Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2019

Και θυμώντας τα....







  • Τα χρόνια εκείνα δεν τα λές και πέτρινα....εννοώ μετά τον εμφύλιο....δύσκολα όμως σίγουρα.
    Όλοι μέσα στο σπίτι έπρεπε να συνεισφέρουν...
    Δεν βαρυγκομούσες....μόνος σου έψαχνες να βρείς μια δουλειά συνδυάζοντας
    και το σχολείο.
    Μα τα περισσότερα παιδιά της γειτονιάς το ίδιο έκαναν δεν ήσουνα εσύ μόνο
    ο Βασιλάκης Καϊλας.
    Στην στοά λοιπόν της Σταδίου που πρωτοεργάστηκα  περνούσε κόσμος...ήταν εμπορικό σημείο....στο τυροπιτάδικο ουρές....στο σουβλατζίδικο με καλαμάκι χαμός....στα μαγαζιά με τα αμερικάνικα όπως τα λέγανε το ίδιο.
    Πουλούσαν τζήν κυρίως.... μισά νόμιμα και μισά λαθραία....πιάτσα νεολαίας της εποχής.
    Γάτοι αυτοί οι έμποροι....
    Βράδυ ερχόντουσαν τα λαθραία σε τσουβάλι από τον Πειραιά....
    Οι κοντραμπατζήδες είχαν τους ανθρώπους τους στο λιμάνι...
    Ξεμπαρκάρανε ναυτικοί και φέρνανε και κάτι για να κονομήσουν....
    Τζήν...εσώρουχα αυτά με τα φρούτα.....μέχρι κολώνιες...οδοντόπαστες....
    Ήταν τότε το ψώνιο του ξένου ...του "μάντε γιούζα" (made in usa) όπως έλεγαν
    στην στοά....
    Τι αποδείξεις και ταμειακές....αστεία θέματα....το λαθραίο όμως το τυλίγανε
    σε εφημερίδα και μετά "δεν με ξέρεις δεν σε ξέρω και με κάνεις κι υποφέρω".
    Υπήρχε και ένα μικρό μαγαζάκι   ....αργυραμοιβός....έγραφε η πινακίδα.
    Το ένα μάτι του ιδιοκτήτη ήταν μεγαλύτερο από το άλλο γιατί το μονόκλ
     για να εξετάζει τα νομίσματα και τα χρυσαφικά
    που του πηγαίνανε ήταν μόνιμο.
    Μουσάτος ή Βικτώρια η χρυσή θεά και ανάλογη η τιμή της και με την μαεστρία
    του σαράφη που την εύρισκε χάσικη για να της ρίχνει την τιμή.
    Κοίταγα από το τζάμι στην αρχή και μετά με άφηνε να μπαίνω μέσα.
    Από τότε το ψώνιο με τα νομίσματα.
    Περισσότερα αργότερα.....

Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2019

Πικρό, μικρό μου Τάιντ, αλλιώτικο απ’ τ’ άλλα



Το Tide, στη δεκαετία του ’50, διαφημιζόταν στην Αμερική με τετράχρωμη εικόνα. Στην Ελλάδα του 1959 με απλή διχρωμία, για λόγους οικονομίας.
Ήταν απορρυπαντικό σε σκόνη για πλύσιμο στο χέρι. Σκάφη, τρίψιμο, μπουγαδόνερα, σκύψιμο και ξεμέσιασμα. Η νοικοκυρά της ελληνικής διαφήμισης είναι μες στην καλή χαρά, γιατί δεν κόβεται η μέση της και δεν χαλάνε τα χέρια της.
Το Tide κυκλοφορούσε σε κουτί και σε φακελάκι. Αν δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις της, η νοικοκυρά είχε το δικαίωμα να επιστρέψει όσο «πλυντικό μέσο» περίσσεψε και να πάρει πίσω τα λεφτά της διπλά. Πλυντικό μέσον, γιατί παρ’ όλο που το Tide διέθετε «απορρυπαντικότητα», όπως αναφέρει η διαφήμιση, η λέξη απορρυπαντικό δεν χρησιμοποιούταν.

