Σάββατο, 20 Ιουλίου 2019

Τέρμα τα μια και τριάντα






  • Πώς να ξεχάσεις τους εισπράκτορες στα λεωφορεία και τα τρόλεϋ....
    Τον δερμάτινο κερματοδέκτη  και μαζί τα εισιτήρια στο ίδιο χέρι με το βρεγμένο
    σφουγγαράκι που όταν στέγνωνε το αντικαταστούσε με το σάλιο.
    Αργότερα τους είδαμε με ένα μηχανάκι στον λαιμό
    που με μοχλό που γύριζε έκοβε τα εισιτήρια.
    Στριμωχνότανε ο φουκαράς μαζί με τους επιβάτες και όταν επιτέλους
    καθότανε στην θέση του με το μικρό γραφειάκι και το μικρόφωνο
    φώναζε .....
    "....Πλατεία Κολιάτσου....Άγιος Λουκάς..."
    Σε κάποια δρομολόγια υπήρχαν και διαφορετικές τιμές εισιτηρίων οπότε
    άκουγες  ...."...τέρμα τα μια και τριάντα..." ...και έπρεπε να κατέβεις.
    Μονίμως οι στάσεις είχαν κόσμο και ειδικά όταν πήγαιναν
    στην δουλειά τα πρωϊνά αλλά και τα μεσημέρια οπότε το σπρωξίδι ήταν
    ρουτίνα.
    Τις εύσωμες τις ανεβάζανε σηκωτές....άκουγες φωνές αλλά και έβλεπες
    χαστούκια να πέφτουν.
    Ο εισπράκτορας προσπαθούσε να κλείσει την πόρτα.....η ατμόσφαιρα
    μέσα στο λεωφορείο αποπνικτική από την απλυσιά.
    Τα αντιοσμητικά δεν κυκλοφορούσαν ευρέως.
    Οι εφαψίες και οι πορτοφολάδες έπιαναν "δουλειά" στις αφετηρίες και στις
    στάσεις των λεωφορείων τις ώρες αιχμής.
    Εύκολη δουλειά για την Ασφάλεια της εποχής γιατί αυτοί οι τύποι ήταν
    φακελωμένοι και με παρατσούκλια.
    Ο ένας έδινε τον άλλο....αλλά είχαν και την περιοχή τους και τα
    παρατσούκλια τους....

«Ο οδηγός του ταξί με το νεκρό παρακαλείται να έρθει στη ρεσεψιόν». Τα ευτράπελα των πλοίων και οι ευρηματικές ιδέες των λαθρεπιβατών για να αποφύγουν τον έλεγχο των εισιτηρίων



