Τρίτη, 18 Μαΐου 2021

Ευχάριστες εικόνες από την Αθήνα...του άλλοτε.........





Ένας φίλος της ιστοσελίδας μου έγραψε να ψάξω να βρώ μια ωραία
εικόνα της Αθήνας.....οι εικόνες που περιγράφω είναι άσχημες.....
θέλει περισσότερη αισιοδοξία.
Δεν έχει άδικο αλλά ειλικρινά δεν μπορώ να δω τέτοιες εικόνες.
Τις βλέπω μόνο γυρίζοντας πίσω στα παλιά με την μηχανή
του χρόνου όσο ακόμα αυτή λειτουργεί και δεν έχει χτυπηθεί
με αυτοάνοσο νόσημα όπως οι γιατροί λένε χαριτωμένα
την νόσο του Γερμανού.....
Και θυμάμαι την κάμαρά μας σε αυλή κοντά στην Ομόνοια
και την μάνα να βγαίνει στο μικρό παράθυρο που έβλεπε
στον χωματόδρομο.
"Πού είσαι;
Συνέχεια παιχνίδι.....κοίτα να έρθεις με ματωμένα γόνατα
πάλι κακομοίρη μου και θα δείς...."
"Λίγο ακόμα ρε μάνα...εδώ στα Αρχαία είμαστε με τα παιδιά...."
Και γυρίζαμε πάντα με ματωμένα γόνατα από το τόπι.
Το γήπεδο ήταν ο Αρχαιολογικός Χώρος....περισσότερο
καθαρός όμως από ότι σήμερα....
Το τόπι ήταν  η λαστιχένια μπάλα της εποχής που από την
χρήση είχε γίνει σαν πεπόνι μακρόστενο και αλλού κλώτσαγες
και αλλού πήγαινε.
Τα κεφτεδάκια της γειτόνισας που πήδαγαν μέσα στο τηγάνι
με την γκαζιέρα στο φούλ ....μοσχομύριζαν
και πάντοτε ήταν περισσότερα για να φτουράνε
για τα παιδιά της αυλής.
Το τηλέφωνο του ΕΒΓΑΤΖΗ  απέναντι ΔΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟΝ......
"Κα Μαρία...τηλέφωνοοοοο!!!!"
Το υπόγειο ταβερνάκι με τα βαρέλια και τα τσίγκινα
τραπεζάκια....
Πηγαίναμε με το μπουκάλι στο διχτάκι ....
"Μια οκά από το γιοματάρι...μου είπε ο πατέρας μου...."
"Έγινεεεε....και πρόσεχε στον δρόμο καϋμένε
μη το τσακίσεις..."
Και δεν το τσάκιζα....
Βλέπαμε τον Ιερό Βράχο αλλά δεν μας έκανε
ιδιαίτερη εντύπωση γιατί τον θεωρούσαμε
προέκταση του σπιτιού μας....κάτι δικό μας ....
αυτόν αντικρύσαμε από την αρχή της ζωής μας....
Σήμερα στέκομαι αρκετή ώρα και τον θαυμάζω
στις βόλτες μου....μόνον αυτόν βλέπω....
τίποτα άλλο εκείνη την ώρα...είναι ο μόνος
που αντέχει και αντιστέκεται στο μαύρο σημερινό
Αθηναϊκό τοπίο.
Αρκετά όμως γιατί μπορεί να είναι ευχάριστες εικόνες
μιας άλλης εποχής...μιας άλλης Αθήνας αλλά φέρνουν
πολύ νοσταλγία που δεν αργεί να μετατραπεί σε θλίψη!

