Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

Με τα Γαλλικά της ...με το πιάνο της








  • Είπαμε η γειτονιά τότε ήταν οικογένεια...όλοι για έναν...ένας για όλους....
    Καλό παιδί ...νοίκιαζε ένα δωμάτιο στην απέναντι αυλή...σπούδαζε και δούλευε...
    Τα κατάφερε...πήρε το πτυχίο του...έπιασε δουλειά στην ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ.
    Γιορτή...πρώτος μισθός και στο ταβερνάκι όλη του η οικογένεια...οι γείτονες.
    Έτσι τους έλεγε....ένα πατέρα ξαναπαντρεμένο στο χωριό είχε αλλά χωρίς
    παρτίδες.
    Γνώρισε και μια κοπελιά....όλα καλά θα μου πείς.
    Από την Κυψέλη αυτή από πολύ πλούσια οικογένεια με τα Γαλλικά της το πιάνο της.
    Ο πατέρας της υφασματέμπορος....
    Προχώρησε το πράγμα....αντιρρήσεις οι γονείς αλλά έρως ανίκατε μάχαν και άλλα τέτοια σχετικά.
    Θα περνούσαν βέρες στο σπιτικό της κοπελιάς....καλεσμένοι οι δικοί του
    δηλαδή οι γείτονες....ο αρραβώνας στο αρχοντικό της Κυψέλης.
    Τρεχάτε ποδαράκια μου.....η ραπτομηχανή της σπιτονοικοκυράς έβγαζε φωτιές.
    Ράβε ξήλωνε τους παλιούς ταφτάδες από τις γυναίκες....
    Σιδέρωμα τα γαμπριάτικα κοστούμια που φυλάγανε για ώρα ανάγκης.
    Οι μεγαλύτεροι μικροί θα πηγαίναμε μαζί και προσπαθούσαμε να ξεμαυρίσουμε
    τα γόνατα από την αλάνα ακούγοντας συγχρόνως τον εξάψαλμο από την μάνα
    που άρχιζε και τελείωνε με το ίδιο....πρόσεχε κακομοίρη μου γιατί αααα....
    Λεωφορείο και μας κοιτούσαν περίεργα σκεπτόμενοι πού πάνε αυτοί τρείς χιλιάδες μόνοι τους.
    Εντάξει καμμιά δεκαριά είμαστε...
    Ο γαμπρός δεν καταλάβαινε τίποτα.....κάντε ότι θέλετε...αυτοί είμαστε.
    Μια κουβέντα ήταν....
    Και ανοίγει την πόρτα η υπηρεσία και ανεβαίνουμε την ξύλινη με ανοιχτό το στόμα.
    Οι γυναίκες ασυνήθιστες με τις γόβες που φορούσαν μια φορά τον χρόνο
    πήγαιναν σαν φρεγάτες με οκτώ μποφώρ.
    Στραβομουτσιούνασε λίγο η πεθερά με την ομήγυρη αλλά τι να κάνει....
    Πού να κάτσει ο πισινός σε τέτοια μαλακωσιά....πω πω πίνακες ζωγραφικής....
    τι πολυθρόνες....εκείνα τα ψηλά έπιπλα με τα σερβίτσια να φαίνονται...ασημικά.....
    ανθοστήλες με βάζα....
    Το ζευγάρι στον κόσμο του....μπήκε και δίσκος στο πικ απ με ξένη απαλή μουσική.
    Για δουλειά είχαμε πάει....αυτό σκεφτόμαστε....υπομονή κοντεύουμε.
    Ο πεθερός όμως χρόνια στην πιάτσα της Αιόλου....από φουκαράς είχε ξεκινήσει....ένας θείος μετά τον πήρε βοηθό κ.λ.π.
    Ξεκουμπώνει την γραβάτα....και δίνει το σύνθημα.....μεριάσανε και οι πολυθρόνες μπήκανε και οι κανονικοί δίσκοι....αναλάβανε και οι γείτονες τα κουμάντα και τους έμεινε αξέχαστο.
    Μέχρι και η πεθερά χόρεψε τσιφτετέλι.....το ζευγάρι στο μπαλκόνι έδινε όρκους.
    Έφτασε δ/ντής τραπέζης ο γαμπρός που δεν ξέχασε ποτέ την οικογένειά του
    την γειτονιά και αυτή καμάρωνε γι αυτόν.

