Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

29 Σεπτεμβρίου 2014...και διηγώντας τα να κλαίς



Πάγια θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, τόνισε ο γραμματέας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης Δημήτρης Βίτσας.
«Η επιμήκυνση δεν είναι διαγραφή είναι πολιτική επιτήρηση» επεσήμανε κατά τη διάρκεια συνέντευξης του στον ΣΚΑΪ και συμπλήρωσε «μόνο ο κ. Σαμαράς διεκδικεί πιστοποιητικό βιωσιμότητας τη στιγμή που κανένας άλλος στην Ευρώπη, δεν υποστηρίζει ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο».
Ασκώντας έντονη κριτική στην κυβερνητική πολιτική επεσήμανε ότι «πρόγραμμα της κυβέρνησης είναι μόνο το μεσοπρόθεσμο» και πρόσθεσε ότι για να κάνει η κυβέρνηση φοροελαφρύνσεις θα πρέπει να πάρει ισοδύναμα.


Τσίπρας και Καμμένος μας "έβγαλαν" από τα μνημόνια και μας έβαλαν στην γαλέρα για πολλά χρόνια !


Οδός Ευριπίδου η μια όψη




  • Κέντρο Αθήνας οδός Ευριπίδου αρχίζει από την Κλαυθμώνος τους Άγιους Θόδωρους και κατεβαίνει περνάει την Αθηνάς και φθάνει στην Πειραιώς.
    Η φωτογραφία του αείμνηστου Πουλίδη μας την δείχνει χρόοονια πρίν με υπαίθρια μαγαζιά και τυχερά παιχνίδια με τους συγκεντρωμένους να αναζητούν την τύχη τους.
    Ένας εμπορικός δρόμος όπου μεγαλώσανε γενιές....
    Βούτυρα...λάδια...μπαχαρικά...εδώδιμα-αποικιακά....λίγο μετά το πρώτο στην περιοχή μαγαζί καλλυντικών του ΠΑΤΙΣΤΑ....
    Ζούσε κοσμάκης ....άλλοι με δουλειές του ποδαριού "εδώ παπάς..." "δαχτυλίθρες με την φακή..."..."...ζάρια (καραγκιόζηδες)..."....κοντραμπατζήδες (λαθρέμποροι) που έφερναν από τον Πειραιά σε τσουβάλι διάφορα κυρίως τζήν και καλλυντικά αλλά και τράπουλες....τσιγάρα PALL-MALL...LUCKY STRIKE....
    Οι ναυτικοί έβγαζαν χαρτζιλίκι με αυτά όταν ξεμπαρκάρανε...
    Από κάτω μαγαζί με αλλαντικά και από πάνω έμενε ο ιδιοκτήτης του παλιού διώροφου.
    Έμεναν αρκετοί....ήταν μια διαφορετική γειτονιά....καθόντουσαν στο μπαλκονάκι τους και έπιναν τον καφέ τους και από κάτω συνωστισμός.
    Μοτοσυκλέτες με καρότσες....φορτηγά της εποχής....καροτσάκια με μεταφορείς
    (χαμάληδες τους έλεγαν με την καλή έννοια όμως)....ξεφόρτωναν και φόρτωναν
    εμπορεύματα.....
    "...ήρθαν οι φέτεεεεες"....άκουγες και έβγαιναν από το μαγαζί που έγραφε
    "ΒΟΥΤΥΡΑ -ΤΥΡΙΑ" οι υπάλληλοι να παραλάβουν τα ξύλινα βαρέλια
    που είχαν σημάδια για την σκληρή...την μαλακιά....την μέτρια...την πικάντικη.
    Όχι τα λίγα λιπαρά ήρθαν πολύ μετά....
    Στα αλλαντικά στο αρμένικο μαγαζί....χαμός...ουρές...
    "....βάλε παστουρμά ψιλοκομμένο..."...βάλε μουρταδέλα...(την έλεγαν
    έτσι χορταστικά)....
    που αν δεν είχε λίπος δεν την έπαιρνες.
    Την άλλη όψη του δρόμου αυτού....προσεχώς!