TIDE 1966
Ολοσέλιδη διαφήμιση του Tide σε γυναικείο περιοδικό, 1966
TIDE ραδιοφ σειρές
Λεπτομέρεια της παραπάνω διαφήμισης του Tide.

Στη δεκαετία του ’60 το Tide ήταν χορηγός σε δύο καθημερινές ραδιοφωνικές σειρές που μεταδίδονταν από το ΕΙΡ εκτός Σαββάτου και Κυριακής: «Πικρή, μικρή μου αγάπη» και «Ένα κορίτσι αλλιώτικο απ’ τ’ άλλα». Και οι δύο σειρές είχαν φανατικούς ακροατές ή μάλλον φανατικές ακροάτριες, μια που την ώρα που μεταδίδονταν, στο σπίτι βρίσκονταν οι νοικοκυρές.
Το «Πικρή, μικρή μου αγάπη», ο έρωτας του Αλέξη (Στέφανος Ληναίος) και της Βάνας (Έλλη Φωτίου), είχε τόσο μεγάλη επιτυχία που κυκλοφορούσε και σε φυλλάδια στα περίπτερα και κατόπιν δεμένο σε τόμους.
Για τους νοσταλγούς κυκλοφόρησε πριν από λίγα χρόνια σε σύγχρονη έκδοση ο πρώτος τόμος του βιβλίου.
Το «Πικρή, μικρή μου αγάπη» ήταν η μακροβιότερη ραδιοφωνική σειρά, σχεδόν χίλια επεισόδια, διάρκειας 15 λεπτών περίπου, σχεδόν 250 ώρες.

Πικρή, μικρή μου αγάπη-φυλλάδες.jpg
Φωτο από την Ελευθεροτυπία, 2014

Συγγραφέας ήταν κάποιος Βαγγέλης Μιρζάνης. Λόγω της αντικομμουνιστικής υστερίας, ο Βαγγέλης Γκούφας, στιχουργός και θεατρικός συγγραφέας, που όμως ήταν κομμουνιστής κι είχε περάσει από εγκλεισμούς και Μακρόνησο, έγραφε με ψευδώνυμο. Εκτός από το σενάριο, υπέγραφε και τη ραδιοσκηνοθεσία.
Τη διαφήμιση του Tide είχε αναλάβει η ΑΔΕΛ, στην οποία εργαζόταν ο Βαγγέλης Γκούφας γράφοντας διαφημιστικά μηνύματα.
Εκείνη την εποχή που οι αριστεροί ήταν κυνηγημένοι λόγω των κοινωνικών φρονημάτων και όλες οι πόρτες για δουλειά ήταν κλειστές, (ούτε επαγγελματική άδεια οδήγησης μοτοσικλέτας δεν μπορούσαν να πάρουν) οι διαφημιστικές εταιρείες υπήρξαν καταφύγιο, γιατί τους πρόσφεραν τρόπους βιοπορισμού.

Ένα κορίτσι αλλιώτικο απ' τ' άλλα
1968

Το 1967 γυρίστηκε η ταινία «Ένα κορίτσι αλλιώτικο απ’ τ’ άλλα», βασισμένη στην ομώνυμη ραδιοφωνική σειρά, από την εταιρεία που μετέφερε στον κινηματογράφο «Το σπίτι των ανέμων», μια άλλη επιτυχημένη ραδιοφωνική σειρά με τον Βύρωνα Πάλλη στον ρόλο του δικηγόρου Ορέστη Λαμπίρη, ορκισμένο εχθρό κάθε παράνομου. Δεν ξέρω αν ήταν πιστή μεταφορά της σειράς (η ταινία «Θύελλα στο σπίτι των ανέμων» δεν ήταν), πάντως δεν αγαπήθηκε, παρ’ όλο που έπαιζαν καλοί ηθοποιοί. Προβλήθηκε το 1967-1968 και ήρθε 55η ανάμεσα στις 99 ταινίες της σεζόν.