1960 Mακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες

Ο αιτησιογράφος








  • Τον είχαν σε μεγάλη εκτίμηση στην γειτονιά....γραμματιζούμενος...συντρέχτης....
    Έτσι έλεγαν....
    Ήταν διαβασμένος δηλαδή και βοηθούσε όποιον είχε ανάγκη σε θέματα δημοσίου.
    Τι βοήθεια δηλαδή...
    Καμμία αίτηση για πιστοποιητικά τέτοια πράγματα....


    "Εν Αθήναις τη....
    Αίτησις
    του
    .......

    Θέμα
    παρακαλώ όπως ενεργήσετε τα δέοντα και μου χορηγηθεί
    πιστοποιητικόν.....
     Μετά τιμής

    ο αιτών"

    "Βάλε την υπογραφή σου ..."
    έλεγε στον πελάτη....
    " ...δεν ξεύρω γράμματα..."
    "....δεν πειράζει βάλε ένα σταυρό...."
    ...."και γράμματα δεν γνωρίζω..." συμπλήρωνε ο αιτησιογράφος.
    Τόσο για τα χαρτόσημα και τόσο για την αίτηση και δωρεάν οι πληροφορίες
    για τον όροφο που θα πάει.
    Αυτή ήταν η δουλειά του έξω από το Υπουργείο και έτσι έβγαζε το ψωμί του.
    Το  σπαστό τραπεζάκι  το άφηνε σε καφενεδάκι σε στοά πίσω από το Σύνταγμα.
    Γραφειοκρατία από τότε στο Δημόσιο...τα πάντα με αίτηση και χαρτόσημα μπόλικα.
    Το ίδιο τριμμένο κοστούμι και στην δουλειά έβαζε στο δεξί και το μαύρο μανίκι
    για να μην φθείρεται... το φθαρμένο.
    Πάντα αναμάσχαλα κρατούσε μια παλιά σχολική δερμάτινη τσάντα όπου έβαζε
    τα εργαλεία του....κόλλες αναφοράς....στυλούς...
    Δεν μπορούσε ο καθένας να κάνει αυτή την δουλειά έξω από τα Υπουργεία
    και τους Δημόσιους Οργανισμούς....έπαιρνε μια τυπική άδεια προφορική θα έλεγα.
    Ο κλητήρας στην είσοδο γνώριζε ποιοί αιτησιογράφοι έπρεπε να είναι
    στο πεζοδρόμιο.
    Υπήρχαν όμως και οι "πειρατές" που την έστηναν απέναντι και προσπαθούσαν
    να πάρουν τον πελάτη.
    Ένα ακόμα επάγγελμα του ποδαριού για την εποχή εκείνη.
    Η γειτονιά θα φρόντιζε στα γεράματά του και αυτόν.... 

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

Η άφιξη του "Ρώσου"






  • Είχε ένα γυιό ....τον μεγάλωσε μόνη της .....ο άντρας της με την λήξη του εμφυλίου την κοπάνισε για την Ρωσία για να μην τον πιάσουν.
    Πολλοί "πατριώτες" τότε που πολέμησαν και τους Έλληνες έφυγαν στο παραπέτασμα όπως έλεγαν τις κομμουνιστικές χώρες για να γλυτώσουν.
    Στην γειτονιά γνωρίζανε την τύχη του πατέρα του παιδιού.
    Ήταν στην κοιλιά της μάνας του τότε.
    Αυτό ποτέ δεν μιλούσε γι αυτό το θέμα.
    Μεγάλος πλέον γυρίζοντας από την δουλειά είδε την μάνα του να τρέμει
    και να κλαίει.
    Τρόμαξε.....του έδειξε ένα γράμμα που έλεγε ότι ο πατέρας του θα ερχότανε
    να τους δεί την επόμενη εβδομάδα.
    Είχαν από χρόνια ανοίξει τα σύνορα για αυτούς που έφυγαν...αυτός δεν νοιάστηκε.
    Φυσικά έγινε γνωστό στην γειτονιά και τα κουτσομπολιά έδιναν και έπαιρναν....
    "....ήρθε για να της πάρει το σπίτι ο πειναλέος...."
    Σπίτι...τέλος πάντων δυό κάμαρες έτοιμες να πέσουν....το παιδί υπάλληλος
    η μάνα χωρίς σύνταξη....ο "αγωνιστής" πατέρας και σύζυγος χαμένος
    στην Ρωσία.
    Έφθασε η ημέρα....
    Ένας ηλικιωμένος κακοντυμένος με μια παλιά βαλίτσα ....
    "...ήρθε ο Ρώσος..." έκτακτο παράρτημα στην γειτονιά.
    Η γυναίκα του ψυχρή...ο γυιός του αδιάφορος....
    Προσπαθούσε να εξηγήσει....ποιός τον άκουγε....ήθελε να μείνει μαζί τους
    για πάντα....τους είπε ότι συμφωνούσε και η άλλη του γυναίκα στην Ρωσία
    και ο άλλος του ο γυιός.
    Να και οι φωτογραφίες τους....
    Του έβαλαν να φάει....του έδωσε χρήματα ο γυιός του και τον έβαλε σε ταξί....
    Είπε στον ταξιτζή να τον πάει σε κάποιο φθηνό ξενοδοχείο στην Ομόνοια
    μέχρι να  γυρίσει από εκεί που ήρθε.