Η σύλληψη της αρκούδας στα Εξάρχεια και η φυλάκισή της σε κελί



  • 777
    Μέσα 1980. Η αλλαγή είναι γεγονός, αλλά όχι σε όλα. Στους δρόμους κυκλοφορούν ακόμη οι αρκουδιάρηδες.
    Συνήθως τσιγγάνοι, που έχουν αιχμαλωτίσει μια αρκούδα και την έχουν εκπαιδεύσει να χορεύει.
    Έτσι έβγαζαν το μεροκάματο.
    Ο κόσμος στην πόλη έβλεπε την αρκούδα, γέλαγε ή αγανακτούσε και έδινε τον οβολό του.
    Στη φωτογραφία, η αρκουδίτσα είναι μικρής ηλικίας και κάνει τη βόλτα της στα Εξάρχεια.
    Έξω από τη Μαρονίτα, κοντά στο σημείο που δολοφονήθηκε ο Καλτεζάς.
    Εκεί που ήπιαμε τους πρώτους μας φραπέδες, κάναμε τις κοπάνες μας και ποζάραμε για να σαγηνεύσουμε τα γυναικεία πλήθη.
    Εκεί χόρευε και η αρκούδα. Αιχμάλωτη στο νέφος της πόλης, όπως όλοι μας.
    Τα παιδιά την κοιτούν γελώντας και η κυρία στο βάθος την παρακολουθεί πίνοντας τον καφέ της.
    Εκείνη την περίοδο, δημιουργήθηκαν οι πρώτες οικολογικές και φιλοζωικές οργανώσεις.
    Λίγες μέρες μετά, κατήγγειλαν τον αρκουδιάρη για παρακράτηση αγρίου του ζώου
     και η αστυνομία έσπευσε να λύσει το θέμα, εφαρμόζοντας το νόμο.
    αρκουδα me watermark


    Η σύλληψη της αρκούδας
    Περιέργως, έγινε προσαγωγή της αρκούδας στο αστυνομικό τμήμα Εξαρχείων.
    Μετά την εξακρίβωση των στοιχείων της και τη δακτυλοσκόπηση, η αρκούδα έπρεπε να κρατηθεί, αλλά που;
    Τα όργανα αποφάσισαν να της συμπεριφερθούν ως ήξεραν και κατόπιν ωρίμου σκέψεως έπραξαν το αδιανόητο.
    Την έκλεισαν στο κρατητήριο και την έδεσαν στα κάγκελα! (πολύ φιλοζωικό).
    Έκλαιγε και ωρυόταν όλο το βράδυ, αναστατώνοντας τα Εξάρχεια.
    Στο ίδιο κελί ήταν ένας παράνομος έμπορος, που πούλαγε μπανάνες, οι οποίες εκείνη την εποχή σπάνιζαν και ήταν ακριβές.
    -«Δεν ξέρω τι νομίζετε ότι έκανα, αλλά αυτό δεν το αξίζω με τίποτα» φώναζε στους αστυνομικούς.
    Νόμιζε ότι του έκαναν καψώνι, ενώ οι άνθρωποι έκανα τη δουλειά τους.
    Η αρκούδα όμως ήθελε τον γύφτο.
    Δείτε στη φωτογραφία πως τον ακουμπά στοργικά, με το πόδι της…
    Αυτόν ήξερε και αυτόν εμπιστευόταν από τους ανθρώπους.
    Όλοι οι άλλοι ήταν για αυτήν εχθρικοί.
    Δικαίως είχε αυτή την άποψη.
    Στην αστυνομία δεν εκπαιδεύονταν για παρόμοια περιστατικά, αν και νομίζω ότι ήταν 
    η περίοδος του θρυλικού Αρκουδέα.
    Απελπισμένα τα όργανα της τάξεως, την επέστρεψαν στο αφεντικό της.
    Η αρκούδα ηρέμησε, αλλά σύντομα οι βόλτες κόπηκαν.
    Νομίζω, ότι όταν δημιουργήθηκε ο Αρκτούρος, την οδήγησαν στο καταφύγιο και ζει ακόμη, αλλά δεν είμαι σίγουρος.
    Έχω πάει εκεί, αλλά όλες ίδιες μου φαίνονται, όταν δε στέκονται δίπλα στον αρκουδιάρη και το ντέφι του.
    Άραγε αυτός να ζει;
    Μάριος Θεολόγης
    Ο 16χρονος τότε, φωτογράφος της Αρκούδας
    mixanitouxronou

Το μονοπάτι









  • "Μες στη ζωή δρόμοι ανοίγονται σωρό
    κι όποιον γουστάρεις τον τραβάς κι όπου σε βγάλει
    μα είναι κι ένα μονοπάτι πονηρό
    που πάει ντουγρού στην κατηφόρα τη μεγάλη

    Το μονοπάτι σαν θα πάρεις μια βραδιά
    τον ίσιο δρόμο μια για πάντα τον αφήνεις
    κι ολημερίς θα κουρελιάζεις μια καρδιά
    κι ένα κορμί μες τα κουρέλια της θα ντύνεις

    Εκεί ξεχνάει κι ο Θεός για να σε δει
    περνάς και φεύγεις και δεν κλαίει ανθρώπου μάτι
    ένα σκουπίδι παραπάνω δηλαδή
    μες στης ζωής το πονηρό το μονοπάτι..."