Τη δεκαετία του 80, το ονομαστικό εισιτήριο δεν υπήρχε ακόμη. Έτσι, τα πλοία στα δημοφιλή νησιά ταξίδευαν υπερπλήρη, καθώς η καταμέτρηση των επιβατών με το «μάτι» ήταν ένα συνηθισμένο φαινόμενο. Εκείνη την εποχή τα πλοία χωρούσαν περίπου 1500 επιβάτες και στην κρίσιμη τουριστική περίοδο πολλές φορές ταξίδευαν υπερδιπλάσιοι. Ιδιαίτερα την περίοδο του Δεκαπενταύγουστου κάθε πλοίο φόρτωνε πάντα ένα 30% πάνω απ’ αυτό που μπορούσε να μεταφέρει. Ήταν ένα φαινόμενο που όλοι γνώριζαν και έκαναν τα «στραβά μάτια». Οι ταξιδιώτες της τελευταίας στιγμής πίεζαν να μπουν στο πλοίο ακόμη και χωρίς εισιτήριο. Είχαν βέβαια τη δυνατότητα να κόψουν εισιτήριο και μέσα στο πλοίο. Ο πλοίαρχος γνώριζε τον πραγματικό αριθμό των επιβατών μόνο το βράδυ όταν τελείωνε ο έλεγχος, στον οποίο καταμετρούνταν όλα τα εισιτήρια. Oι πατέντες των επιβατών Όσοι μάλιστα ταξίδευαν χωρίς εισιτήριο, έψαχναν τρόπους να κρυφτούν από τους ελεγκτές. Μία από αυτές τις πατέντες, ήταν να κρυφτούν στις βάρκες για να αποφύγουν τον έλεγχο. Άλλοι επιβάτες κλειδώνονταν στις τουαλέτες, ενώ όταν γίνονταν γνωστά τα κόλπα τους, έκαναν πιο εντατικούς ελέγχους για να τους βρουν. Οι επιβάτες γίνονταν ευρηματικοί ακόμη και όταν ήθελαν να μεταφέρουν νεκρούς. Αυτό συνέβαινε λόγω της υψηλής τιμολόγησης της νεκροφόρας. Σε κάποιες περιπτώσεις δεν έλειψαν και οι υπερβολές, όπως αυτή με έναν μακαρίτη που έπρεπε να «επιστρέψει» στο νησί του για να γίνει η ταφή. Όπως αφηγείται ο πρόεδρος του Συνδέσμου Επιχειρήσεων Επιβατών Ναυτιλίας, Μιχάλης Σακέλλης , στη «Μηχανή του Χρόνου», όταν έπρεπε να μετακινηθεί κάποια νεκροφόρα, οι πράκτορες διαπραγματεύονταν σε πάρα πολύ υψηλές τιμές. Θυμάται ένα δρομολόγιο το 1979 για Αργοστόλι όταν κάποιος «αποφάσισε να μεταφέρει τον νεκρό του πατέρα μέσα στο πορτ-μπαγκάζ ενός ταξί». Όταν ο λογιστής του πλοίου  πληροφορήθηκε ότι ο ταξιτζής είχε βάλει τον μακαρίτη μέσα στο πορτμπαγκάζ για να αποφύγει την ειδική χρέωση, έκανε ξεχωριστή ανακοίνωση από τα μεγάφωνα του πλοίου: Ο οδηγός του ταξί με το νεκρό παρακαλείται να έρθει στη ρεσεψιόν Αυτή δεν ήταν η μόνη ανακοίνωση που προκαλούσε γέλια σε επιβάτες και ναυτικούς. Δεν ξεχνιούνται οι «αγριοφωνάρες» στα αγγλικά που κανείς δεν καταλάβαινε, αλλά όπως εξηγεί ο κ. Σακέλλης κανείς δεν παρεξηγούσε. «Οι ξένοι μας αγαπούσαν και ας μη μιλάγαμε τότε καλά Αγγλικά. Ήταν οι πρώτοι τυχεροί που απόλαυσαν τα νησιά μας πριν εμείς ακόμη το πάρουμε χαμπάρι». Οι κεκέδες Από τα ταξίδια δεν έλειπαν ευτράπελα και καυγάδες, στους οποίους συχνά επενέβαινε ο καπετάνιος σε ρόλο «διαιτητή» και προσπαθούσε να κατευνάσει τα πνεύματα ώστε να λήξει το επεισόδιο. Ένα τέτοιο εκτυλίχθηκε ανάμεσα σε δύο βραδύγλωσσους. Ο «κεκές» επιβάτης του πλοίου απευθύνθηκε στον καμαρότο να παραγγείλει καφέ. Ο υπάλληλος προσπαθούσε να καταλάβει μέσα από ερωτήσεις πως προτιμούσε τον καφέ του ο πελάτης. Για κακή τους τύχη όμως και ο καμαρότος ήταν βραδύγλωσσος. Έτσι ο επιβάτης θεώρησε ότι ο καμαρότος τον κορόιδευε για τον τρόπο ομιλίας του. Θύμωσε πολύ και διαπληκτίστηκαν. Τελικά παρενέβη ο καπετάνιος του πλοίου, Κώστας Τζώρτζης. Η παρέμβασή του ήταν λυτρωτική, καθώς τους εξήγησε τι ακριβώς είχε συμβεί. Το επεισόδιο έληξε και οι δύο άντρες έγιναν φίλοι. Ο ερωτευμένος επιβάτης βούτηξε στη θάλασσα Άλλο ένα αξέχαστο περιστατικό αφηγήθηκε στη Μηχανή του Χρόνου, ο εφοπλιστής Αντώνης Αγαπητός. Θυμήθηκε έναν νεαρό επιβάτη που εξομολογήθηκε εν πλω στην κοπέλα του ότι εάν τον εγκαταλείψει θα πηδήξει στη θάλασσα. Η απειλή του επαναλαμβανόταν μέχρι που τελικά την έκανε πράξη. Το πλοίο έπλεε με ταχύτητα 20 μιλίων όταν ο νεαρός πήδηξε από το καράβι. Το περιστατικό παρατηρούσε ο μπάρμαν του εξωτερικού καταστρώματος, ο οποίος σήμανε συναγερμό. Η διάσωση ήταν δύσκολη καθώς ήταν νύχτα. Με τη βοήθεια προβολές εντόπισαν τον επιβάτη και τον ανέβασαν στο πλοίο. Το καταπληκτικό είναι ότι ο πλοίαρχος έδειρε τον «άτακτο» επιβάτη για να του βάλει μυαλό και να μην επαναλάβει την πράξη του.... 