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2021

Λες και περάσανε αιώνες



Έβλεπα σε ένα παλιατζίδικο 

ένα ψυγείο πάγου  αντίκα.
Ας πάμε πίσω στα παλιά....
Από ξύλο εξωτερικά με λαμαρίνα εσωτερικά...
Η βρύση για το κρύο νερό....η πόρτα....και κάτω από αυτή
το συρτάρι όπου έφταναν τα νερά από τον πάγο που έλιωνε.
Στο πάνω μέρος υπήρχε η δεξαμενή όπου έμπαινε το νερό για να παγώσει και να βγεί από την βρύση.
Δίπλα στην δεξαμενή έμπαινε ο πάγος....συνήθως μισή κολώνα ή τέταρτο
ανάλογα και με την τσέπη.
Ανοίγοντας την πόρτα υπήρχαν τα ράφια όπου έμπαιναν τα τρόφιμα...
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρχε η οικονομική άνεση για να γεμίσεις
το ψυγείο.
Τα ευπαθή από τον μπακάλη τα αγόραζες με προσοχή στο τεφτέρι...
Βάλε πέντε φέτες λεπτές σαλάμι....λίγο κεφαλίσιο για τα μακαρόνια....
ένα τεταρτάκι φέτα...
Ότι χρειαζότανε για την καθημερινότητα της κατσαρόλας τα αγόραζες
στις σωστές ποσότητες.

Πρίν  υπήρχε το φανάρι σε χώρο καλά αεριζόμενο.
Δύσκολα εκείνα τα χρόνια οπότε το ψυγείο του πάγου θεωρήθηκε
μεγάλη κατάκτηση.
Γύρω από αυτό δούλευε και κοσμάκης με τον πάγο....
Με τις μοτοσυκλέτες με την καρότσα μοιράζανε στα σπίτια...
Συνήθως ο καρβουνιάρης με τον μικρό έκανε αυτή την δουλειά
και φυσικά πουλούσε και ρετσίνα.

Όταν η νέα τεχνολογία έκανε εμφάνιση στην γειτονιά έγινε χαμός...
Διαδόθηκε από στόμα σε στόμα η είδηση....
"...καλέ τα μάθατε οι απέναντι αγοράσανε ελεχτρικό ψυγείο...με μπρίζα
σου λέω στο ρεύμα...."


Κυριακή, 16 Μαΐου 2021

"...ρίχναμε πετριές σ΄άλλες γειτονιές..."

 



"Μάθαμε τα γράμματα με φωνές στις αλάνες

φτιάχνοντας σπαθιά με ξύλα από γιαπιά.

Τα ξύλινα σπαθιά ήταν από τα βασικά εξαρτήματα των αγοριών
μαζί με την σφεντόνα.
Και γιαπιά υπήρχαν όπου υπήρχαν ξύλα αλλά και γείτονες
που έπιαναν τα χέρια τους και τα έφιαχναν φροντίζοντας
να μην έχουν μύτη..."...για να μην βγάλεις κανενός το μάτι..."
όπως έλεγε ο μάστορας.
Οι μανάδες όταν βρίσκανε "τα όπλα"τα σπάγανε
ή τα βάζανε προσάναμα  στο καζάνι για την μπουγάδα.
Την επόμενη ημέρα θα έφερναν άλλο στο σπίτι και θα αλλάζανε
την κρυψώνα.
Το μυαλό των παιδιών ήταν συνέχεια στην παρέα...στο παιχνίδι...
στην αλάνα .
Τις περισσότερες ώρες ήταν στον δρόμο....



Μάθαμε το θάνατο στις αυλές με σφεντόνες, 
ρίχναμε πετριές σ’ άλλες γειτονιές."

Ο πετροπόλεμος στις γειτονιές της Αθήνας ήταν συνηθισμένο
γεγονός.
Υπήρχαν σύνορα...
Οι αλάνες ήταν αντιμαχόμενα στρατόπεδα και για ασήμαντη
αφορμή άρχιζαν οι μάχες...με ραντεβού.
Το ρέμα σε μια γειτονιά ήταν το σύνορο...
Άφθονο πολεμικό υλικό από πέτρες ...υπήρχε το γεφυράκι και στον κεντρικό δρόμο το φαρμακείο δίπλα στο γραφείο τελετών.
Παρακάτω ο μπακάλης...ο χασάπης...απέναντι το καφενείο αλλά ο πετροπόλεμος 
θα άρχιζε.
Με σφεντόνες...απ΄ευθείας με το χέρι και φυσικά οι φωνές...
Δεν αργούσε ο πρώτος τραυματίας και οι σύντροφοί του τον πήγαιναν
σηκωτό στο φαρμακείο.
Η φαρμακοποιός τον φρόντιζε και του φώναζε ταυτόχρονα ενώ κάποιος
άλλος έτρεχε να ειδοποιήσει την μάνα του που έτρεχε η φουκαριάρα
με την ψυχή στο στόμα.
Μόλις έβλεπε ότι δεν ήταν σοβαρό το τραύμα τον έπιανε από το αυτί
και τον πήγαινε στο σπίτι.
Την πέτρα την σήκωνε και την πέταγε ο αρχηγός της τσακαλοπαρέας
¨δι ασήμαντον αφορμήν"...
στο τζάμι κάποιου γείτονα που δεν χώνευε γιατί έδιωχνε την ομάδα που έπαιζε
μπάλα έξω από το παράθυρό του το μεσημέρι.