    Στίχοι των Σακκελάριου-Γιαννακόπουλου με νόημα....


    Θα γυρίσω πίσω στο παλιό Μεταξουργείο που ήταν κοντά στην γειτονιά
    που γεννήθηκα στην Ακαδημία Πλάτωνος....
    Εκεί "δούλευε" μια κοπέλα που έμενε κοντά μας και που
    δεν την έβλεπαν με καλό μάτι.
    Είχαμε και οδηγίες από τους μεγάλους να μην μιλάμε μαζί της γιατί
    ήταν κακός άνθρωπος.
    Σταματούσε εκεί που παίζαμε μας κοιτούσε χαμογελούσε πήγαινε μετά
    στον ψιλικατζή απέναντι του άφηνε λεφτά και έφευγε.
    Μας φώναζε αυτός και μας ρωτούσε τι θέλαμε να αγοράσουμε....
    Φυσικά υπήρχαν καυγάδες στο σπίτι αλλά τα παιδιά την αγαπούσαν
    και την χαιρετούσαν.
    Κάποτε έφυγε από την γειτονιά...μεγαλώσανε και τα παιδιά...
    Γέρασε και η σπιτονοικοκυρά που την είχα σαν δεύτερη μάνα και πήγαινα
    και την έβλεπα πρίν γκρεμίσει το σπίτι με την αυλή των θαυμάτων η Εφορία Αρχαιοτήτων επειδή ήταν μεσοτοιχία με την Ακαδημία του Πλάτωνα και με γύριζε στα παλιά και μου έδειχνε παλιές φωτογραφίες.
    Κάπου σε αυτές είδα και την όμορφη εκείνη κυρία ....
    Μου είπε την ιστορία της...
    Είχε έρθει στην γειτονιά διωγμένη από τους δικούς της γιατί τόλμησε
    να πεί όχι σε προξενιό που της έκαναν.
    Εμφανίσημη όπως ήταν μπλέχτηκε με κάποιον που την έβγαλε στο κλαρί
    μέχρι να αποκτήσουν τα απαραίτητα και παντρευτούν.
    Συνηθισμένη ιστορία....
    Ο οίκος ανοχής βρέθηκε γρήγορα στο Μεταξουργείο έμεινε εκεί μέχρι
    που ήρθε η νεώτερη να την βγάλει στο καλντερίμι.
    Αυτό το καλντερίμι κάτω από την Ομόνοια εκείνα τα χρόνια είχε κυρίως
    μεγάλες σε ηλικία ιερόδουλες.
    Οι τυχερές που ήταν λίγες εύρισκαν δουλειά σαν βοηθοί στα "σπίτια....
    Πολλοί τις έλεγαν πόρνες με όποιο μίσος μπορούσε να κρύβει αυτή η λέξη....
    Είμαι σε θέση να γνωρίζω όμως και το εννοώ αυτό χωρίς να θέλω
    να επεκταθώ ότι πολλές από αυτές τις γυναίκες ήταν πραγματικές κυρίες.
    Βοήθησαν φτωχές οικογένειες να μεγαλώσουν τα παιδιά τους....
    Πλήρωναν τεφτέρια στον μπακάλη....το νοίκι εκεί που γνώριζαν
    ότι υπήρχε ανάγκη και κυρίως παιδιά.
    Και φυσικά μέσα σε αυτές ήταν και η παραπάνω Κυρία!