1963 Ένα κορίτσι για δύο

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019

Ο δανεικάς







  • Αριστείδου-Σοφοκλέους-Αιόλου εκείνα τα χρόνια ήταν πιάτσα...αγορά προσιτή σε όλους.
    Είχε κίνηση και προϊόντα για όλες τις τσέπες.
    Οι έμποροι είχαν συναλλαγές με τους προμηθευτές τους κυρίως με συναλλαγματικές τα γνωστά γραμμάτια....οι επιταγές αργότερα έκαναν εμφάνιση.
    Όταν έληγαν αυτές καθυστερούσαν να τις πληρώσουν....πάντα υπήρχε πρόβλημα
    ρευστότητας .
    Στην περιοχή είχε γραφείο ένας τύπος με πινακίδα που έγραφε ΓΕΝΙΚΟΝ ΕΜΠΟΡΙΟΝ αντί για τοκογλύφος.
    Είχε και υπάλληλο -εισπράκτορα ....
    Όλοι τον γνώριζαν ως ο δανεικάς....
    Οι περισσότεροι έμποροι "συνεργαζόντουσαν" μαζί του και αυτός πάντα...με τον νόμο.
    Χωρίς να υπάρχει ακίνητο ο δανεικάς δεν δάνειζε όπως και σε τζογαδόρους
    καθ΄ότι..."ηθικών αρχών" όπως άφηνε να εννοηθεί αλλά στην ουσία τους φοβότανε...ήταν απρόβλεπτοι.
    Όταν περνούσε από μαγαζί "πελάτη" του και του έλεγε δήθεν καλημέρα
    οι γείτονες καταλάβαιναν ότι δεν έχει εξωφληθεί και έκανε υπενθύμιση.
    Άλλοι τον έλεγαν μεταπολεμικό μαυραγορίτη....
    Ο ίδιος χάθηκε από την πιάτσα για να εμφανιστεί στο πόδι του ένας νεώτερος
    ο γαμπρός του.
    Παρουσιάστηκε ενημερωμένος στους πελάτες από τον πεθερό του...
     θα τους...εξυπηρετούσε αυτός εις το εξής.
    Επικερδές επάγγελμα με έτοιμη πελατεία....
    Τέτοιοι τύποι δεν λείπουν από την αγορά και στα χρόνια μας.

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2019

Το πατάρι του Λουμίδη




Λουμίδης 7-1-1938
7 Ιανουαρίου 1938

Το Σάββατο 8 Ιανουαρίου του 1938, στις 11.30 το πρωί, εγκαινιάστηκε το νέο καφεκοπτείο των αδελφών Λουμίδη στην οδό Σταδίου 42, δίπλα στην είσοδο της στοάς Νικολούδη. Καλεσμένη ήταν όλη η Αθήνα, αφού η πρόσκληση των εγκαινίων δημοσιευόταν τις προηγούμενες μέρες στις εφημερίδες.
Οι πελάτες μπορούσαν ν’ αγοράσουν γλυκά, φρεκοκαβουρδισμένο, μυρωδάτο καφέ ή να πιούν έναν καφέ στο πόδι. Για εκείνους που ήθελαν να απολαύσουν τον καφέ τους καθιστοί, υπήρχαν τραπεζάκια στο πατάρι.
Για να εξυπηρετεί τους φίλους του θεάτρου και του κινηματογράφου (η Σταδίου, άλλωστε, ήταν ο δρόμος των κινηματογράφων), που ευχαρίστως θα τελείωναν τη βραδιά τους πίνοντας τον καινούργιο, δυνατό καφέ, τον εσπρέσο, το κατάστημα έμενε ανοιχτό μέχρι τις δύο το πρωί.