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr

Παρασκευή, 19 Ιουλίου 2019

ΑΘΗΝΑ 14.15 μ.μ. 5,1 ρίχτερ !!!!!




Έπεσε ο σταυρός της Αγίας Ειρήνης στην Αιόλου από τον σεισμό

Κομμάτια του σταυρού στον πεζόδρομο.
epese-o-stauros-tis-agias-eirinis-stin-aiolou-apo-ton-seismo
Δεν άντεξε τα ρίχτερ ο σταυρός του τρούλου της εκκλησίας της Αγίας Ειρήνης στο κέντρο της Αθήνα στην οδό Αιόλου. Ο μαρμάρινος σταυρός κατέρρευσε και τα κομμάτια του γέμισαν τον πεζόδρομο του ιστορικού κέντρου της πόλης.

Δεν σημειώθηκε κάποιο ατύχημα από τα κομμάτια του σταυρού, ενώ πολλοί ήταν εκείνοι που σταματούσαν στον πεζόδρομο για να δουν τη ζημιά.
Δείτε εικόνες:
























Φωτογραφίες: EUROKINISSI
thetoc.gr


Ο ναός της Αγίας Ειρήνης, κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1847-1850, πάνω σε προηγούμενο μεσαιωνικό ναό, ο οποίος στις αρχές του 17ου αιώνα ήταν μετόχι της Μονής Πεντέλης.

Η παλαιότερη μεσαιωνική εκκλησία της Αγίας Ειρήνης είχε αποτεφρωθεί κατά τον πρώτο χρόνο της επανάστασης και είχε μείνει μόνο το μπροστινό του μέρος. 

Μετά την επανάσταση και την αναδόμησή της, έγινε ιδιαίτερα σημαντική εκκλησία, δεδομένου ότι εκεί γίνονταν οι επίσημες τελετές όταν η Αθήνα ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. 

