα είδα να προβάλλουν πίσω από το κάστρο, να χωρίζονται και ύστερα να εξαπολύουν ένα χαλάζι από βόμβες. Μόλις που πρόλαβα να κρυφτώ κάτω από μια πόρτα. Είδα κόσμο να τρέχει από όλες τις πλευρές και να σωριάζεται κάτω χτυπημένος από τις βόμβες. Άκουγα φωνές πόνου και επικλήσεις για βοήθεια. ‘Ενας άντρας στη μέση του δρόμου φαινόταν νεκρός. Σύννεφα σκόνης σηκώνονταν δυσκολεύοντας την όραση. Είχε ξεσπάσει πυρκαγιά και σύννεφα μαύρου καπνού έκαναν σκούρο τον ουρανό. Κραυγές πόνου από συγγενείς, ένα παιδί με κομμένα πόδια ήταν νεκρό. Μια βόμβα έσκασε κοντά στην καγκελόπορτα. Ευτυχώς, μόλις είχα μετακινηθεί στο εσωτερικό. Ο βομβαρδισμός σταμάτησε, αφήνοντας νεκρούς και τραυματίες στη γη, φωτιές και σπίτια με σπασμένα τζάμια, ερείπια παντού. Εγκατέλειψα την καγκελόπορτα, το θέαμα ήταν φρικιαστικό: σώματα διαμελισμένα, κεφάλια και μέλη αποκομμένα από το σώμα, πεταμένα σε απόσταση αρκετών μέτρων, δρόμοι πραγματικά σουρωτήρια από τις τρύπες που άφησαν οι βόμβες. Ο κόσμος συνέχιζε να τρέχει. Είχε περάσει μόλις μισή ώρα και άρχισαν σο έρχονται οι πρώτες βοήθειες, όταν ξεκίνησε ο δεύτερος βομβαρδισμός, φοβερός και αυτός. Πρόλαβα να βρω ένα καταφύγιο στην οδό Νικηταρά, κοντά στο δημαρχείο. Οι επικλήσεις στην Παναγία και τους Αγίους ήταν συνεχείς. ‘Ολα έμοιαζαν με κόλαση από τις φλόγες τον καπνό και τη σκόνη.