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

Σαν σήμερα: Οι Έλληνες συντρίβουν το 1913 τους Βούλγαρους στη μάχη Κιλκίς-Λαχανά




Η μάχη Κιλκίς-Λαχανά άνοιξε τον δρόμο για την απελευθέρωση της Ανατολικής Μακεδονίας και ήταν το τέλος των βουλγαρικών φιλοδοξιών για την κατάκτηση της Θεσσαλονίκης.
Κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο, οι Βούλγαροι κατέλαβαν το Κιλκίς (Κουκούς, όπως το ονόμαζαν) στις 26 Οκτωβρίου 1912, την ημέρα που ο ελληνικός στρατός έμπαινε νικηφόρα στη Θεσσαλονίκη. Σκόπευαν να το χρησιμοποιήσουν ως ορμητήριο των επιχειρήσεών τους στη Μακεδονία και ειδικότερα για την πραγματοποίηση του μεγάλου τους ονείρου, την κατάληψη της Θεσσαλονίκης. Το Κιλκίς κατά την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα ήταν άντρο κομιτατζήδων, ενώ στην πόλη είχαν απομείνει μόνο 30 ελληνικές οικογένειες.
Από την ημέρα της κατάληψή του, οι Βούλγαροι πραγματοποίησαν ένα εκτεταμένο δίκτυο οχυρωματικών έργων και δημιούργησαν μία αμυντική γραμμή, που εκτεινόταν από το Καλίνοβο (σήμερα Σουτογιαννέικα Κιλκίς) μέχρι το χωριό Λαχανάς, στα βόρεια του σημερινού Νομού Θεσσαλονίκης. Τα οχυρωματικά έργα στην περιοχή είχαν έκταση γύρω στα 10 χιλιόμετρα και βάθος έξι χιλιόμετρα.
Το ελληνικό επιτελείο, μετά τον αρχικό αιφνιδιασμό της 16ης Ιουνίου, αποφάσισε να επικεντρώσει την κύρια επιθετική του ενέργεια στη γραμμή Καλινόβου – Κιλκίς – Λαχανά. Αν κατόρθωνε να εκπορθήσει τη βουλγαρική αμυντική γραμμή, ο δρόμος προς την κοιλάδα του Στρυμώνα και τις Σέρρες ήταν ανοιχτός. Διαφορετικά διακυβευόταν η τύχη της Θεσσαλονίκης και των ελληνικών κατακτήσεων στη Μακεδονία.
Η ελληνική επίθεση εκδηλώθηκε το πρωί της 19ης Ιουνίου 1913, σύμφωνα με το επιτελικό σχέδιο. Η 1η Μεραρχία με διοικητή τον αντιστράτηγο Μανουσογιαννάκη και η 6η Μεραρχία με διοικητή τον συνταγματάρχη Δελαγραμάτικα ενήργησαν επίθεση στον ορεινό τομέα του Λαχανά, οι Μεραρχίες 2η (διοικητής υποστράτηγος Καλάρης), 3η (διοικητής Υποστράτηγος Δαμιανός), 4η (υποστράτηγος Μοσχόπουλος), 5η (Συνταγματάρχης Γεννάδης) διατέθηκαν για τη βασική επιθετική ενέργεια στο Κιλκίς. Η 10η Μεραρχία υπό τον συνταγματάρχη Παρασκευόπουλο επιτέθηκε κατά των υψωμάτων του Καλίνοβου. Η ταξιαρχία του Ιππικού υπό τον συνταγματάρχη Ζαχαρακόπουλο συνέδεε τις τέσσερεις μεραρχίες του «κέντρου» με την 10η. Η συνολική δύναμη των ελληνικών δυνάμεων ανερχόταν σε 117.861 άνδρες και 176 κανόνια. Την αμυντική γραμμή των Βουλγάρων υπερασπιζόταν η 2η Στρατιά υπό τον στρατηγό Ιβανώφ, με δύναμη άνω των 40.000 ανδρών.