Τα δόντια



Υπήρχαν οδοντίατροι εκείνα τα χρόνια αλλά πόσοι πήγαιναν από την γειτονιά
σε αυτόν δεν έχει σημασία.
Η μασέλα του ηλικιωμένου σήμαινε ότι ήταν ...εύπορος.
Έβαζε και μερικές χρυσές θήκες και ανέβαζε το κασέ του ειδικά ο γεροντοκόρος
ή ο χήρος που ήθελε να παντρευτεί.
Πώς βολευόντουσαν οι...ασθενείς με πονόδοντο στην γειτονιά;
Με γιατροσόφια από μια θαρραλέα γυναίκα που το έλεγε η περδικούλα της.
Δεν ζητούσε χρήματα αλλά όλοι άφηναν ότι μπορούσαν....
Μέχρι εξαγωγές έκανε ....
Ζέστενε την τανάλια της (οδοντιατρική) και χωρίς αναισθητικό πέταγε
το κουφαλιασμένο....
Μερικά καλμόλ μετά και αλατόνερο....κανένας δεν είχε πεθάνει.
Για τα παιδιά ήταν εύκολη η δουλειά της με τα δόντια που αλλάζανε.
Δέσιμο με κλωστή και έξω από το σπίτι ο "ασθενής" να κοιτάει τα κεραμίδια
για να δεί πού θα πετάξει το παλιό δοντάκι.
Και εκείνο μισοκλαμένο χάζευε....και περίμενε να δεί το πουλί που θα πήγαινε
να πάρει το παλιό δόντι.
Η στοματική υγιεινή άγνωστη τότε και η οδοντόκρεμα ...πολυτέλεια.
Η  ΚΟΛΥΝΟΣ ήταν γνωστή ....
Έβλεπες σημερινούς πενηντάρηδες να μοιάζουν για ογδοντάρηδες χωρίς δόντια.
Τα μάγουλα ρουφηγμένα μέσα .
Όσοι είχαν μασέλα την πρόσεχαν ως κόρη οφθαλμού....ήταν πολύτιμη...
κόστιζε μια περιουσία για την δική τους τσέπη.
Αρκετοί την χρωστούσαν ακόμα αφού την πλήρωναν με δόσεις.
Περάσανε τόσα χρόνια και μας έφεραν πάλι πίσω στα παλιά να βλέπουμε
το οδοντιατρείο σαν το κοσμηματοπωλείο του ΖΟΛΩΤΑ.

Καύσωνας στην Αθήνα του 1950


"Από του Σαββάτου η πρωτεύουσα φλέγεται κυριολεκτικώς από την απότομον άνοδον της θερμοκρασίας, εντωμεταξύ όλα τα μέσα έχουν εφαρμοσθή δια την αντιμετώπισιν της ζέστης, αυτές αι δύο Αθηναίες χρησιμοποιούν μιάν ομβρέλλαν δια να αποκόψουν τις φλογερές ακτίνες του ηλίου."


Δεκαετία του 1950
ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΘΗΝΑΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ
ΑΦΟΙ ΦΛΩΡΟΥ

ΠΗΓΗ

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2019

Ο "ξερονησιώτης"






  • Ρε τι είχε τραβήξει στα ξερονήσια ο γείτονας....δεν τον θυμάμαι  να κάθεται
    πολύ καιρό στο δωμάτιο της αυλής με την μάνα του.
    Είχε την ιδεολογία του και μάλιστα τηρούσε τους κόκκινους κανόνες πιστά....
    εξωφρενικά πιστά θα έλεγα.
    "Δεν υπογράφω...." αυτό ήταν το σλόγκαν του....και δεν υπέγραφε "μεταμέλεια"
    για να τον αμολύσουν από το ξερονήσι.
    Αρρώστησε η μάνα του και ανησυχούσε....της έγραφε συνέχεια ...αλλά με το κουράγιο δεν γινότανε τίποτα.
    Ο γεροντότερος της γειτονιάς κομμουνιστής αναμπάμ μπαμπαντάμ του έστειλε
    μια επιστολή και τον έπεισε.
    Και γύρισε στην γειτονιά....
    Από την επόμενη ημέρα έτρεξε να βρεί δουλειά πού αλλού στην οικοδομή
    όπου εκεί δεν χρειαζότανε κοινωνικών φρονημάτων.
    Πέρασε ο καιρός και είχε αρχίσει να ενσωματώνεται με την γειτονιά....να μιλάει.
    Οι γείτονες ήταν ενωμένοι και άφηναν τα πολιτικά στην άκρη.
    Υπήρχαν και αστυνομικοί και εργάτες και ελεύθεροι επαγγελματίες...
    όλοι του μεροκάματου.
    Άντε στο καφενείο καμμία κουβέντα παραπάνω αλλά μέχρι εκεί.
    Αυτός όταν άκουγε πολιτικά άλλαζε καρέκλα ....
    Στα χρόνια της Χούντας τα τραγούδια του Θεοδωράκη ήταν στοιχείο
    ασθένειας γι αυτόν που τα άκουγε αλλά και που τα εκτελούσε και φρόντιζε
     η αστυνομία να τον ...κάνει καλά.
    Ένα Σαββατόβραδο της άνοιξης οι συγκάτοικοι της αυλής διασκεδάζουν όπως συνήθιζαν ρεφενέ και με κιθαρίτσα που κάποιος γρατζούνιζε ....
    Μαζί και ο "ξερονησιώτης"....
    Το ένα τραγούδι έφερε το άλλο και του Μίκη.....
    Η αυλόπορτα χτύπησε και ήταν ο αστυφύλακας περιπολίας.
    Με το που άκουσε ο αριστερός συγκάτοικος ποιός ήταν άνοιξε το παράθυρο
    και πήδηξε στον δρόμο και άρχισε να τρέχει.
    Ο αστυφύλακας έκανε συστάσεις για το ρεπερτόριο της παρέας και απεχώρησε
    ευγενικά.
    Ο συγκάτοικος ξαναγύρισε μετά από μέρες και αφού είχε βεβαιωθεί
    ότι ο αστυφύλακας δεν έψαχνε αυτόν εκείνο το βράδυ.