Λουμίδης 11-1-1938
11 Ιανουαρίου 1938

Το πατάρι του Λουμίδη γρήγορα έγινε στέκι. Όπως είπε ο Μάνος Χατζιδάκις, δεν ήταν ένα φιλολογικό καφενείο με την παλιά έννοια του όρου. Ήταν ένας χώρος που άρεσε στους φίλους να συναντιούνται και συγχρόνως όλοι τους αγαπούσαν τον καφέ. «Πρωταρχικά ο καφές δημιουργούσε τον χώρο και ο χώρος δημιουργούσε τη σχέση».
Μεγάλα ονόματα και δημιουργοί με λαμπρό έργο, άλλοι πιο συχνά και άλλοι αραιότερα απολάμβαναν καφέ και συζήτηση. Νίκος Γκάτσος, Μάνος Χατζιδάκις, Οδυσσέας Ελύτης, Γιάννης Τσαρούχης, Γιάννης Μόραλης, Κάρολος Κουν, Αλέξης Σολομός, Ελένη Βακαλό, Ανδρέας Εμπειρίκος, Μιχάλης Κατσαρός, Νίκος Καρούζος, Νικηφόρος Βρεττάκος, Κώστας Βάρναλης, Μάρκος Αυγέρης, Γιώργος Σεφέρης, Μίλτος Σαχτούρης, Νάνος Βαλαωρίτης, Τάκης Σινόπουλος, Μίκης Θεοδωράκης…
Λουμίδης 4-1-1938
Εκεί, με συντροφιά το άρωμα και τη γεύση του καφέ, δημιουργήθηκαν φιλίες και ξεπήδησαν ιδέες που οδήγησαν σε γόνιμες συνεργασίες.
Η γνωριμία του Μάνου Χατζιδάκι με τον Οδυσσέα Ελύτη έγινε, ύστερα από πρόσκληση του Νάνου Βαλαωρίτη, στο πατάρι του Λουμίδη.
Μάνος Χατζιδάκις στου Λουμίδη
Στο πατάρι του Λουμίδη μας διάβασε ο Γκάτσος τον «Ματωμένο Γάμο», την περίφημη μετάφρασή του, πριν ανεβεί στο Θέατρο Τέχνης. Εκεί σχεδόν την πρωτάκουσε ο Κουν και αποφάσισε να τη συμπεριλάβει στο ρεπερτόριο. Εκεί σχεδίασα για πρώτη φορά τη μουσική του Ματωμένου Γάμου και ο Ελύτης το ’παιρνε και το κορόιδευε κάθε μέρα. Φοβάμαι ότι η σημαντικότητα αυτών των στιγμών δεν είναι άσχετη από τη σημασία που απέκτησαν μερικά πρόσωπα εκ των υστέρων. Νομίζω ότι έχει και μια γοητεία, προσωπική για τον καθέναν, διότι ήμασταν και νεότεροι, δηλαδή ολιγότερο υπεύθυνοι.Μάνος Χατζιδάκις
Και βέβαια δεν ήταν λίγοι εκείνοι που πήγαιναν γοητευμένοι από τον θρύλο του μαγαζιού ή για να δουν από κοντά τις προσωπικότητες που θαύμαζαν.
Πριν περάσει χρόνος, το πατάρι του Λουμίδη άρχισε να βουίζει από ένα παρδαλό μελίσσι ποιητές χλωμούς και κοπέλες ξέμαλλες που απελπίζανε τα γκαρσόνια κι εκτοπίζανε σιγά σιγά τους μαυραγορίτες κατά το κλιμακοστάσιο. Άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, εκείνοι που έχουνε σήμερα ένα όνομα, και οι άλλοι, που οι βιοτικές συνθήκες παρασύρανε μακριά, έκαναν τη θητεία τους σ’ αυτή την ανεπίσημη σχολή, εκεί γύρω στις μεσημεριάτικες ώρες, ανάμεσα έντεκα και τρεις.Οδυσσέας Ελύτης, «Το χρονικό μιας δεκαετίας»
Άκμασε στα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου και υπήρξε ένα είδος ουδέτερης «Ελβετίας» σε εκείνη την εποχή όπου αλληλοσκοτωνόμαστε οι Έλληνες, έγραψε ο Τάσος Βουρνάς. Εκεί μπορούσες να πεις ό,τι ήθελες, χωρίς να σε καταδώσει ο διπλανός σου. Γιατί παρ’ όλες τις ιδεολογικές αντιθέσεις, οι άνθρωποι που σύχναζαν εκεί είχαν γίνει φίλοι μεταξύ τους και εμπιστεύονταν ο ένας τον άλλον.