Το πρώτο δημοτικό σχολείο Αθηνών και ο δάσκαλος Μιχαήλ Μ. Καραμάνος Η ιστορία της μικρής πλατείας στην οδό Αθηνάς



Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς


Σχολή Καραμάνου.
Όσοι ζουν ή έχουν περάσει από την Αθήνα και την οδό Αθηνάς δεν μπορούν ίσως να φανταστούν την ιστορία που «κρύβει» στα σπλάχνα του ένα μικρό κομμάτι γης που φέρει την ονομασία Πλατεία Καραμάνου και περιβάλλεται από τις οδούς Αθηνάς, Βορέου και Βύσσης. Είναι μία από τις παλαιότερες της πόλης. Αυτά τα λίγα τετραγωνικά γης, λόγω της θέσης τους σε έναν από τους κεντρικότερους δρόμους, βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος από τότε που η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους. Σε λίγες εκατοντάδες μέτρα γης φιλοξενήθηκε το πρώτο το πρώτο δημοτικό σχολείο της πρωτεύουσας, ύστερα ανεγέρθηκαν λαϊκά λουτρά και εντέλει το κτίριο που σώζεται μέχρι τις ημέρες μας και στεγάζει δημοτικές υπηρεσίες. Πρόσφατα βρέθηκε πάλι στο επίκεντρο της δημοσιότητας με εξαγγελίες έργων καλλωπισμού.
Διαμαρτυρία
Εντυπωσιάζει το γεγονός ότι ελάχιστα στοιχεία είναι γνωστά ακόμη και για τον Καραμάνο, του οποίου το επώνυμο δόθηκε στο πρώτο δημοτικό σχολείο των Αθηνών και ονομάτισε την μικρή αλλά κεντρική αυτή πλατεία της πρωτεύουσας. Κι όμως στα χρόνια της σκλαβιάς υπήρχε εκεί ο Άγιος Νικόλαος του Κτενά ή του Βορέα. Όταν απελευθερώθηκε η πόλη ο ναός είχε μετατραπεί σε ερείπιο και το οικόπεδό του (εκκλησιόπεδο) περιήλθε στην ιδιοκτησία του δήμου Αθηναίων.
Οπότε εκεί αποφασίσθηκε να ανεγερθεί το πρώτο δημοτικό σχολείο, το οποίο μέχρι τότε στεγαζόταν σε ακατάλληλο ημιυπόγειο χώρο της Πλάκας. Ο δάσκαλος διαμαρτυρόταν για την άθλια κατάσταση γράφοντας πως «αφ’ ημέρας εις ημέραν χειροτερεύει, και τα ως προς την υγείαν ολέθρια αποτελέσματά της γίνονται μάλλον επαισθητά και απειλητικά της ζωής εμού και των εις αυτό φοιτώντων μαθητών»![1] Ντουβάρια ανοιχτά, σοβάδες που έπεφταν, παράθυρα χωρίς τζάμια και απέξω ακαθαρσίες και δυσωδία. Ο δάσκαλος που διαμαρτυρόταν ήταν ο Καραμάνος.