Οι μητέρες καλούσαν τα παιδιά τους, οι γυναίκες τους άντρες και οι άντρες τις γυναίκες. Ο βομβαρδισμός διήρκεσε όσο και ο πρώτος, προκαλώντας και άλλα θύματα. ‘Εφτασαν οι πρώτες βοήθειες. Μερικοί Γερμανοί στρατιώτες φόρτωναν στα φορτηγά τους τραυματίες. Καρότσια που τραμπαλίζονταν στις τρύπες του δρόμου, γεμάτα πτώματα, προχωρούσαν προς τα νεκροταφεία —στην Ελλάδα κάθε συνοικία έχει το νεκροταφείο της. Προσπάθησα να βοηθήσω τους τραυματίες. Οι περισσότεροι ήταν σοβαρά και δεν αρκούσε η βοήθειά μου. Ένα αμερικανικό αεροπλάνο είχε χτυπηθεί από τους Γερμανούς. Ο πιλότος σώθηκε πέφτοντας με το αλεξίπτωτο. Οι Γερμανοί τον έψαξαν, αλλά δεν τον βρήκαν. Τον είχαν κρύψει οι κάτοικοι. Επειδή βρισκόμουν κοντά, κατευθύνθηκα προς το σπίτι της οικογένειας Βαρβάτη. Παντού συναντούσα κόσμο και καρότσια γεμάτα νεκρούς. Όλοι προσπαθούσαν να σβήσουν τις φωτιές. Σωροί ερειπίων γέμιζαν τους δρόμους που διέσχιζα εκείνη τη στιγμή. Φτάνοντας στην οδό Καλμούχου, είδα συγκεντρωμένο κόσμο κι ένα θέαμα φρικτό. Δύο σώματα, άψυχα κείτονταν στη γη σε μια μεγάλη λίμνη αίματος. Ήταν ο πατέρας και ο γιος Βαρβάτη. Ο Παύλος βοηθούσε τον πατέρα να κρυφτούν, όταν μια βόμβα έσκασε δίπλα και τους σκότωσε. Η μητέρα του είχε τραυματιστεί. Η απελπισία των γυναικών ήταν απερίγραπτη. Μετέφεραν τα δύο πτώματα στο εσωτερικό του σπιτιού. ‘Εκλαψα πολύ. Είχα χάσει τον καλύτερό μου φίλο. Δεν είχα το κουράγιο να εμφανιστώ, αλλά υποσχέθηκα να επιστρέψω κάποια άλλη στιγμή. Η σκέψη μου έτρεχε στο σπίτι. Προσπαθούσα να προχωρήσω γρήγορα, όμως μου ήταν δύσκολο. Οι στενοί δρόμοι ήταν γεμάτοι ερείπια και καρότσια που κατευθύνονταν προς τα νεκροταφεία. Ανοίγοντας δρόμο, κατάλαβα ότι οι βόμβες είχαν πλήξει το νεκροταφείο του Συνοικισμού και ότι τα δύο νοσοκομεία ήταν γεμάτα τραυματίες. Το σπίτι βρισκόταν κοντά στο νεκροταφείο. Περπάτησα ακόμα πιο γρήγορα. Αν είχε συμβεί κάτι τραγικό στην Ευαγγελία, θα σκοτωνόμουν. ‘Εφτασα στο σπίτι γύρω στις δύο, γεμάτος σκόνη. Ευτυχώς το σπίτι, όπως και τα διπλανά σπίτια, δεν είχαν πάθει τίποτα. Μόνο το νεκροταφείο είχε βομβαρδιστεί. Ανακουφίστηκα μόλις πέρασα την καγκελόπορτα και τις είδα. Η μητέρα με αγκάλιασε και με φίλησε συγκινημένη. Παρατήρησα ότι την ίδια συγκίνηση είχε και η Ευαγγελία. Αυτή τη φορά με έσφιξε περισσότερο και, παρόλα που δε με φίλησε, δεν τραβήχτηκε όταν την αγκάλιασα και τη φίλησα εγώ. Το σφίξιμο του χεριού, μου ‘δωσε ελπίδα. Απ’ τη χειρονομία της, κατάλαβα ότι κάτι αισθανόταν για μένα. Νόμιζα ότι ονειρευόμουν, αισθάνθηκα ευτυχία. Αφού πλύθηκα, της διηγήθηκα για το βομβαρδισμό. Της μίλησα για το μέρος που είχα κρυφτεί, για τους νεκρούς και τους τραυματίες και για το τραγικό τέλος των Βαρβάτηδων. Η μητέρα μου είπε ότι φοβήθηκαν μήπως μου είχε συμβεί κάτι κακό. Τους είπα ότι κι εγώ ανησύχησα μόλις βομβάρδισαν το νεκροταφείο. Η παύση των πυρών ήταν σύντομη. Στις τρεις έγινε, η τρίτη επίθεση, που έθεσε την πόλη σε συναγερμό, αναγκάζοντας τον κόσμο να ψάχνει για ασφαλές καταφύγιο. Αυτή τη φορά στόχος ήταν το αεροδρόμιο στο Κουτσοπόδι και ένα στρατόπεδο με Γερμανούς στρατιώτες. Το χτύπησαν στο κέντρο, προκαλώντας σοβαρές ζημιές στην πίστα του. Ήταν μια ημέρα πένθους. Οι κάτοικοι δε θα ξεχνούσαν ποτέ τους δύο βομβαρδισμούς που είχαν καταστρέψει τη μισή πόλη. Τα θύματα ήταν περίπου εκατόν είκοσι. Οι τραυματίες περισσότεροι, πολλοί από αυτούς σε σοβαρή κατάσταση. Θυμάμαι κάποια ονόματα: Μαρούσης, Γεωργόπουλος, Κατερίνα Μαρλαγκούτσου, Θανασόπουλος, Χαρίλαος και Παύλος Βαρβάτης – πατέρας και γιος.

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΑΠΕΙΛΟΥΝ ΚΑΙ ΑΝΑΤΙΝΑΖΟΥΝ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΝΑΥΠΛΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΜΕ ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΓΕΜΑΤΟ ΙΤΑΛΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ

Οι Γερμανοί δεν παρέλειψαν, εγκαταλείποντας το Ναύπλιο, να αφήσουν ένα ενθύμιο στις 14 Σεπτέμβρη 1944. Έβαλαν νάρκες στο λιμάνι και σε. μερικά σπίτια και στις έντεκα ο αξιωματικός της τελευταίας περιπολίας ανατίναξε το λιμάνι προκαλώντας μερική καταστροφή. Καταστράφηκε το υδραυλικό και αποχετευτικό δίκτυο, με αποτέλεσμα να ξεχυθούν τα λύματα γεμίζοντας για αρκετές μέρες με αηδιαστικές οσμές όλο τον περιβάλλοντα χώρο. ‘Εκαναν όμως και μια άλλη εγκληματική πράξη, κατά τη στιγμή της αναχώρησής τους από την Κόρινθο, στις 3 Οκτωβρίου 1944, στις δώδεκα και τριάντα ακριβώς. Εκκένωσαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης από τους Ιταλούς κρατούμενους και τους εξαπάτησαν λέγοντας ότι θα τους έστελναν πίσω στην Ιταλία μόλις να εγκατέλειπαν την Ελλάδα. Τους ανέβασαν στο τρένο, σπρώχνοντάς τους για να χωρέσουν όλοι. Στη συνέχεια, οδήγησαν το τρένο -αφού πρώτα τοποθέτησαν νάρκες- πάνω στη γέφυρα. Μόλις κατέβηκε ο οδηγός και οι βοηθοί, το ανατίναξαν. Οι καρότσες έπεσαν στο κανάλι, αναποδογύρισαν και το έφραξαν τελείως. ‘Ηταν μια εκατόμβη νεκρών. Από τούς χίλιους εξακόσιους και περισσότερους στρατιώτες, δε σώθηκε κανένας. Αυτό ήταν το τελευταίο κατόρθωμα του γερμανικού αρχηγείου. Τώρα μπορούσαν να αποχωρήσουν περήφανοι… Ανάμεσα σ’ αυτούς θα ήμουν κι εγώ, αν δεν είχα κατορθώσει να το σκάσω.

Στο Άργος, πολλοί νεαροί και ηλικιωμένοι εκτελέστηκαν απ’ τους Γερμανούς, χωρίς διάκριση· μονάχα με την υποψία ότι ανήκαν σε επαναστατικές οργανώσεις. Ο αρχηγός των Ιταλών εκδήλωνε πάντα την οργή του όταν μάθαινε για αυτές τις εκτελέσεις – Ιταλοί και Γερμανοί δεν είχαν φιλικές σχέσεις. Κάθε φορά που άκουγα για εκτελέσεις, τους αντιπαθούσα όλο και περισσότερο.

cityofnafplio

Ο Κλέαρχος, η Μαρίνα και ο κοντός

2012-02-10T10:29:00.001+02:00

Είδος Ταινίας: Κωμωδία

Πρωταγωνιστούν: Πόπη Λάζου, Έλσα Ρίζου, Νίκος Ρίζος, Γεωργία Βασιλειάδου, Βασίλης Αυλωνίτης, Ζέτα Αποστόλου, Γιώργος Τσιτσόπουλος, Νέλλη Παππά, Άγγελος Μαυρόπουλος,
Γιάννης Βογιατζής, Γωγώ Χρέλια, Γιάννης Αυλωνίτης, Δημήτρης Ντάρλας

Έτος Παραγωγής: 1961

Σκηνοθεσία: Νίκος Τσιφόρος
Σενάριο: Νίκος Τσιφόρος, Πολύβιος Βασιλειάδης
Μουσική: Γιώργος Μουζάκης
Διάρκεια: 90 λεπτά

Υπόθεση
Ο Κλέαρχος προκειμένου να ξεφύγει από την ανυπόφορη και αυταρχική γυναίκα του Μαρίνα και να βρεθεί με τη ζωηρή γειτόνισα του Ηρώ, θα επικαλεστεί της δήθεν υποψίες του, ότι ο γαμπρός του Μάχος, ο άντρας της κόρης τους Ρέας, έχει ερωμένη και θα τον ακολουθήσει μέχρι τα Καμμένα Βούρλα, όπου θα πάει να κάνει ιαματικά λουτρά για το πονεμένο χέρι του...

retrodb.gr

Από τα παλιά.....

2012-02-10T10:29:00.000+02:00

Στην φωτογραφία ο Μαρίνος ( ο μουστάκιας) και ο Μάθεσης (ο τρελάκιας)

Νίκος Μάθεσης.

Σ’ αυτόν τον άγριο κόσμο προσπάθησε να γίνει από τους πρώτους και καλύτερους μάγκες. Ήθελε να γίνει πρωτοπαλίκαρο και άρχισε να κάνει κατορθώματα πάνω στη μαγκιά και το νταηλίκι. Όλοι οι κουτσαβάκηδες κι οι νταήδες προπολεμικά τον υπολόγιζαν. Νόμος του ο νόμος της μαγκιάς. Ήταν πασίγνωστος. Μόλις έλεγε Νίκος Τρελάκιας, τον γνωρίζανε και οι πέτρες. Το 1938 μάλιστα έκανε και φόνο, όπου, βρισκόμενος σε άμυνα, σκότωσε τον Στρίγκλα, τον μάγκα και το φόβητρο της Φρεαττύδας..
πηγή

Τελικά συμφώνησαν σε όλα!!!!!!!