Οι μάχες από την πρώτη στιγμή ήταν πεισματώδεις και πολλές φορές εκ του συστάδην: σώμα με σώμα και εφ’ όπλου λόγχη. Οι ελληνικές απώλειες υπήρξαν μεγάλες. Λόγω του λοφώδους και γυμνού εδάφους της περιοχής, οι Έλληνες στρατιώτες ήταν διαρκώς εκτεθειμένοι στα εχθρικά πυρά. Μετά από σφοδρές, κατά κύματα, επιθέσεις, ο ελληνικός στρατός το βράδυ της 20ης Ιουνίου βρέθηκε σε απόσταση ολίγων εκατοντάδων μέτρων από τις πρώτες οχυρωματικές θέσεις των υπερασπιστών του Κιλκίς.
Οι Βούλγαροι είχαν δημιουργήσει ένα εκτεταμένο δίκτυο ορυγμάτων, τα οποία ήταν ενισχυμένα με πρόχειρα, αλλά καλοφτιαγμένα πυροβολεία. Ήταν βέβαιο ότι μία κατά μέτωπο επίθεση θα στοίχιζε στους επιτιθέμενους σημαντικές απώλειες και θα τους καθήλωνε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Γι’ αυτό, το επιτελείο διέταξε την 2α Μεραρχία να εκτελέσει πλευρικό νυχτερινό αιφνιδιασμό, που ήταν απολύτως επιτυχημένος. Μόλις ξημέρωσε η 21η Ιουνίου επιτέθηκαν και οι υπόλοιπες τρεις μεραρχίες του κεντρικού τομέα. Στις 11 το πρωί οι Βούλγαροι άρχισαν να υποχωρούν σε όλο το μήκος του μετώπου με κατεύθυνση τη Δοϊράνη και τον Στρυμώνα. Ο αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος διέταξε την 4η και 5η Μεραρχία να τους καταδιώξουν. Το ισοπεδωμένο Κιλκίς ήταν υπό ελληνικό έλεγχο.
Αμέσως σχεδόν ξέσπασε οξεία αντιπαράθεση μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας για τις εκτεταμένες καταστροφές, που προκλήθηκαν στο Κιλκίς. Η βουλγαρική πλευρά κατηγόρησε τον ελληνικό στρατό ότι πυρπόλησε την πόλη, ενώ το ελληνικό στρατηγείο υποστήριξε ότι την πόλη πυρπόλησαν οι υποχωρούσες βουλγαρικές μονάδες. Ο ανταποκριτής των Τάιμς του Λονδίνου Κρόφορντ Πράις θα γράψει: «Η πόλις του Κιλκίς εκαίετο ήδη όταν είχον εισέλθει εις αυτήν οι Έλληνες, συνεπεία του πυρός του πυροβολικού – γεγονός άξιον ιδιαιτέρας προσοχής, αφού ακολούθως υπεστηρίχθη ότι δήθεν επυρπολήθη υπό του νικηφόρου στρατού».
Στο δεξιό της ελληνικής παρατάξεως, η 1η και η 6η Μεραρχία έδωσαν πείσμονες μάχες για να καταλάβουν τα υψώματα του Λαχανά. Η 1η Μεραρχία είχε πιο εύκολο έργο, καθώς προχώρησε χωρίς ιδιαίτερη αντίσταση. Αντίθετα, η 6η Μεραρχία αντιμετώπισε ισχυρότερη αντίσταση από τους Βούλγαρους και χρειάστηκε η εφ’ όπλου λόγχη για να καταληφθούν τα στρατηγικής σημασίας υψώματα 605 και 544 το βράδυ της 19ης Ιουνίου. Την επομένη, οι δύο