Σάββατο, 15 Μαΐου 2021

Τα παλιά και τα νέα Πατήσια.....



Είναι πολλοί Πατησιώτες που εγκατέλειψαν την γειτονιά τους και αναγκάσθηκαν
να νοικιάσουν τα σπίτια τους λόγω της εγκληματικότητας στην περιοχή.
Μια εγκατάλειψη ...
Πολλά ενοικιαστήρια ...
Άλλοι μεγαλύτεροι σε ηλικία παρέμειναν ...εκεί έζησαν εκεί θέλουν να πεθάνουν
αν και για το Β΄νεκροταφείο χρειάζονται μέσον.
Είναι στην συνοικία και αυτό ...μπροστά παίζαμε μπάλα κάποτε και πίσω
υπήρχε χωμάτινο δρομάκι που σε έβγαζε στο γήπεδο του Απόλλωνα
και παρακάτω στου Προμπονά όπου γινόντουσαν οι περισσότερες κοπάνες.
Τα Πατήσια παλιά ήταν μια ωραία συνοικία ..............
Το καφενείο της γειτονιάς ήταν για χρόνια σημείο αναφοράς ζώντων και τεθνεώτων...
Εκεί μάθαινες αν ζούσε ο τάδε ή ο δείνα...άλλοστε υπήρχε απ΄έξω κολλημένο
κηδειόχαρτο.
Στους τεθλιμμένους και ο καφετζής που έχασε πελάτη....
Είχε και πάστες και γλυκά ταψιού για ξεκάρφωμα αφού ήταν γνωστό για τον
τζόγο του.
Είχε καβάτζα υπόγειο και βιδάνιο φυσικά...
Όταν έφευγε ο πελάτης-παίχτης έπαιρνε στο χαρτί και μια πάστα για να την πάει
σπίτι και να ξεγελάσει την γυναίκα του που τον περίμενε τρίζοντας τα δόντια.
Είχαν την αγορά τους ...το βιβλιοχαρτοπωλείο ...το υαλοπωλείο ...το υφασματάδικο...
με τεφτέρι παρακαλώ....
Το ζαχαροπλαστείο η "ΧΑΡΑ"σήμα κατατεθέν με το παγωτό του
και τα πολίτικα τσουρέκια του Νίκου που συγχωρέθηκε.....
Το θρυλικό Η΄Γυμνάσιο στη Νικοπόλεως ...μετά το ΙΗ΄ στην θρυλική βίλα...
τον ΗΦΑΙΣΤΟ την τεχνική σχολή...το κλαμπάκι ΑBC...προς πλατεία Αμερικής
μεριά...τους κινηματογράφους "Καμέλια" (θερινός)...."ΑΡΜΟΝΙΑ"...
"ΑΝΤΖΕΛΑ"...."ΠΙΓΚΑΛ"...."ΣΕΛΕΚΤ"....και άλλους....
Την ωραία μονοκατοικία στο Τέρμα Πατησίων της Νάντιας Κωνσταντοπούλου
και του Τάκη Μωράκη που έκαναν πρόβες  στο πιάνο με ανοιχτό παράθυρο....
Μελαγχόλησα......