Η ΠΑΛΙΑ ΑΘΗΝΑ Οπίσω εις την ...κουζίνα «Μεντάμ έ ντεμουαζέλ λυπούμεθα εκ βάθους ψυχής... αλλά αδειάστε μας τη γωνιά!»




1931. Τα προβλήματα από την οικονομική κρίση του '29 γίνονται τώρα ορατά και στην Αθήνα. Σημειώνονται μεγάλες ανατιμήσεις, απόρροια των ελλείψεων και της κερδοσκοπίας. Σοβαρά κρούσματα ανεργίας. Πολλές οικογένειες αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης. Για τους ανέργους λειτουργούν συσσίτια. Η κυβέρνηση καταβάλλει προσπάθεια περιορισμού των εισαγωγών, με ταυτόχρονη προβολή των ελληνικών προϊόντων. Τον επόμενο χρόνο και μετά από απεγνωσμένη μάχη σωτηρίας, ο Ελ. Βενιζέλος αναγκάζεται να κηρύξει στάση πληρωμών. Πολλές τράπεζες χρεοκοπούν. Μέσα σ' αυτό το κλίμα έχουμε κοινωνικές αναταράξεις: «Γυναίκες αφήστε τα γραφεία ελεύθερα για τους άνδρες και γυρίστε σπίτια σας» «Εδώ δεν μπορούμε να ζήσουμε οι άνδρες –άντε στο καλό κορίτσια» «Μεντάμ έ ντεμουαζέλ λυπούμεθα εκ βάθους ψυχής... αλλά αδειάστε μας τη γωνιά!» Με τέτοια και παρόμοια συνθήματα ο ημερήσιος τύπος εκφράζει καθημερινά τις επικρατούσες στον άρρενα πληθυσμό απόψεις.   "Μα πουλάκια μου, κάντε τον αγώνα σας μέσα στην κουζίνα. Η γυναίκα επλάσθη δια το νοικοκυριό. Ο Θεός επήρε από την πλευράν του Αδάμ και έφτιασε την Εύαν, την οποίαν προσέφερε ως σύντροφον της ζωής του πρώτου. Την έφτιασε λεπτήν, ώμορφη, χαριτωμένην, ναζού, να τον περιποιήται, να τον αγαπά, να τον ... απατά." Αντιγράφω από τα «Αθηναϊκά Νέα». Το σχετικό ρεπορτάζ με τα ακαταμάχητα επιχειρήματα υπογράφει ο Μίμης Ψαθάς: «.... Ανακοινώνω στην δεσποινίδα προϊστάμενον που διεθύνει ολόκληρον τμήμα σε δημόσιον γραφείον: -Αγαπητή μου... αφήστε κάτω, περικαλώ το χαρτί, το καλαμάρι και το ύφος και φτιάχτε μου το ταχύτερον μίαν ζεστήν σούπαν. Μ' αυτό το κρύο είνε το χρησιμώτερον πράγμα που μπορεί να βγή απ' τα χεράκια σας. Η δεσποινίς που διευθύνει ολόκληρον τμήμα κλπ. Αγανακτεί: -Κύριε... δόστε μου την αίτησιν και τα δικαιολογητικά σας κα να λείπουν ή φλυαρίες. -Η αίτησίς μου: Μια σούπα! Και τα δικαιολογητικά μου: Ένεκα η κρίσις! Τι γλέντι... Θέλουν να διώξουν τα θηλυκά από τα γραφεία διότι έχουν σφίξη τα πράγματα.! Και ο αγώνας της γυναίκας; Μα πουλάκια μου, κάντε τον αγώνα σας μέσα στην κουζίνα. Η γυναίκα επλάσθη δια το νοικοκυριό. Ο Θεός επήρε από την πλευράν του Αδάμ και έφτιασε την Εύαν, την οποίαν προσέφερε ως σύντροφον της ζωής του πρώτου. Την έφτιασε λεπτήν, ώμορφη, χαριτωμένην, ναζού, να τον περιποιήται, να τον αγαπά, να τον ... απατά. Ούτε επάνω στον θυμό του ο Θεός εξέχασε ώστε να μπερδέψη τους ρόλους των δύο φύλων. Την ώρα που τους έδιωξε από τον παράδεισον έθεσε σαφώς το ζήτημα, αποταθείς προς τον Αδάμ: -Με τον ιδρώτα του προσώπου σου να κερδίζης τον άρτον σου!     Είπε τίποτε παρόμοιον στην Εύα; Ίσα-ίσα που της υπέμνησε εντονώτερα τον ρόλο της με την ποινήν που της έβαλε όσον αφορά τον τρόπον κατά τον οποίον θα γεννά τα τέκνα της. 