Η υπογραφή του Μ. Καραμάνου.
Μιχαήλ Μ. Καραμάνος
Παραμένουν συγκεχυμένες οι πληροφορίες που έχουν δημοσιευθεί σε εγκυκλοπαίδειες, λεξικά αλλά και μονογραφίες. Άλλοι τον θέλουν να λέγεται Ιωάννης και να κατάγεται από την Γορτυνία, ορισμένοι τον αναφέρουν ως λόγιο του 19ου αιώνα και πουθενά δεν αναφέρεται που και πότε γεννήθηκε και απεβίωσε. Ο Μιχαήλ Μ. Καραμάνος, όπως ήταν το ονοματεπώνυμό του, γεννήθηκε στην Καλλονή της Μυτιλήνης το 1803. Το 1829 τον βρίσκουμε δάσκαλο στο νεοσύστατο αλληλοδιδακτικό της Νάουσας Πάρου.
Αργότερα στο επίσης νεοσύστατο ιδιωτικό σχολείο του Ιωνά Κινγκ και το 1834 με πτυχίο δασκάλου δευτέρας τάξεως. Το επόμενο έτος (1835) διορίζεται δάσκαλος στην Τρίπολη και το 1838 πλέον στην Αθήνα, με την οποία συνέδεσε ολόκληρη τη ζωή του. Ανέλαβε τα παιδιά του πρώτου δημοτικού σχολείου που ιδρύθηκε στην πρωτεύουσα, όπου δραστηριοποιείτο και ο αδελφός του Γεώργιος, ενώ είχε ακόμη τρία αδέλφια (Δημήτρης, Σταύρος, Ρηγούδα).
Σχολείο και Πλατεία
Η ανέγερση του σχολείου, με σχέδια του δημοτικού αρχιτέκτονα Στάουφερτ, ήταν περιπετειώδης, κυρίως διότι δεν λήφθηκαν υπόψη οι νεοεκδοθείσες οδηγίες για τα δημοτικά σχολεία. Αντέδρασε ο συντάκτης των οδηγιών και υπεύθυνος εκ μέρους του κράτους Ι. Κοκκώνης. Εν πάση περιπτώσει στα τέλη 1840 το κτίριο είχε ανεγερθεί αλλά δεν διέθετε τον απαραίτητο εξοπλισμό. Τότε ο Μ. Καραμάνος και οι μαθητές του πήραν τα σαθρά έπιπλα από το σχολείο της Πλάκας και τα μετέφεραν στο νέο σχολείο, όπου και εγκαταστάθηκαν.
Έτσι ξεκίνησε τη λειτουργία του το δημοτικό σχολείο Καραμάνου της οδού Αθηνάς, το 1841. Πότε όμως δημιουργήθηκε η πλατεία Καραμάνου; Έχει συμπληρώσει τον ενάμιση αιώνα ζωής, αφού το 1865 τροποποιήθηκε το σχέδιο πόλης για τη δημιουργία της. Ο δήμος αναγκάστηκε να αποζημιώσει όμορους ιδιοκτήτες που διέθεταν έστω και ελάχιστα τετραγωνικά μέτρα. Περίπου 20 χρόνια αργότερα, το 1884, ο μηχανικός του δήμου Αθηναίων Ιωάννης Μπον επισκεύασε το σχολείο, το οποίο συνέχισε τη λειτουργία του μέχρι τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Κατεδαφίστηκε το 1916, όταν ο δήμος αποφάσισε την δημιουργία των δεύτερων λαϊκών λουτρών.[2]

Η οδός Αθηνάς, 1920. Αριστερά η πλατεία Καραμάνου.
Λουτρά και νέο κτίριο
Ωστόσο τα λουτρά καθυστέρησαν δύο δεκαετίες να ανεγερθούν και από μόνα τους αποτελούν μια ξεχωριστή ιστορία. Κατασκευάσθηκαν υπόγεια και εγκαινιάσθηκαν πανηγυρικά το 1939 από τον Ιωάννη Μεταξά και τον Κώστα Κοτζιά[3] ενώ στο ισόγειο λειτουργούσε κατάστημα της Εμπορικής Τραπέζης. Έτσι παρέμειναν τα πράγματα μέχρι την δεκαετία 1960, όταν τα πάντα κατεδαφίστηκαν.
Προγραμματίστηκε η δημιουργία πολυώροφου κτιρίου με υπόγεια λουτρά[4] και επάνω «Μουσείο των Αθηνών».[5]Πράγματι ανεγέρθηκε εξαώροφο κτίριο, το οποίο όμως κάλυψε κατά καιρούς διάφορες ανάγκες δημοτικών υπηρεσιών και για κάποιο διάστημα στέγασε τη δημοτική βιβλιοθήκη. Τότε διαμορφώθηκε και η πλατεία με τη μορφή που την γνωρίσαμε οι νεώτεροι.[6]