Πίσω στα παλιά

Παρασκευή, 14 Μαΐου 2021

Το παρασόλι και άλλα Σμυρνέϊκα



Από την Σμύρνη ο παππούς  και η γιαγιά με ειδύλλιο που πλέχτηκε στον Πειραιά 
όταν έφτασαν με ένα μπόγο ρούχα ο καθένας και φυσικά το εικόνισμα.
Οι συνήθειες από τις χαμένες πατρίδες δεν μπορούσαν να ξεχαστούν...
Την ομπρέλα την έλεγαν παρασόλι και δεν ήταν λίγες οι φορές που την άνοιγαν και μέσα στην παράγκα όταν έβρεχε και για πλάκα για να διασκεδάσουν το χάλι τους.
Άλλο το παρασόλι του παππού άλλο της γιαγιάς αργότερα...το δεύτερο φινετσάτο
γυναικείο και οι γειτόνισες την κοιτούσαν περίεργα.
Μαζί της και η αδερφή της η ανύπαντρη  που έπαιζε και μαντολίνο
και μάλιστα το είχε φέρει μαζί της στον μπόγο.
Υπερβολή δεν ξέρω αλλά έτσι είχαν μάθει να ζούν.
Άντε τώρα να κάνεις καλά τις γειτόνισες όταν μαζί με τα άλλα άκουγαν και το μαντολίνο τα απογεύματα.
"...ξεβράκωτοι ήρθαν το μαντολίνο και η πολύχρωμη ομπρέλα τους μάρανε..."
Ο Κοκκώνης είχε μαγαζί στην στοά Αρσακείου...σήμερα έρημη...
Ξεκίνησε η οικογένεια από την Σμύρνη με τις ομπρέλες ...τότε τις χρησιμοποιούσαν
και το καλοκαίρι για τον ήλιο οι κυρίες που ντυνόντουσαν και έβγαιναν για την βόλτα τους με το παρασόλι.
Αργότερα περιμένοντας τον Ελληνικό στρατό άρχισαν να ράβουν Ελληνικές σημαίες...
Με την καταστροφή έρχεται στην Αθήνα η οικογένεια και κατασκευάζει
ομπρέλες αλλά και σημαίες και αργότερα έπαθλα...κύπελα αθλητικών αγώνων....μετάλλια.
Όταν βλέπαμε τον παππού τον πειράζαμε ...τον ρωτούσαμε όταν είχε συννεφιά
αν πήρε το παρασόλι του...και γελούσε.

Πίσω στα παλιά

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2021

Τα συνοδευτικά





Παλιά στο τραπέζι υπήρχε πάντα το συνοδευτικό ...
Η φασολάδα ήθελε την ρέγγα της....οι φακές τις σαρδέλες της....τα ρεβύθια την λακέρδα τους...
Σε άλλα μενού (τέλος πάντων άγνωστη η λέξη στις μαγικές αυλές της Αθήνας) δίπλα
θα υπήρχε το σαλαμάκι ...η φέτα...οι ελιές..
Σαλάτα δεν θυμήθηκα ...άλλωστε ο παππούς έλεγε ότι τα λαχανικά είναι για τις γίδες.
Το Κατοχικό σύνδρομο βλέπεις και είχαν σιχαθεί τα χόρτα και τις λαχανίδες.
Το ψωμί πάντα άφθονο...να φαίνεται ολόκληρη η οκαδιάρικη φρατζόλα για να χορταίνει πρώτα το μάτι.
Ο μπακάλης σε πρώτη μόστρα είχε το ξύλινο κουτί με τις ρέγγες...το τσίγκινο με τις σαρδέλες και το άλλο με την λακέρδα. 
Παραδίπλα η μορταδέλα και της Λευκάδος...τα σαλάμια.
Η πρώτη με περισσότερο λίπος την θεωρούσαν θρεπτική ειδικά για τα παιδιά αλλά και οι μεγάλοι την τιμούσαν δεόντως.
Χοληστερίνη στις αυλές ;
Tι είναι αυτά που λές !
Στο καφενείο τα συνοδευτικά του ούζου ήταν σε πιατάκι του καφέ....μια ελιά...μισή σαρδέλα και μερίδα φάκας ποντικού κεφαλίσιο της λύσσας.
Ένας γείτονας επιχείρησε τότε να φιάξει μόνος του αλίπαστα ώστε να του στοιχίζουν
φθηνότερα.
Βλέπεις το όσπριο το έτρωγες περισσότερο από μια φορά την εβδομάδα και μάλιστα
μεσημέρι βράδυ όχι όπως τώρα.
Οπότε τα συνοδευτικά είχαν το κόστο τους...
Πήγε στην ψαραγορά στην Βαρβάκειο και αγόρασε μερικές οκάδες σαρδέλες φρέσκιες και είχε τις οδηγίες "ειδικού"από το καφενείο.
Ανέβηκε στην ταράτσα καλοκαίρι εποχή με τις σαρδέλες σε τσουβάλι πασπαλισμένες
με χοντρό αλάτι.
Τις πάτησε με βαρειές πέτρες σύμφωνα με τις οδηγίες και τις άφησε να...παστώσουν.
Βάραγε ο ήλιος την ημέρα...έσφιγγε η ζέστη και η μυρουδιά θύμιζε πτώμα σε αποσύνθεση.
Τα περιπολικά της Αστυνομίας Πόλεων τότε ήταν κάτι μεγάλες Αμερικάνικες πολυμεταχειρισμένες Σέβρολετ δωρεά των συμμάχων μας.
Αναμμένος ο φάρος και έντρομοι οι αστυφύλακες έψαχναν για το πτώμα....
Για αρκετές ημέρες γελούσε η γειτονιά....