Η γυναίκα όμως επανεστάτησε κατά του ανδρός έβαλε τα δυνατά της και κερδίζει και αυτή τον άρτον μόνη της. Εάν η κατάστασις αυτή εξακολουθήση, θα αυξηθή τόσο ο αριθμός των ανέργων ώστε πολλοί σύζυγοι θα μείνουν χωρίς δουλειά, ενώ η γυναίκες τους θα εργάζωνται. Ο άντρας θα μείνη στο σπίτι και η γυναίκα θα γυρνά τα μεσημέρια: -Γιώργο, δεν μπορεί να συνεχιστή αυτή η κατάστασις! Αυτό το ψητό που μαγείρεψες σήμερα είνε αίσχος! Κι' ούτε εσκούπισες κι' ούτε συγύρισες!... Άνδρες... πρέπει να υψώσωμεν την σημαίαν με την σειράν μας. Απειλούμεθα με σκούπαν, τεντζερέδες, μπουγάδαν ... Αρκεί ότι φανήκαμε έως τώρα αβροί εις της γυναίκες. Να γυρίσουν το ταχύτερον πίσω εις την κουζίνα τους! Είπαν όμως ότι οι γυναίκες έχουν ευδοκιμήσει σ' όλες της δουλειές και ότι συναγωνίζονται εις αντίληψιν τον άντρα. Ένας λόγος περισσότερος να αναπτύξουν την ικανότητά τους εις το φυσικόν τους περιβάλλον. Εκεί όταν το θελήσουν θα κάνουν θαύματα. Οι καιροί είνε δύσκολοι. Ή όχι; Η Καίτη, η Σάσα, η Ζέττα, η Αριάδνη, η Μαρία, η Ασπασία που διαπρέπουν σήμερα εις τον καταρτισμόν των καταστάσεων, των αποφάσεων, των δημοσίων εγγράφων, αρκετά έχουν δουλέψει. Είνε καιρός να επιστρέψουν εκεί απ' όπου εξεκίνησαν. Άλλωστε είνε και εκ φύσεως πλασμένες περισσότερο για ένα καλομαγειρεμένο πιάτο ψητού παρά για οποιαδήποτε άλλη εργασία...». Η Παλιά Αθήνα περιμένει πάντα την επίσκεψή σας. 
η Παλιά Αθήνα
Πηγή: www.lifo.gr