2012-02-09T15:37:00.002+02:00

Η μάχη του Κώστα Καρρά.....

2012-02-09T12:52:00.000+02:00

Τη σοβαρή περιπέτεια υγείας του και τη μάχη που δίνει με τον καρκίνο περιέγραψε ο Κώστας Καρράς: «Δε θα έλεγα ότι είμαι στα καλύτερα μου. Είμαι σε τέτοιο χάλι αυτή τη στιγμή, που δεν μπορώ ούτε να μιλάω. Δεν έχω απόλυτα τις δυνάμεις μου, αλλά μπορώ να μετακινούμαι», εξομολογήθηκε ο γνωστός ηθοποιός στο περιοδικό «Ciao» προκαλώντας σοκ.

«Οι γιατροί μου λένε ότι εντάξει, δεν είναι τίποτα, θα περάσει. Βεβαίως και μου έχουν πει ότι θα αντιμετωπιστεί με τις θεραπείες. Έχει κάνει μετάσταση στα κόκαλα, στον προστάτη δεν το προλάβανε γιατί ήταν πρωτογενές. Δε χάνω τη διάθεσή μου, είναι ανεβασμένη η ψυχολογία μου. Θα βγω νικητής», συμπλήρωσε ο 73χρονος πρωταγωνιστής του θεάτρου και της τηλεόρασης.

Πώς είναι, όμως, σήμερα η καθημερινότητά του; «Σηκώνομαι μόνος μου χωρίς βοήθεια, έχω συνεχή επαφή με τους γιατρούς μου. Έχω πολλούς φίλους από το χώρο, αλλά δεν μου αρέσει να βλέπω πολύ κόσμο. Τώρα είναι δύσκολη η καθημερινότητα μου», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Δίπλα του είναι η σύζυγός του, Αγγελική Μπαρούτσου και ο γιος του του Βασίλης. Εμείς του ευχόμαστε γρήγορη ανάρρωση!
Πρώτο ΘΕΜΑ online

Περαστικά Κώστα!!!!!

Έλεοοοοος.......

2012-02-09T10:36:00.002+02:00

....άσε με να ηρεμήσω άνθρωπέ μου....
δεν αντέχω άλλο!!!!!

Εν Αθήναις..."...με το κρύο..."

2012-02-09T09:47:00.000+02:00

Κρύο χθές το πρωϊ στο Κέντρο της Αθήνας....στον παλιό ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ
ιδανικό απάγγειο για δύο άστεγους τυλιγμένους σε πολλές κουβέρτες
και τους βιαστικούς περαστικούς να κοιτάζουν συνηθισμένες εικόνες.
Δίπλα στα Προπύλαια η γνωστή μπόχα από τις ακαθαρσίες των τοξικομανών....
Η Βαρβάκειος χωρίς μεγάλη κίνηση ....το κρέας πλέον είναι είδος πολυτελείας
για τα περισσότερα βαλάντια.
Θυμήθηκα τις διαφημίσεις των ειδικών φαγώσιμων για την μείωση της χοληστερίνης.
Φρόντισε ο Παπανδρέου να την μειώσει στους Έλληνες οδηγώντας τους διατροφολόγους
στην ανεργία.
Στην Πλατεία Δημαρχείας κάποιοι φουκαράδες ψάχνουν τους κάδους
για τενεκεδάκια αναψυκτικών και ότι άλλο ευπρόσδεκτο.
Μα και τα τενεκεδάκια λιγοστεύουν....άντε με άδειο στομάχι να πιείς
κόκα κόλα....θα σε θερίσει αλλά και με τι να την αγοράσεις.
Και στα συσσίτια του Δήμου....οποία δυστυχία....
Καταλαβαίνεις του φρεσκοπεινασμένους συμπατριώτες μας όταν τους βλέπεις
με μαύρα γυαλιά ....σκούφους μέχρι τα αυτιά....για να μην γίνουν αντιληπτοί
από κανένα γνωστό.
Πηγαίνουν εκεί για ένα κεσεδάκι φαϊ και κανένα ρούχο ....
Στα γύρω στενά οι ζωντανοί νεκροί περιμένουν για την δόση τους
τρέμοντας και από κρύο και από στέρηση.
Την ίδια ώρα οι γκαλοπατζήδες τηλεφωνούν στα σπίτια ρωτώντας
ποιό κόμμα θα ψηφίσουμε .
Πίσω στα παλιά