Τρίτη, 31 Μαρτίου 2020

Αξέχαστα χρόνια






  • Το κουτσομπολιό της γειτονιάς όταν έμπαινε η άνοιξη άρχιζε στα σκαλιά έξω στο πεζοδρόμιο.
    Οι διαμένουσες στην ίδια αυλή έπαιρναν τα σέα τους και τα σκαμνάκια τους
    και θέσεις μάχης ενώ τα παιδιά έπαιζαν στον χωματόδρομο σηκώνοντας
    σκόνη.
    Το πρόβλημα λυνότανε με το λάστιχο της αυλής ....κατάβρεγμα με αποτέλεσμα
    οι ελβιέλες να λασπώνουν με ότι αυτό σήμαινε όταν θα έμπαιναν στην κάμαρα.
    Τότε θα κοκκίνιζαν επιτέλους τα μάγουλα που μονίμως είχαν το χρώμα της όχρας.
    Στο απέναντι πεζοδρόμιο άλλη ομήγυρις από άλλη αυλή έπαιρνε και αυτή θέση.
    Και τι δεν έλεγαν....παντρεύανε και χωρίζανε κόσμο στο λεπτό.....
    Η μια αυλή σχολίαζε την άλλη αλλά στην ουσία ήταν δεμένοι....πώς γινότανε αυτό ποτέ δεν το κατάλαβα.
    Στα δύσκολα ήταν πάντα μαζί....σε αρρώστειες....σε οικονομικά θέματα....
    όπως και ότι μπορούσε ο καθένας....
    Στο παιχνίδι των παιδιών υπήρχαν και ατυχήματα ....πεσίματα...γδαρσίματα....
    τσιμπήματα από σφήκες....καρούμπαλα....
    Έτρεχε κλαίγοντας ο πιτσιρικάς προς την μάνα του που καθότανε με τις γειτόνισες...
    η γεροντότερη είχε τον λόγο....με τάλιρο πίεζε το καρούμπαλο.
    Με το τσιμπίδι τράβαγε το κεντρί της μέλισσας και έβαζε το παιδί να ουρήσει στο χώμα για να το κάνει πηλό και να το βάλει στο πονεμένο σημείο μέχρι να έρθει η αμμωνία από το φαρμακείο.
    Για τον κακοδιάθετο το γιατρικό ήταν το ξεμάτιασμα.
    Σταγόνες λάδι να ρίχνει στο ποτήρι με το νερό και να εξαφανίζεται με τα λόγια που έλεγε από μέσα της φτύνοντας στην συνέχεια τον ασθενή ο οποίος σε λίγο άρχιζε να τρέχει προς την αλάνα.

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2020

Το δουλικό






  • Εκείνα τα χρόνια τα αρχοντόσπιτα της Αθήνας είχαν υπηρεσίες-υπηρέτριες
    κοινώς δουλικά όπως τις έλεγαν στις λαϊκές γειτονιές .
    Έμεναν στην καλύτερη περίπτωση στο δωμάτιο υπηρεσίας που υπήρχε επιπλωμένο με ένα ντιβάνι και μια μικρή ντουλάπα.
    Ωράριο δεν υπήρχε ξυπνούσε πρωϊ να ετοιμάσει και κοιμότανε το βράδυ
    μετά από τα αφεντικά.
    Έκανε όλες τις δουλειές ....πλύσιμο....σφουγγάρισμα....γυάλισμα
    με κερί τις ξύλινες εσωτερικές σκάλες....
    Έκανε επιθεώρηση η κυρία και αλλοίμονο αν εύρισκε σκόνη.
    Ήταν ευχαριστημένη όμως και έκανε υπομονή...στο χωριό ούτε να φάνε δεν είχαν.
    Τουλάχιστον έμενε στο Κολωνάκι ...εκεί δεν είχε χωράφια για να δουλεύει
    με ζέστη και κρύο.
    Είχε όνειρα...να παντρευτεί....να ανοίξει δικό της σπιτικό...έστω μια κάμαρα....
    μα πάλι θα δούλευε....μεροκάματα σε σπίτια που δεν είχαν μόνιμη.
    Και τον έβρισκαν τον καλό τους...έριχναν και νερό στο κρασί τους....δεν βαριέσε
    ελαττώματα όλοι έχουμε.....προτιμούσε το δικό της σπιτικό και να σταματήσει
    να λέει "....μάλιστα κυρία....συγγνώμη κυρία....".
    Άκουγες λοιπόν καυγάδες στην γειτονιά...."...ποιά ήσουνα μωρή...δούλα σε πήρα..."
    Και έκλαιγε η φουκαριάρα...έτρωγε και τις σφαλιάρες της....έφευγε αυτός
    και έλειπε μέρες ελπίζοντας ότι το δουλικό που παντρεύτηκε θα βαρεθεί
    και θα φύγει.
    Εκείνη δε έφευγε.
     Πού να πάει;
    Στο χωριό πίσω θα την σκότωναν στην καλύτερη περίπτωση.
    Είχε ελπίδες ότι με το παιδί που θα γεννούσε θα έφιαχνε η κατάσταση....
    Σιγά που έφιαχνε...