Στον καιρό της Κατοχής, όπως λέει ο Ελύτης, σύχναζαν μαυραγορίτες. Στα χρόνια του Εμφύλιου και στα επόμενα δύσκολα χρόνια, που η Ασφάλεια συλλάμβανε με το παραμικρό τους κομουνιστές και τους κατηγορούσε για κατασκοπεία και προδοσία, είχε εγκαταστήσει σ’ ένα γωνιακό τραπέζι δύο χαφιέδες της, που έλεγχαν τα πάντα. Ο διευθυντής της αστυνομίας Κροντήρης, που είχε ενεργή ανάμειξη στην υπόθεση Μπελογιάννη, είχε βαφτίσει την παρέα των αριστερών του παταριού «ΣοσιαλΛουμίδηδες», όνομα που υπήρχε και στους φακέλους τους και τους χαρακτήριζε ακίνδυνους. Κάποιοι όμως από αυτούς, μετά την εκτέλεση του Μπελογιάννη, συνελήφθησαν και εκτοπίστηκαν στον Άι-Στρατη.
Λουμίδης 24-12-1937
[…] το μυστικό της επιτυχίας του μαγαζιού. «Σερβίρισμα στο πόδι». Όλοι οι περαστικοί από την οδόν Σταδίου μπαίνουνε «για μια στιγμή», για ένα φρεσκάρισμα της γεύσεως. Τώρα αν μένουνε δυόμιση ώρες όρθιοι σαν τους πελαργούς και φλυαρούνε σαν τα φλαμίνγκο στις όχθες κάποιας λίμνης, αυτή είναι μια άλλη υπόθεσις.
Νίκος Τσιφόρος, «Η τέχνη ψηλά στο πατάρι»
Ο Λουμίδης βρισκόταν δεξιά στην είσοδο της Στοάς Νικολούδη. Αριστερά, στο νούμερο 38, βρισκόταν ένα άλλο ιστορικό κατάστημα, το Βιβλιοπωλείον της Εστίας.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 το πατάρι του Λουμίδη είχε διαγράψει τον κύκλο του και οι θαμώνες του αραίωσαν. Βρέθηκαν καινούργια στέκια, χωρίς όμως κανένα να συγκεντρώσει όλον τον κόσμο του παταριού. Το Μπραζίλιαν στη Βουκουρεστίου ήταν ένα απ’ αυτά. Έφτιαχνε πολύ καλό καφέ και συμπτωματικά γειτόνευε κι αυτό με βιβλιοπωλείο, τον «Πυρσό».
Το πατάρι του Λουμίδη ξεκίνησε σε καιρό δικτατορίας –του Μεταξά– και τελείωσε πάλι σε καιρό δικτατορίας –των συνταγματαρχών. Με την ανακατασκευή της στοάς Νικολούδη κατεδαφίστηκαν τα δύο καταστήματα. Αυτό έγινε επί χούντας, τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’70. Ο Λουμίδης έκλεισε και το πατάρι του χάθηκε οριστικά. Το Βιβλιοπωλείον της Εστίας μεταφέρθηκε στη Σόλωνος.
• Η μαρτυρία του Μάνου Χατζιδάκι είναι από την εκπομπή «Νυχτερινός Επισκέπτης» του Άρη Σκιαδόπουλου, με θέμα τα φιλολογικά καφενεία, απ’ όπου άντλησα και άλλες πληροφορίες.
• Τα αποσπάσματα του Οδυσσέα Ελύτη και του Νίκου Τσιφόρου είναι από το βιβλίο «Αθήνα, ιχνηλατώντας την πόλη με οδηγό την ιστορία και τη λογοτεχνία»
• Αποσπάσματα από το άρθρο του Τάσου Βουρνά, που δημοσιεύτηκε το 1974 στην Αυγή, βρήκα στο άρθρο «ΣοσιαλΛουμίδηδες» του Θανάση Κάππου.