μεραρχίες συνέκλιναν για να αντιμετωπίσουν τον βουλγαρικό στρατό στα χαρακώματα του Λαχανά. Στις 3 το απόγευμα της 21ης Ιουνίου οι δύο μεραρχίες επιτέθηκαν κατά των βουλγαρικών θέσεων και σε μία ώρα τους κατέβαλαν, αφού οι Βούλγαροι έχοντας πληροφορηθεί την κατάρρευση του μετώπου στο Κιλκίς, άρχισαν να υποχωρούν άτακτα προς τα βορειοανατολικά. Κύριο μέλημα της ηγεσίας τους ήταν να προλάβουν να διατηρήσουν υπό την κατοχή τους τις γέφυρες του Στρυμώνα, προτού φθάσουν εκεί οι ελληνικές δυνάμεις.
Στον τομέα του Καλίνοβου, η 10η Μεραρχία είχε απέναντί της την 3η Ταξιαρχία της 3ης Μεραρχίας του Βουλγαρικού στρατού, η οποία ήταν οχυρωμένη στα δύσβατα υψώματα της περιοχής. Στις 8 το πρωί της 19ης Ιουνίου επιχείρησε επίθεση εναντίον των εχθρικών θέσεων, αλλά αποκρούστηκε. Την επομένη απόσπασμα της 10ης Μεραρχίας κατέλαβε τη Γευγελή, που είχε εγκαταλειφθεί από τους Βουλγάρους και βρήκε άθικτη τη γέφυρα του Αξιού. Το απόγευμα της ίδιας ημέρα η ίδια μονάδα κατέλαβε τους Ευζώνους και στη συνέχεια διατάχθηκε να μεταβεί στο Κιλκίς, όπως και η υπόλοιπη μεραρχία. Όμως, η αντίσταση των Βουλγάρων συνεχιζόταν στα υψώματα του Καλίνοβου, μέχρι το απόγευμα της 21ης Ιουνίου, οπότε υποχώρησαν μετά τη διάσπαση του μετώπου στο Κιλκίς.
Μετά την επικράτηση των ελληνικών όπλων, ο Έλληνας επιτελάρχης αντιστράτηγος Βίκτωρ Δούσμανης τηλεγράφησε στον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο:
«Μετά χαράς αναγγέλλω την κατάληψιν του Κιλκίς, μετά τριήμερον σφοδρόν αγώνα. Ο εχθρός καταδιώκεται κατά πόδας. Ηθικόν στρατού μας έκτακτον».
Η ελληνική νίκη ήταν σπουδαία, από κάθε άποψη, αλλά το κόστος σε αίμα βαρύ. Οι νεκροί και οι τραυματίες ανήλθαν σε 8.828 άνδρες. Ιδιαίτερα υψηλές ήταν και οι απώλειες σε αξιωματικούς, καθώς ηγούνταν των μονάδων τους για να εμψυχώσουν τους άνδρες τους, πολλοί από τους οποίους ήταν νεοσύλλεκτοι.
Μία άλλη εξήγηση μας δίνει ο στρατηγός Στέφανος Σαράφης στα απομνημονεύματά του:
«Οι Βούλγαροι είχαν ορίσει καλούς σκοπευτές για να χτυπούν ειδικά τους αξιωματικούς που φαίνονταν γιατί γυάλιζαν τα χρυσά γαλόνια στο καπέλο και τις επωμίδες. Ύστερα από αυτό διατάχτηκε όλοι οι βαθμοφόροι να βγάλουν τα διακριτικά τους για να μην γνωρίζονται από μακριά». Οι απώλειες από τη βουλγαρική πλευρά ήταν 6.971 άνδρες νεκροί και τραυματίες, καθώς και 2.500 αιχμάλωτοι.
Η επόμενη πολεμική αναμέτρηση Ελλήνων και Βουλγάρων θα γίνει στις 23 Ιουνίου 1913 στη Δοϊράνη.
Πηγή: sansimera.gr