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2020

Καραντίνα στις ημέρες του κορονοϊού ....


....λίγο πρίν λαλήσουμε !!!!!

....και όταν λαλήσουμε δεν θα διαφέρουμε από τον ποιητή Φανφάρα !!!!

Ο ΣΚΟΤΑΔΟΨΥΧΟΣ

Φαρμάκι έχω στην Ψυχή
Φέρνει μαυρίλα θολερή

Στα στήθια μου


Νύχτα αξημέρωτη ξανά
Με το πιοτό της με κερνά
Εβίβα μου

Σκοτάδι πίνω για πιοτό
Πω πω πω πω
πω πω πω πω

Ντέφι της λύσσας μου κρατώ
Πω πω πω πω
πω πω πω πω

Και το μυαλό μου είναι θολό
Πω πω πω πω
πω πω πω πω.....

'Οταν μύριζε καλοκαιράκι





  • Όταν έμπαινε η άνοιξη έβλεπες στη γειτονιά ετοιμασίες για την υποδοχή
    του καλοκαιριού.
    Πρώτα τα ασπρίσματα.....τα φρεσκαρίσματα και δεν προλάβαινε 
    ο μπογιατζής....
    "....των παιδιών το δωμάτιο να περάσουμε να φύγει η μούχλα να μυρίσει ασβέστης...." έλεγε η μάνα.
    Το θερινό σινεμά είχε ανεβάσει ρολά και δουλεύανε μαστόροι....το αγιόκλημα
    που είχε θεριέψει να συμμορφώσουν....να βάψουν και να κολλήσουν την χάρτινη πινακίδα.....ΕΝΑΡΞΗ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΗΜΕΡΕΣ.....φυσικά καιρού επιτρέποντος.
    Έμπαιναν και τα ΠΡΟΣΕΧΩΣ με φωτογραφίες για να χαζεύεις και να περιμένεις
    πότε θα ανοίξει .
    Τα χειμερινά σινεμά ετοιμαζόντουσαν να κλείσουν και να βάλουν την πινακίδα
    ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ.
    Το θερινό σινεμά ήταν μια πολύ μεγάλη απόλαυση για όλα τα βαλάντια.
    Θα θυμηθώ και το θρυλικό ζαχαροπλαστείο ΧΑΡΑ στο Τέρμα Πατησίων
    (υπάρχει και σήμερα) όταν το ξεκίνησε ο φίλος ο Νίκος από την Πόλη
    και έμαθε τους Αθηναίους να τρώνε παγωτό....το περίφημο εκμέκ καϊμάκι.
    Σε ανέβαζε στους ουρανούς.....
    Μικροί μεγάλοι εν δράσει έξω από την ΧΑΡΑ .