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2019

Η Αγορά των Αθηνών




Ελάτε για μια ενδιαφέρουσα βόλτα στην Βαρβάκειο Αγορά του 1894.

«Όλοι την γνωρίζετε την αγοράν των Αθηνών, μακρόν επίμηκες τετράγωνον ακάθαρτον και πολυάσχολον. Δεν παρουσιάζει τίποτε το εκπληκτικόν, τίποτε το ιδιάζον. Η ρωμηοσύνη βασιλεύει εκεί μέσα εις τους τέσσαρας υψηλούς τοίχους καταμαστιζομένους υπό των ανέμων και της βροχής, ετοιμόρροπους σχεδόν, από τα σπασμένα υαλώματα των οποίων εμφυσούν τους ασκούς των όλοι οι άνεμοι της μυθολογίας.

Κρίμα εις το όνομά της: Νέα αγορά των Αθηνών.

Αν ρωτήσετε τους παλαιοτέρους θα σας πούν, ότι η παληά τους Αγορά (σ.σ. βρισκόταν στο τέρμα της Αιόλου προς την πλευράν της Πλάκας, καταστράφηκε από πυρκαγιά) δεν επιδέχεται καμμίαν σύγκρισιν με την σημερινήν και ίσως δεν έχουν άδικον.

Το καταβασανίζον την αγοράν ζήτημα είνε η ανεπαρκεστάτη χρήσις ύδατος, τοσούτον μάλλον, καθ’ όσον σφάζουν εις αυτά τα μαγαζιά τους οι κρεοπώλαι. Αν δεν κατορθώση η αγορά, είτε Νέα είτε Παληά κι’ αν λέγεται, να έχη ανά δύο βήματα και ένα κρουνόν ύδατος ρέοντος και διαχυνόμενον παντού, αι Αθήναι δεν θα έχουν αγοράν ακόμη.

Ποία θα είνε αυτή η τρισευλογημένη εποχή και ποίοι θα είνε οι ευτυχείς αυτοί άνθρωποι, οίτινες θα πηγαίνουν να ψωνίζουν χωρίς να σέρνουν μαζί των και μανδήλια βουτημένα εις φανικόν οξύ, αγνοούμεν. Τίποτε περισσότερον, η αγορά σήμερον έχει ανάγκην αφθόνου ύδατος.

Τα άλλα, η ευρωπαϊκή κατατομή των κρεάτων, τα υαλώματα των κρεοπωλείων, η δροσερότης και η ευπρέπεια των λαχανοπωροπωλείων και ιχθυοπωλείων των πολιτισμένων μερών, αυτά δι’ ημάς είνε όνειρα ακόμη.

Εν τούτοις η αγορά των Αθηνών δεν στερείται κινήσεως και θορύβου, ούτε ελλείπει απ’ αυτήν καθ’ εκάστην σχεδόν, το θέαμα αγοράς μεγαλοπόλεως τυρβαζούσης. Από την 6ην πρωινή ώραν μέχρι βαθείας νυκτός τα πάντα εις κίνησιν.

Όταν ο ήλιος διασχίζει τα υψηλά της υαλώματα και τους εν είδει μισοκρημνισμένου πύργου υψηλούς της τοίχους με τ’ ανοικτά παράθυρά των, εγκαταλελειμμένους εις την τύχην των αφ’ ότου οικοδομήθησαν, και το φως εισορμά από παντού εντός αυτής, παριστά πανηγυρικόν θέαμα.