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2021

Αμέτρητα κουμπιά .... είδη ραπτικής....υφάσματα




Περικλέους και Ρόμβης στο Κέντρο της Αθήνας  γράφει το μικρό μαγαζάκι
που κουβαλάει πολλά χρόνια πάνω του και αυτό φαίνεται φυσικά.
Τίποτα δεν έχει αλλάξει...
Έτσι το θυμήθηκα έτσι παραμένει...
Δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρείς το κουμπί που θέλεις ή ότι άλλο αφορά
την μοδιστρική.
Στο πίσω μέρος έχει και το μικρό του εργαστήριο όπου δίνει στα κουμπιά
το επιθυμητό χρώμα του πελάτη με το βραστό νερό και τα χρώματα.
Παλιά τα κεντήματα γινόντουσαν και κάδρα και τα κρεμούσαν στον τοίχο
και υπερηφανευόντουσαν οι νοικοκυρές για τα εργόχειρά τους και εξηγούσαν
πόσο καιρό τους πήρε για να τα φιάξουν.
Στο μαγαζάκι αυτό δεν υπήρχε περίπτωση να λείπει κάποιο χρώμα.
Λίγο παραπάνω σε ένα μικρό στενάκι υπήρχε ένα άλλο 
που έγραφε υλικά ραπτών.
Από εκεί ψώνιζαν οι ραφτάδες που δεν ήταν λίγοι στο Κέντρο της Αθήνας...
Τα ραφεία βρισκόντουσαν στα μεγάλα κτίρια.
Ο ράφτης είχε την δική του πελατεία ...γνώριζε τις ατέλειες των σωμάτων
των πελατών του ...τα γούστα τους.
Και φυσικά υπήρχαν και τα μαγαζιά που πουλούσαν αποκλειστικά υφάσματα
για αντρικά κοστούμια...κασμήρια...
από εργοστάσια Ελληνικά όπως του ΜΗΝΑΪΔΗ-ΦΩΤΙΑΔΗ...
Για αυτούς που το έλεγε η τσέπη τους υπήρχαν και τα κασμήρια εισαγωγής....
Εγγλέζικα και το έγραφε στην ούγια που ο πωλητής με καμάρι έδειχνε.
Θυμήθηκα τους πωλητές αυτών των μαγαζιών....
Άψογα ντυμένοι με φοβερό λέγειν και κυρίως υπομονή ...
Κατεβάζανε το ένα τόπι πίσω από το άλλο μέχρι να αποφασίσει ο πελάτης.
Το πλήρωνε το ύφασμα και το άφηνε εκεί για να το πάρει ο ράφτης  που είχε
τα μέτρα του και θα τον ειδοποιούσε για την πρώτη πρόβα.