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2020

Ο Φραγκλίνος



    Στοά στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας ήταν πιάτσα λαθραίου συναλλάγματος.
    Το δολάριο ο Θεός ...κυριαρχούσε και κυρίως ο Φραγκλίνος όπως  έλεγαν
    τα κατοσταδόλαρα ...
    Τα πλήρωνες παραπάνω από τα μικρότερα....
    Ήταν περιορισμένο το ποσό που έπρεπε να έχεις μαζί σου όταν πήγαινες
    στο εξωτερικό....τα έξτρα κατοσταδόλαρα εύκολα τα έκρυβες από παπούτσι
    μέχρι εσώρουχο.
    Οι ενδιαφερόμενοι αγοραστές ερχόντουσαν στην στοά όπου σουλατσάριζαν
    οι πωλητές....η συμφωνία έκλεινε και το ραντεβού κλεινότανε στο κυλικείο
    στο υπόγειο του μεγάρου.
    Βγάζανε μεροκάματο οι πωλητές και παντεσπάνι τα αφεντικά τους με τα γραφεία
    στο μέγαρο με τις παραπλανητικές πινακίδες...ΕΙΣΑΓΩΓΑΙ-ΕΞΑΓΩΓΑΙ....
    Από το γραφείο γινόντουσαν οι σοβαρές δουλειές ...μεγάλα ποσά έφευγαν
    για Ευρώπη αλλά κυρίως για Αμερική.
    Πουλούσαν κανένα ακίνητο ή είχαν λεφτά σε Ελληνικές τράπεζες
    τα έπαιρναν και τα έστελναν έξω για σιγουριά....ακόμα και στην Ευρώπη
    οι καταθέσεις τους ήταν σε δολάρια.
    Αυτό το έρημο Ελληνικό Κράτος κανένας ποτέ δεν το εμπιστεύτηκε
    και όχι άδικα.
    Τα πάντα γινόντουσαν από το γραφείο με το τηλέφωνο το μόνο φυσικά προηγμένο μέσο επικοινωνίας αλλά και με τα "περιστέρια" όπως έλεγαν τους ανθρώπους τους που ταξιδεύανε συνεχώς αλλά και με αυτούς που είχαν έξω.
    Γνωρίζανε το ρίσκο αλλά οι αμοιβές ήταν καλές.

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2020

Δεσποινίς ετών 39




    Θυμήθηκα αυτή την ταινία του ΄54 σε σενάριο των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου
    με τον αξέχαστο Βασίλη Λογοθετίδη να προσπαθεί να παντρέψει την μεγαλοκοπέλα
    αδερφή του Σμάρω Στεφανίδου προκειμένου να παντρευτεί κι αυτός την καλή του Ίλια Λιβυκού.
    Το δεσποινίς εκείνα τα χρόνια το χρησιμοποιούσαν για όλες τις ανύπαντρες
    γυναίκες ανεξαρτήτου ηλικίας.
    Ήταν ντροπή να προσφωνήσεις κυρία μια άγαμη ανεξαρτήτου ηλικίας.
    Ερχότανε ο γυμνασιάρχης στην τάξη και ρωτούσε.....
    "....τι μάθημα έχετε την επόμενη ώρα;"
    "...αρχαία με την δεσποινίς Αγόρογλου....κύριε γυμνασιάρχα..."
    "....με την δεσποινίδα....αγράμματε....η δεσποινίς της δεσποινίδος..."
    Γέλια....από κάτω.
    Η καθηγήτρια ήταν άνω των πενήντα.
    Όσο περνάγανε τα χρόνια και η δεσποινίς έμενε στους γονείς
    δυσκολεύανε τα πράγματα.
    Οι αναστεναγμοί έδιναν και έπαιρναν ....
    "....πού θα την αφήσουμε όταν πεθάνουμε...."
    Και δώστου τα προξενιά και τα ταξίματα στις προξενήτρες και προσπαθούσαν
    να πείσουν την θυγατέρα τους να ρίξει νερό στο κρασί της και να παντρευτεί
    κάποιον και ας είναι αρκετά μεγαλύτερος.
    Το θέμα ήταν από δεσποινίς να γίνει κυρία....τα υπόλοιπα λεπτομέρειες.
    Η προξενήτρα εκτός από την προίκα της κοπέλας διαφήμιζε και την αγνότητά της.
    "....θα την πάρεις όπως την γέννησε η μάνα της...."