Το έδαφός της είνε πλακόστρωτον και ολισθηρόν ανά παν βήμα. Από τους φλοιούς των λαχάνων και των καρπών, από τα λέπια των ψαριών. τα ρείθρα της κυλίονται μελανά και απόζοντα φρικωδώς, και ανίκανα να παρασυρθούν υπό της ασθενούς ορμής του ύδατος σχηματίζουν εδώ κι’ εκεί μικράς λεκάνας.

***

Στα ιχθυοπωλεία

Οι υψηλοί θόλοι του τμήματος των ιχθυοπωλείων  αντηχούν θορυβωδώς από τας οξείας κραυγάς των μεταπρατών. Οι μεταπράται ούτοι, οι άλλως μόρτηδες, κατέχουν κατά κάθετον γραμμήν το κέντρον. Παραμένουν άλλοι όρθιοι και άλλοι καθήμενοι με τον λύχνον των την νύκτα αναμμένον προ της κόφας των με τα ψάρια των και διαλαλούν στεντορείως την τιμήν των.

Και είνε επινοητικώτατοι και δείχνονται πανουργότατοι δια να προσελκύουν αγοραστάς και όχι σπανίως θύματα. Από το πρώτον βλέμμα κατανοούν καλά το πνεύμα και τας διαθέσεις του αγοραστού και επιπίπτουν επ’ αυτού με την αυτήν αναλογίαν.

Οι μόρτηδες ούτοι αγοράζουν συνήθως τα ψάρια των από τα μεγάλα ιχθυοπωλεία και τα μεταπωλούν εις μεγαλειτέραν τιμήν ανά την αγοράν, οπόταν δε απελπισθούν γυρνούν και τους δρόμους. 300 και πλέον επαγγέλλονται τον ιχθυοπώλην εις την Αγοράν, αρκεί δε ένα κοφινάκι, μια παλάντζα, στεντορεία φωνή και καλά πόδια δια να κάμουν το έργον των. Ο καθείς από αυτούς κερδίζει 3-4 δρ. την ημέραν, κατά μέσον όρον, υπολογιζομένων και των συχνών εξαφανίσεων των υπό των αστυϊάτρων.

14 είνε τα μεγάλα ιχθυοπωλεία της Αγοράς, τα κατέχοντα την μίαν των πλευρών της κατά γραμμήν... Τα αλιευτικά πλοία εργάζονται μόνον 8 μήνας το έτος, παρέχουν δε καθ’ εκάστην ημέραν εις την αγοράν 1000 οκάδες ψάρια. Τους περισσοτέρους ιχθύς της αγοράς αγοράζουν οι ξενοδόχοι της πόλεως, αι πρεσβείαι, τα ανάκτορα και αι μεγάλαι οικίαι προς 2-4 δρ. την οκάν μπαρμπούνια και συναγρίδες.

Αλλά και ο πολύς λαός δεν τρώγει ολίγα ψάρια. Αρκείται συνήθως εις γόπας, τας παλαμίδας κτλ. πληρώνων αυτά προς 50 λεπτά έως 2 δρ. την οκάν. Οι φρέσκοι πάντοτε ιχθύς είνε το ίνδαλμα των πελατών της αγοράς. Υπάρχουν απ’ αυτούς εκεί άνθρωποι πηγαίνοντες νύχτα, νύχτα πού έρχονται τα ψάρια, ή αναμένοντες επί ώρας το μεταμεσημερινόν ξεφόρτωμα των κάρρων δια να αποκτήσουν το περιπόθητον ψάρι.

Και μόλις διασκορπισθούν τα ψάρια προ της τραπέζης, κύματα πλήθους σωριάζονται, χείρες εκτείνονται, οφθαλμοί ετάζουν, χειρονομίαι, ψηλαφίσματα, φωναί, διαμαρτυρήσεις, αιτήσεις και θρίαμβος θεωρείται αν μετά παρέλευσιν ώρας αποκομίζει κανείς ορμαθόν ιχθύων ακριβοπληρωθέντων.