Πέθανε ο ηθοποιός και ζεν πρεμιέ του κινηματογράφου Ερρίκος Μπριόλας



https://www.tlife.gr


Πέθανε ο ηθοποιός και ζεν πρεμιέ του κινηματογράφου Ερρίκος Μπριόλας | tlife.gr

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών ο ηθοποιός Ερρίκος Μπριόλας. Ο αγαπημένος ηθοποιός έπαιξε σε δεκάδες ελληνικές ταινίες και πήρε τον τίτλο του «ζεν πρεμιέ» αφού είχε ιδιαίτερη πέραση στα κορίτσια.  Ο ίδιος έχει πει στην εφημερίδα Espresso το 2016 για τα παιδικά του χρόνια: «Γεννήθηκα πλατεία Κάνιγγος με αρχές Ακαδημίας αριστερά, είναι ακόμη εκεί το περίφημο κτίριο Hollywood. Σε αυτό βρίσκονταν όλες οι κινηματογραφικές εταιρίες. Εμείς είχαμε ένα βενζινάδικο και ένα κατάστημα βουλκανιζατέρ. Δεν γνώρισα μητέρα, γιατί, ενώ ήταν έγκυος, είχε καρκίνο σε όλη την κοιλιακή χώρα, γι’ αυτό, όταν καμιά φορά μου λένε για την ασθένεια, τους απαντάω: «Τι λέτε, ρε παιδιά, εγώ κολύμπαγα μέσα στον καρκίνο. Αυτός είναι φιλαράκι μου». Όταν με γεννούσε, ψυχορραγούσε και ρώτησε τι είναι, αγόρι ή κορίτσι. Της απάντησαν αγόρι κι «έφυγε». Μεγάλωσα με κουβερνάντες, ψυχρές μεν, αλλά αναγκαίες.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1933. Η οικογένειά του ήταν αυτοκινητιστές και ο Ερρίκος ακολούθησε το επάγγελμα και έγινε οδηγός ταξί, μέχρι που η δεύτερη γυναίκα του (πελάτισσά του στο ταξί) τον παρότρυνε να γίνει ηθοποιός. Έπαιξε σε πολλές ελληνικές ταινίες ρόλους «ζεν πρεμιέ» και λόγω της εμφάνισης και του ταλέντου του έγινε πολύ δημοφιλής, ιδίως μεταξύ των νεαρών κοριτσιών.
H κηδεία του θα γίνει την Παρασκευή στις 5 το απόγευμα στο νεκροταφείο Βριλησσίων
Η ηθοποιός Γκέλυ Γαβριήλ έγραψε στο προφίλ της στο facebook
Όσα είχε πει το 2016 στην Εspresso για το γάμο του
Κάνατε τρεις γάμους αλλά σήμερα είστε μόνος. Τι αναμνήσεις κρατάτε από τα τρία στεφάνια;
«Όντως πλέον είμαι μόνος! Ο πρώτος γάμος έγινε ενώ είχαν παντρευτεί τα αδέλφια μου και ήμουν μόνος. Γνώρισα μια κοπέλα, άξιζε τον κόπο και αποφασίσαμε να παντρευτούμε. Εδώ έκανα τη λαδιά μου. Αποκτήσαμε ένα ωραίο κοριτσάκι, τη Μαριντίνα (Μαρία έλεγαν τη μητέρα μου και Κωνσταντίνο τον πατέρα μου), και περνούσαμε ωραία. Ηταν πολύ έξυπνη γυναίκα, δούλευε σε μια εταιρία που έκανε μακέτες, όπου μια φορά, μία και μοναδική, έκανα τη λαδιά και δυστυχώς το έμαθε. Υπήρξα κι εγώ, βέβαια, ωμά ειλικρινής. Με ρώτησε και της το είπα και μάλιστα τη λαδιά την έκανα με μια φιλενάδα της. Μέχρι τότε ήμασταν αγαπημένοι. Μου είπε «χωρίζουμε» κι εγώ τη ρώτησα «για ένα σφάλμα;». Το κακό είναι πως την κόρη μου την είδα μόνο μια φορά πριν από πολλά χρόνια, καθηγήτρια ούσα. Οπως έμαθα, παντρεύτηκε, έχει κάνει κόρη, η οποία έχει αποκτήσει κι εκείνη παιδάκι. Δηλαδή έχω δισέγγονο αυτή τη στιγμή! Η Γιολάντα -έτσι έλεγαν τη γυναίκα μου- την κράτησε μακριά και δεν μου το συγχώρησε ποτέ. Υστερα από χρόνια παντρεύτηκε έναν πολύ ωραίο άνθρωπο.
Μετά ήρθε η Φωφώ, μια χωρισμένη με δύο παιδιά. Τα λάτρευα τα παιδιά της κι εκείνα με αγαπούσαν. Ηταν μεγαλύτερή μου, γι’ αυτό κι εγώ δίνω συμβουλή πάντα στ’ αγόρια να κοιτούν η σύντροφός τους να είναι 5-6 χρόνια πιο μεγάλη, όχι μικρότερη. Το πιο δυνατό συναίσθημα για μια γυναίκα είναι η μητρότητα και μια μεγαλύτερη, αν ερωτευτεί έναν μικρότερό της, χωρίς να το καταλαβαίνει δίνει πολλή στοργή και ο γάμος είναι ευτυχισμένος.
Δυστυχώς τα παιδιά της είχαν γεννηθεί στην Αμερική και, όταν έφτασαν 17-18, έπρεπε να επιστρέψουν εκεί για να μη χάσουν την υπηκοότητά τους. Ετσι, πήγε και η μητέρα τους. Εγώ τι να έκανα στην Αμερική; Είχα καριέρα εδώ. Εμαθα, με λύπη, πως ο γιος της πήγε στο πολεμικό ναυτικό και ως τουρίστας επισκέφτηκε τις Ινδίες. Επεσαν πιστολιές, η μια τον βρήκε και πέθανε. Οταν το έμαθα, τρελάθηκα.
Και πέρασαν τα χρόνια και γνώρισα τη Νατάσα -Σούλα τη φωνάζαμε-, όταν πάντρεψα την πρώτη της ξαδέρφη. Κάναμε μια σχέση και προχωρήσαμε σε γάμο. Χωρίσαμε, αλλά δεν έχουμε πάρει διαζύγιο. Εχω να τη δω 20 χρόνια και, όπως μου λένε, δεν έχει αλλάξει καθόλου».