Η Πλατεία Καραμάνου όπως είναι σήμερα.
Επίλογος
Ωστόσο το «Σχολείο Καραμάνου», το πρώτο δημοτικό των Αθηνών, έμεινε στην ιστορία. Παραμένει όμως άγνωστο πως ο σπουδαίος εκείνος δάσκαλος, όταν αποχώρησε από την υπηρεσία ασχολήθηκε επιτυχώς με το εμπόριο δημιουργώντας σημαντική περιουσία. Συνέχισε να ασχολείται με την εκπαίδευση, ως σύμβουλος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας. Έφυγε από την ζωή τον Μάρτιο 1881, σε ηλικία 78 ετών, καταλείποντας, μεταξύ άλλων, σημαντικό ποσόν για να εκπαιδεύονται νέοι από την πατρίδα του Μυτιλήνη στην Ριζάρειο Σχολή.[7] Έμεινε ανύπαντρος, αλλά άκμασαν στην Αθήνα οι άλλοι κλάδοι της οικογένειας και το όνομα στην πλατεία έμεινε να θυμίζει το δημιουργικό του πέρασμα από τη ζωή.

Με το ψώνιο της στολής








  • "ΑΝΘΥΠΟΛΟΧΑΓΟΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗ
    Υπό της αστυνομίας καταζητείται και πάλιν η 18έτις Βασιλική σύζυγος
     η οποία προ ημερών εδημιούργησεν επεισόδια εις το παρά την πλατείαν Ομονοίας ζαχαροπλαστείον «Ολύμπια», όπου ενεφανίσθη με στολήν ανθυπολοχαγού του στρατεύματος. Συλληφθείσα τότε απεστάλη εις την εισαγγελίαν δι’ αντιποίησιν αρχής και στολής. Ο κ. εισαγγελεύς της Ποινικής Αγωγής της έδωσε κλήσιν διά να εμφανισθή την επομένην εις το αυτόφωρον και την αφήκε προσωρινώς ελευθέραν. Αύτη όμως δεν ενεφανίσθη και έκτοτε καταζητείται... 9/8/1964."
    Έγραφε τα παραπάνω η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ εκείνα τα χρόνια.
    Υπήρχαν δύο κατηγορίες ....οι απατεώνες και τα ψώνια με την καλή έννοια.
    Σαλεμένοι οι δεύτεροι που φορούσαν μια στολή όποια και να ήταν
    και σουλατσάριζαν στους δρόμους της Αθήνας.
    Δεν πειράζανε κανένα....απεναντίας ήταν μια χαρούμενη νότα.
    Ένας θυμάμαι στα Χαυτεία καθότανε έξω από τον Λουμίδη
    ντυμένος αστυφύλακας με καπέλο στρατιωτικού όμως.
    Πίσω τα χέρια δίπλα στην διάβαση των πεζών και όταν ο τροχονόμος
    από το βαρέλι έδινε σήμα στους πεζούς να περάσουν απέναντι
    έπαιρνε αγκαζέ ηλικιωμένους και τους βοηθούσε.
    Άλλος ναύαρχος στο Σύνταγμα με ένα στρέμα παράσημα καμαρωτός
    έκοβε βόλτες.
    Η άλλη πλευρά των απατεώνων τώρα...
    Συνήθως χρησιμοποιούσαν στολή αστυφύλακα τσιλιαδόροι
    έξω από τα σπίτια που είχαν μπουκάροι συνεργοί τους.

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

Τσίπρας ..."το πρόβλημα με την προσωπική διαφορά των παλαιών συνταξιούχων θα λυθεί με… φυσικό τρόπο ..."


 Σε απόγνωση οι συνταξιούχοι για την δήλωση αυτή....για το νέο κόψιμο
των συντάξεων !

Άντε Καλό Παράδεισο συνάδελφοι !!!!!
Ας ελπίσουμε ότι θα προλάβουμε τις κάλπες για να τον στείλουμε
σπίτι του τον ανεπάγγελτο !