Κατά την εποχήν ταύτην πολλήν πέρασιν έχουν και τα σαρακοστιανά. Η αγορά βρίθει από σωρούς στρειδιών, μυδιών, αχιβάδων, πιννών, χταποδιών, σουπιών, καλαμαριών κτλ. Απ’ αυτά όλα εξοδεύονται, καθ’ όλην την σαρακοστήν, πλέον των 3000 οκάδων και ποικίλλει το καθ’ έν κατά την τιμήν.

Οι ιχθυοπώλαι απαρτίζουν ιδιαιτέραν συντεχνίαν αριθμούσαν 120 μέλη εν όλω και είνε πολύ ευχαριστημένοι απ’ αυτήν και μεταξύ των...

Η επίλοιπος αγορά θα συμπεριληφθή εις επόμενον άρθρον μας».

«Άστυ», 1894, «Μποέμ»

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019

Παλιά μου Ομόνοια






  • Στην φωτογραφία αυτή βλέπουμε την Ομόνοια το 1928....
    Το φαρμακείο του ΜΠΑΚΑΚΟΥ στην γωνία....δίπλα βλέπουμε μια διαφημιστική
    ταμπέλα....."ΡΟΔΑΛΙΝΗ ΚΑΜΝΕΙ ΩΡΑΙΟΝ ΔΕΡΜΑ"....
    Οι Αθηναίες πάντα προσέχουν το δέρμα τους....κρέμα προσώπου
    ΡΟΔΑΛΙΝΗ ΧΙΩΝ....
    "Σας κοιτάζει ποτέ ο άνδρας δύο φορές;"
    Έγραφε η διαφήμιση....της CANA γνωστής παλιάς φαρμακοβιομηχανίας....


    Πάνω από τον ΜΠΑΚΑΚΟ στο μπαλκόνι δύο σημαίες....η Ελληνική και 
    η Αμερικάνικη με την επιγραφή...."ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΑΤΕ"....

    Και πώς να μην καλοερχόντουσαν ....έφερναν τον πράσινο θεό....υιοθετούσαν
    ορφανά...έπαιρναν και μαζί τους συμπατριώτες τους να φάνε κανένα κομμάτι ψωμί και αργότερα ντόνατς και να μάθουν και τον ρέγκλαρ κόφη.
    Το ρεμπούμπλικο απαραίτητο αξεσουάρ του άντρα και φυσικά το κοστούμι
    και η γραβάτα όπως βλέπουμε ήταν κανόνας.
    Οι πιτσιρικάδες με ημίκοντα παντελόνια και τραγιάσκα.
    Επίσης βλέπουμε και τον αστυφύλαξ και τον χωροφύλαξ...φυσικά αρμόδιος
    της τάξης ήταν ο πρώτος καθότι Αθήνα και Αστυνομία Πόλεων.
    Ο δεύτερος προφανώς κάποιον περιμένει στο γνωστό από τότε σημείο
    συνάντησης....έξω από του ΜΠΑΚΑΚΟΥ.
    Η Ομόνοια πάντα ήταν η όρθια Λαϊκή Βουλή....άκουγαν...έλεγαν...διαφωνούσαν...
    συμφωνούσαν με κύριο θέμα τι άλλο τα πολιτικά.
    Σήμερα η Ομόνοια έχει τελείως αλλάξει...ακόμα και ο ΜΠΑΚΑΚΟΣ
    πήγε λίγα μέτρα παραπέρα....
    Θα δείς πάλι συναθροισμένους να συζητούν όχι για πολιτικά αλλά για ναρκωτικά.
    Περιμένουμε τον νέο δήμαρχο της Αθήνας μήπως και κάνει κάτι μιας και έχει
    και μπάρμπα στην Κορώνη !!!!